WikiSaga - User contributions [en]

Einar Ól. Sveinsson. Klýtæmestra og Hallgerður

2015-11-19T17:37:56Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': Einar Ólafur Sveinsson (1899-1984)
* '''Title''': Klýtæmestra og Hallgerður (greinin birt undir nafninu Tvær kvenlýsingar : Þættir um grískar og norrænar mannlýsingar í Helgafelli, tímariti um bókmenntir og önnur menningarmál)
* '''Place, Publisher''': Reykjavík (Helgafell, 2. árgangur 1943, 1-3. hefti)
* '''Year''': 1943
* '''Pages''': 16-31
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000515736
* '''Reference''': ''Einar Ól. Sveinsson. 1943. Tvær kvenlýsingar : Þættir um grískar og norrænar mannlýsingar. Helgafell 1-3. hefti (01.01.1943): bls. 16-3''
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni fjallar höfundur um mannlýsingar í Njálu í samanburði við mannlýsingar í grískum harmleik Æskhýlosar. Hann ber saman lýsingar á persónugerð Hallgerðar langbrókar og Klýtæmestru (konu Agamemnons konungs). Einnig minnist hann á persónur fleiri grískra skálda og Íslendingasagna - t.a.m. um mun á persónuleika Óðins og Seifs. Hann rökstyður að margar persónur sem bera með sér ærnar andstæður í persónulýsingum sínum séu fullar af innri baráttu af því að þær eiga að vera þannig. Einar segir það ekki vera ætlunina í grískum leikritum að skilja áhorfandann eftir í vafa um einhver atriði eða persónur. Persónur Íslendingasagna eigi hins vegar að vera margbreytilegar með flóknu sálarlífi en slíkar persónur hafi í raun ekki komið aftur fram fyrr en hjá Shakespeare og samtíðarmönnum hans.:“Þar koma fram í dýrð sinni allar nýjungarnar, sem Íslendingasögur höfðu haft gagnvart fornlist Miðjarðarhafsþjóðanna. Og síðan hefur sú tegund mannlýsingar ekki þorrið, heldur þroskazt og borið nýja og nýja ávexti - …” (bls. 30 [15]).

==See also==

==References==
[[Njala,_9|Chapter 9]] '''Harðlyndi''':
“Það er sama hvort byrjað er á óstillingu hennar eða harðlyndi eða blendni (svo farið sé sem næst lýsingarorðum sögunnar sjálfrar, hvergi getur að líta neinn miðdepil, sem allir eiginleikarnir greinast út frá.” (bls. 16)
“Nú er þar til máls að taka að Hallgerður vex upp, dóttir Höskulds, og er kvenna fríðust sýnum og mikil vexti og því var hún langbrók kölluð. Hún var fagurhár og svo mikið hárið að hún mátti hylja sig með. Hún var örlynd og skaphörð.”

[[Njala,_48|Chapter 48]] '''Kinnhestur''':
“Í ævi Hallgerðar koma fram þrjú atvik, sem engin orsakatengsl í vanalegum skilningi eru á milli, og þó eru þau í nánu sambandi sína á milli: það eru kinnhestarnir þrír, sem Hallgerður verður fyrir af eiginmönnum sínum og það sama hlýst jafnan af: dauði þess, sem veitti kinnhestinn.” (bls. 17-18)
„Illa er þá ef eg er þjófsnautur“ og lýstur hana kinnhest.
Hún kvaðst þann hest muna skyldu og launa ef hún mætti.

[[Njala,_77|Chapter 77]] '''Kinnhestur''':
“Þegar Hallgerður er að hefna kinnhests Gunnars, eru athafnir hennar mótaðar af afleiðingum hinna fyrri kinnhesta. Veit hún, að hún er þá um leið að hefna sín á Þorvaldi, fyrsta bónda sínum? Eða veit hún það ekki? Eða ríkir eitthvert hálfrökkur í vitund hennar?” (bls. 18)
„Líf mitt liggur við,“ segir hann, „því að þeir munu mig aldrei fá sótt meðan eg kem boganum við.“
„Þá skal eg nú,“ segir hún, „muna þér kinnhestinn og hirði eg aldrei hvort þú verð þig lengur eða skemur.“

==Links==

* ''Written by:'' Rut Ingólfsdóttir
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Einar Ól. Sveinsson. Klýtæmestra og Hallgerður

2015-11-19T17:36:03Z

Roberto Pagani: /* Links */

* '''Author''':
* '''Title''':
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''':
* '''Pages''':
* '''E-text''':
* '''Reference''': ''MLA''
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni fjallar höfundur um mannlýsingar í Njálu í samanburði við mannlýsingar í grískum harmleik Æskhýlosar. Hann ber saman lýsingar á persónugerð Hallgerðar langbrókar og Klýtæmestru (konu Agamemnons konungs). Einnig minnist hann á persónur fleiri grískra skálda og Íslendingasagna - t.a.m. um mun á persónuleika Óðins og Seifs. Hann rökstyður að margar persónur sem bera með sér ærnar andstæður í persónulýsingum sínum séu fullar af innri baráttu af því að þær eiga að vera þannig. Einar segir það ekki vera ætlunina í grískum leikritum að skilja áhorfandann eftir í vafa um einhver atriði eða persónur. Persónur Íslendingasagna eigi hins vegar að vera margbreytilegar með flóknu sálarlífi en slíkar persónur hafi í raun ekki komið aftur fram fyrr en hjá Shakespeare og samtíðarmönnum hans.:“Þar koma fram í dýrð sinni allar nýjungarnar, sem Íslendingasögur höfðu haft gagnvart fornlist Miðjarðarhafsþjóðanna. Og síðan hefur sú tegund mannlýsingar ekki þorrið, heldur þroskazt og borið nýja og nýja ávexti - …” (bls. 30 [15]).

==See also==

==References==
[[Njala,_9|Chapter 9]] '''Harðlyndi''':
“Það er sama hvort byrjað er á óstillingu hennar eða harðlyndi eða blendni (svo farið sé sem næst lýsingarorðum sögunnar sjálfrar, hvergi getur að líta neinn miðdepil, sem allir eiginleikarnir greinast út frá.” (bls. 16)
“Nú er þar til máls að taka að Hallgerður vex upp, dóttir Höskulds, og er kvenna fríðust sýnum og mikil vexti og því var hún langbrók kölluð. Hún var fagurhár og svo mikið hárið að hún mátti hylja sig með. Hún var örlynd og skaphörð.”

[[Njala,_48|Chapter 48]] '''Kinnhestur''':
“Í ævi Hallgerðar koma fram þrjú atvik, sem engin orsakatengsl í vanalegum skilningi eru á milli, og þó eru þau í nánu sambandi sína á milli: það eru kinnhestarnir þrír, sem Hallgerður verður fyrir af eiginmönnum sínum og það sama hlýst jafnan af: dauði þess, sem veitti kinnhestinn.” (bls. 17-18)
„Illa er þá ef eg er þjófsnautur“ og lýstur hana kinnhest.
Hún kvaðst þann hest muna skyldu og launa ef hún mætti.

[[Njala,_77|Chapter 77]] '''Kinnhestur''':
“Þegar Hallgerður er að hefna kinnhests Gunnars, eru athafnir hennar mótaðar af afleiðingum hinna fyrri kinnhesta. Veit hún, að hún er þá um leið að hefna sín á Þorvaldi, fyrsta bónda sínum? Eða veit hún það ekki? Eða ríkir eitthvert hálfrökkur í vitund hennar?” (bls. 18)
„Líf mitt liggur við,“ segir hann, „því að þeir munu mig aldrei fá sótt meðan eg kem boganum við.“
„Þá skal eg nú,“ segir hún, „muna þér kinnhestinn og hirði eg aldrei hvort þú verð þig lengur eða skemur.“

==Links==

* ''Written by:'' Rut Ingólfsdóttir
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Einar Ól. Sveinsson. Klýtæmestra og Hallgerður

2015-11-19T17:35:36Z

Roberto Pagani: /* References */

* '''Author''':
* '''Title''':
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''':
* '''Pages''':
* '''E-text''':
* '''Reference''': ''MLA''
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni fjallar höfundur um mannlýsingar í Njálu í samanburði við mannlýsingar í grískum harmleik Æskhýlosar. Hann ber saman lýsingar á persónugerð Hallgerðar langbrókar og Klýtæmestru (konu Agamemnons konungs). Einnig minnist hann á persónur fleiri grískra skálda og Íslendingasagna - t.a.m. um mun á persónuleika Óðins og Seifs. Hann rökstyður að margar persónur sem bera með sér ærnar andstæður í persónulýsingum sínum séu fullar af innri baráttu af því að þær eiga að vera þannig. Einar segir það ekki vera ætlunina í grískum leikritum að skilja áhorfandann eftir í vafa um einhver atriði eða persónur. Persónur Íslendingasagna eigi hins vegar að vera margbreytilegar með flóknu sálarlífi en slíkar persónur hafi í raun ekki komið aftur fram fyrr en hjá Shakespeare og samtíðarmönnum hans.:“Þar koma fram í dýrð sinni allar nýjungarnar, sem Íslendingasögur höfðu haft gagnvart fornlist Miðjarðarhafsþjóðanna. Og síðan hefur sú tegund mannlýsingar ekki þorrið, heldur þroskazt og borið nýja og nýja ávexti - …” (bls. 30 [15]).

==See also==

==References==
[[Njala,_9|Chapter 9]] '''Harðlyndi''':
“Það er sama hvort byrjað er á óstillingu hennar eða harðlyndi eða blendni (svo farið sé sem næst lýsingarorðum sögunnar sjálfrar, hvergi getur að líta neinn miðdepil, sem allir eiginleikarnir greinast út frá.” (bls. 16)
“Nú er þar til máls að taka að Hallgerður vex upp, dóttir Höskulds, og er kvenna fríðust sýnum og mikil vexti og því var hún langbrók kölluð. Hún var fagurhár og svo mikið hárið að hún mátti hylja sig með. Hún var örlynd og skaphörð.”

[[Njala,_48|Chapter 48]] '''Kinnhestur''':
“Í ævi Hallgerðar koma fram þrjú atvik, sem engin orsakatengsl í vanalegum skilningi eru á milli, og þó eru þau í nánu sambandi sína á milli: það eru kinnhestarnir þrír, sem Hallgerður verður fyrir af eiginmönnum sínum og það sama hlýst jafnan af: dauði þess, sem veitti kinnhestinn.” (bls. 17-18)
„Illa er þá ef eg er þjófsnautur“ og lýstur hana kinnhest.
Hún kvaðst þann hest muna skyldu og launa ef hún mætti.

[[Njala,_77|Chapter 77]] '''Kinnhestur''':
“Þegar Hallgerður er að hefna kinnhests Gunnars, eru athafnir hennar mótaðar af afleiðingum hinna fyrri kinnhesta. Veit hún, að hún er þá um leið að hefna sín á Þorvaldi, fyrsta bónda sínum? Eða veit hún það ekki? Eða ríkir eitthvert hálfrökkur í vitund hennar?” (bls. 18)
„Líf mitt liggur við,“ segir hann, „því að þeir munu mig aldrei fá sótt meðan eg kem boganum við.“
„Þá skal eg nú,“ segir hún, „muna þér kinnhestinn og hirði eg aldrei hvort þú verð þig lengur eða skemur.“

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Einar Ól. Sveinsson. Klýtæmestra og Hallgerður

2015-11-19T17:35:23Z

Roberto Pagani: /* References */

* '''Author''':
* '''Title''':
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''':
* '''Pages''':
* '''E-text''':
* '''Reference''': ''MLA''
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni fjallar höfundur um mannlýsingar í Njálu í samanburði við mannlýsingar í grískum harmleik Æskhýlosar. Hann ber saman lýsingar á persónugerð Hallgerðar langbrókar og Klýtæmestru (konu Agamemnons konungs). Einnig minnist hann á persónur fleiri grískra skálda og Íslendingasagna - t.a.m. um mun á persónuleika Óðins og Seifs. Hann rökstyður að margar persónur sem bera með sér ærnar andstæður í persónulýsingum sínum séu fullar af innri baráttu af því að þær eiga að vera þannig. Einar segir það ekki vera ætlunina í grískum leikritum að skilja áhorfandann eftir í vafa um einhver atriði eða persónur. Persónur Íslendingasagna eigi hins vegar að vera margbreytilegar með flóknu sálarlífi en slíkar persónur hafi í raun ekki komið aftur fram fyrr en hjá Shakespeare og samtíðarmönnum hans.:“Þar koma fram í dýrð sinni allar nýjungarnar, sem Íslendingasögur höfðu haft gagnvart fornlist Miðjarðarhafsþjóðanna. Og síðan hefur sú tegund mannlýsingar ekki þorrið, heldur þroskazt og borið nýja og nýja ávexti - …” (bls. 30 [15]).

==See also==

==References==
[[Njala,_9|Chapter 9]] '''Harðlyndi''':
“Það er sama hvort byrjað er á óstillingu hennar eða harðlyndi eða blendni (svo farið sé sem næst lýsingarorðum sögunnar sjálfrar, hvergi getur að líta neinn miðdepil, sem allir eiginleikarnir greinast út frá.” (bls. 16)
“Nú er þar til máls að taka að Hallgerður vex upp, dóttir Höskulds, og er kvenna fríðust sýnum og mikil vexti og því var hún langbrók kölluð. Hún var fagurhár og svo mikið hárið að hún mátti hylja sig með. Hún var örlynd og skaphörð.”
[[Njala,_48|Chapter 48]] '''Kinnhestur''':
“Í ævi Hallgerðar koma fram þrjú atvik, sem engin orsakatengsl í vanalegum skilningi eru á milli, og þó eru þau í nánu sambandi sína á milli: það eru kinnhestarnir þrír, sem Hallgerður verður fyrir af eiginmönnum sínum og það sama hlýst jafnan af: dauði þess, sem veitti kinnhestinn.” (bls. 17-18)
„Illa er þá ef eg er þjófsnautur“ og lýstur hana kinnhest.
Hún kvaðst þann hest muna skyldu og launa ef hún mætti.
[[Njala,_77|Chapter 77]] '''Kinnhestur''':
“Þegar Hallgerður er að hefna kinnhests Gunnars, eru athafnir hennar mótaðar af afleiðingum hinna fyrri kinnhesta. Veit hún, að hún er þá um leið að hefna sín á Þorvaldi, fyrsta bónda sínum? Eða veit hún það ekki? Eða ríkir eitthvert hálfrökkur í vitund hennar?” (bls. 18)
„Líf mitt liggur við,“ segir hann, „því að þeir munu mig aldrei fá sótt meðan eg kem boganum við.“
„Þá skal eg nú,“ segir hún, „muna þér kinnhestinn og hirði eg aldrei hvort þú verð þig lengur eða skemur.“

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Einar Ól. Sveinsson. Klýtæmestra og Hallgerður

2015-11-19T17:33:26Z

Roberto Pagani: /* Lýsing */

Finnur Jónsson. Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega

2015-11-19T17:30:29Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': Finnur Jónsson
* '''Title''': Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega
* '''Published in''': Skírnir
* '''Place, Publisher''': Reykjavík, Hið íslenzka bókmenntafélag.
* '''Year''': 1934, 108. árg. 1. tbl. (s. 11 - 40)
* '''Pages''': 11-40
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000519228
* '''Reference''': ''Finnur Jónsson. „Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega.“ Skírnir, 1. tbl. 1934, 11–40.''
----
* '''Key words''':

==Annotation==
The article is a review of a book by Einar Ól. Sveinsson, „Um Njálu“ (On Njals saga). In the book – originally a doctoral thesis – Sveinsson argues that there never existed another version of Njals saga than the one which is known from the preserved manuscripts. Jónsson does not agree but follows older theories which assert that there once existed an older version of that particular saga. He points out that all the preserved manuscripts today are „copies“ of an original. In the article Jónsson gives an overview of 12th and 13th century writing and talks about the little importance of „copyright“ and „originals“ at that time. He points out that the original scripts were thought to be out of date – and lost their importance – when they had been copied and something added to them during that process. That explaining the fact that none of them exist today. In the later half of the article Jónsson picks many examples to support his opinion that the Njals saga in the preserved manuscrips is not by an original „author“ – like Sveinsson says in his book – but a work of an „editor“.

==Lýsing==
Greinin er gagnrýni um bók Einars Ól. Sveinssonar, „Um Njálu“. Í bókinni – sem í grunninn er doktorsritgerð – heldur Einar Ólafur þeirri kenningu á lofti að aldrei hafi verið til önnur Njáls saga en sú sem hefur varðveist í handritum og handritabrotum. Finnur hallast frekar að þeim kenningum sem gera ráð fyrir Njálu í eldri mynd og bendir á að ekki hafi varðveist eitt einasta fornrit í frumriti, heldur einungis í uppskriftum. Í greininni setur Finnur fram yfirlit yfir sagnaritunina fornu, á 12. og 13. öld og fjallar um að á þeim tímum hafi lítið verið skeytt um höfundarétt eða frumrit og þau talin „úrelt“ þegar aukið hafði verið við þau. Það sé ástæðan fyrir að þau hafi ekki varðveist. Í síðari helmingi greinarinnar tínir Finnur til fjölmörg dæmi sem ætlað er að styrkja þá skoðun að Njála eins og hún hefur varðveist í handritum sé einmitt ekki eitt verk höfundar líkt og EÓS vill meina, heldur komin fram við starf ritstjóra.

==See also==

==References==
[[Njála,_130|Chapter 130]]„Frásögnin um jaxlinn Þráins í k. 130, sem sumum kann að hafa þótt gaman að, er hlægilegt skrök; Skarphjeðinn á að hafa geymt hann í pússi sínum og meitt mann með því að kasta honum í augað á honum, „svá at þegar lá úti á kinninni“ (!!). Alt þetta er úngt innskot, það sjest m.a. af því, að þar sem sagt er frá drápi Þráins (úr honum átti jaxlinn að vera), er jaxlsins alls ekki getið; aðeins í einu hdr. er það nefnt, en setningin er þar auðsjáanlega innskot.“ (bls. 23)

==Links==

* ''Written by:'' Huldar Breiðfjörð
* ''Icelandic/English translation:'' Huldar Breiðfjörð

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Ólafur Ólafsson. Hallgerður Höskuldsdóttir

2015-11-19T17:29:44Z

Roberto Pagani: /* References */

* '''Author''': Ólafur Ólafsson
* '''Title''': Hallgerður Höskuldsdóttir - útvarpserindi
* '''Published in''': Jörð
* '''Place, Publisher''': Akureyri
* '''Year''': 1933
* '''Pages''': 138-155
* '''E-text''': timarit.is
* '''Reference''': Ólafur Ólafsson. „Hallgerður Höskuldsdóttir“. Jörð 3.1 (1933): 138–155.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
In this article, Ólafur argus that the hostility between Hallgerðar Höskuldsdóttir and Bergþóru, wife of Gunnar of Hlíðarenda, starts with Bergþóra, when Hallgerður and Njáll were invited to a banquet at Hlíðarenda. This ill will between the two women led to deaths of many. Ólafur believes that the author of Njála was biased towards Hallgerður and added incorrect information in the regard of Hallgerður to make her look like the villain. Ólafur also believes that the author used folktales to defame her and thinks her persona has been misunderstood through time.
==Lýsing==
Í greininni telur Ólafur að upphaf fjandskapar þeirra, Hallgerðar Höskuldsdóttir og Bergþóru eiginkonu Gunnars á Hlíðarenda, hafi byrjað í veislu þeirri er Bergþóra og Gunnar héldu til heiðurs Hallgerði og Njáli. Þessi illdeila leiddi til mikilla mannvíga og annarra harma. Hann telur Bergþóru eiga sök að þessum fjandskap, þó að Hallgerður er látin líta út fyrir að vera höfuðpaurinn í þessum deilum. Hann telur að höfundur Njálu vera hlutdrægan, og jafnvel koma með rangar og staðlausar ásakanir á hendur Hallgerðar. Jafnframt telur hann að höfundurinn hafi notað „þvættingssögur“ (p. 146) til að ófrægja hana og að hún hafi verið misskilin í gegnum tíðina.

==See also==

==References==
[[Njála,_34|Chapter 34]]: '''fengsöm og atkvæðamikil''': „Eftir brúðkaupsveizluna á Hlíðarenda tekur Hallgerður við búsforráðum á Hlíðarenda; segir Njála, að hún hafi verið „fengsöm ok atkvæðamikil“. Sagan mundi ekki draga fjöður yfir það, ef húsmóðurstörfin hefðu farið Hallgerði illa úr hendi.“ (p. 148).

[[Njála,_35|Chapter 35]]: '''hornreka''': „En hún var svo skapi farin, að hún vildi ekki vera hornkerling eða hornreka fyrir neinum; en svo var um flest stórmenni í fornöld, og sæta þau venjulega engum lastmælum fyrir.“ (p. 148-149).

[[Njála,_77|Chapter 77]]:: '''Bogastrengur''': „Um þessi atriði er það að segja, að ég tel ekki minnsta vafa á því, að tvö þau fyrstu, um þjófsaugun og bogastrenginn og alveg eins og gerningaveðrið, séu þjóðsagnir, sem myndast hafi eftir daga Gunnars og Hallgerðar austur í Rangarþingi.“ (p. 150).
„Þá er það sagan um bogastrenginn, sem blásin hefir verið upp eins og loftbelgur eina öldina eftir aðra, allt Hallgerði til ófrægðar.“ (p. 151).
„Svona er saga Njálu um bogastrenginn, og það þarf ekki að leggjast djúpt til að sjá það, að þetta er allt skáldskapur og þjóðsaga frá upphafi til enda og meira að segja lélegur skáldskapur.“ (p. 152).

==Links==

* ''Written by:'' Margrét J. Gisladóttir
* ''Icelandic/English translation:'' Margrét J. Gisladóttir

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Auður G. Magnúsdóttir. Ill er ofbráð reiði

2015-11-19T17:26:36Z

Roberto Pagani: /* References */

* '''Author''': Auður Magnúsdóttir
* '''Title''': “Ill er ofbráð reiði.” Tilfinningar, saga og félagsleg þýðing reiðinnar í Njálssögu
* '''Published in''': ''Heimtur''. Ritgerðir til heiðurs Gunnari Karlssyni sjötugum
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Hugvísindastofnun Háskóla Íslands
* '''Year''': 2009
* '''Pages''': 50-63
* '''E-text''':
* '''Reference''': Auður Magnúsdóttir. “Ill er ofbráð reiði. Tilfinningar, saga og félagsleg þýðing reiðinnar í Njálssögu” Heimtur. Eds. Guðmundur Jónsson, Helgi Skúli Kjartansson og Vésteinn Ólason, pp. 50-63. Reykjavík: Hugvísindastofnun Háskóla Íslands, 2009
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni er fjallað um félagslega og pólitíska merkingu reiðinnar eins og hún birtist í Njálssögu. Þar bendir Auður á að reiði sé ekki einungis tilfinning sem bærist innra með sögupersónunum heldur sé hún bæði stétt- og kynskipt. Þannig hafa konur og þá karlar í lægri þjóðfélagsþrepum ekki sama rétt til að sýna af sér reiði og karlar er ofar standa í samfélaginu. Reiði þeirra fyrrnefndu taldist meira í ætt við bræði og því af tilfinningalegum toga en höfðingjar og heldri menn áttu að hafa stjórn á skaphöfn sinni og ekki stjórnast af tilfinningum. Reiði þeirra var því bæði réttmæt en einnig réttlát og við ákveðnar kringumstæður áttu þeir að sýna af sér reiði og nýta hana þannig sem tæki í félagslegum og pólitískum tilgangi.

==See also==

==References==
[[Njála,_8|Chapter 8]]:'''„Ekki höfum vér kvenna skap ... at vér reiðimsk við öllu,“''' svarar Skarphéðinn Njálsson móður sinni þegar hún eggjar þá til hefnda eftirað þeir hafa verið kallaðir taðskegglingar og Njáll „karl inn skegglausi“ hjá Hallgerði á Hlíðarenda. (Bls. 55 í grein)

[[Njála,_8|Chapter 8]]:'''Nú var Höskuldur bráður, hann reiddist, sló annan drenginn og rak báða út úr húsinu. Viðbrögð Hrúts eru öðruvísi. Hann kallaði á sveininn, dró hring af fingri sér og gaf honum''': „Sveinninn fór í braut og mælti: .Þínum drengskap skal ek við bregða æ síðan.“ Þetta virðingarverða athæfi eykur orðstír Hrúts. Hann missir ekki stjórn á sér en bregst við í samræmi við stöðu sína. (Bls. 56 í grein)

[[Njála,_034|Chapter 34]]:Þórhildur kveður hæðnisvísu um mann sinn og niðurlægir bæði hann og sjálfa sig opinberlega. Reiði hennar hefur umsvifalausar afleiðingar. Maður hennar segir skilið við hana á staðnum og Þórhildi er vísað úr húsi. bls. (61 í grein)

==Links==

* ''Written by:''Guðný Waage
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Ólafur Ólafsson. Hallgerður Höskuldsdóttir

2015-11-19T17:22:05Z

Roberto Pagani: /* References */

* '''Author''': Ólafur Ólafsson
* '''Title''': Hallgerður Höskuldsdóttir - útvarpserindi
* '''Published in''': Jörð
* '''Place, Publisher''': Akureyri
* '''Year''': 1933
* '''Pages''': 138-155
* '''E-text''': timarit.is
* '''Reference''': Ólafur Ólafsson. „Hallgerður Höskuldsdóttir“. Jörð 3.1 (1933): 138–155.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
In this article, Ólafur argus that the hostility between Hallgerðar Höskuldsdóttir and Bergþóru, wife of Gunnar of Hlíðarenda, starts with Bergþóra, when Hallgerður and Njáll were invited to a banquet at Hlíðarenda. This ill will between the two women led to deaths of many. Ólafur believes that the author of Njála was biased towards Hallgerður and added incorrect information in the regard of Hallgerður to make her look like the villain. Ólafur also believes that the author used folktales to defame her and thinks her persona has been misunderstood through time.
==Lýsing==
Í greininni telur Ólafur að upphaf fjandskapar þeirra, Hallgerðar Höskuldsdóttir og Bergþóru eiginkonu Gunnars á Hlíðarenda, hafi byrjað í veislu þeirri er Bergþóra og Gunnar héldu til heiðurs Hallgerði og Njáli. Þessi illdeila leiddi til mikilla mannvíga og annarra harma. Hann telur Bergþóru eiga sök að þessum fjandskap, þó að Hallgerður er látin líta út fyrir að vera höfuðpaurinn í þessum deilum. Hann telur að höfundur Njálu vera hlutdrægan, og jafnvel koma með rangar og staðlausar ásakanir á hendur Hallgerðar. Jafnframt telur hann að höfundurinn hafi notað „þvættingssögur“ (p. 146) til að ófrægja hana og að hún hafi verið misskilin í gegnum tíðina.

==See also==

==References==
[[Njala,_34|Chapter 34]]: '''fengsöm og atkvæðamikil''': „Eftir brúðkaupsveizluna á Hlíðarenda tekur Hallgerður við búsforráðum á Hlíðarenda; segir Njála, að hún hafi verið „fengsöm ok atkvæðamikil“. Sagan mundi ekki draga fjöður yfir það, ef húsmóðurstörfin hefðu farið Hallgerði illa úr hendi.“ (p. 148).

[[Njala,_35|Chapter 35]]: '''hornreka''': „En hún var svo skapi farin, að hún vildi ekki vera hornkerling eða hornreka fyrir neinum; en svo var um flest stórmenni í fornöld, og sæta þau venjulega engum lastmælum fyrir.“ (p. 148-149).

[[Njal,_77|Chapter 77]]:: '''Bogastrengur''': „Um þessi atriði er það að segja, að ég tel ekki minnsta vafa á því, að tvö þau fyrstu, um þjófsaugun og bogastrenginn og alveg eins og gerningaveðrið, séu þjóðsagnir, sem myndast hafi eftir daga Gunnars og Hallgerðar austur í Rangarþingi.“ (p. 150).
„Þá er það sagan um bogastrenginn, sem blásin hefir verið upp eins og loftbelgur eina öldina eftir aðra, allt Hallgerði til ófrægðar.“ (p. 151).
„Svona er saga Njálu um bogastrenginn, og það þarf ekki að leggjast djúpt til að sjá það, að þetta er allt skáldskapur og þjóðsaga frá upphafi til enda og meira að segja lélegur skáldskapur.“ (p. 152).

==Links==

* ''Written by:'' Margrét J. Gisladóttir
* ''Icelandic/English translation:'' Margrét J. Gisladóttir

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Maurer, Konrad von. Zwei Rechtsfälle in der Eigla

2015-11-19T17:20:54Z

Roberto Pagani: /* References */

* '''Author''': Maurer, Konrad von
* '''Title''': Zwei Rechtsfälle in der Eigla
* '''Published in''': ''Sitzungsberichten der philos. -philol. und der historie. und der histor. Classe der k. bayer''
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1895
* '''Pages''': 65-124
* '''E-text''':
* '''Reference''': Maurer, Konrad von. "Zwei Rechtsfälle in der Eigla." ''Sitzungsberichten der philos. -philol. und der historie. und der histor. Classe der k. bayer'' (1895): 65-124.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í ritgerð sinni gerir Maurer tvo þætti úr Egils sögu að umtalsefni sem honum þykir varpa nokkru ljósi á sifja- og erfðarétt í Noregi á miðöldum; annars vegar er þar um að ræða erfðakröfu Hildiríðarsona á hendur Þórólfi Kveldúlfssyni og hins vegar um erfðakröfu Ásgerðar Bjarnardóttur sem Egill Skallagrímsson sækir fyrir hönd konu sinnar gegn Berg-Önundi og síðar bróður Önundar, Atla hinum skamma. Hvort tveggja málið hverfist um það hvort meint frillubörn eru réttborin til arfs eftir föður sinn og því nauðsynlega um það hver var frilluborinn að lögum og hver ekki. Maurer rökstyður í ítarlegu máli að Hildiríðarsynir hafi verið frillubörn miðað við norskan rétt og að erfðafjárkrafa þeirra á hendur Þórólfi Kveldúlfssyni hafi ekki staðist lög. Frásögn Egils sögu um það segir Maurer að samræmist mjög vel öllum réttarsögulegum heimildum. Seinna málið lýtur að kröfu Egils Skallagrímssonar fyrir hönd Ásgerðar Bjarnardóttur, eiginkonu sinnar, um föðurarf á hendur bræðrunum Berg-Önundi og síðar Atla hinum skamma. Þeir segja Þóru hlaðhönd, móður Ásgerðar, hafa verið tekna frillutaki og að Ásgerður sé „þýborin“, enda fædd í útlegð foreldra sinna. Maurer bendir á að foreldrar Ásgerðar hafi síðar gengið í hjónaband að réttum lögum, ólíkt foreldrum Hildiríðarsona, og að Ásgerður hafi því sannarlega verið arfgeng eftir föður sinn. Maurer gerir allan málarekstur Egils og fráleitar ásakanir bræðranna á hendur Ásgerði að umtalsefni og telur dæmi um eitt af fernu eða allt í senn; viðleitni Egluhöfundar til að draga fram ofstopa og ósanngirni bræðranna; litla þekkingu söguritara á norskum rétti; viðleitni hans til að hraða frásögn sinni; eða seinni tíma innskot. Ljóst sé að ýmislegt í frásögn Eglu af erfðamálum Ásgerðar sé málum blandið og samræmist illa eða ekki þeim réttarsögulegu heimildum sem varðveist hafa.

==See also==

==References==
[[Egla,_9|Chapter 9]]: '''Því síður ætla eg ykkur arfborna''': „Þórólfr aber beharrt auf der Ablehnung ihrer Ansprüche, indem er geltend macht, dass sie um so weniger erbberechtigt sein könnten, da ihre Mutter mit offener Gewalt in Besitz genommen worden sei“ (p. 68–69).

[[Egla,_57|Chapter 57]]: '''Ásgerður, dóttir þeirra Bjarnar og Þóru, var til arfs leidd eftir Björn, föður sinn''': „Hierauf antwortet sofort Arinbjörn, indem er sich zur Beweisführung darüber erbietet, dass bei dem zwischen seinem Vater und dem Björn höldr abgeschlossenen Vergleiche die Verleihung der Erbfähigkeit an Ásgerð ausbedungen worden sei, während er zugleich darauf hinweist, dass K. Eiríkr selbst wisse, dass er den Björn wieder in den Landfrieden gesetzt habe“ (p. 96–97).

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Maurer, Konrad von. Zwei Rechtsfälle in der Eigla

2015-11-19T17:20:35Z

Roberto Pagani: /* References */

* '''Author''': Maurer, Konrad von
* '''Title''': Zwei Rechtsfälle in der Eigla
* '''Published in''': ''Sitzungsberichten der philos. -philol. und der historie. und der histor. Classe der k. bayer''
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1895
* '''Pages''': 65-124
* '''E-text''':
* '''Reference''': Maurer, Konrad von. "Zwei Rechtsfälle in der Eigla." ''Sitzungsberichten der philos. -philol. und der historie. und der histor. Classe der k. bayer'' (1895): 65-124.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í ritgerð sinni gerir Maurer tvo þætti úr Egils sögu að umtalsefni sem honum þykir varpa nokkru ljósi á sifja- og erfðarétt í Noregi á miðöldum; annars vegar er þar um að ræða erfðakröfu Hildiríðarsona á hendur Þórólfi Kveldúlfssyni og hins vegar um erfðakröfu Ásgerðar Bjarnardóttur sem Egill Skallagrímsson sækir fyrir hönd konu sinnar gegn Berg-Önundi og síðar bróður Önundar, Atla hinum skamma. Hvort tveggja málið hverfist um það hvort meint frillubörn eru réttborin til arfs eftir föður sinn og því nauðsynlega um það hver var frilluborinn að lögum og hver ekki. Maurer rökstyður í ítarlegu máli að Hildiríðarsynir hafi verið frillubörn miðað við norskan rétt og að erfðafjárkrafa þeirra á hendur Þórólfi Kveldúlfssyni hafi ekki staðist lög. Frásögn Egils sögu um það segir Maurer að samræmist mjög vel öllum réttarsögulegum heimildum. Seinna málið lýtur að kröfu Egils Skallagrímssonar fyrir hönd Ásgerðar Bjarnardóttur, eiginkonu sinnar, um föðurarf á hendur bræðrunum Berg-Önundi og síðar Atla hinum skamma. Þeir segja Þóru hlaðhönd, móður Ásgerðar, hafa verið tekna frillutaki og að Ásgerður sé „þýborin“, enda fædd í útlegð foreldra sinna. Maurer bendir á að foreldrar Ásgerðar hafi síðar gengið í hjónaband að réttum lögum, ólíkt foreldrum Hildiríðarsona, og að Ásgerður hafi því sannarlega verið arfgeng eftir föður sinn. Maurer gerir allan málarekstur Egils og fráleitar ásakanir bræðranna á hendur Ásgerði að umtalsefni og telur dæmi um eitt af fernu eða allt í senn; viðleitni Egluhöfundar til að draga fram ofstopa og ósanngirni bræðranna; litla þekkingu söguritara á norskum rétti; viðleitni hans til að hraða frásögn sinni; eða seinni tíma innskot. Ljóst sé að ýmislegt í frásögn Eglu af erfðamálum Ásgerðar sé málum blandið og samræmist illa eða ekki þeim réttarsögulegu heimildum sem varðveist hafa.

==See also==

==References==
Chapter 9: '''Því síður ætla eg ykkur arfborna''': „Þórólfr aber beharrt auf der Ablehnung ihrer Ansprüche, indem er geltend macht, dass sie um so weniger erbberechtigt sein könnten, da ihre Mutter mit offener Gewalt in Besitz genommen worden sei“ (p. 68–69).

[[Egla,_57|Chapter 57]]: '''Ásgerður, dóttir þeirra Bjarnar og Þóru, var til arfs leidd eftir Björn, föður sinn''': „Hierauf antwortet sofort Arinbjörn, indem er sich zur Beweisführung darüber erbietet, dass bei dem zwischen seinem Vater und dem Björn höldr abgeschlossenen Vergleiche die Verleihung der Erbfähigkeit an Ásgerð ausbedungen worden sei, während er zugleich darauf hinweist, dass K. Eiríkr selbst wisse, dass er den Björn wieder in den Landfrieden gesetzt habe“ (p. 96–97).

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Maurer, Konrad von. Zwei Rechtsfälle in der Eigla

2015-11-19T17:18:41Z

Roberto Pagani: /* Lýsing */

* '''Author''': Maurer, Konrad von
* '''Title''': Zwei Rechtsfälle in der Eigla
* '''Published in''': ''Sitzungsberichten der philos. -philol. und der historie. und der histor. Classe der k. bayer''
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1895
* '''Pages''': 65-124
* '''E-text''':
* '''Reference''': Maurer, Konrad von. "Zwei Rechtsfälle in der Eigla." ''Sitzungsberichten der philos. -philol. und der historie. und der histor. Classe der k. bayer'' (1895): 65-124.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í ritgerð sinni gerir Maurer tvo þætti úr Egils sögu að umtalsefni sem honum þykir varpa nokkru ljósi á sifja- og erfðarétt í Noregi á miðöldum; annars vegar er þar um að ræða erfðakröfu Hildiríðarsona á hendur Þórólfi Kveldúlfssyni og hins vegar um erfðakröfu Ásgerðar Bjarnardóttur sem Egill Skallagrímsson sækir fyrir hönd konu sinnar gegn Berg-Önundi og síðar bróður Önundar, Atla hinum skamma. Hvort tveggja málið hverfist um það hvort meint frillubörn eru réttborin til arfs eftir föður sinn og því nauðsynlega um það hver var frilluborinn að lögum og hver ekki. Maurer rökstyður í ítarlegu máli að Hildiríðarsynir hafi verið frillubörn miðað við norskan rétt og að erfðafjárkrafa þeirra á hendur Þórólfi Kveldúlfssyni hafi ekki staðist lög. Frásögn Egils sögu um það segir Maurer að samræmist mjög vel öllum réttarsögulegum heimildum. Seinna málið lýtur að kröfu Egils Skallagrímssonar fyrir hönd Ásgerðar Bjarnardóttur, eiginkonu sinnar, um föðurarf á hendur bræðrunum Berg-Önundi og síðar Atla hinum skamma. Þeir segja Þóru hlaðhönd, móður Ásgerðar, hafa verið tekna frillutaki og að Ásgerður sé „þýborin“, enda fædd í útlegð foreldra sinna. Maurer bendir á að foreldrar Ásgerðar hafi síðar gengið í hjónaband að réttum lögum, ólíkt foreldrum Hildiríðarsona, og að Ásgerður hafi því sannarlega verið arfgeng eftir föður sinn. Maurer gerir allan málarekstur Egils og fráleitar ásakanir bræðranna á hendur Ásgerði að umtalsefni og telur dæmi um eitt af fernu eða allt í senn; viðleitni Egluhöfundar til að draga fram ofstopa og ósanngirni bræðranna; litla þekkingu söguritara á norskum rétti; viðleitni hans til að hraða frásögn sinni; eða seinni tíma innskot. Ljóst sé að ýmislegt í frásögn Eglu af erfðamálum Ásgerðar sé málum blandið og samræmist illa eða ekki þeim réttarsögulegu heimildum sem varðveist hafa.

==See also==

==References==

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Finnur Jónsson. Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega

2015-11-19T09:33:03Z

Roberto Pagani: /* Lýsing */

* '''Author''': Finnur Jónsson
* '''Title''': Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega
* '''Published in''': Skírnir
* '''Place, Publisher''': Reykjavík, Hið íslenzka bókmenntafélag.
* '''Year''': 1934, 108. árg. 1. tbl. (s. 11 - 40)
* '''Pages''': 11-40
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000519228
* '''Reference''': ''Finnur Jónsson. „Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega.“ Skírnir, 1. tbl. 1934, 11–40.''
----
* '''Key words''':

==Annotation==
The article is a review of a book by Einar Ól. Sveinsson, „Um Njálu“ (On Njals saga). In the book – originally a doctoral thesis – Sveinsson argues that there never existed another version of Njals saga than the one which is known from the preserved manuscripts. Jónsson does not agree but follows older theories which assert that there once existed an older version of that particular saga. He points out that all the preserved manuscripts today are „copies“ of an original. In the article Jónsson gives an overview of 12th and 13th century writing and talks about the little importance of „copyright“ and „originals“ at that time. He points out that the original scripts were thought to be out of date – and lost their importance – when they had been copied and something added to them during that process. That explaining the fact that none of them exist today. In the later half of the article Jónsson picks many examples to support his opinion that the Njals saga in the preserved manuscrips is not by an original „author“ – like Sveinsson says in his book – but a work of an „editor“.

==Lýsing==
Greinin er gagnrýni um bók Einars Ól. Sveinssonar, „Um Njálu“. Í bókinni – sem í grunninn er doktorsritgerð – heldur Einar Ólafur þeirri kenningu á lofti að aldrei hafi verið til önnur Njáls saga en sú sem hefur varðveist í handritum og handritabrotum. Finnur hallast frekar að þeim kenningum sem gera ráð fyrir Njálu í eldri mynd og bendir á að ekki hafi varðveist eitt einasta fornrit í frumriti, heldur einungis í uppskriftum. Í greininni setur Finnur fram yfirlit yfir sagnaritunina fornu, á 12. og 13. öld og fjallar um að á þeim tímum hafi lítið verið skeytt um höfundarétt eða frumrit og þau talin „úrelt“ þegar aukið hafði verið við þau. Það sé ástæðan fyrir að þau hafi ekki varðveist. Í síðari helmingi greinarinnar tínir Finnur til fjölmörg dæmi sem ætlað er að styrkja þá skoðun að Njála eins og hún hefur varðveist í handritum sé einmitt ekki eitt verk höfundar líkt og EÓS vill meina, heldur komin fram við starf ritstjóra.

==See also==

==References==
„Frásögnin um jaxlinn Þráins í k. 130, sem sumum kann að hafa þótt gaman að, er hlægilegt skrök; Skarphjeðinn á að hafa geymt hann í pússi sínum og meitt mann með því að kasta honum í augað á honum, „svá at þegar lá úti á kinninni“ (!!). Alt þetta er úngt innskot, það sjest m.a. af því, að þar sem sagt er frá drápi Þráins (úr honum átti jaxlinn að vera), er jaxlsins alls ekki getið; aðeins í einu hdr. er það nefnt, en setningin er þar auðsjáanlega innskot.“ (bls. 23)
==Links==

* ''Written by:'' Huldar Breiðfjörð
* ''Icelandic/English translation:'' Huldar Breiðfjörð

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Auður G. Magnúsdóttir. Ill er ofbráð reiði

2015-11-19T09:30:19Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': Auður Magnúsdóttir
* '''Title''': “Ill er ofbráð reiði.” Tilfinningar, saga og félagsleg þýðing reiðinnar í Njálssögu
* '''Published in''': ''Heimtur''. Ritgerðir til heiðurs Gunnari Karlssyni sjötugum
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Hugvísindastofnun Háskóla Íslands
* '''Year''': 2009
* '''Pages''': 50-63
* '''E-text''':
* '''Reference''': Auður Magnúsdóttir. “Ill er ofbráð reiði. Tilfinningar, saga og félagsleg þýðing reiðinnar í Njálssögu” Heimtur. Eds. Guðmundur Jónsson, Helgi Skúli Kjartansson og Vésteinn Ólason, pp. 50-63. Reykjavík: Hugvísindastofnun Háskóla Íslands, 2009
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni er fjallað um félagslega og pólitíska merkingu reiðinnar eins og hún birtist í Njálssögu. Þar bendir Auður á að reiði sé ekki einungis tilfinning sem bærist innra með sögupersónunum heldur sé hún bæði stétt- og kynskipt. Þannig hafa konur og þá karlar í lægri þjóðfélagsþrepum ekki sama rétt til að sýna af sér reiði og karlar er ofar standa í samfélaginu. Reiði þeirra fyrrnefndu taldist meira í ætt við bræði og því af tilfinningalegum toga en höfðingjar og heldri menn áttu að hafa stjórn á skaphöfn sinni og ekki stjórnast af tilfinningum. Reiði þeirra var því bæði réttmæt en einnig réttlát og við ákveðnar kringumstæður áttu þeir að sýna af sér reiði og nýta hana þannig sem tæki í félagslegum og pólitískum tilgangi.

==See also==

==References==
[[Egla,_44|Chapter 44]]:'''„Ekki höfum vér kvenna skap ... at vér reiðimsk við öllu,“''' svarar Skarphéðinn Njálsson móður sinni þegar hún eggjar þá til hefnda eftirað þeir hafa verið kallaðir taðskegglingar og Njáll „karl inn skegglausi“ hjá Hallgerði á Hlíðarenda. (Bls. 55 í grein)

[[Egla,_8|Chapter 8]]:'''Nú var Höskuldur bráður, hann reiddist, sló annan drenginn og rak báða út úr húsinu. Viðbrögð Hrúts eru öðruvísi. Hann kallaði á sveininn, dró hring af fingri sér og gaf honum''': „Sveinninn fór í braut og mælti: .Þínum drengskap skal ek við bregða æ síðan.“ Þetta virðingarverða athæfi eykur orðstír Hrúts. Hann missir ekki stjórn á sér en bregst við í samræmi við stöðu sína. (Bls. 56 í grein)

[[Egla,_34|Chapter 34]]:Þórhildur kveður hæðnisvísu um mann sinn og niðurlægir bæði hann og sjálfa sig opinberlega. Reiði hennar hefur umsvifalausar afleiðingar. Maður hennar segir skilið við hana á staðnum og Þórhildi er vísað úr húsi. bls. (61 í grein)

==Links==

* ''Written by:''Guðný Waage
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Ólafur Ólafsson. Hallgerður Höskuldsdóttir

2015-11-19T09:27:57Z

Roberto Pagani: /* References */

* '''Author''': Ólafur Ólafsson
* '''Title''': Hallgerður Höskuldsdóttir - útvarpserindi
* '''Published in''': Jörð
* '''Place, Publisher''': Akureyri
* '''Year''': 1933
* '''Pages''': 138-155
* '''E-text''': timarit.is
* '''Reference''': Ólafur Ólafsson. „Hallgerður Höskuldsdóttir“. Jörð 3.1 (1933): 138–155.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
In this article, Ólafur argus that the hostility between Hallgerðar Höskuldsdóttir and Bergþóru, wife of Gunnar of Hlíðarenda, starts with Bergþóra, when Hallgerður and Njáll were invited to a banquet at Hlíðarenda. This ill will between the two women led to deaths of many. Ólafur believes that the author of Njála was biased towards Hallgerður and added incorrect information in the regard of Hallgerður to make her look like the villain. Ólafur also believes that the author used folktales to defame her and thinks her persona has been misunderstood through time.
==Lýsing==
Í greininni telur Ólafur að upphaf fjandskapar þeirra, Hallgerðar Höskuldsdóttir og Bergþóru eiginkonu Gunnars á Hlíðarenda, hafi byrjað í veislu þeirri er Bergþóra og Gunnar héldu til heiðurs Hallgerði og Njáli. Þessi illdeila leiddi til mikilla mannvíga og annarra harma. Hann telur Bergþóru eiga sök að þessum fjandskap, þó að Hallgerður er látin líta út fyrir að vera höfuðpaurinn í þessum deilum. Hann telur að höfundur Njálu vera hlutdrægan, og jafnvel koma með rangar og staðlausar ásakanir á hendur Hallgerðar. Jafnframt telur hann að höfundurinn hafi notað „þvættingssögur“ (p. 146) til að ófrægja hana og að hún hafi verið misskilin í gegnum tíðina.

==See also==

==References==
[[Egla,_34|Chapter 34]]: '''fengsöm og atkvæðamikil''': „Eftir brúðkaupsveizluna á Hlíðarenda tekur Hallgerður við búsforráðum á Hlíðarenda; segir Njála, að hún hafi verið „fengsöm ok atkvæðamikil“. Sagan mundi ekki draga fjöður yfir það, ef húsmóðurstörfin hefðu farið Hallgerði illa úr hendi.“ (p. 148).

[[Egla,_35|Chapter 35]]: '''hornreka''': „En hún var svo skapi farin, að hún vildi ekki vera hornkerling eða hornreka fyrir neinum; en svo var um flest stórmenni í fornöld, og sæta þau venjulega engum lastmælum fyrir.“ (p. 148-149).

[[Egla,_77|Chapter 77]]:: '''Bogastrengur''': „Um þessi atriði er það að segja, að ég tel ekki minnsta vafa á því, að tvö þau fyrstu, um þjófsaugun og bogastrenginn og alveg eins og gerningaveðrið, séu þjóðsagnir, sem myndast hafi eftir daga Gunnars og Hallgerðar austur í Rangarþingi.“ (p. 150).
„Þá er það sagan um bogastrenginn, sem blásin hefir verið upp eins og loftbelgur eina öldina eftir aðra, allt Hallgerði til ófrægðar.“ (p. 151).
„Svona er saga Njálu um bogastrenginn, og það þarf ekki að leggjast djúpt til að sjá það, að þetta er allt skáldskapur og þjóðsaga frá upphafi til enda og meira að segja lélegur skáldskapur.“ (p. 152).

==Links==

* ''Written by:'' Margrét J. Gisladóttir
* ''Icelandic/English translation:'' Margrét J. Gisladóttir

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

McTurk, Rory W. The supernatural in Njáls saga

2015-11-13T15:29:58Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': McTurk, Rory
* '''Title''': The Supernatural in Njáls saga: a narratological approach
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1992
* '''Pages''': 120-124
* '''E-text''': http://vsnrweb-publications.org.uk/Introductory%20essays%20on%20egils%20saga%20and%20njals%20saga.pdf
* '''Reference''': McTurk, Rory. "The Supernatural in Njáls saga: a narratological approach." Introductory Essays on Egils saga and Njáls saga, pp. 102-24. London: Viking Society for Northern Research, 1992
----
* '''Key words''':

==Annotation==
McTurk applies a narratological approach to supernatural events that take place in Njáls saga and which he divides in the following three groups: 1) prophecies that come true, 2) retrocognitive, telepathic, and precognitive intimations, dreams, and visions, 3) remarkable happenings for which no physical cause is apparent (p. 105). The supernatural occurrences in Njáls saga are discussed by McTurk, by focusing on the different levels and degrees of narrative and focalization. He argues that those supernatural events in Njáls saga, which are narrated on the first level as well as focalized on the the first degree, which means accounts of supernatural events given by the anonymous narrator of the saga without referring to witnesses, which are therefore also described as objectivist statements, are for the most part concerned with the Christianization in Iceland.

==Lýsing==
McTurk beitir frásagnafræðilegri nálgun á yfirnáttúrulega atburði í Njáls sögu sem hann skiptir í eftirfarandi þrjá flokka: 1) spádómar sem rætast, 2) retrocognitive, fjarskynjun, og ófresk vísbendingar, draumar, og sýnir, 3) merkilegar uppákomur sem engin náttúruleg skýring er á (p. 105). McTurk ræðir ítarlega yfirnáttúrulegu atvikin í Njáls sögu með áherslu á mismunandi stig frásagna og sjónbeiningar Hann rökstyður að þeir yfirnáttúrulegu atburðir í Njáls sögu, sem eru bæði sagðir og sýndir á fyrsta stigi, sem merkir að nafnlausi sögumaður Njáls sögu segir frá atburðunum án þess að vísa til annarra vitna, sem er því einnig kallað hlutlægar yfirlýsingar, eiga samkvæmt McTurk að mestu leyti við kristnitöku á Íslandi.

==See also==

==References==
[[Njala,_101|Chapter 101]]:“What has emerged from the present study […] is that in Njáls saga, where the supernatural is concerned, objectivist statements are for the most part reserved for accounts of supernatural events of specifically Christian significance.” (p. 121–2).

==Links==

* ''Written by:'Romina Werth'
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

McTurk, Rory W. The supernatural in Njáls saga

2015-11-13T15:19:04Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': McTurk, Rory
* '''Title''': The Supernatural in Njáls saga: a narratological approach
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1992
* '''Pages''': 120-124
* '''E-text''': http://vsnrweb-publications.org.uk/Introductory%20essays%20on%20egils%20saga%20and%20njals%20saga.pdf
* '''Reference''': McTurk, Rory. "The Supernatural in Njáls saga: a narratological approach." Introductory Essays on Egils saga and Njáls saga, pp. 102-24. London: Viking Society for Northern Research, 1992
----
* '''Key words''':

==Annotation==
McTurk applies a narratological approach to supernatural events that take place in Njáls saga and which he divides in the following three groups: 1) prophecies that come true, 2) retrocognitive, telepathic, and precognitive intimations, dreams, and visions, 3) remarkable happenings for which no physical cause is apparent (p. 105). The supernatural occurrences in Njáls saga are discussed by McTurk, by focusing on the different levels and degrees of narrative and focalization. He argues that those supernatural events in Njáls saga, which are narrated on the first level as well as focalized on the the first degree, which means accounts of supernatural events given by the anonymous narrator of the saga without referring to witnesses, which are therefore also described as objectivist statements, are for the most part concerned with the Christianization in Iceland.

==Lýsing==
McTurk beitir frásagnafræðilegri nálgun á yfirnáttúrulega atburði í Njáls sögu sem hann skiptir í eftirfarandi þrjá flokka: 1) spádómar sem rætast, 2) retrocognitive, fjarskynjun, og ófresk vísbendingar, draumar, og sýnir, 3) merkilegar uppákomur sem engin náttúruleg skýring er á (p. 105). McTurk ræðir ítarlega yfirnáttúrulegu atvikin í Njáls sögu með áherslu á mismunandi stig frásagna og sjónbeiningar Hann rökstyður að þeir yfirnáttúrulegu atburðir í Njáls sögu, sem eru bæði sagðir og sýndir á fyrsta stigi, sem merkir að nafnlausi sögumaður Njáls sögu segir frá atburðunum án þess að vísa til annarra vitna, sem er því einnig kallað hlutlægar yfirlýsingar, eiga samkvæmt McTurk að mestu leyti við kristnitöku á Íslandi.

==See also==

==References==
[[Njala,_101|Chapter 101]]:“What has emerged from the present study […] is that in Njáls saga, where the supernatural is concerned, objectivist statements are for the most part reserved for accounts of supernatural events of specifically Christian significance.” (p. 121–2).

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Finnur Jónsson. Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega

2015-11-13T11:38:03Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': Finnur Jónsson
* '''Title''': Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega
* '''Published in''': Skírnir
* '''Place, Publisher''': Reykjavík, Hið íslenzka bókmenntafélag.
* '''Year''': 1934, 108. árg. 1. tbl. (s. 11 - 40)
* '''Pages''': 11-40
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000519228
* '''Reference''': ''Finnur Jónsson. „Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega.“ Skírnir, 1. tbl. 1934, 11–40.''
----
* '''Key words''':

==Annotation==
The article is a review of a book by Einar Ól. Sveinsson, „Um Njálu“ (On Njals saga). In the book – originally a doctoral thesis – Sveinsson argues that there never existed another version of Njals saga than the one which is known from the preserved manuscripts. Jónsson does not agree but follows older theories which assert that there once existed an older version of that particular saga. He points out that all the preserved manuscripts today are „copies“ of an original. In the article Jónsson gives an overview of 12th and 13th century writing and talks about the little importance of „copyright“ and „originals“ at that time. He points out that the original scripts were thought to be out of date – and lost their importance – when they had been copied and something added to them during that process. That explaining the fact that none of them exist today. In the later half of the article Jónsson picks many examples to support his opinion that the Njals saga in the preserved manuscrips is not by an original „author“ – like Sveinsson says in his book – but a work of an „editor“.

==Lýsing==
The article is a review of a book by Einar Ól. Sveinsson, „Um Njálu“ (On Njals saga). In the book – originally a doctoral thesis – Sveinsson argues that there never existed another version of Njals saga than the one which is known from the preserved manuscripts. Jónsson does not agree but follows older theories which assert that there once existed an older version of that particular saga. He points out that all the preserved manuscripts today are „copies“ of an original. In the article Jónsson gives an overview of 12th and 13th century writing and talks about the little importance of „copyright“ and „originals“ at that time. He points out that the original scripts were thought to be out of date – and lost their importance – when they had been copied and something added to them during that process. That explaining the fact that none of them exist today. In the later half of the article Jónsson picks many examples to support his opinion that the Njals saga in the preserved manuscrips is not by an original „author“ – like Sveinsson says in his book – but a work of an „editor“.

==See also==

==References==
„Frásögnin um jaxlinn Þráins í k. 130, sem sumum kann að hafa þótt gaman að, er hlægilegt skrök; Skarphjeðinn á að hafa geymt hann í pússi sínum og meitt mann með því að kasta honum í augað á honum, „svá at þegar lá úti á kinninni“ (!!). Alt þetta er úngt innskot, það sjest m.a. af því, að þar sem sagt er frá drápi Þráins (úr honum átti jaxlinn að vera), er jaxlsins alls ekki getið; aðeins í einu hdr. er það nefnt, en setningin er þar auðsjáanlega innskot.“ (bls. 23)
==Links==

* ''Written by:'' Huldar Breiðfjörð
* ''Icelandic/English translation:'' Huldar Breiðfjörð

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Ólafur Ólafsson. Hallgerður Höskuldsdóttir

2015-11-13T11:24:30Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': Ólafur Ólafsson
* '''Title''': Hallgerður Höskuldsdóttir - útvarpserindi
* '''Published in''': Jörð
* '''Place, Publisher''': Akureyri
* '''Year''': 1933
* '''Pages''': 138-155
* '''E-text''': timarit.is
* '''Reference''': Ólafur Ólafsson. „Hallgerður Höskuldsdóttir“. Jörð 3.1 (1933): 138–155.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
In this article, Ólafur argus that the hostility between Hallgerðar Höskuldsdóttir and Bergþóru, wife of Gunnar of Hlíðarenda, starts with Bergþóra, when Hallgerður and Njáll were invited to a banquet at Hlíðarenda. This ill will between the two women led to deaths of many. Ólafur believes that the author of Njála was biased towards Hallgerður and added incorrect information in the regard of Hallgerður to make her look like the villain. Ólafur also believes that the author used folktales to defame her and thinks her persona has been misunderstood through time.
==Lýsing==
Í greininni telur Ólafur að upphaf fjandskapar þeirra, Hallgerðar Höskuldsdóttir og Bergþóru eiginkonu Gunnars á Hlíðarenda, hafi byrjað í veislu þeirri er Bergþóra og Gunnar héldu til heiðurs Hallgerði og Njáli. Þessi illdeila leiddi til mikilla mannvíga og annarra harma. Hann telur Bergþóru eiga sök að þessum fjandskap, þó að Hallgerður er látin líta út fyrir að vera höfuðpaurinn í þessum deilum. Hann telur að höfundur Njálu vera hlutdrægan, og jafnvel koma með rangar og staðlausar ásakanir á hendur Hallgerðar. Jafnframt telur hann að höfundurinn hafi notað „þvættingssögur“ (p. 146) til að ófrægja hana og að hún hafi verið misskilin í gegnum tíðina.

==See also==

==References==
[[Egla,_34|Chapter 34]]: fengsöm og atkvæðamikil: „Eftir brúðkaupsveizluna á Hlíðarenda tekur Hallgerður við búsforráðum á Hlíðarenda; segir Njála, að hún hafi verið „fengsöm ok atkvæðamikil“. Sagan mundi ekki draga fjöður yfir það, ef húsmóðurstörfin hefðu farið Hallgerði illa úr hendi.“ (p. 148).
[[Egla,_35|Chapter 35]]: hornreka: „En hún var svo skapi farin, að hún vildi ekki vera hornkerling eða hornreka fyrir neinum; en svo var um flest stórmenni í fornöld, og sæta þau venjulega engum lastmælum fyrir.“ (p. 148-149).
[[Egla,_77|Chapter 77]]:: Bogastrengur: „Um þessi atriði er það að segja, að ég tel ekki minnsta vafa á því, að tvö þau fyrstu, um þjófsaugun og bogastrenginn og alveg eins og gerningaveðrið, séu þjóðsagnir, sem myndast hafi eftir daga Gunnars og Hallgerðar austur í Rangarþingi.“ (p. 150).
„Þá er það sagan um bogastrenginn, sem blásin hefir verið upp eins og loftbelgur eina öldina eftir aðra, allt Hallgerði til ófrægðar.“ (p. 151).
„Svona er saga Njálu um bogastrenginn, og það þarf ekki að leggjast djúpt til að sjá það, að þetta er allt skáldskapur og þjóðsaga frá upphafi til enda og meira að segja lélegur skáldskapur.“ (p. 152).
==Links==

* ''Written by:'' Margrét J. Gisladóttir
* ''Icelandic/English translation:'' Margrét J. Gisladóttir

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Ólafur Ólafsson. Hallgerður Höskuldsdóttir

2015-11-13T11:23:04Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': Ólafur Ólafsson
* '''Title''': Hallgerður Höskuldsdóttir - útvarpserindi
* '''Published in''': Jörð
* '''Place, Publisher''': Akureyri
* '''Year''': 1933
* '''Pages''': 138-155
* '''E-text''': timarit.is
* '''Reference''': Ólafur Ólafsson. „Hallgerður Höskuldsdóttir“. Jörð 3.1 (1933): 138–155.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
In this article, Ólafur argus that the hostility between Hallgerðar Höskuldsdóttir and Bergþóru, wife of Gunnar of Hlíðarenda, starts with Bergþóra, when Hallgerður and Njáll were invited to a banquet at Hlíðarenda. This ill will between the two women led to deaths of many. Ólafur believes that the author of Njála was biased towards Hallgerður and added incorrect information in the regard of Hallgerður to make her look like the villain. Ólafur also believes that the author used folktales to defame her and thinks her persona has been misunderstood through time.
==Lýsing==
Í greininni telur Ólafur að upphaf fjandskapar þeirra, Hallgerðar Höskuldsdóttir og Bergþóru eiginkonu Gunnars á Hlíðarenda, hafi byrjað í veislu þeirri er Bergþóra og Gunnar héldu til heiðurs Hallgerði og Njáli. Þessi illdeila leiddi til mikilla mannvíga og annarra harma. Hann telur Bergþóru eiga sök að þessum fjandskap, þó að Hallgerður er látin líta út fyrir að vera höfuðpaurinn í þessum deilum. Hann telur að höfundur Njálu vera hlutdrægan, og jafnvel koma með rangar og staðlausar ásakanir á hendur Hallgerðar. Jafnframt telur hann að höfundurinn hafi notað „þvættingssögur“ (p. 146) til að ófrægja hana og að hún hafi verið misskilin í gegnum tíðina.

==See also==

==References==
[[Egla,_34|Chapter 34]]: fengsöm og atkvæðamikil: „Eftir brúðkaupsveizluna á Hlíðarenda tekur Hallgerður við búsforráðum á Hlíðarenda; segir Njála, að hún hafi verið „fengsöm ok atkvæðamikil“. Sagan mundi ekki draga fjöður yfir það, ef húsmóðurstörfin hefðu farið Hallgerði illa úr hendi.“ (p. 148).
[[Egla,_35|Chapter 35]]: hornreka: „En hún var svo skapi farin, að hún vildi ekki vera hornkerling eða hornreka fyrir neinum; en svo var um flest stórmenni í fornöld, og sæta þau venjulega engum lastmælum fyrir.“ (p. 148-149).
[[Egla,_77|Chapter 77]]:: Bogastrengur: „Um þessi atriði er það að segja, að ég tel ekki minnsta vafa á því, að tvö þau fyrstu, um þjófsaugun og bogastrenginn og alveg eins og gerningaveðrið, séu þjóðsagnir, sem myndast hafi eftir daga Gunnars og Hallgerðar austur í Rangarþingi.“ (p. 150).
„Þá er það sagan um bogastrenginn, sem blásin hefir verið upp eins og loftbelgur eina öldina eftir aðra, allt Hallgerði til ófrægðar.“ (p. 151).
„Svona er saga Njálu um bogastrenginn, og það þarf ekki að leggjast djúpt til að sjá það, að þetta er allt skáldskapur og þjóðsaga frá upphafi til enda og meira að segja lélegur skáldskapur.“ (p. 152).
==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Auður G. Magnúsdóttir. Ill er ofbráð reiði

2015-11-13T11:15:31Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': Auður Magnúsdóttir
* '''Title''': “Ill er ofbráð reiði.” Tilfinningar, saga og félagsleg þýðing reiðinnar í Njálssögu
* '''Published in''': ''Heimtur''. Ritgerðir til heiðurs Gunnari Karlssyni sjötugum
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Hugvísindastofnun Háskóla Íslands
* '''Year''': 2009
* '''Pages''': 50-63
* '''E-text''':
* '''Reference''': Auður Magnúsdóttir. “Ill er ofbráð reiði. Tilfinningar, saga og félagsleg þýðing reiðinnar í Njálssögu” Heimtur. Eds. Guðmundur Jónsson, Helgi Skúli Kjartansson og Vésteinn Ólason, pp. 50-63. Reykjavík: Hugvísindastofnun Háskóla Íslands, 2009
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni er fjallað um félagslega og pólitíska merkingu reiðinnar eins og hún birtist í Njálssögu. Þar bendir Auður á að reiði sé ekki einungis tilfinning sem bærist innra með sögupersónunum heldur sé hún bæði stétt- og kynskipt. Þannig hafa konur og þá karlar í lægri þjóðfélagsþrepum ekki sama rétt til að sýna af sér reiði og karlar er ofar standa í samfélaginu. Reiði þeirra fyrrnefndu taldist meira í ætt við bræði og því af tilfinningalegum toga en höfðingjar og heldri menn áttu að hafa stjórn á skaphöfn sinni og ekki stjórnast af tilfinningum. Reiði þeirra var því bæði réttmæt en einnig réttlát og við ákveðnar kringumstæður áttu þeir að sýna af sér reiði og nýta hana þannig sem tæki í félagslegum og pólitískum tilgangi.

==See also==

==References==
[[Egla,_44|Chapter 44]]:„Ekki höfum vér kvenna skap ... at vér reiðimsk við öllu,“ svarar Skarphéðinn Njálsson móður sinni þegar hún eggjar þá til hefnda eftirað þeir hafa verið kallaðir taðskegglingar og Njáll „karl inn skegglausi“ hjá Hallgerði á Hlíðarenda. Bls. 55 í grein (chapter 44)

[[Egla,_8|Chapter 8]]:Nú var Höskuldur bráður, hann reiddist, sló annan drenginn og rak báða út úr húsinu. Viðbrögð Hrúts eru öðruvísi. Hann kallaði á sveininn, dró hring af fingri sér og gaf honum: „Sveinninn fór í braut og mælti: .Þínum drengskap skal ek við bregða æ síðan.“ Þetta virðingarverða athæfi eykur orðstír Hrúts. Hann missir ekki stjórn á sér en bregst við í samræmi við stöðu sína. Bls. 56 í grein (chapter 8)

[[Egla,_34|Chapter 34]]:Þórhildur kveður hæðnisvísu um mann sinn og niðurlægir bæði hann og sjálfa sig opinberlega. Reiði hennar hefur umsvifalausar afleiðingar. Maður hennar segir skilið við hana á staðnum og Þórhildi er vísað úr húsi. bls. 61 í grein (chapter 34)

==Links==

* ''Written by:''Guðný Waage
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Auður G. Magnúsdóttir. Ill er ofbráð reiði

2015-11-13T11:14:37Z

Roberto Pagani:

* '''Author''': Auður Magnúsdóttir
* '''Title''': “Ill er ofbráð reiði.” Tilfinningar, saga og félagsleg þýðing reiðinnar í Njálssögu
* '''Published in''': ''Heimtur''. Ritgerðir til heiðurs Gunnari Karlssyni sjötugum
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Hugvísindastofnun Háskóla Íslands
* '''Year''': 2009
* '''Pages''': 50-63
* '''E-text''':
* '''Reference''': Auður Magnúsdóttir. “Ill er ofbráð reiði. Tilfinningar, saga og félagsleg þýðing reiðinnar í Njálssögu” Heimtur. Eds. Guðmundur Jónsson, Helgi Skúli Kjartansson og Vésteinn Ólason, pp. 50-63. Reykjavík: Hugvísindastofnun Háskóla Íslands, 2009
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni er fjallað um félagslega og pólitíska merkingu reiðinnar eins og hún birtist í Njálssögu. Þar bendir Auður á að reiði sé ekki einungis tilfinning sem bærist innra með sögupersónunum heldur sé hún bæði stétt- og kynskipt. Þannig hafa konur og þá karlar í lægri þjóðfélagsþrepum ekki sama rétt til að sýna af sér reiði og karlar er ofar standa í samfélaginu. Reiði þeirra fyrrnefndu taldist meira í ætt við bræði og því af tilfinningalegum toga en höfðingjar og heldri menn áttu að hafa stjórn á skaphöfn sinni og ekki stjórnast af tilfinningum. Reiði þeirra var því bæði réttmæt en einnig réttlát og við ákveðnar kringumstæður áttu þeir að sýna af sér reiði og nýta hana þannig sem tæki í félagslegum og pólitískum tilgangi.

==See also==

==References==
[[Egla,_44|Chapter 44]]:„Ekki höfum vér kvenna skap ... at vér reiðimsk við öllu,“ svarar Skarphéðinn Njálsson móður sinni þegar hún eggjar þá til hefnda eftirað þeir hafa verið kallaðir taðskegglingar og Njáll „karl inn skegglausi“ hjá Hallgerði á Hlíðarenda. Bls. 55 í grein (chapter 44)

[[Egla,_8|Chapter 8]]:Nú var Höskuldur bráður, hann reiddist, sló annan drenginn og rak báða út úr húsinu. Viðbrögð Hrúts eru öðruvísi. Hann kallaði á sveininn, dró hring af fingri sér og gaf honum: „Sveinninn fór í braut og mælti: .Þínum drengskap skal ek við bregða æ síðan.“ Þetta virðingarverða athæfi eykur orðstír Hrúts. Hann missir ekki stjórn á sér en bregst við í samræmi við stöðu sína. Bls. 56 í grein (chapter 8)

[[Egla,_34|Chapter 34]]:Þórhildur kveður hæðnisvísu um mann sinn og niðurlægir bæði hann og sjálfa sig opinberlega. Reiði hennar hefur umsvifalausar afleiðingar. Maður hennar segir skilið við hana á staðnum og Þórhildi er vísað úr húsi. bls. 61 í grein (chapter 34)

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Auður G. Magnúsdóttir. Ill er ofbráð reiði

2015-11-13T11:10:01Z

Roberto Pagani: /* References */

* '''Author''':
* '''Title''':
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''':
* '''Pages''':
* '''E-text''':
* '''Reference''': ''MLA''
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni er fjallað um félagslega og pólitíska merkingu reiðinnar eins og hún birtist í Njálssögu. Þar bendir Auður á að reiði sé ekki einungis tilfinning sem bærist innra með sögupersónunum heldur sé hún bæði stétt- og kynskipt. Þannig hafa konur og þá karlar í lægri þjóðfélagsþrepum ekki sama rétt til að sýna af sér reiði og karlar er ofar standa í samfélaginu. Reiði þeirra fyrrnefndu taldist meira í ætt við bræði og því af tilfinningalegum toga en höfðingjar og heldri menn áttu að hafa stjórn á skaphöfn sinni og ekki stjórnast af tilfinningum. Reiði þeirra var því bæði réttmæt en einnig réttlát og við ákveðnar kringumstæður áttu þeir að sýna af sér reiði og nýta hana þannig sem tæki í félagslegum og pólitískum tilgangi.

==See also==

==References==
[[Egla,_44|Chapter 44]]:„Ekki höfum vér kvenna skap ... at vér reiðimsk við öllu,“ svarar Skarphéðinn Njálsson móður sinni þegar hún eggjar þá til hefnda eftirað þeir hafa verið kallaðir taðskegglingar og Njáll „karl inn skegglausi“ hjá Hallgerði á Hlíðarenda. Bls. 55 í grein (chapter 44)

[[Egla,_8|Chapter 8]]:Nú var Höskuldur bráður, hann reiddist, sló annan drenginn og rak báða út úr húsinu. Viðbrögð Hrúts eru öðruvísi. Hann kallaði á sveininn, dró hring af fingri sér og gaf honum: „Sveinninn fór í braut og mælti: .Þínum drengskap skal ek við bregða æ síðan.“ Þetta virðingarverða athæfi eykur orðstír Hrúts. Hann missir ekki stjórn á sér en bregst við í samræmi við stöðu sína. Bls. 56 í grein (chapter 8)

[[Egla,_34|Chapter 34]]:Þórhildur kveður hæðnisvísu um mann sinn og niðurlægir bæði hann og sjálfa sig opinberlega. Reiði hennar hefur umsvifalausar afleiðingar. Maður hennar segir skilið við hana á staðnum og Þórhildi er vísað úr húsi. bls. 61 í grein (chapter 34)

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Auður G. Magnúsdóttir. Ill er ofbráð reiði

2015-11-13T11:06:52Z

Roberto Pagani: /* Lýsing */

* '''Author''':
* '''Title''':
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''':
* '''Pages''':
* '''E-text''':
* '''Reference''': ''MLA''
----
* '''Key words''':

==Annotation==
==Lýsing==
Í greininni er fjallað um félagslega og pólitíska merkingu reiðinnar eins og hún birtist í Njálssögu. Þar bendir Auður á að reiði sé ekki einungis tilfinning sem bærist innra með sögupersónunum heldur sé hún bæði stétt- og kynskipt. Þannig hafa konur og þá karlar í lægri þjóðfélagsþrepum ekki sama rétt til að sýna af sér reiði og karlar er ofar standa í samfélaginu. Reiði þeirra fyrrnefndu taldist meira í ætt við bræði og því af tilfinningalegum toga en höfðingjar og heldri menn áttu að hafa stjórn á skaphöfn sinni og ekki stjórnast af tilfinningum. Reiði þeirra var því bæði réttmæt en einnig réttlát og við ákveðnar kringumstæður áttu þeir að sýna af sér reiði og nýta hana þannig sem tæki í félagslegum og pólitískum tilgangi.

==See also==

==References==

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Torfi H. Tulinius. The Enigma of Egill - The Saga, the Viking Poet, and Snorri Sturluson

2015-11-10T15:22:22Z

Roberto Pagani: Created page with "* '''Author''': Tulinius, Torfi H. * '''Title''': The Enigma of Egill - The Saga, the Viking Poet, and Snorri Sturluson * '''Place, Publisher''': Ithaca: Cornell University Pre..."

* '''Author''': Tulinius, Torfi H.
* '''Title''': The Enigma of Egill - The Saga, the Viking Poet, and Snorri Sturluson
* '''Place, Publisher''': Ithaca: Cornell University Press
* '''Year''': 2014
* '''Pages''': 326
* '''E-text''':
* '''Reference''': Tulinius, Torfi H. "The Enigma of Egill - The Saga, the Viking Poet, and Snorri Sturluson". ''Islandica LVII. Ithaca: Cornell University Press, 2014.
----
* '''Key words''':

==Annotation==

==Lýsing==

==See also==

==References==

==Links==

* ''Written by:'' Roberto Pagani

Njála, 047

2015-09-28T12:55:46Z

Roberto Pagani: /* Chapter 47 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 47==

'''OF OTKELL IN KIRKBY.'''

There was a man named Otkell; he was the son of Skarf, the son of Hallkell, who fought with Grim of Grimsness, and felled him on the holm. <ref>'''felled him on the holm''': That is, slew him in a duel.</ref>

Otkell kept house at Kirkby; his wife's name was Thorgerda; she was a daughter of Mar, the son of Runolf, the son of Naddad of the Faroe Isles. Otkell was wealthy in goods. His son's name was Thorgeir; he was young in years, and a bold dashing man.

Skamkell was the name of another man; he kept house at another farm called Hof <ref>'''he kept house at another farm called Ho''': Mord Valgard's son lived at the other farm called Hof.</ref>; he was well off for money, but he was a spiteful man and a liar; quarrelsome too, and ill to deal with. He was Otkell's friend. Hallkell was the name of Otkell's brother; he was a tall strong man, and lived there with Otkell; their brother's name was Hallbjorn the White; he brought out to Iceland a thrall, whose name was Malcolm; he was Irish, and had not many friends.

Hallbjorn went to stay with Otkell, and so did his thrall Malcolm. The thrall was always saying that he should think himself happy if Otkell owned him. Otkell was kind to him, and gave him a knife and belt, and a full suit of clothes, but the thrall turned his hand to any work that Otkell wished.

Otkell wanted to make a bargain with his brother for the thrall; he said he would give him the thrall, but said, too, that he was a worse treasure than he thought. But as soon as Otkell owned the thrall, then he did less and less work. Otkell often said outright to Hallbjorn, that he thought the thrall did little work; and he told Otkell that there was worse in him yet to come.

At that time came a great scarcity, so that men fell short both of meat and hay, and that spread over all parts of Iceland. Gunnar shared his hay and meat with many men; and all got them who came thither, so long as his stores lasted. At last it came about that Gunnar himself fell short both of hay and meat. Then Gunnar called on Kolskegg to go along with him; he called too on Thrain Sigfus' son, and Lambi Sigurd's son. They fared to Kirkby, and called Otkell out. He greeted them, and Gunnar said, "It so happens that I am come to deal with thee for hay and meat, if there be any left."

Otkell answers, "There is store of both, but I will sell thee neither."

"Wilt thou give me them then," says Gunnar, "and run the risk of my paying thee back somehow?"

"I will not do that either," says Otkell.

Skamkell all the while was giving him bad counsel.

Then Thrain Sigfus' son, said, "It would serve him right if we take both hay and meat and lay down the worth of them instead."

Skamkell answered, "All the men of Mossfell must be dead and gone then, if ye, sons of Sigfus, are to come and rob them."

"I will have no hand in any robbery," says Gunnar.

"Wilt thou buy a thrall of me?" says Otkell.

"I'll not spare to do that," says Gunnar. After that Gunnar bought the thrall, and fared away as things stood.

Njal hears of this, and said, "Such things are ill done, to refuse to let Gunnar buy; and it is not a good outlook for others if such men as he cannot get what they want."

"What's the good of thy talking so much about such a little matter," says Bergthora; "far more like a man would it be to let him have both meat and hay, when thou lackest neither of them."

"That is clear as day," says Njal, "and I will of a surety supply his need somewhat."

Then he fared up to Thorolfsfell, and his sons with him, and they bound hay on fifteen horses; but on five horses they had meat. Njal came to Lithend, and called Gunnar out. He greeted them kindly.

"Here is hay and meat," said Njal, "which I will give thee; and my wish is, that thou shouldst never look to any one else than to me if thou standest in need of anything."

"Good are thy gifts," says Gunnar, "but methinks thy friendship is still more worth, and that of thy sons."

After that Njal fared home, and now the spring passes away.

==References==

<references />

==Kafli 47==

Otkell hét maður. Hann var Skarfsson Hallkelssonar. Sá barðist við Grím í Grímsnesi og felldi hann af hólmi. Þeir voru bræður Hallkell og Ketilbjörn gamli. Hann bjó í Kirkjubæ. Þorgerður hét kona hans. Hún var Másdóttir Runólfssonar Naddaðarsonar hins færeyska. Otkell var auðigur að fé. Son hans hét Þorgeir. Hann var á ungum aldri og gervilegur maður.

Skammkell hét maður. Hann bjó að Hofi öðru. Hann átti vel fé. Hann var lyginn, ódæll og illur viðureignar. Hann var vinur Otkels.

Hallkell hét bróðir Otkels. Hann var mikill maður og sterkur og var þar með Otkatli. Bróðir þeirra hét Hallbjörn hvíti. Hann flutti út þræl einn er Melkólfur hét. Hann var írskur og heldur óvinsæll. Hallbjörn fór til vistar með Otkatli og svo Melkólfur þræll. Þrællinn mælti það jafnan að hann þættist sæll ef Otkell ætti hann. Hann var vel til hans og gaf honum kníf og belti og alklæðnað en þrællinn vann allt það er hann vildi. Otkell falaði þrælinn að bróður sínum. Hann kvaðst mundu gefa honum þrælinn en kvað þó verra grip í en hann ætlaði. En þegar er Otkell átti þrælinn þá vann hann aldrei verr. Otkell talaði oftlega fyrir Hallbirni að honum þætti þrællinn lítið vinna. Hann sagði Otkatli að honum var annað verr gefið.

Í þenna tíma kom hallæri mikið svo að menn skorti bæði hey og mat og gekk það um allar sveitir. Gunnar miðlaði mörgum manni hey og mat og höfðu allir er þangað komu meðan til var. Svo kom að Gunnar skorti bæði hey og mat. Þá kvaddi Gunnar Kolskegg til ferðar með sér og Þráin Sigfússon og Lamba Sigurðarson. Þeir fóru í Kirkjubæ og kölluðu Otkel út. Hann heilsar þeim.

Gunnar mælti: „Svo er háttað,“ segir Gunnar, „að eg er kominn að fala að þér hey og mat ef til væri.“

Otkell segir: „Hvorttveggja er til en hvortgi mun eg þér selja.“

„Viltu gefa mér þá og hætta til hverju eg launa þér?“

„Eigi vil eg það,“ segir Otkell.

Skammkell var tillagaillur.

Þráinn Sigfússon mælti: „Þess væri vert að vér tækjum og legðum verð í staðinn.“

Skammkell svaraði: „Aldauða eru Mosfellingar ef þér Sigfússynir skuluð ræna þá.“

„Með engi rán vil eg fara,“ segir Gunnar.

„Vilt þú kaupa þræl að mér?“ segir Otkell.

„Það spara eg eigi,“ segir Gunnar.

Síðan keypti Gunnar þrælinn og fór í braut við svo búið.

Þetta spyr Njáll og mælti: „Illa er slíkt gert að varna Gunnari kaups. Er þar öðrum eigi góðs von er slíkir fá eigi.“

„Hvað þarft þú margt um slíkt að tala? Miklu er drengilegra að fá honum bæði mat og hey er þig skortir hvortgi til,“ sagði Bergþóra.

Njáll mælti: „Þetta er dagsanna og skal eg birgja hann að nokkuru.“

Fór hann upp í Þórólfsfell og synir hans og bundu þar hey á fimmtán hesta en á fimm hestum höfðu þeir mat. Njáll kom til Hlíðarenda og kallaði út Gunnar. Hann fagnar þeim vel.

Njáll mælti: „Hér er hey og matur er eg vil gefa þér. Vil eg að þú leitir aldrei annarra en mín ef þú þarft nokkurs við.“

„Góðar eru gjafir þínar,“ segir Gunnar, „en meira þykir mér verð vinátta þín og sona þinna.“

Fór Njáll heim síðan. Síðan líður nú vorið.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 90

2015-09-28T12:28:36Z

Roberto Pagani: /* Chapter 90 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 90==

'''Of Thorstein's descendants'''

Thorstein Egil's son received baptism when Christianity came to Iceland, and he had a church built at Borg. He was true to the faith, and a good man. He lived to be old, and died in his bed; he was buried at Borg by the church which he had built.

From Thorstein have come numerous descendants; many great men, many poets: they are of the stock of the Myra-men, as are all who sprang from Skallagrim. It long held good of that kin that the men were tall, and great warriors, some too were of prophetic sight. They were of two distinct types: for in that stock have been born the handsomest men in Iceland, such were Thorstein Egil's son, and Kjartan Olaf's son, sister's son of Thorstein, and Hall Gudmund's son, also Helga the fair, Thorstein's daughter (about whom Gunnlaug Worms-tongue and Skald-raven quarrelled). But the more part of the Myra-men were very ill-favoured.<ref>''' But the more part of the Myra-men were very ill-favoured''': “Nicknamed Skalla- Grímr ("Bald-Grimr," because he lost his hair),he became the progenitor of a vast and extended family known as the Mýramannakyn after Mýrar,the place where he settled. Summarizing the qualities of this group in the last chapter, the author indicates that its most remarkable feature was the inclusion of both"the most beautiful" and "the ugliest" of people.” [[Jochens, Jenny. Race and Ethnicity Among Medieval Norwegians and Icelanders.]] (s. 313).</ref>

Of the brothers, sons of Thorstein, Thorgeir was the strongest, Skuli was the tallest. He dwelt at Borg after the days of Thorstein his father. Skuli was long time out freebooting. He was forecastleman of earl Eric on the Iron Ram when king Olaf Tryggvason fell. Skuli was in seven battles, and was deemed a great warrior and a brave. He afterwards came out to Iceland, settled in the house at Borg, and dwelt there till old age; many have been his descendants. And so ends this story.

==References==

<references />

==Kafli 90==

'''Endir Egils sögu'''

Þorsteinn Egilsson tók skírn þá er kristni kom á Ísland og lét kirkju gera að Borg. Hann var maður trúfastur og vel siðaður. Hann varð maður gamall og sóttdauður og var jarðaður að Borg að þeirri kirkju er hann lét gera.

Frá Þorsteini er mikil ætt komin og margt stórmenni og skáld mörg og er það Mýramannakyn og svo allt það er komið er frá Skalla-Grími. Lengi hélst það í ætt þeirri að menn voru sterkir og vígamenn miklir en sumir spakir að viti. Það var sundurleitt. Þeirri ætt hafa fæðst þeir menn er fríðastir hafa verið á Íslandi sem var Þorsteinn Egilsson og Kjartan Ólafsson systurson Þorsteins og Hallur Guðmundarson svo og Helga hin fagra, dóttir Þorsteins, er þeir deildu um Gunnlaugur ormstunga og Skáld-Hrafn. En fleiri voru Mýramenn manna ljótastir.<ref>'''fríðastir og ljótastir''': “Nicknamed Skalla- Grímr ("Bald-Grimr," because he lost his hair),he became the progenitor of a vast and extended family known as the Mýramannakyn after Mýrar,the place where he settled. Summarizing the qualities of this group in the last chapter, the author indicates that its most remarkable feature was the inclusion of both"the most beautiful" and "the ugliest" of people.” [[Jochens, Jenny. Race and Ethnicity Among Medieval Norwegians and Icelanders.]] (s. 313).</ref>

Þorgeir son Þorsteins var þeirra sterkastur bræðra en Skúli var mestur. Hann bjó að Borg eftir dag Þorsteins föður síns. Skúli var lengi í víking. Hann var stafnbúi Eiríks jarls á Járnbarðanum þá er Ólafur konungur Tryggvason féll. Skúli hafði átt í víking sjö orustur.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 90

2015-09-28T12:18:13Z

Roberto Pagani: /* Chapter 90 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 90==

'''Of Thorstein's descendants'''

Thorstein Egil's son received baptism when Christianity came to Iceland, and he had a church built at Borg. He was true to the faith, and a good man. He lived to be old, and died in his bed; he was buried at Borg by the church which he had built.

From Thorstein have come numerous descendants; many great men, many poets: they are of the stock of the Myra-men, as are all who sprang from Skallagrim. It long held good of that kin that the men were tall, and great warriors, some too were of prophetic sight. They were of two distinct types: for in that stock have been born the handsomest men in Iceland, such were Thorstein Egil's son, and Kjartan Olaf's son, sister's son of Thorstein, and Hall Gudmund's son, also Helga the fair, Thorstein's daughter (about whom Gunnlaug Worms-tongue and Skald-raven quarrelled). But the more part of the Myra-men were very ill-favoured.<ref>'''very ill-favoured''': “Nicknamed Skalla- Grímr ("Bald-Grimr," because he lost his hair),he became the progenitor of a vast and extended family known as the Mýramannakyn after Mýrar,the place where he settled. Summarizing the qualities of this group in the last chapter, the author indicates that its most remarkable feature was the inclusion of both"the most beautiful" and "the ugliest" of people.” [[Jochens, Jenny. Race and Ethnicity Among Medieval Norwegians and Icelanders.]] (s. 313).</ref>

Of the brothers, sons of Thorstein, Thorgeir was the strongest, Skuli was the tallest. He dwelt at Borg after the days of Thorstein his father. Skuli was long time out freebooting. He was forecastleman of earl Eric on the Iron Ram when king Olaf Tryggvason fell. Skuli was in seven battles, and was deemed a great warrior and a brave. He afterwards came out to Iceland, settled in the house at Borg, and dwelt there till old age; many have been his descendants. And so ends this story.

==References==

<references />

==Kafli 90==

'''Endir Egils sögu'''

Þorsteinn Egilsson tók skírn þá er kristni kom á Ísland og lét kirkju gera að Borg. Hann var maður trúfastur og vel siðaður. Hann varð maður gamall og sóttdauður og var jarðaður að Borg að þeirri kirkju er hann lét gera.

Frá Þorsteini er mikil ætt komin og margt stórmenni og skáld mörg og er það Mýramannakyn og svo allt það er komið er frá Skalla-Grími. Lengi hélst það í ætt þeirri að menn voru sterkir og vígamenn miklir en sumir spakir að viti. Það var sundurleitt. Þeirri ætt hafa fæðst þeir menn er fríðastir hafa verið á Íslandi sem var Þorsteinn Egilsson og Kjartan Ólafsson systurson Þorsteins og Hallur Guðmundarson svo og Helga hin fagra, dóttir Þorsteins, er þeir deildu um Gunnlaugur ormstunga og Skáld-Hrafn. En fleiri voru Mýramenn manna ljótastir.<ref>'''fríðastir og ljótastir''': “Nicknamed Skalla- Grímr ("Bald-Grimr," because he lost his hair),he became the progenitor of a vast and extended family known as the Mýramannakyn after Mýrar,the place where he settled. Summarizing the qualities of this group in the last chapter, the author indicates that its most remarkable feature was the inclusion of both"the most beautiful" and "the ugliest" of people.” [[Jochens, Jenny. Race and Ethnicity Among Medieval Norwegians and Icelanders.]] (s. 313).</ref>

Þorgeir son Þorsteins var þeirra sterkastur bræðra en Skúli var mestur. Hann bjó að Borg eftir dag Þorsteins föður síns. Skúli var lengi í víking. Hann var stafnbúi Eiríks jarls á Járnbarðanum þá er Ólafur konungur Tryggvason féll. Skúli hafði átt í víking sjö orustur.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 80

2015-09-28T12:13:47Z

Roberto Pagani: /* Chapter 80 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 80==

'''Death of Bodvar: Egil's poem thereon'''

Bodvar Egil's son was just now growing up; he was a youth of great promise, handsome, tall and strong as had been Egil or Thorolf at his age. Egil loved him dearly, and Bodvar was very fond of his father. One summer it happened that there was a ship in White-river, and a great fair was held there. Egil had there bought much wood, which he was having conveyed home by water: for this his house-carles went, taking with them an eight-oared boat belonging to Egil. It chanced one time that Bodvar begged to go with them, and they allowed him so to do. So he went into the field with the house-carles. They were six in all on the eight-oared boat. And when they had to go out again, high-water was late in the day, and, as they must needs wait for the turn of tide, they did not start till late in the evening. Then came on a violent south-west gale, against which ran the stream of the ebb. This made a rough sea in the firth, as can often happen. The end was that the boat sank under them, and all were lost. The next day the bodies were cast up: Bodvar's body came on shore at Einars-ness, but some came in on the south shore of the firth, whither also the boat was driven, being found far in near Reykjarhamar.

Egil heard these tidings that same day, and at once rode to seek the bodies: he found Bodvar's, took it up and set it on his knees, and rode with it out to Digra-ness, to Skallagrim's mound.<ref>'''to Skallagrim's mound''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (p. ??).</ref> Then he had the mound opened, and laid Bodvar down there by Skallagrim. After which the mound was closed again; this task was not finished till about nightfall. Egil then rode home to Borg, and, when he came home, he went at once to the locked bed-closet in which he was wont to sleep. He lay down, and shut himself in, none daring to crave speech of him.

It is said that when they laid Bodvar in earth Egil was thus dressed: his hose were tight-fitting to his legs, he wore a red kirtle of fustian, closely-fitting, and laced at the sides: but they say that his muscles so swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose.<ref>'''swelled with grief''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu]] (p. 10).</ref>

Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða.

On the next day Egil still did not open the bed-closet: he had no meat or drink: there he lay for that day and the following night, no man daring to speak with him. But on the third morning, as soon as it was light, Asgerdr had a man set on horseback, who rode as hard as he could westwards to Hjardarholt, and told Thorgerdr all these tidings; it was about nones when he got there. He said also that Asgerdr had sent her word to come without delay southwards to Borg. Thorgerdr at once bade them saddle her a horse, and two men attended her. They rode that evening and through the night till they came to Borg. Thorgerdr went at once into the hall. Asgerdr greeted her, and asked whether they had eaten supper. Thorgerdr said aloud, 'No supper have I had, and none will I have till I sup with Freyja. I can do no better than does my father: I will not overlive my father and brother.' She then went to the bed-closet and called, 'Father, open the door! I will that we both travel the same road.' Egil undid the lock. Thorgerdr stepped up into the bed-closet, and locked the door again, and lay down on another bed that was there.

Then said Egil, 'You do well, daughter, in that you will follow your father. Great love have you shown to me. What hope is there that I shall wish to live with this grief?'<ref>'''live with this grief''': "Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (p. 32).</ref> After this they were silent awhile. Then Egil spoke: 'What is it now, daughter? You are chewing something, are you not?' 'I am chewing samphire,',“<ref>''''I am chewing samphire''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (p. 263).</ref> said she, 'because I think it will do me harm. Otherwise I think I may live too long.' 'Is samphire bad for man?' said Egil. 'Very bad,' said she; 'will you eat some?'<ref>'''will you eat some''': "C´est ainsi qu´elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l´eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu´elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (p. 285).</ref> 'Why should I not?' said he. A little while after she called and bade them give her drink. Water was brought to her. Then said Egil, 'This comes of eating samphire, one ever thirsts the more.' 'Would you like a drink,<ref>'''Would you like a drink''': "Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina". [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (p. 6).</ref> father?' said she. He took and swallowed the liquid in a deep draught: it was in a horn. Then said Thorgerdr: 'Now are we deceived; this is milk.'<ref>'''this is milk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (p. 69).</ref> Whereat Egil bit a sherd out of the horn, all that his teeth gripped, and cast the horn down.

Then spoke Thorgerdr: 'What counsel shall we take now? This our purpose is defeated.<ref>'''our purpose is defeated''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (p. 150).</ref> Now I would fain, father, that we should lengthen our lives, so that you may compose a funeral poem<ref>'''compose a funeral poem''': "Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar." [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (pp. 27-28).</ref> on Bodvar, and I will grave it on a wooden roller; after that we can die, if we like. Hardly, I think, can Thorstein your son compose a poem on Bodvar; but it were unseemly that he should not have funeral rites. Though I do not think that we two shall sit at the drinking when the funeral feast is held.' Egil said that it was not to be expected that he could now compose, though he were to attempt it. 'However, I will try this,'<ref>'''I will try this''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (p. 36).</ref> said he.

Egil had had another son named Gunnar, who had died a short time before.

So then Egil began the poem,<ref>'''Egill began the poem''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 40).</ref> and this is the beginning.

SONA-TORREK (SONS' LOSS).

1. 
'Much doth it task me<ref>'''much doth it task me''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu" [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (p. 39).</ref> 
My tongue to move,<ref>'''My tongue to move''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (p. 16).</ref> 
Through my throat to utter 
The breath of song. 
Poesy, prize of Odin, 
Promise now I may not, 
A draught drawn not lightly 
From deep thought's dwelling.<ref>'''thought's dwelling''': "Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association". [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (p. ??).</ref>

2. 
'Forth it flows but hardly;<ref>'''flows but hardly''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (p. 162).</ref> 
For within my breast 
Heaving sobbing stifles 
Hindered stream of song 
Blessed boon to mortals 
Brought from Odin's kin, 
Goodly treasure, stolen 
From Giant-land of yore.

3. 
'He, who so blameless 
Bore him in life, 
O'erborne by billows 
With boat was whelmed. 
Sea-wavesflood that whilom 
Welled from giant's wound 
Smite upon the grave-gate 
Of my sire and son.

4. 
'Dwindling now my kindred<ref>'''my kindred''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (p. 221).</ref> 
Draw near to their end,<ref>'''near to their end''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (p. 164).</ref> 
Ev'n as forest-saplings.<ref>'''Ev'n as forest-saplings''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (p. 134).</ref> 
Felled or tempest-strown. 
Not gay or gladsome 
Goes he who beareth 
Body of kinsman 
On funeral bier.

5. 
'Of father fallen 
First I may tell; 
Of much-loved mother 
Must mourn the loss. 
Sad store hath memory 
For minstrel skill, 
A wood to bloom leafy 
With words of song.

6. 
'Most woful the breach, 
Where the wave in-brake 
On the fenced hold 
Of my father's kin. 
Unfilled, as I wot, 
And open doth stand 
The gap of son rent 
By the greedy surge. 

7. 
'Me Ran, the sea-queen, 
Roughly hath shaken: 
I stand of beloved ones 
Stript and all bare. 
Cut hath the billow 
The cord of my kin, 
Strand of mine own<ref>'''strand of my own''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 58).</ref>< twisting 
So stout and strong. 

8. 
'Sure, if sword could venge 
Such cruel wrong, 
Evil times would wait 
gir, ocean-god. 
That wind-giant's brother 
Were I strong to slay, 
'Gainst him and his sea-brood 
Battling would I go. 

9. 
'But I in no wise 
Boast, as I ween, 
Strength that may strive 
With the stout ships' Bane. 
For to eyes of all 
Easy now 'tis seen 
How the old man's lot 
Helpless is and lone.

10. 
'Me hath the main 
Of much bereaved; 
Dire is the tale, 
The deaths of kin: 
Since he the shelter 
And shield of my house 
Hied him from life 
To heaven's glad realm.

11. 
'Full surely I know, 
In my son was waxing 
The stuff and the strength 
Of a stout-limbed wight: 
Had he reached but ripeness 
To raise his shield, 
And Odin laid hand 
On his liegeman true.

12. 
'Willing he followed 
His father's word, 
Though all opposing 
Should thwart my rede: 
He in mine household 
Mine honour upheld, 
Of my power and rule 
The prop and the stay.

13. 
'Oft to my mind 
My loss doth come, 
How I brotherless bide 
Bereaved and lone. 
Thereon I bethink me, 
When thickens the fight 
Thereon with much searching 
My soul doth muse:

14. 
'Who staunch stands by me 
In stress of fight, 
Shoulder to shoulder, 
Side by side? 
Such want doth weaken 
In war's dread hour; 
Weak-winged I fly, 
Whom friends all fail.

15. 
'Son's place to his sire 
(Saith a proverb true) 
Another son born 
Alone can fill. 
Of kinsmen none 
(Though ne'er so kind) 
To brother can stand 
In brother's stead.

16. 
'O'er all our ice-fields, 
Our northern snows,<ref>'''Our northern snows''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (p. 373).</ref> 
Few now I find 
Faithful and true. 
Dark deeds men love, 
Doom death to their kin, 
A brother's body 
Barter for gold.

17. 
'Unpleasing to me 
Our people's mood, 
Each seeking his own 
In selfish peace. 
To the happier bees' home 
Hath passed my son, 
My good wife's child 
To his glorious kin.

18. 
'Odin, mighty monarch, 
Of minstrel mead the lord, 
On me a heavy hand 
Harmful doth lay. 
Gloomy in unrest 
Ever I grieve, 
Sinks my drooping brow, 
Seat of sight and thought.

19. 
'Fierce fire of sickness 
First from my home 
Swept off a son 
With savage blow: 
One who was heedful, 
Harmless, I wot, 
In deeds unblemished, 
In words unblamed.

20. 
'Still do I mind me, 
When the Friend of men 
High uplifted 
To the home of gods 
That sapling stout 
Of his father's stem, 
Of my true wife born 
A branch so fair.

21. 
'Once bare I goodwill<ref>'''once bare I goodwill''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (p. 174-75).</ref> 
To the great spear-lord, 
Him trusty and true 
I trowed for friend: 
Ere the giver of conquest, 
The car-borne god, 
Broke faith and friendship 
False in my need.

22. 
'Now victim and worship 
To Vilir's brother, 
The god once honoured, 
I give no more. 
Yet the friend of Mimir 
On me hath bestowed 
Some boot for bale, 
If all boons I tell.

23. 
'Yea he, the wolf-tamer, 
The war-god skilful, 
Gave poesy<ref>'''Gave poesy''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (p. 80).</ref> faultless<ref>'''poesy faultless''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 118).</ref> 
To fill my soul: 
Gave wit to know well 
Each wily trickster, 
And force him to face me 
As foeman in fight.

24. 
'Hard am I beset;<ref>'''Hard am I beset''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 65).</ref> 
Whom Hela, the sister 
Of Odin's fell captive, 
On Digra-ness waits. 
Yet shall I gladly 
With right good welcome<ref>'''good welcome''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (p. 22).</ref> 
Dauntless in bearing 
Her death-blow bide.'.<ref>'''death-blow bide''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (p. 187).</ref> 

Egil began to cheer up<ref>'''began to cheer up''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (p. 284-85).</ref> as the composing of the poem<ref>'''composing of the poem''': "[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (p. 37).</ref> went on; and when the poem was complete,<ref>'''when the poem was complete''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (p. 431).</ref> he brought it before Asgerdr and Thorgerdr and his family. He rose from his bed, and took his place in the high-seat. This poem he called 'Loss of Sons.' And now Egil had the funeral feast of his son held after ancient custom. But when Thorgerdr went home, Egil enriched her with good gifts.

Long time did Egil dwell at Borg, and became an old man. But it is not told that he had lawsuits with any here in the land; nor is there a word of single combats, or war and slaughter of his after he settled down here in Iceland. They say that Egil never went abroad out of Iceland after the events already related. And for this the main cause was that Egil might not be in Norway, by reason of the charges which (as has been told before) the kings there deemed they had against him. He kept house in munificent style, for there was no lack of money, and his disposition led him to munificence.
King Hacon, Athelstan's foster-son, long ruled over Norway; but in the latter part of his life Eric's sons came to Norway and strove with him for the kingdom; and they had battles together, wherein Hacon ever won the victory. The last battle was fought in Hordaland, on Stord-island, at Fitjar: there king Hacon won the victory, but also got his death-wound. After that Eric's sons took the kingdom in Norway.
Lord Arinbjorn was with Harold Eric's son, and was made his counsellor, and had of him great honours. He was commander of his forces and defender of the land. A great warrior was Arinbjorn, and a victorious. He was governor of the Firth folk. Egil Skallagrimsson heard these tidings of the change of kings in Norway, and therewith how Arinbjorn had returned to his estates in Norway, and was there in great honour. Then Egil composed a poem<ref>'''Egil composed a poem''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (p. 139).</ref> about Arinbjorn,<ref>'''poem about Arinbjorn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (p. 97)</ref> whereof this is the beginning:<ref>'''this is the beginning''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (p. 93).</ref>

ARINBJORN'S EPIC, OR A PART THEREOF.

1. 
'For generous prince 
Swift praise I find,<ref>'''Swift praise I find''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (pp. 111-12).</ref> 
But stint my words 
To stingy churl. 
Openly sing I 
Of king's true deeds, 
But silence keep 
On slander's lies.

2. 
'For fabling braggarts 
Full am I of scorn, 
But willing speak I 
Of worthy friends: 
Courts I of monarchs<ref>'''courts I of monarchs''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 51).</ref> 
A many have sought, 
A gallant minstrel 
Of guileless mood.

3. 
'Erewhile the anger 
Of Yngling's son 
I bore, prince royal 
Of race divine. 
With hood of daring 
O'er dark locks drawn 
A lord right noble 
I rode to seek.

4. 
'There sate in might 
The monarch strong, 
With helm of terror 
High-throned and dread; 
A king unbending 
With bloody blade 
Within York city 
Wielded he power.

5. 
'That moon-like brightness 
Might none behold, 
Nor brook undaunted 
Great Eric's brow: 
As fiery serpent<ref>'''As fiery serpent''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 21).</ref> 
His flashing eyes 
Shot starry radiance 
Stern and keen.

6. 
'Yet I to this ruler 
Of fishful seas 
My bolster-mate's ransom 
Made bold to bear, 
Of Odin's goblet 
O'erflowing dew 
Each listening ear-mouth 
Eagerly drank.

7. 
'Not beauteous in seeming 
My bardic fee 
To ranks of heroes 
In royal hall: 
When I my hood-knoll<ref>'''When I my hood-knoll''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 22).</ref> 
Wolf-gray of hue 
For mead of Odin 
From monarch gat.

8. 
'Thankful I took it, 
And therewithal 
The pit-holes black 
Of my beetling brows;<ref>'''Of my beetling brows''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 26).</ref> 
Yea and that mouth 
That for me bare 
The poem of praise 
To princely knees.

9. 
'Tooth-fence took I, 
And tongue likewise, 
Ears' sounding chambers 
And sheltering eaves. 
And better deemed I 
Than brightest gold 
The gift then given 
By glorious king.

10. 
'There a staunch stay 
Stood by my side, 
One man worth many 
Of meaner wights, 
Mine own true friend 
Whom trusty I found, 
High-couraged ever 
In counsels bold.

11. 
'Arinbjorn 
Alone us saved 
Foremost of champions 
From fury of king; 
Friend of the monarch 
He framed no lies 
Within that palace 
Of warlike prince.

12. 
'Of the stay of our house 
Still spake he truth, 
(While much he honoured 
My hero-deeds) 
Of the son of Kveldulf, 
Whom fair-haired king 
Slew for a slander, 
But honoured slain.

13. 
'Wrong were it if he 
Who wrought me good, 
Gold-splender lavish, 
Such gifts had cast 
To the wasteful tract 
Of the wild sea-mew, 
To the surge rough-ridden 
By sea-kings' steeds.

14. 
'False to my friend 
Were I fairly called, 
An untrue steward 
Of Odin's cup; 
Of praise unworthy, 
Pledge-breaker vile, 
If I for such good 
Gave nought again.

15. 
'Now better seeth 
The bard to climb 
With feet poetic 
The frowning steep,<ref>'''the frowning steep''': "The startling image of poetry not as liquid but as leafy timber appears to be reinforced in the first helming of stanza 15 of Arinbjarnarkviða, where Egill says that Arinbjörn’s deeds can be “easily polished (or smoothed) by the voice-plane” (erum auðskæf/ ómunlokri)." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 76).</ref> 
And set forth open 
In sight of all 
The laud and honour 
Of high-born chief.

16. 
'Now shall my voice-plane 
Shape into song 
Virtues full many 
Of valiant friend. 
Ready on tongue 
Twofold they lie, 
Yea, threefold praises 
Of Thorir's son.

17. 
'First tell I forth 
What far is known, 
Openly bruited 
In ears of all; 
How generous of mood 
Men deem this lord, 
Bjorn of the hearth-fire 
The birchwood's bane.

18. 
'Folk bear witness 
With wond'ring praise, 
How to all guests 
Good gifts he gives: 
For Bjorn of the hearth-stone 
Is blest with store 
Freely and fully 
By Frey and Njord.

19. 
'To him, high scion 
Of Hroald's tree, 
Fulness of riches 
Flowing hath come; 
And friends ride thither 
In thronging crowd 
By all wide ways 
'Neath windy heaven.

20. 
'Above his ears 
Around his brow 
A coronal fair, 
As a king, he wore. 
Beloved of gods, 
Beloved of men, 
The warrior's friend, 
The weakling's aid.

21. 
'That mark he hitteth 
That most men miss; 
Though money they gather, 
This many lack: 
For few be the bounteous 
And far between, 
Nor easily shafted 
Are all men's spears.

22. 
'Out of the mansion 
Of Arinbjorn, 
When guested and rested 
In generous wise, 
None with hard jest, 
None with rude jeer, 
None with his axe-hand 
Ungifted hie.

23. 
'Hater of money 
Is he of the Firths, 
A foe to the gold-drops 
Of Draupnir born. 
. . . . .

24. 
'Rings he scatters, 
Riches he squanders, 
Of avarice thievish 
An enemy still. 
. . . . .

25. 
'Long course of life 
His lot hath been, 
By battles broken, 
Bereft of peace. 
. . . . .

26. 
'Early waked I,<ref>'''Early waked I''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (p. 202).</ref> 
Word I gathered, 
Toiled each morning 
With speech-moulding tongue. 
A proud pile<ref>'''proud pile''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] ('. 136-37).</ref> built I 
Of praise long-lasting 
To stand unbroken<ref>'''stand unbroken''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 120).</ref> 
In Bragi's town.' 

==References==

<references />

==Kafli 80==

'''Ólafur fékk Þorgerðar'''

Ólafur hét maður, son Höskulds Dala-Kollssonar og son Melkorku dóttur Mýrkjartans Írakonungs. Ólafur bjó í Hjarðarholti í Laxárdal vestur í Breiðafjarðardölum. Ólafur var stórauðigur að fé. Hann var þeirra manna fríðastur sýnum er þá voru á Íslandi. Hann var skörungur mikill.

Ólafur bað Þorgerðar dóttur Egils. Þorgerður var væn kona og kvenna mest, vitur og heldur skapstór en hversdaglega kyrrlát. Egill kunni öll deili á Ólafi og vissi að það gjaforð var göfugt og fyrir því var Þorgerður gift Ólafi. Fór hún til bús með honum í Hjarðarholt. Þeirra börn voru þau Kjartan, Þorbergur, Halldór, Steindór, Þuríður, Þorbjörg, Bergþóra. Hana átti Þórhallur goði Oddason. Þorbjörgu átti fyrr Ásgeir Knattarson en síðar Vermundur Þorgrímsson. Þuríði átti Guðmundur Sölmundarson. Voru þeirra synir Hallur og Víga-Barði.

Össur Eyvindarson bróðir Þórodds í Ölfusi fékk Beru dóttur Egils.

Böðvar son Egils var þá frumvaxta. Hann var hinn efnilegasti maður, fríður sýnum, mikill og sterkur svo sem verið hafði Egill eða Þórólfur á hans aldri. Egill unni honum mikið. Var Böðvar og elskur að honum.

Það var eitt sumar að skip var í Hvítá og var þar mikil kaupstefna. Hafði Egill þar keypt við margan og lét flytja heim á skipi. Fóru húskarlar og höfðu skip áttært er Egill átti. Það var þá eitt sinn að Böðvar beiddist að fara með þeim og þeir veittu honum það. Fór hann þá inn á Völlu með húskörlum. Þeir voru sex saman á áttæru skipi. Og er þeir skyldu út fara þá var flæðurin síð dags og er þeir urðu hennar að bíða þá fóru þeir um kveldið síð. Þá hljóp á útsynningur steinóði en þar gekk í móti útfallsstraumur. Gerði þá stórt á firðinum sem þar kann oft verða. Lauk þar svo að skipið kafði undir þeim og týndust þeir allir. En eftir um daginn skaut upp líkunum. Kom lík Böðvars inn í Einarsnes en sum komu fyrir sunnan fjörðinn og rak þangað skipið. Fannst það inn við Reykjarhamar.

Þann dag spurði Egill þessi tíðindi og þegar reið hann að leita líkanna. Hann fann rétt lík Böðvars. Tók hann það upp og setti í kné sér og reið með út í Digranes til haugs Skalla-Gríms.<ref>'''haugs Skalla-Gríms''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (s. ??).</ref> Hann lét þá opna hauginn og lagði Böðvar þar niður hjá Skalla-Grími. Var síðan aftur lokinn haugurinn og var eigi fyrr lokið en um dagsetursskeið. Eftir það reið Egill heim til Borgar og er hann kom heim þá gekk hann þegar til lokrekkju þeirrar er hann var vanur að sofa í. Hann lagðist niður og skaut fyrir loku. Engi þorði að krefja hann máls.

En svo er sagt, þá er þeir settu Böðvar niður, að Egill var búinn, hosan var strengd fast að beini. Hann hafði fustanskyrtil rauðan, þröngvan upphlutinn og lás að síðu. En það er sögn manna að hann þrútnaði svo að kyrtillinn rifnaði af honum og svo hosurnar.<ref>'''þrútinn af harmi''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu.]] (s. 10).</ref>

En eftir um daginn lét Egill ekki upp lokrekkjuna. Hann hafði þá og engan mat né drykk. Lá hann þar þann dag og nóttina eftir. Engi maður þorði að mæla við hann.

En hinn þriðja morgun þegar er lýsti þá lét Ásgerður skjóta hesti undir mann, reið sá sem ákaflegast vestur í Hjarðarholt, og lét segja Þorgerði þessi tíðindi öll saman og var það um nónskeið er hann kom þar. Hann sagði og það með að Ásgerður hafði sent henni orð að koma sem fyrst suður til Borgar.

Þorgerður lét þegar söðla sér hest og fylgdu henni tveir menn. Riðu þau um kveldið og nóttina til þess er þau komu til Borgar. Gekk Þorgerður þegar inn í eldahús. Ásgerður heilsaði henni og spurði hvort þau hefðu náttverð etið.

Þorgerður segir hátt: „Engvan hefi eg náttverð haft og engan mun eg fyrr en að Freyju. Kann eg mér eigi betri ráð en faðir minn. Vil eg ekki lifa eftir föður minn og bróður.“

Hún gekk að lokhvílunni og kallaði: „Faðir, lúk upp hurðunni, vil eg að við förum eina leið bæði.“

Egill spretti frá lokunni. Gekk Þorgerður upp í hvílugólfið og lét loku fyrir hurðina. Lagðist hún niður í aðra rekkju er þar var.

Þá mælti Egill: „Vel gerðir þú dóttir er þú vilt fylgja föður þínum. Mikla ást hefir þú sýnt við mig. Hver von er að eg muni lifa vilja við harm þenna?“<ref>'''lifa vilja við harm þenna''': „Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (s. 32).</ref>

Síðan þögðu þau um hríð.

Þá mælti Egill: „Hvað er nú dóttir, tyggur þú nú nokkuð?“

„Tygg eg söl,“<ref>'''tygg eg söl''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (s. 263).</ref> segir hún, „því að eg ætla að mér muni þá verra en áður. Ætla eg ella að eg muni of lengi lifa.“

„Er það illt manni?“ segir Egill.

„Allillt,“ segir hún, „viltu eta?“<ref>'''viltu eta''': "C'est ainsi qu'elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l'eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu'elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (s. 285).</ref>

„Hvað mun varða?“ segir hann.

En stundu síðar kallaði hún og bað gefa sér drekka. Síðan var henni gefið vatn að drekka.

Þá mælti Egill: „Slíkt gerir að er sölin etur, þyrstir æ þess að meir.“

„Viltu drekka faðir?“<ref>'''Viltu drekka faðir?''': „Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina“. [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (s. 6).</ref> segir hún.

Hann tók við og svalg stórum og var það í dýrshorni.

Þá mælti Þorgerður: „Nú erum við vélt.<ref>'''Nú erum við vélt''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (s. 150).</ref> Þetta er mjólk.“<ref>'''þetta er mjólk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (s. 69).</ref>

Þá beit Egill skarð úr horninu, allt það er tennur tóku, og kastaði horninu síðan.

Þá mælti Þorgerður: „Hvað skulum við nú til ráðs taka? Lokið er nú þessi ætlan. Nú vildi eg faðir að við lengdum líf okkart svo að þú mættir yrkja erfikvæði<ref>'''yrkja erfikvæði''': „Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar” [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (s. 27-28).</ref> eftir Böðvar en eg mun rísta á kefli, en síðan deyjum við ef okkur sýnist. Seint ætla eg Þorstein son þinn yrkja kvæðið eftir Böðvar en það hlýðir eigi að hann sé eigi erfður því að eigi ætla eg okkur sitja að drykkjunni þeirri að hann er erfður.“

Egill segir að það var þá óvænt að hann mundi þá yrkja mega þótt hann leitaði við „en freista má eg þess,“<ref>'''freista má eg þess''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (s. 36).</ref> segir hann.

Egill hafði þá átt son er Gunnar hét og hafði sá og andast litlu áður.

Og er þetta upphaf kvæðis:<ref>'''upphaf kvæðis''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 40).</ref>

1. 
Mjök erum tregt<ref>'''mjök erum tregt''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu." [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (s. 39).</ref> 
tungu að hræra<ref>'''tungu að hræra''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (s. 16).</ref> 
eða loftvægi 
ljóðpundara. 
Era nú vænlegt 
um Viðris þýfi 
né hógdrægt 
úr hugar fylgsni.<ref>'''hugar fylgsni''': „Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association“. [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (s. ??).</ref>

2. 
Era andþeystr<ref>'''era andþeystr''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (s. 162).</ref> 
því að ekki veldr 
höfuglegr, 
úr hyggju stað 
fagnafundr 
Þriggja niðja, 
ár borinn 
úr jötunheimum,

3. 
Lastalaus 
er lifnaði 
á Nökkvers 
nökkva bragi. 
Jötuns háls 
undir flota 
Náins niðr 
fyr naustdurum.

4. 
Því að ætt mín<ref>'''ætt mín''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (S. 221).</ref> 
á enda stendr,<ref>'''á enda stendr''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (s. 164).</ref> 
sem hræbarnir 
hlynnar marka.<ref>'''hlynnar marka''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (s. 134).</ref> 
Era karskr maðr 
sá er köggla ber 
frænda hrörs 
af fletjum niðr. 

5. 
Þó mun ég mitt 
og móður hrör 
föður fall 
fyrst um telja. 
Það ber ég út 
úr orðhofi 
mærðar timbur 
máli laufgað.

6. 
Grimmt varum hlið 
það er hrönn um braut 
föður míns 
á frændgarði. 
Veit ég ófullt 
og opið standa 
sonar skarð 
er mér sjár um vann.

7. 
Mjög hefr Rán 
ryskt um mig. 
Er ég ofsnauðr 
að ástvinum. 
Sleit mar bönd 
minnar ættar, 
... þátt 
af sjálfum mér.<ref>'''sjálfum mér''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 58).</ref> 

8. 
Veistu um þá sök 
sverði of rækag, 
var ölsmiðr 
allra tíma. 
Hroða vogs bræðr, 
ef vega mættag, 
færi ég andvígr 
Ægis mani.

9. 
En ég ekki 
eiga þóttumst 
sakar afl 
við súðs bana 
því að alþjóð 
fyr augum verðr 
gamals þegns 
gengileysi.

10. 
Mig hefr mar 
miklu ræntan, 
grimmt er fall 
frænda að telja, 
síðan er minn 
á munvega 
ættar skjöldr 
aflífi hvarf.

11. 
Veit ég það sjálfr 
að í syni mínum 
vara ills þegns 
efni vaxið 
ef sá randviðr 
röskvask næði 
uns her-Gauts 
hendr of tæki.

12. 
Æ lét flest 
það er faðir mælti 
þótt öll þjóð 
annað segði, 
mér upp hélt 
of verbergi 
og mitt afl 
mest um studdi.

13. 
Oft kemr mér 
mána bjarnar 
í byrvind 
bræðraleysi. 
Hyggjumst um 
er hildr þróast, 
nýsumst hins 
og hygg að því

14. 
hver mér hugaðr 
á hlið standi 
annar þegn 
við óðræði. 
Þarf ég hans oft 
of hergjörum. 
Verð ég varfleygr, 
er vinir þverra.

15. 
Mjög er torfyndr 
sá er trúa knegum 
of alþjóð 
Elgjar gálga<ref>'''elgjar gálga''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (s. 373).</ref> 
því að niflgóðr 
niðja steypir 
bróður hrör 
við baugum selur.

16. 
Finn ek það oft, 
er fjár beiðir ...

17. 
Það er og mælt 
að enginn geti 
sonar iðgjöld 
nema sjálfr ali túni 
þann nið 
er öðrum sé 
borinn maðr 
í bróður stað.

18. 
Erumka þokkt 
þjóða sinni 
þótt sérhver 
sátt um haldi. 
Bir er Bískips 
í bæ kominn, 
kvonar son, 
kynnis leita.

19. 
En mér fannst 
í föstum þokk 
hrosta hilmir 
á hendi stendr. 
Máka eg upp 
í aróar grímu, 
rýnisreið, 
réttri halda,

20. 
síð er son minn 
sóttar brími 
heiftuglegr 
úr heimi nam, 
þann eg veit 
að varnaði 
vamma var 
við námæli.

21. 
Það man ég enn 
er upp um hóf 
í goðheim 
Gauta spjalli 
ættar ask 
þann er óx af mér, 
og kynvið 
kvonar minnar.

22. 
Átti ég gott<ref>'''átti ég gott''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (s. 174-75).</ref> 
við geira drottin. 
Gerðumst tryggr 
að trúa honum, 
áðr um að 
vagna runni, 
sigrhöfundr, 
um sleit við mig.

23. 
Blótka eg því 
bróður Vílis, 
goðs jaðar, 
að eg gjarn sék. 
Þó hefr Míms vinur 
mér um fengnar 
bölva bætr<ref>'''bölva bætr''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 118).</ref> 
ef hið betra teldi.

24. 
Gafumst íþrótt<ref>'''Gafumst íþrótt''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (s. 80).</ref> 
úlfs um bági 
vígi vanur 
vammi firrða 
og það geð 
er eg gerði mér 
vísa fjandr 
af vélöndum.

25. 
Nú er mér torvelt.<ref>'''Nú er mér torvelt''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 65)</ref> 
Tveggja bága 
njörva nift 
á nesi stendr. 
Skal eg þó glaður 
með góðan vilja<ref>'''með góðan vilja''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (s. 22).</ref> 
og óhryggr 
heljar bíða.<ref>'''heljar bíða''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (s. 187).</ref>

Egill tók að hressast<ref>'''tók að hressast''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (s. 284-85).</ref> svo sem fram leið að yrkja kvæðið<ref>'''að yrkja kvæðið''': „[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (s. 37).</ref> og er lokið var kvæðinu<ref>'''er lokið var kvæðinu''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (s. 431).</ref> þá færði hann það Ásgerði og Þorgerði og hjónum sínum. Reis hann þá upp úr rekkju og settist í öndvegi. Kvæði þetta kallaði hann Sonatorrek.<ref>'''torrek''': „Mjer þykir líklegt, að Egill hafi myndað orðið torrek við þetta tækifæri. Síðar hefur merking þess færzt nokkuð til, en þó á eðlilegan hátt (torsótt hefnd, torbætt tjón, þungbær missir)“ [[Árni Pálsson. Sonatorrek]] (s. 153).</ref> Síðan lét Egill erfa sonu sína eftir fornri siðvenju. En er Þorgerður fór heim þá leiddi Egill hana með gjöfum í brott.

Egill bjó að Borg langa ævi og varð maður gamall en ekki er getið að hann ætti málaferli við menn hér á landi. Ekki er og sagt frá hólmgöngum hans eða vígaferlum síðan er hann staðfestist hér á Íslandi.

Svo segja menn að Egill færi ekki í brott af Íslandi síðan er þetta var tíðinda er nú var áður frá sagt, og bar það mest til þess að Egill mátti ekki vera í Noregi af þeim sökum sem fyrr var frá sagt að konungar þóttust eiga við hann. Bú hafði hann rausnarsamlegt því að fé skorti eigi. Hann hafði og gott skaplyndi til þess.

Hákon konungur Aðalsteinsfóstri réð fyrir Noregi langa stund en hinn efra hlut ævi hans þá komu synir Eiríks til Noregs og deildu til ríkis í Noregi við Hákon konung og áttu þeir orustu saman og hafði Hákon jafnan sigur. Hina síðustu orustu áttu þeir á Hörðalandi, í Storð á Fitjum. Þar fékk Hákon konungur sigur og þar með banasár. Eftir það tóku þeir konungdóm í Noregi Eiríkssynir.

Arinbjörn hersir var með Haraldi Eiríkssyni og gerðist ráðgjafi hans og hafði af honum veislur stórlega miklar. Var hann forstjóri fyrir liði og landvörn. Arinbjörn var hermaður mikill og sigursæll. Hann hafði að veislum Fjarðafylki.

Egill Skalla-Grímsson spurði þessi tíðindi, að konungaskipti var orðið í Noregi, og það með að Arinbjörn var þá kominn í Noreg til búa sinna og hann var þá í virðing mikilli. Þá orti Egill kvæði<ref>'''orti Egill kvæði''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (s. 139).</ref> um Arinbjörn<ref>'''kvæði um Arinbjörn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (s. 97)</ref> og er þetta upphaf að:<ref>'''upphaf að''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (s. 93).</ref>

1. 
Emk hraðkvæðr<ref>'''Emk hraðkvæðr''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 111-12).</ref> 
hilmi at mæra, 
en glapmáll 
um glöggvinga, 
opinspjallr 
of jöfurs dáðum, 
en þagmælskr 
um þjóðlygi. 

2. 
skaupi gnægðr 
skrökberöndum, 
emk vilkvæðr 
um vini mína. 
sótt hefi eg mörg 
mildinga sjöt<ref>'''mildinga sjöt''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 51).</ref> 
með grunlaust 
grepps um æði. 

3. 
Hafði eg endr 
Ynglings burar, 
ríks konungs, 
reiði fengna; 
Dró eg djarfhött 
um dökkva skör, 
lét eg hersi 
heim um sóttan. 

4. 
þar er allvaldr 
und ægishjalmi, 
ljóðfrömuðr, 
að landi sat. 
Stýrir konungr 
við stirðan hug 
í Jórvík 
úrgum hjörvi. 

5. 
Vara það tunglskin 
tryggt að líta, 
né ógnlaust, 
Eiríks bráa; 
þá er ormfránn 
ennimáni <ref>'''ormfránn ennimáni''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 21).</ref> 
skein allvalds 
ægigeislum. 

6. Þó eg bólstrverð 
um bera þorði 
maka hængs 
markar dróttni, 
svo að Yggs full 
ýranda kom 
að hvers manns 
hlusta munnum. 

7. Né hamfagrt 
hölðum þótti 
skaldfé mitt 
að skata húsum, 
þá er ulfgrátt 
við Yggjar miði 
hattar staup<ref>'''hattar staup''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 22).</ref> 
at hilmi þák. 

8. Við því tók, 
en tiru fylgðu 
sökk svartleit 
síðra brúna<ref>'''svartleit síðra brúna''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 26).</ref> 
ok sá munnr, 
er mína bar 
höfuðlausn 
fyr hilmis kné. 

9. Þar er tannfjöld 
með tungu þák 
ok hlertjöld 
hlustum göfguð 
en sú gjöf 
gulli betri 
hróðugs konungs 
um heitin var. 

10. Þar stóð mér;<ref>'''Þar stóð mér''': [The first ten stanzas of Arinbjarnarkviða] "are in fact once again not at all about the ostensible topic, but about Egill’s own bravura Höfuðlausn performance." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 66).</ref> 
mörgum betri 
hoddfinnendum 
á hlið aðra 
tryggr vinr minn, 
sá er trúa knáttag, 
heiðþróaðr, 
hverju ráði. 

11. Arinbjörn, 
er oss einn um hóf, 
knía fremstr, 
frá konungs fjónum, 
vin þjóðans, 
er vætki laug 
í herskás 
hilmis garði. 

12. Ok . . . 
. . . stuðli lét 
margframaðr 
minna dáða, 
sem en . . . að . . . 
. . . Halfdanar 
að í væri 
ættar skaði. 

13. Mun eg vinþjófr 
verða heitinn 
ok váljúgt 
at Viðris fulli, 
hróðrs örverðr 
ok heitrofi, 
nema þess gagns 
gjöld um vinnag. 

14. Nú er það sét, 
hvar er setja skal 
bragar fótum 
brattstiginn 
fyr mannfjöld, 
margra sjónir, 
hróðr máttigs 
hersa kundar. 

15. Nú erumk auðskæf 
ómunlokri 
magar Þóris 
mærðar efni, 
vinar míns, 
því að valið liggja 
tvenn ok þrenn 
á tungu mér. 

16. Það tel eg fyrst, 
er flestr um veit 
og alþjóð 
eyrun sækir, 
hvé mildgeðr 
mönnum þótti 
bjóða björn 
birkis ótta.

17. Það allsheri 
at undri gefst, 
hvé hann urþjóð 
auði gnægir, 
en grjótbjörn 
um gæddan hefr 
Freyr ok Njörðr 
af fjár afli.

18. En Hróalds 
á höfuðbaðmi 
auðs iðgnótt 
að ölnum sifjar, 
sé . . . 
af vegum öllum 
á vindkers 
víðum botni. 

19. 
Hann drógseil 
um eiga gat 
sem hildingr 
heyrnar spanna, 
goðum ávarðr 
með gumna fjöld, 
vinr véþorms, 
veklinga tæs. 

20. 
Það hann vinnr, 
er þrjóta mun 
flesta menn, 
þótt fé eigi. 
Kveðka eg skammt 
meðal skata húsa 
né auðskeft 
almanna spjör. 

21. Gekk maðr engi 
að Arinbjarnar 
úr legvers 
löngum knerri 
háði leiddr 
né heiftkviðum 
með atgeirs 
auðar toftir. 

22. Hinn er fégrimmr, 
er í Fjörðum býr, 
sá eg um dólgr 
Draupnis niðja, 
en sökunautr 
Sónar hvinna, 
hringum . . . 
hoddvegandi. 

23. Hann aldrteig 
um eiga gat 
fjölsáinn 
með friðar spjöllum 
. . . 

24. Það er órétt, 
ef orpið hefr 
á máskeið 
mörgu gagni, 
rammriðin 
Rökkva stóði, 
vellvönuðr, 
því er veitti mér. 

25. Vask árvakr,<ref>'''Vask árvakr''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (s. 202).</ref> 
bark orð saman 
með málþjóns 
morgunverkum, 
hlóð eg lofköst<ref>'''hlóð eg lofköst''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] (s. 136-37).</ref> 
þann er lengi stendr 
óbrotgjarn<ref>'''óbrotgjarn''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 120).</ref> 
í bragar túni. 

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 80

2015-09-28T12:12:01Z

Roberto Pagani: /* Chapter 80 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 80==

'''Death of Bodvar: Egil's poem thereon'''

Bodvar Egil's son was just now growing up; he was a youth of great promise, handsome, tall and strong as had been Egil or Thorolf at his age. Egil loved him dearly, and Bodvar was very fond of his father. One summer it happened that there was a ship in White-river, and a great fair was held there. Egil had there bought much wood, which he was having conveyed home by water: for this his house-carles went, taking with them an eight-oared boat belonging to Egil. It chanced one time that Bodvar begged to go with them, and they allowed him so to do. So he went into the field with the house-carles. They were six in all on the eight-oared boat. And when they had to go out again, high-water was late in the day, and, as they must needs wait for the turn of tide, they did not start till late in the evening. Then came on a violent south-west gale, against which ran the stream of the ebb. This made a rough sea in the firth, as can often happen. The end was that the boat sank under them, and all were lost. The next day the bodies were cast up: Bodvar's body came on shore at Einars-ness, but some came in on the south shore of the firth, whither also the boat was driven, being found far in near Reykjarhamar.

Egil heard these tidings that same day, and at once rode to seek the bodies: he found Bodvar's, took it up and set it on his knees, and rode with it out to Digra-ness, to Skallagrim's mound.<ref>'''to Skallagrim's mound''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (p. ??).</ref> Then he had the mound opened, and laid Bodvar down there by Skallagrim. After which the mound was closed again; this task was not finished till about nightfall. Egil then rode home to Borg, and, when he came home, he went at once to the locked bed-closet in which he was wont to sleep. He lay down, and shut himself in, none daring to crave speech of him.

It is said that when they laid Bodvar in earth Egil was thus dressed: his hose were tight-fitting to his legs, he wore a red kirtle of fustian, closely-fitting, and laced at the sides: but they say that his muscles so swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose.<ref>'''swelled with grief''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu]] (p. 10).</ref>

Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða.

On the next day Egil still did not open the bed-closet: he had no meat or drink: there he lay for that day and the following night, no man daring to speak with him. But on the third morning, as soon as it was light, Asgerdr had a man set on horseback, who rode as hard as he could westwards to Hjardarholt, and told Thorgerdr all these tidings; it was about nones when he got there. He said also that Asgerdr had sent her word to come without delay southwards to Borg. Thorgerdr at once bade them saddle her a horse, and two men attended her. They rode that evening and through the night till they came to Borg. Thorgerdr went at once into the hall. Asgerdr greeted her, and asked whether they had eaten supper. Thorgerdr said aloud, 'No supper have I had, and none will I have till I sup with Freyja. I can do no better than does my father: I will not overlive my father and brother.' She then went to the bed-closet and called, 'Father, open the door! I will that we both travel the same road.' Egil undid the lock. Thorgerdr stepped up into the bed-closet, and locked the door again, and lay down on another bed that was there.

Then said Egil, 'You do well, daughter, in that you will follow your father. Great love have you shown to me. What hope is there that I shall wish to live with this grief?'<ref>'''live with this grief''': "Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (p. 32).</ref> After this they were silent awhile. Then Egil spoke: 'What is it now, daughter? You are chewing something, are you not?' 'I am chewing samphire,',“<ref>''''I am chewing samphire''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (p. 263).</ref> said she, 'because I think it will do me harm. Otherwise I think I may live too long.' 'Is samphire bad for man?' said Egil. 'Very bad,' said she; 'will you eat some?'<ref>'''will you eat some''': "C´est ainsi qu´elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l´eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu´elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (p. 285).</ref> 'Why should I not?' said he. A little while after she called and bade them give her drink. Water was brought to her. Then said Egil, 'This comes of eating samphire, one ever thirsts the more.' 'Would you like a drink,<ref>'''Would you like a drink''': "Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina". [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (p. 6).</ref> father?' said she. He took and swallowed the liquid in a deep draught: it was in a horn. Then said Thorgerdr: 'Now are we deceived; this is milk.'<ref>'''this is milk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (p. 69).</ref> Whereat Egil bit a sherd out of the horn, all that his teeth gripped, and cast the horn down.

Then spoke Thorgerdr: 'What counsel shall we take now? This our purpose is defeated.<ref>'''our purpose is defeated''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (p. 150).</ref> Now I would fain, father, that we should lengthen our lives, so that you may compose a funeral poem<ref>'''compose a funeral poem''': "Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar." [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (pp. 27-28).</ref> on Bodvar, and I will grave it on a wooden roller; after that we can die, if we like. Hardly, I think, can Thorstein your son compose a poem on Bodvar; but it were unseemly that he should not have funeral rites. Though I do not think that we two shall sit at the drinking when the funeral feast is held.' Egil said that it was not to be expected that he could now compose, though he were to attempt it. 'However, I will try this,'<ref>'''I will try this''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (p. 36).</ref> said he.

Egil had had another son named Gunnar, who had died a short time before.

So then Egil began the poem,<ref>'''Egill began the poem''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 40).</ref> and this is the beginning.

SONA-TORREK (SONS' LOSS).

1. 
'Much doth it task me<ref>'''much doth it task me''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu" [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (p. 39).</ref> 
My tongue to move,<ref>'''My tongue to move''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (p. 16).</ref> 
Through my throat to utter 
The breath of song. 
Poesy, prize of Odin, 
Promise now I may not, 
A draught drawn not lightly 
From deep thought's dwelling.<ref>'''thought's dwelling''': "Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association". [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (p. ??).</ref>

2. 
'Forth it flows but hardly;<ref>'''flows but hardly''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (p. 162).</ref> 
For within my breast 
Heaving sobbing stifles 
Hindered stream of song 
Blessed boon to mortals 
Brought from Odin's kin, 
Goodly treasure, stolen 
From Giant-land of yore.

3. 
'He, who so blameless 
Bore him in life, 
O'erborne by billows 
With boat was whelmed. 
Sea-wavesflood that whilom 
Welled from giant's wound 
Smite upon the grave-gate 
Of my sire and son.

4. 
'Dwindling now my kindred<ref>'''my kindred''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (p. 221).</ref> 
Draw near to their end,<ref>'''near to their end''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (p. 164).</ref> 
Ev'n as forest-saplings.<ref>'''Ev'n as forest-saplings''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (p. 134).</ref> 
Felled or tempest-strown. 
Not gay or gladsome 
Goes he who beareth 
Body of kinsman 
On funeral bier.

5. 
'Of father fallen 
First I may tell; 
Of much-loved mother 
Must mourn the loss. 
Sad store hath memory 
For minstrel skill, 
A wood to bloom leafy 
With words of song.

6. 
'Most woful the breach, 
Where the wave in-brake 
On the fenced hold 
Of my father's kin. 
Unfilled, as I wot, 
And open doth stand 
The gap of son rent 
By the greedy surge. 

7. 
'Me Ran, the sea-queen, 
Roughly hath shaken: 
I stand of beloved ones 
Stript and all bare. 
Cut hath the billow 
The cord of my kin, 
Strand of mine own<ref>'''strand of my own''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 58).</ref>< twisting 
So stout and strong. 

8. 
'Sure, if sword could venge 
Such cruel wrong, 
Evil times would wait 
gir, ocean-god. 
That wind-giant's brother 
Were I strong to slay, 
'Gainst him and his sea-brood 
Battling would I go. 

9. 
'But I in no wise 
Boast, as I ween, 
Strength that may strive 
With the stout ships' Bane. 
For to eyes of all 
Easy now 'tis seen 
How the old man's lot 
Helpless is and lone.

10. 
'Me hath the main 
Of much bereaved; 
Dire is the tale, 
The deaths of kin: 
Since he the shelter 
And shield of my house 
Hied him from life 
To heaven's glad realm.

11. 
'Full surely I know, 
In my son was waxing 
The stuff and the strength 
Of a stout-limbed wight: 
Had he reached but ripeness 
To raise his shield, 
And Odin laid hand 
On his liegeman true.

12. 
'Willing he followed 
His father's word, 
Though all opposing 
Should thwart my rede: 
He in mine household 
Mine honour upheld, 
Of my power and rule 
The prop and the stay.

13. 
'Oft to my mind 
My loss doth come, 
How I brotherless bide 
Bereaved and lone. 
Thereon I bethink me, 
When thickens the fight 
Thereon with much searching 
My soul doth muse:

14. 
'Who staunch stands by me 
In stress of fight, 
Shoulder to shoulder, 
Side by side? 
Such want doth weaken 
In war's dread hour; 
Weak-winged I fly, 
Whom friends all fail.

15. 
'Son's place to his sire 
(Saith a proverb true) 
Another son born 
Alone can fill. 
Of kinsmen none 
(Though ne'er so kind) 
To brother can stand 
In brother's stead.

16. 
'O'er all our ice-fields, 
Our northern snows,<ref>'''Our northern snows''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (p. 373).</ref> 
Few now I find 
Faithful and true. 
Dark deeds men love, 
Doom death to their kin, 
A brother's body 
Barter for gold.

17. 
'Unpleasing to me 
Our people's mood, 
Each seeking his own 
In selfish peace. 
To the happier bees' home 
Hath passed my son, 
My good wife's child 
To his glorious kin.

18. 
'Odin, mighty monarch, 
Of minstrel mead the lord, 
On me a heavy hand 
Harmful doth lay. 
Gloomy in unrest 
Ever I grieve, 
Sinks my drooping brow, 
Seat of sight and thought.

19. 
'Fierce fire of sickness 
First from my home 
Swept off a son 
With savage blow: 
One who was heedful, 
Harmless, I wot, 
In deeds unblemished, 
In words unblamed.

20. 
'Still do I mind me, 
When the Friend of men 
High uplifted 
To the home of gods 
That sapling stout 
Of his father's stem, 
Of my true wife born 
A branch so fair.

21. 
'Once bare I goodwill<ref>'''once bare I goodwill''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (p. 174-75).</ref> 
To the great spear-lord, 
Him trusty and true 
I trowed for friend: 
Ere the giver of conquest, 
The car-borne god, 
Broke faith and friendship 
False in my need.

22. 
'Now victim and worship 
To Vilir's brother, 
The god once honoured, 
I give no more. 
Yet the friend of Mimir 
On me hath bestowed 
Some boot for bale, 
If all boons I tell.

23. 
'Yea he, the wolf-tamer, 
The war-god skilful, 
Gave poesy<ref>'''Gave poesy''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (p. 80).</ref> faultless<ref>'''poesy faultless''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 118).</ref> 
To fill my soul: 
Gave wit to know well 
Each wily trickster, 
And force him to face me 
As foeman in fight.

24. 
'Hard am I beset;<ref>'''Hard am I beset''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 65).</ref> 
Whom Hela, the sister 
Of Odin's fell captive, 
On Digra-ness waits. 
Yet shall I gladly 
With right good welcome<ref>'''good welcome''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (p. 22).</ref> 
Dauntless in bearing 
Her death-blow bide.'.<ref>'''death-blow bide''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (p. 187).</ref> 

Egil began to cheer up<ref>'''began to cheer up''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (p. 284-85).</ref> as the composing of the poem<ref>'''composing of the poem''': "[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (p. 37).</ref> went on; and when the poem was complete,<ref>'''when the poem was complete''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (p. 431).</ref> he brought it before Asgerdr and Thorgerdr and his family. He rose from his bed, and took his place in the high-seat. This poem he called 'Loss of Sons.' And now Egil had the funeral feast of his son held after ancient custom. But when Thorgerdr went home, Egil enriched her with good gifts.

Long time did Egil dwell at Borg, and became an old man. But it is not told that he had lawsuits with any here in the land; nor is there a word of single combats, or war and slaughter of his after he settled down here in Iceland. They say that Egil never went abroad out of Iceland after the events already related. And for this the main cause was that Egil might not be in Norway, by reason of the charges which (as has been told before) the kings there deemed they had against him. He kept house in munificent style, for there was no lack of money, and his disposition led him to munificence.
King Hacon, Athelstan's foster-son, long ruled over Norway; but in the latter part of his life Eric's sons came to Norway and strove with him for the kingdom; and they had battles together, wherein Hacon ever won the victory. The last battle was fought in Hordaland, on Stord-island, at Fitjar: there king Hacon won the victory, but also got his death-wound. After that Eric's sons took the kingdom in Norway.
Lord Arinbjorn was with Harold Eric's son, and was made his counsellor, and had of him great honours. He was commander of his forces and defender of the land. A great warrior was Arinbjorn, and a victorious. He was governor of the Firth folk. Egil Skallagrimsson heard these tidings of the change of kings in Norway, and therewith how Arinbjorn had returned to his estates in Norway, and was there in great honour. Then Egil composed a poem<ref>'''Egil composed a poem''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (p. 139).</ref> about Arinbjorn,<ref>'''poem about Arinbjorn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (p. 97)</ref> whereof this is the beginning:<ref>'''this is the beginning''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (p. 93).</ref>

ARINBJORN'S EPIC, OR A PART THEREOF.

1. 
'For generous prince 
Swift praise I find,<ref>'''Swift praise I find''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (pp. 111-12).</ref> 
But stint my words 
To stingy churl. 
Openly sing I 
Of king's true deeds, 
But silence keep 
On slander's lies.

2. 
'For fabling braggarts 
Full am I of scorn, 
But willing speak I 
Of worthy friends: 
Courts I of monarchs<ref>'''courts I of monarchs''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 51).</ref> 
A many have sought, 
A gallant minstrel 
Of guileless mood.

3. 
'Erewhile the anger 
Of Yngling's son 
I bore, prince royal 
Of race divine. 
With hood of daring 
O'er dark locks drawn 
A lord right noble 
I rode to seek.

4. 
'There sate in might 
The monarch strong, 
With helm of terror 
High-throned and dread; 
A king unbending 
With bloody blade 
Within York city 
Wielded he power.

5. 
'That moon-like brightness 
Might none behold, 
Nor brook undaunted 
Great Eric's brow: 
As fiery serpent<ref>'''ormfránn ennimáni''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 21).</ref> 
His flashing eyes 
Shot starry radiance 
Stern and keen.

6. 
'Yet I to this ruler 
Of fishful seas 
My bolster-mate's ransom 
Made bold to bear, 
Of Odin's goblet 
O'erflowing dew 
Each listening ear-mouth 
Eagerly drank.

7. 
'Not beauteous in seeming 
My bardic fee 
To ranks of heroes 
In royal hall: 
When I my hood-knoll<ref>'''hattar staup''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 22).</ref> 
Wolf-gray of hue 
For mead of Odin 
From monarch gat.

8. 
'Thankful I took it, 
And therewithal 
The pit-holes black 
Of my beetling brows;<ref>'''svartleit síðra brúna''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 26).</ref> 
Yea and that mouth 
That for me bare 
The poem of praise 
To princely knees.

9. 
'Tooth-fence took I, 
And tongue likewise, 
Ears' sounding chambers 
And sheltering eaves. 
And better deemed I 
Than brightest gold 
The gift then given 
By glorious king.

10. 
'There a staunch stay 
Stood by my side, 
One man worth many 
Of meaner wights, 
Mine own true friend 
Whom trusty I found, 
High-couraged ever 
In counsels bold.

11. 
'Arinbjorn 
Alone us saved 
Foremost of champions 
From fury of king; 
Friend of the monarch 
He framed no lies 
Within that palace 
Of warlike prince.

12. 
'Of the stay of our house 
Still spake he truth, 
(While much he honoured 
My hero-deeds) 
Of the son of Kveldulf, 
Whom fair-haired king 
Slew for a slander, 
But honoured slain.

13. 
'Wrong were it if he 
Who wrought me good, 
Gold-splender lavish, 
Such gifts had cast 
To the wasteful tract 
Of the wild sea-mew, 
To the surge rough-ridden 
By sea-kings' steeds.

14. 
'False to my friend 
Were I fairly called, 
An untrue steward 
Of Odin's cup; 
Of praise unworthy, 
Pledge-breaker vile, 
If I for such good 
Gave nought again.

15. 
'Now better seeth 
The bard to climb 
With feet poetic 
The frowning steep,<ref>'''the frowning steep''': "The startling image of poetry not as liquid but as leafy timber appears to be reinforced in the first helming of stanza 15 of Arinbjarnarkviða, where Egill says that Arinbjörn’s deeds can be “easily polished (or smoothed) by the voice-plane” (erum auðskæf/ ómunlokri)." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 76).</ref> 
And set forth open 
In sight of all 
The laud and honour 
Of high-born chief.

16. 
'Now shall my voice-plane 
Shape into song 
Virtues full many 
Of valiant friend. 
Ready on tongue 
Twofold they lie, 
Yea, threefold praises 
Of Thorir's son.

17. 
'First tell I forth 
What far is known, 
Openly bruited 
In ears of all; 
How generous of mood 
Men deem this lord, 
Bjorn of the hearth-fire 
The birchwood's bane.

18. 
'Folk bear witness 
With wond'ring praise, 
How to all guests 
Good gifts he gives: 
For Bjorn of the hearth-stone 
Is blest with store 
Freely and fully 
By Frey and Njord.

19. 
'To him, high scion 
Of Hroald's tree, 
Fulness of riches 
Flowing hath come; 
And friends ride thither 
In thronging crowd 
By all wide ways 
'Neath windy heaven.

20. 
'Above his ears 
Around his brow 
A coronal fair, 
As a king, he wore. 
Beloved of gods, 
Beloved of men, 
The warrior's friend, 
The weakling's aid.

21. 
'That mark he hitteth 
That most men miss; 
Though money they gather, 
This many lack: 
For few be the bounteous 
And far between, 
Nor easily shafted 
Are all men's spears.

22. 
'Out of the mansion 
Of Arinbjorn, 
When guested and rested 
In generous wise, 
None with hard jest, 
None with rude jeer, 
None with his axe-hand 
Ungifted hie.

23. 
'Hater of money 
Is he of the Firths, 
A foe to the gold-drops 
Of Draupnir born. 
. . . . .

24. 
'Rings he scatters, 
Riches he squanders, 
Of avarice thievish 
An enemy still. 
. . . . .

25. 
'Long course of life 
His lot hath been, 
By battles broken, 
Bereft of peace. 
. . . . .

26. 
'Early waked I,<ref>'''Early waked I''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (p. 202).</ref> 
Word I gathered, 
Toiled each morning 
With speech-moulding tongue. 
A proud pile<ref>'''proud pile''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] ('. 136-37).</ref> built I 
Of praise long-lasting 
To stand unbroken<ref>'''stand unbroken''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 120).</ref> 
In Bragi's town.' 

==References==

<references />

==Kafli 80==

'''Ólafur fékk Þorgerðar'''

Ólafur hét maður, son Höskulds Dala-Kollssonar og son Melkorku dóttur Mýrkjartans Írakonungs. Ólafur bjó í Hjarðarholti í Laxárdal vestur í Breiðafjarðardölum. Ólafur var stórauðigur að fé. Hann var þeirra manna fríðastur sýnum er þá voru á Íslandi. Hann var skörungur mikill.

Ólafur bað Þorgerðar dóttur Egils. Þorgerður var væn kona og kvenna mest, vitur og heldur skapstór en hversdaglega kyrrlát. Egill kunni öll deili á Ólafi og vissi að það gjaforð var göfugt og fyrir því var Þorgerður gift Ólafi. Fór hún til bús með honum í Hjarðarholt. Þeirra börn voru þau Kjartan, Þorbergur, Halldór, Steindór, Þuríður, Þorbjörg, Bergþóra. Hana átti Þórhallur goði Oddason. Þorbjörgu átti fyrr Ásgeir Knattarson en síðar Vermundur Þorgrímsson. Þuríði átti Guðmundur Sölmundarson. Voru þeirra synir Hallur og Víga-Barði.

Össur Eyvindarson bróðir Þórodds í Ölfusi fékk Beru dóttur Egils.

Böðvar son Egils var þá frumvaxta. Hann var hinn efnilegasti maður, fríður sýnum, mikill og sterkur svo sem verið hafði Egill eða Þórólfur á hans aldri. Egill unni honum mikið. Var Böðvar og elskur að honum.

Það var eitt sumar að skip var í Hvítá og var þar mikil kaupstefna. Hafði Egill þar keypt við margan og lét flytja heim á skipi. Fóru húskarlar og höfðu skip áttært er Egill átti. Það var þá eitt sinn að Böðvar beiddist að fara með þeim og þeir veittu honum það. Fór hann þá inn á Völlu með húskörlum. Þeir voru sex saman á áttæru skipi. Og er þeir skyldu út fara þá var flæðurin síð dags og er þeir urðu hennar að bíða þá fóru þeir um kveldið síð. Þá hljóp á útsynningur steinóði en þar gekk í móti útfallsstraumur. Gerði þá stórt á firðinum sem þar kann oft verða. Lauk þar svo að skipið kafði undir þeim og týndust þeir allir. En eftir um daginn skaut upp líkunum. Kom lík Böðvars inn í Einarsnes en sum komu fyrir sunnan fjörðinn og rak þangað skipið. Fannst það inn við Reykjarhamar.

Þann dag spurði Egill þessi tíðindi og þegar reið hann að leita líkanna. Hann fann rétt lík Böðvars. Tók hann það upp og setti í kné sér og reið með út í Digranes til haugs Skalla-Gríms.<ref>'''haugs Skalla-Gríms''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (s. ??).</ref> Hann lét þá opna hauginn og lagði Böðvar þar niður hjá Skalla-Grími. Var síðan aftur lokinn haugurinn og var eigi fyrr lokið en um dagsetursskeið. Eftir það reið Egill heim til Borgar og er hann kom heim þá gekk hann þegar til lokrekkju þeirrar er hann var vanur að sofa í. Hann lagðist niður og skaut fyrir loku. Engi þorði að krefja hann máls.

En svo er sagt, þá er þeir settu Böðvar niður, að Egill var búinn, hosan var strengd fast að beini. Hann hafði fustanskyrtil rauðan, þröngvan upphlutinn og lás að síðu. En það er sögn manna að hann þrútnaði svo að kyrtillinn rifnaði af honum og svo hosurnar.<ref>'''þrútinn af harmi''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu.]] (s. 10).</ref>

En eftir um daginn lét Egill ekki upp lokrekkjuna. Hann hafði þá og engan mat né drykk. Lá hann þar þann dag og nóttina eftir. Engi maður þorði að mæla við hann.

En hinn þriðja morgun þegar er lýsti þá lét Ásgerður skjóta hesti undir mann, reið sá sem ákaflegast vestur í Hjarðarholt, og lét segja Þorgerði þessi tíðindi öll saman og var það um nónskeið er hann kom þar. Hann sagði og það með að Ásgerður hafði sent henni orð að koma sem fyrst suður til Borgar.

Þorgerður lét þegar söðla sér hest og fylgdu henni tveir menn. Riðu þau um kveldið og nóttina til þess er þau komu til Borgar. Gekk Þorgerður þegar inn í eldahús. Ásgerður heilsaði henni og spurði hvort þau hefðu náttverð etið.

Þorgerður segir hátt: „Engvan hefi eg náttverð haft og engan mun eg fyrr en að Freyju. Kann eg mér eigi betri ráð en faðir minn. Vil eg ekki lifa eftir föður minn og bróður.“

Hún gekk að lokhvílunni og kallaði: „Faðir, lúk upp hurðunni, vil eg að við förum eina leið bæði.“

Egill spretti frá lokunni. Gekk Þorgerður upp í hvílugólfið og lét loku fyrir hurðina. Lagðist hún niður í aðra rekkju er þar var.

Þá mælti Egill: „Vel gerðir þú dóttir er þú vilt fylgja föður þínum. Mikla ást hefir þú sýnt við mig. Hver von er að eg muni lifa vilja við harm þenna?“<ref>'''lifa vilja við harm þenna''': „Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (s. 32).</ref>

Síðan þögðu þau um hríð.

Þá mælti Egill: „Hvað er nú dóttir, tyggur þú nú nokkuð?“

„Tygg eg söl,“<ref>'''tygg eg söl''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (s. 263).</ref> segir hún, „því að eg ætla að mér muni þá verra en áður. Ætla eg ella að eg muni of lengi lifa.“

„Er það illt manni?“ segir Egill.

„Allillt,“ segir hún, „viltu eta?“<ref>'''viltu eta''': "C'est ainsi qu'elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l'eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu'elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (s. 285).</ref>

„Hvað mun varða?“ segir hann.

En stundu síðar kallaði hún og bað gefa sér drekka. Síðan var henni gefið vatn að drekka.

Þá mælti Egill: „Slíkt gerir að er sölin etur, þyrstir æ þess að meir.“

„Viltu drekka faðir?“<ref>'''Viltu drekka faðir?''': „Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina“. [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (s. 6).</ref> segir hún.

Hann tók við og svalg stórum og var það í dýrshorni.

Þá mælti Þorgerður: „Nú erum við vélt.<ref>'''Nú erum við vélt''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (s. 150).</ref> Þetta er mjólk.“<ref>'''þetta er mjólk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (s. 69).</ref>

Þá beit Egill skarð úr horninu, allt það er tennur tóku, og kastaði horninu síðan.

Þá mælti Þorgerður: „Hvað skulum við nú til ráðs taka? Lokið er nú þessi ætlan. Nú vildi eg faðir að við lengdum líf okkart svo að þú mættir yrkja erfikvæði<ref>'''yrkja erfikvæði''': „Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar” [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (s. 27-28).</ref> eftir Böðvar en eg mun rísta á kefli, en síðan deyjum við ef okkur sýnist. Seint ætla eg Þorstein son þinn yrkja kvæðið eftir Böðvar en það hlýðir eigi að hann sé eigi erfður því að eigi ætla eg okkur sitja að drykkjunni þeirri að hann er erfður.“

Egill segir að það var þá óvænt að hann mundi þá yrkja mega þótt hann leitaði við „en freista má eg þess,“<ref>'''freista má eg þess''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (s. 36).</ref> segir hann.

Egill hafði þá átt son er Gunnar hét og hafði sá og andast litlu áður.

Og er þetta upphaf kvæðis:<ref>'''upphaf kvæðis''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 40).</ref>

1. 
Mjök erum tregt<ref>'''mjök erum tregt''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu." [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (s. 39).</ref> 
tungu að hræra<ref>'''tungu að hræra''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (s. 16).</ref> 
eða loftvægi 
ljóðpundara. 
Era nú vænlegt 
um Viðris þýfi 
né hógdrægt 
úr hugar fylgsni.<ref>'''hugar fylgsni''': „Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association“. [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (s. ??).</ref>

2. 
Era andþeystr<ref>'''era andþeystr''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (s. 162).</ref> 
því að ekki veldr 
höfuglegr, 
úr hyggju stað 
fagnafundr 
Þriggja niðja, 
ár borinn 
úr jötunheimum,

3. 
Lastalaus 
er lifnaði 
á Nökkvers 
nökkva bragi. 
Jötuns háls 
undir flota 
Náins niðr 
fyr naustdurum.

4. 
Því að ætt mín<ref>'''ætt mín''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (S. 221).</ref> 
á enda stendr,<ref>'''á enda stendr''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (s. 164).</ref> 
sem hræbarnir 
hlynnar marka.<ref>'''hlynnar marka''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (s. 134).</ref> 
Era karskr maðr 
sá er köggla ber 
frænda hrörs 
af fletjum niðr. 

5. 
Þó mun ég mitt 
og móður hrör 
föður fall 
fyrst um telja. 
Það ber ég út 
úr orðhofi 
mærðar timbur 
máli laufgað.

6. 
Grimmt varum hlið 
það er hrönn um braut 
föður míns 
á frændgarði. 
Veit ég ófullt 
og opið standa 
sonar skarð 
er mér sjár um vann.

7. 
Mjög hefr Rán 
ryskt um mig. 
Er ég ofsnauðr 
að ástvinum. 
Sleit mar bönd 
minnar ættar, 
... þátt 
af sjálfum mér.<ref>'''sjálfum mér''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 58).</ref> 

8. 
Veistu um þá sök 
sverði of rækag, 
var ölsmiðr 
allra tíma. 
Hroða vogs bræðr, 
ef vega mættag, 
færi ég andvígr 
Ægis mani.

9. 
En ég ekki 
eiga þóttumst 
sakar afl 
við súðs bana 
því að alþjóð 
fyr augum verðr 
gamals þegns 
gengileysi.

10. 
Mig hefr mar 
miklu ræntan, 
grimmt er fall 
frænda að telja, 
síðan er minn 
á munvega 
ættar skjöldr 
aflífi hvarf.

11. 
Veit ég það sjálfr 
að í syni mínum 
vara ills þegns 
efni vaxið 
ef sá randviðr 
röskvask næði 
uns her-Gauts 
hendr of tæki.

12. 
Æ lét flest 
það er faðir mælti 
þótt öll þjóð 
annað segði, 
mér upp hélt 
of verbergi 
og mitt afl 
mest um studdi.

13. 
Oft kemr mér 
mána bjarnar 
í byrvind 
bræðraleysi. 
Hyggjumst um 
er hildr þróast, 
nýsumst hins 
og hygg að því

14. 
hver mér hugaðr 
á hlið standi 
annar þegn 
við óðræði. 
Þarf ég hans oft 
of hergjörum. 
Verð ég varfleygr, 
er vinir þverra.

15. 
Mjög er torfyndr 
sá er trúa knegum 
of alþjóð 
Elgjar gálga<ref>'''elgjar gálga''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (s. 373).</ref> 
því að niflgóðr 
niðja steypir 
bróður hrör 
við baugum selur.

16. 
Finn ek það oft, 
er fjár beiðir ...

17. 
Það er og mælt 
að enginn geti 
sonar iðgjöld 
nema sjálfr ali túni 
þann nið 
er öðrum sé 
borinn maðr 
í bróður stað.

18. 
Erumka þokkt 
þjóða sinni 
þótt sérhver 
sátt um haldi. 
Bir er Bískips 
í bæ kominn, 
kvonar son, 
kynnis leita.

19. 
En mér fannst 
í föstum þokk 
hrosta hilmir 
á hendi stendr. 
Máka eg upp 
í aróar grímu, 
rýnisreið, 
réttri halda,

20. 
síð er son minn 
sóttar brími 
heiftuglegr 
úr heimi nam, 
þann eg veit 
að varnaði 
vamma var 
við námæli.

21. 
Það man ég enn 
er upp um hóf 
í goðheim 
Gauta spjalli 
ættar ask 
þann er óx af mér, 
og kynvið 
kvonar minnar.

22. 
Átti ég gott<ref>'''átti ég gott''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (s. 174-75).</ref> 
við geira drottin. 
Gerðumst tryggr 
að trúa honum, 
áðr um að 
vagna runni, 
sigrhöfundr, 
um sleit við mig.

23. 
Blótka eg því 
bróður Vílis, 
goðs jaðar, 
að eg gjarn sék. 
Þó hefr Míms vinur 
mér um fengnar 
bölva bætr<ref>'''bölva bætr''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 118).</ref> 
ef hið betra teldi.

24. 
Gafumst íþrótt<ref>'''Gafumst íþrótt''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (s. 80).</ref> 
úlfs um bági 
vígi vanur 
vammi firrða 
og það geð 
er eg gerði mér 
vísa fjandr 
af vélöndum.

25. 
Nú er mér torvelt.<ref>'''Nú er mér torvelt''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 65)</ref> 
Tveggja bága 
njörva nift 
á nesi stendr. 
Skal eg þó glaður 
með góðan vilja<ref>'''með góðan vilja''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (s. 22).</ref> 
og óhryggr 
heljar bíða.<ref>'''heljar bíða''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (s. 187).</ref>

Egill tók að hressast<ref>'''tók að hressast''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (s. 284-85).</ref> svo sem fram leið að yrkja kvæðið<ref>'''að yrkja kvæðið''': „[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (s. 37).</ref> og er lokið var kvæðinu<ref>'''er lokið var kvæðinu''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (s. 431).</ref> þá færði hann það Ásgerði og Þorgerði og hjónum sínum. Reis hann þá upp úr rekkju og settist í öndvegi. Kvæði þetta kallaði hann Sonatorrek.<ref>'''torrek''': „Mjer þykir líklegt, að Egill hafi myndað orðið torrek við þetta tækifæri. Síðar hefur merking þess færzt nokkuð til, en þó á eðlilegan hátt (torsótt hefnd, torbætt tjón, þungbær missir)“ [[Árni Pálsson. Sonatorrek]] (s. 153).</ref> Síðan lét Egill erfa sonu sína eftir fornri siðvenju. En er Þorgerður fór heim þá leiddi Egill hana með gjöfum í brott.

Egill bjó að Borg langa ævi og varð maður gamall en ekki er getið að hann ætti málaferli við menn hér á landi. Ekki er og sagt frá hólmgöngum hans eða vígaferlum síðan er hann staðfestist hér á Íslandi.

Svo segja menn að Egill færi ekki í brott af Íslandi síðan er þetta var tíðinda er nú var áður frá sagt, og bar það mest til þess að Egill mátti ekki vera í Noregi af þeim sökum sem fyrr var frá sagt að konungar þóttust eiga við hann. Bú hafði hann rausnarsamlegt því að fé skorti eigi. Hann hafði og gott skaplyndi til þess.

Hákon konungur Aðalsteinsfóstri réð fyrir Noregi langa stund en hinn efra hlut ævi hans þá komu synir Eiríks til Noregs og deildu til ríkis í Noregi við Hákon konung og áttu þeir orustu saman og hafði Hákon jafnan sigur. Hina síðustu orustu áttu þeir á Hörðalandi, í Storð á Fitjum. Þar fékk Hákon konungur sigur og þar með banasár. Eftir það tóku þeir konungdóm í Noregi Eiríkssynir.

Arinbjörn hersir var með Haraldi Eiríkssyni og gerðist ráðgjafi hans og hafði af honum veislur stórlega miklar. Var hann forstjóri fyrir liði og landvörn. Arinbjörn var hermaður mikill og sigursæll. Hann hafði að veislum Fjarðafylki.

Egill Skalla-Grímsson spurði þessi tíðindi, að konungaskipti var orðið í Noregi, og það með að Arinbjörn var þá kominn í Noreg til búa sinna og hann var þá í virðing mikilli. Þá orti Egill kvæði<ref>'''orti Egill kvæði''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (s. 139).</ref> um Arinbjörn<ref>'''kvæði um Arinbjörn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (s. 97)</ref> og er þetta upphaf að:<ref>'''upphaf að''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (s. 93).</ref>

1. 
Emk hraðkvæðr<ref>'''Emk hraðkvæðr''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 111-12).</ref> 
hilmi at mæra, 
en glapmáll 
um glöggvinga, 
opinspjallr 
of jöfurs dáðum, 
en þagmælskr 
um þjóðlygi. 

2. 
skaupi gnægðr 
skrökberöndum, 
emk vilkvæðr 
um vini mína. 
sótt hefi eg mörg 
mildinga sjöt<ref>'''mildinga sjöt''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 51).</ref> 
með grunlaust 
grepps um æði. 

3. 
Hafði eg endr 
Ynglings burar, 
ríks konungs, 
reiði fengna; 
Dró eg djarfhött 
um dökkva skör, 
lét eg hersi 
heim um sóttan. 

4. 
þar er allvaldr 
und ægishjalmi, 
ljóðfrömuðr, 
að landi sat. 
Stýrir konungr 
við stirðan hug 
í Jórvík 
úrgum hjörvi. 

5. 
Vara það tunglskin 
tryggt að líta, 
né ógnlaust, 
Eiríks bráa; 
þá er ormfránn 
ennimáni <ref>'''ormfránn ennimáni''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 21).</ref> 
skein allvalds 
ægigeislum. 

6. Þó eg bólstrverð 
um bera þorði 
maka hængs 
markar dróttni, 
svo að Yggs full 
ýranda kom 
að hvers manns 
hlusta munnum. 

7. Né hamfagrt 
hölðum þótti 
skaldfé mitt 
að skata húsum, 
þá er ulfgrátt 
við Yggjar miði 
hattar staup<ref>'''hattar staup''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 22).</ref> 
at hilmi þák. 

8. Við því tók, 
en tiru fylgðu 
sökk svartleit 
síðra brúna<ref>'''svartleit síðra brúna''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 26).</ref> 
ok sá munnr, 
er mína bar 
höfuðlausn 
fyr hilmis kné. 

9. Þar er tannfjöld 
með tungu þák 
ok hlertjöld 
hlustum göfguð 
en sú gjöf 
gulli betri 
hróðugs konungs 
um heitin var. 

10. Þar stóð mér;<ref>'''Þar stóð mér''': [The first ten stanzas of Arinbjarnarkviða] "are in fact once again not at all about the ostensible topic, but about Egill’s own bravura Höfuðlausn performance." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 66).</ref> 
mörgum betri 
hoddfinnendum 
á hlið aðra 
tryggr vinr minn, 
sá er trúa knáttag, 
heiðþróaðr, 
hverju ráði. 

11. Arinbjörn, 
er oss einn um hóf, 
knía fremstr, 
frá konungs fjónum, 
vin þjóðans, 
er vætki laug 
í herskás 
hilmis garði. 

12. Ok . . . 
. . . stuðli lét 
margframaðr 
minna dáða, 
sem en . . . að . . . 
. . . Halfdanar 
að í væri 
ættar skaði. 

13. Mun eg vinþjófr 
verða heitinn 
ok váljúgt 
at Viðris fulli, 
hróðrs örverðr 
ok heitrofi, 
nema þess gagns 
gjöld um vinnag. 

14. Nú er það sét, 
hvar er setja skal 
bragar fótum 
brattstiginn 
fyr mannfjöld, 
margra sjónir, 
hróðr máttigs 
hersa kundar. 

15. Nú erumk auðskæf 
ómunlokri 
magar Þóris 
mærðar efni, 
vinar míns, 
því að valið liggja 
tvenn ok þrenn 
á tungu mér. 

16. Það tel eg fyrst, 
er flestr um veit 
og alþjóð 
eyrun sækir, 
hvé mildgeðr 
mönnum þótti 
bjóða björn 
birkis ótta.

17. Það allsheri 
at undri gefst, 
hvé hann urþjóð 
auði gnægir, 
en grjótbjörn 
um gæddan hefr 
Freyr ok Njörðr 
af fjár afli.

18. En Hróalds 
á höfuðbaðmi 
auðs iðgnótt 
að ölnum sifjar, 
sé . . . 
af vegum öllum 
á vindkers 
víðum botni. 

19. 
Hann drógseil 
um eiga gat 
sem hildingr 
heyrnar spanna, 
goðum ávarðr 
með gumna fjöld, 
vinr véþorms, 
veklinga tæs. 

20. 
Það hann vinnr, 
er þrjóta mun 
flesta menn, 
þótt fé eigi. 
Kveðka eg skammt 
meðal skata húsa 
né auðskeft 
almanna spjör. 

21. Gekk maðr engi 
að Arinbjarnar 
úr legvers 
löngum knerri 
háði leiddr 
né heiftkviðum 
með atgeirs 
auðar toftir. 

22. Hinn er fégrimmr, 
er í Fjörðum býr, 
sá eg um dólgr 
Draupnis niðja, 
en sökunautr 
Sónar hvinna, 
hringum . . . 
hoddvegandi. 

23. Hann aldrteig 
um eiga gat 
fjölsáinn 
með friðar spjöllum 
. . . 

24. Það er órétt, 
ef orpið hefr 
á máskeið 
mörgu gagni, 
rammriðin 
Rökkva stóði, 
vellvönuðr, 
því er veitti mér. 

25. Vask árvakr,<ref>'''Vask árvakr''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (s. 202).</ref> 
bark orð saman 
með málþjóns 
morgunverkum, 
hlóð eg lofköst<ref>'''hlóð eg lofköst''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] (s. 136-37).</ref> 
þann er lengi stendr 
óbrotgjarn<ref>'''óbrotgjarn''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 120).</ref> 
í bragar túni. 

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 67

2015-09-28T12:05:44Z

Roberto Pagani: /* Chapter 67 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 67==

'''Of Egil's journeyings'''

Egil went on southwards to Hordaland, taking for this journey a rowing vessel, and thereon thirty men. They came on a day to Askr on Fenhring island. Egil went up to the house with twenty men, while ten guarded the ship.

Atli the Short was there with some men. Egil bade him be called out and told that Egil Skallagrimsson had an errand with him. Atli took his weapons, as did all the fighting men that were there, and then they went out.

Egil spoke: 'I am told, Atli, that you hold in keeping that property which of right belongs to me and my wife Asgerdr. You will belike have heard it talked of ere now how I claimed the inheritance of Bjorn Yeoman, which Bergonund your brother kept from me. I am now come to look after that property, lands and chattels, and to beg you to give it up and pay it into my hands.'

Said Atli: 'Long have we heard, Egil, that you are a most unjust man, but now I shall come to prove it, if you mean to claim at my hands this property, which king Eric adjudged to Bergonund my brother. King Eric had then power to bid and ban in this land. I was thinking now, Egil, that you would be come here for this end, to offer me a fine for my brothers whose lives you took, and that you would pay atonement for the pillage committed by you here at Askr. I would make answer to this proposal, if you should plead this errand; but here to this other I can make none.'

'I shall then,' said Egil, 'offer you, as I offered Onund, that Gula-thing laws decide our cause. Your brothers I declare to have fallen without claim for fine and through their own wrong deeds, because they had first plundered me of law and land-right, and taken my property by force of arms. I have the king's leave herein to try the law with you in this cause. I summon you to the Gula-thing, there to have lawful decision on this matter.'

'To the Gula-thing,' said Atli, 'I will come, and we can there speak of this matter.'

Hereupon Egil with his comrades went away. He went north to Sogn, then into Aurland to Thord, his wife's kinsman, and there he stayed till the Gula-thing. And when men came to the Thing, then came Egil thither. Atli the Short was also there. They began to declare their cause, and pleaded it before those who were to judge. Egil made his demand of money due, but Atli offered against it as a lawful defence the oath of twelve men that he, Atli, had in keeping no money that belonged to Egil. And when Atli went before the court with his twelve who would swear, then went Egil to meet him, and said that he would not accept Atli's oaths for his own property. 'I will offer you other law, that we do battle here at the Thing, and he shall have the property who wins the victory.'

This was also law, that Egil proposed, and ancient custom, that any man had a right to challenge another to wager of battle,<ref>'''wager of battle''': "While the first duel (ch. [66]) shows Egil’s noble qualities (courage, loyalty and generosity towards his friends, and fighting ability), the second duel reveals the dark side of his nature: his avarice and stubbornness in pushing a dubious claim to properties in a country where he cannot live, and his own werewolfish, beserk nature." [[Blaney, Benjamin. The Berserk Suitor]] (p. 289).</ref> whether he were defendant in a cause or prosecutor.

Atli said that he would not refuse this to do battle with Egil. 'For,' said he, 'you propose what I ought to have proposed, seeing that I have enough loss to avenge on you. You have done to death my two brothers, and far shall I be from upholding the right if I yield to you mine own possessions unlawfully rather than fight with you when you offer me this choice.'

So then Atli and Egil joined hands and pledged them to do battle, the victor to own the lands for which they had been disputing.

After this they arrayed them for combat. Egil came forward with helm on head, and shield before him, and halberd in hand, but his sword Dragvandill he suspended from his right arm. It was the custom with those who fought in single combats so to arrange that the sword should need no drawing during the fight, but be attached to the arm, to be ready at once when the combatant willed. Atli had the same arming as Egil. He was experienced in single combats, was a strong man, and of a good courage. To the field was led forth a bull, large and old 'sacrificial beast' such was termed, to be slain by him who won the victory. Sometimes there was one such ox, sometimes each combatant had his own led forth.

And when they were ready for the combat, then ran they each at the other, and first they threw their halberds, neither of which stood fast in the foeman's shield, but both struck in the ground. Then took they both to their swords, and went at it with a will, blow upon blow. Atli gave no ground. They smote fast and hard, and full soon their shields were becoming useless. And when Atli's shield was of no use, then he cast it from him, and, grasping his sword with both hands, dealt blows as quickly as possible. Egil fetched him a blow on the shoulder, but the sword bit not. He dealt another, and a third. It was now easy to find parts in Atli that he could strike, since he had no cover; and Egil brandished and brought down his sword with all his might, yet it bit not, strike he where he might. Then Egil saw that nothing would be done this way, for his shield was now rendered useless. So Egil let drop both sword and shield, and bounding on Atli, gripped him with his hands. Then the difference of strength was seen, and Atli fell right back, but Egil went down prone upon him and bit through<ref>'''bit through''': "Here Egill is in action as a werewolf, using the wolf’s attacking technique of biting the victim’s throat" [[Holtsmark, Anne. On the Werewolf Motif in Egil’s saga Skallagrímssonar]] (s. 9).</ref> his throat.<ref>'''through his throat''': "Egill kills an opponent in a duel by biting through his windpipe – evoking an echo of Völsunga saga, where while the Odinic Völsungs are living as werewolves in the forest, Sigmundr bites Sinfljötli in the windpipe." [[Finlay, Alison. Egils saga and other poets’ sagas]] (p. 40).</ref> There Atli died.

Egil leapt up at once and ran to where the victim stood; with one hand he gripped his lips, with the other his horn, and gave him such a wrench, that his feet slipped up and his neck was broken; after which Egil went where his comrades stood, and then he sang:

'I bared blue Dragvandill, 
Who bit not the buckler, 
Atli the Short so blunted 
All edge by his spells. 
Straining my strength I grappled, 
Staggered the wordy foeman; 
My tooth I bade bite him.<ref>'''My tooth I bade bite him''': "The phrase ek ber sauð in Egil’s strophe, Egils saga Ch. 65, is explained as a pun: ek bar = bark; sauð = á (acc. af ær, f. ‘ewe’), the whole phrase thus = barká = barka ‘throat’. In support of the equation barká = barka the author adduces two parallels from the first and third grammatical treatises." [[Jón Helgason. „Ek bar sauð“]] (p. 96).</ref>, 
Best of swords at need.' 

Then Egil got possession of all those lands for which he had contended and claimed as rightfully coming to his wife Asgerdr from her father. Nothing is told of further tidings at that Thing. Egil then went first into Sogn and arranged about those lands that he now got into his own power. He remained there for a great part of the spring. Afterwards he went with his comrades eastwards to Vik, then to seek Thorstein, and was there for awhile.

==References==

<references />

==Kafli 67==

'''Af ferðum Egils'''

Egill gerði ferð sína suður á Hörðaland. Hann hafði til þeirrar róðrarferju og þar á þrjá tigu manna. Þeir koma einn dag í Fenhring á Ask. Gekk Egill þar til með tuttugu menn en tíu gættu skips. Atli hinn skammi var þar fyrir með nokkura menn. Egill lét hann út kalla og segja að Egill Skalla-Grímsson átti erindi við hann. Atli tók vopn sín og allir þeir menn er þar voru vígir fyrir og gengu út síðan.

Egill mælti: „Svo er mér sagt Atli að þú munir hafa að varðveita fé það er eg á að réttu og Ásgerður kona mín. Muntu heyrt hafa þar fyrr um rætt að eg kallaði mér arf Bjarnar hölds er Berg-Önundur bróðir þinn hélt fyrir mér. Er eg nú kominn að vitja fjár þess, landa og lausaaura, og krefja þig að þú látir laust og greiðir mér í hendur.“

Atli segir: „Lengi höfum vér það heyrt Egill að þú sért ójafnaðarmaður en nú mun eg að raun um koma ef þú ætlar að kalla til þess fjár í hendur mér er Eiríkur konungur dæmdi Önundi bróður mínum. Átti Eiríkur konungur þá að ráða boði og banni hér í landi. Hugði eg nú Egill að þú mundir fyrir því hér kominn að bjóða mér gjöld fyrir bræður mína er þú tókst af lífi og þú mundir bæta vilja rán það er þú rændir hér á Aski. Mundi eg þá veita svör þessu máli ef þú flyttir þetta erindi fram en hér kann eg engu svara.“

„Það vil eg,“ segir Egill, „bjóða þér sem eg bauð Önundi að Gulaþingslög skipi um mál okkur. Tel eg bræður þína hafa fallið ógilda á sjálfra sinna verkum því að þeir höfðu áður rænt mig lögum og landsrétti og tekið fé mitt að herfangi. Hefi eg til þessa konungs leyfi að leita laga við þig um þetta mál. Vil eg stefna þér til Gulaþings og hafa þar lagaúrskurð um þetta mál.“

„Koma mun eg,“ segir Atli, „til Gulaþings og megum við þar ræða um þessi mál.“

Síðan fór Egill í brott með föruneyti sitt. Fór hann þá norður í Sogn og inn á Aurland til Þórðar mágs síns og dvaldist þar til Gulaþings.

Og er menn komu til þings þá kom Egill þar. Atli hinn skammi var og þar kominn. Tóku þeir þá að tala sín mál og fluttu fram fyrir þeim mönnum er um skyldu dæma. Flutti Egill fram fjárheimtu en Atli bauð lögvörn í mót, tylftareiða, að hann hefði ekki fé það að varðveita er Egill ætti.

Og er Atli gekk að dómum með eiðalið sitt þá gekk Egill mót honum og segir að eigi vill hann eiða hans taka fyrir fé sitt „vil eg bjóða þér önnur lög, þau að við göngum á hólm<ref>'''við göngum á hólm''': "While the first duel (ch. [66]) shows Egil’s noble qualities (courage, loyalty and generosity towards his friends, and fighting ability), the second duel reveals the dark side of his nature: his avarice and stubbornness in pushing a dubious claim to properties in a country where he cannot live, and his own werewolfish, beserk nature." [[Blaney, Benjamin. The Berserk Suitor]] (s. 289).</ref> hér á þinginu og hafi sá fé þetta er sigur fær.“

Það voru og lög er Egill mælti og forn siðvenja að hverjum manni var rétt að skora á annan til hólmgöngu hvort er hann skyldi verja sakir fyrir sig eða sækja.

Atli sagði að hann mundi eigi synja að ganga á hólm við Egil „því að þú mælir það er eg ætti að mæla því að ærinna harma á eg að hefna á þér. Þú hefir að jörðu lagt bræður mína tvo og er mér mikilla muna vant að eg haldi réttu máli ef eg skal heldur láta lausar eignir mínar aflaga fyrir þér en berjast við þig er þú býður mér það.“

Síðan taka þeir Atli og Egill höndum saman og festa það með sér að þeir skuli á hólm ganga og sá er sigur fær skal eiga jarðir þær er þeir deildu áður um.

Eftir það búast þeir til hólmgöngu. Gekk Egill fram og hafði hjálm á höfði og skjöld fyrir sér og kesju í hendi en sverðið Dragvandil festi hann við hægri hönd sér. Það var siður hólmgöngumanna að þurfa ekki að bregða sverði sínu á hólmi, láta heldur sverðið hendi fylgja svo að þegar væri sverðið tiltækt er hann vildi. Atli hafði hinn sama búnað sem Egill. Hann var vanur hólmgöngum. Hann var sterkur maður og hinn mesti fullhugi.

Þar var leiddur fram graðungur mikill og gamall. Var það kallað blótnaut. Það skyldi sá höggva er sigur hefði. Var það stundum eitt naut, stundum lét sitt hvor fram leiða sá er á hólm gekk.

Og er þeir voru búnir til hólmgöngu þá hlaupast þeir að og skutu fyrst spjótum og festi hvorki spjótið í skildi, námu bæði í jörðu staðar. Síðan taka þeir báðir til sverða sinna, gengust þá að fast og hjuggust til. Gekk Atli ekki á hæl. Þeir hjuggu títt og hart og ónýttust skjótt skildirnir. Og er skjöldur Atla var mjög ónýttur þá kastaði hann honum, tók þá sverðið tveim höndum og hjó sem tíðast. Egill hjó til hans á öxlina og beit ekki sverðið. Hann hjó annað og hið þriðja. Var honum þá hægt að leita höggstaðar á Atla að hann hafði enga hlíf. Egill reiddi sverðið af öllu afli en ekki beit hvar sem hann hjó til.

Sér þá Egill að eigi mun hlýða svo búið því að skjöldur hans gerðist þá ónýtur. Þá lét Egill laust sverðið og skjöldinn og hljóp að Atla og greip hann höndum. Kenndi þá aflsmunar og féll Atli á bak aftur en Egill greyfðist að niður<ref>'''greyfðist að niður''': "Egill‘s behavior corresponds perfectly to his "wolfish" appearance [...]
fighting against Atli he discovers that no weapon can harm his adversary and still wins the
combat by biting through Atli‘s throat. This "heroic feat" reminds us of a similar act
undertaken by the legendary Sigurd, biting his son Sinfjotli while they were both living in a
forest as two wolves." [[Guriewitch, Elena A. and Inna G. Matiuschina. Poetical mead]] (s. ??).</ref> og beit í sundur<ref>'''beit í sundur''': "Here Egill is in action as a werewolf, using the wolf’s attacking technique of biting the victim’s throat" [[Holtsmark, Anne. On the Werewolf Motif in Egil’s saga Skallagrímssonar]] (s. 9).</ref> í honum barkann.<ref>'''í honum barkann''': "Egill kills an opponent in a duel by biting through his windpipe – evoking an echo of Völsunga saga, where while the Odinic Völsungs are living as werewolves in the forest, Sigmundr bites Sinfljötli in the windpipe." [[Finlay, Alison. Egils saga and other poets’ sagas]] (s. 40).</ref> Lét Atli þar líf sitt. Egill hljóp upp skjótt og þar til er blótnautið stóð, greip annarri hendi í granarnar en annarri í hornið og snaraði svo að fætur vissu upp en í sundur hálsbeinið. Síðan gekk Egill þar til er stóð föruneyti hans. Þá kvað Egill:

Beitat nú, sá er brugðum, 
blár Dragvandill randir 
af því að eggjar deyfði 
Atli fram hinn skammi. 
Neytti eg afls við ýti 
örmálgastan hjörva. 
Jaxlbróður lét eg eyða, 
eg bar sauð.<ref>'''eg bar sauð''': "The phrase ek ber sauð in Egil’s strophe, Egils saga Ch. 65, is explained as a pun: ek bar = bark; sauð = á (acc. af ær, f. ‘ewe’), the whole phrase thus = barká = barka ‘throat’. In support of the equation barká = barka the author adduces two parallels from the first and third grammatical treatises." [[Jón Helgason. „Ek bar sauð“]] (s. 96).</ref> með nauðum. 

Síðan eignaðist Egill jarðir þær allar er hann hafði til deilt og hann kallaði að Ásgerður kona hans hefði átt að taka eftir föður sinn. Ekki er getið að þá yrði fleira til tíðinda á því þingi. Egill fór þá fyrst inn í Sogn og skipaði jarðir þær er hann hafði þá fengið að eiginorði. Dvaldist hann þar mjög lengi um vorið. Síðan fór hann með föruneyti sitt austur í Vík. Fór hann þá á fund Þorsteins og var þar um hríð.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 62

2015-09-28T11:58:46Z

Roberto Pagani: /* Chapter 62 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 62==

'''Egil recites the poem'''

King Eric went to table according to his wont, and much people were with him. And when Arinbjorn knew this, then went he with all his followers fully armed to the king's palace while the king sate at table. Arinbjorn craved entrance into the hall; it was granted. He and Egil went in with half of his followers, but the other half stood without before the door. Arinbjorn saluted the king; the king received him well. Arinbjorn spoke: 'Here now is come Egil. He has not sought to run away in the night. Nor would we fain know, my lord, what his lot is to be. I hope thou wilt let him get good from my words, for I think it a matter of great moment to me that Egil gain terms from thee. I have so acted (as was right) that neither in word nor deed have I spared aught whereby thy honour should be made greater than before. I have also abandoned all my possessions, kinsmen, and friends that I had in Norway, and followed thee when all other barons deserted thee; and herein do I what is meet, for thou hast often done great good to me.'

Then spoke Gunnhilda: 'Cease, Arinbjorn, nor prate so at length of this. Thou hast done much good to king Eric, and this he hath fully rewarded. Thou owest far more duty to king Eric than to Egil. It is not for thee to ask that Egil go unpunished hence from king Eric's presence, seeing what crimes he hath wrought.'

Then said Arinbjorn: 'If thou, O king, and thou Gunnhilda, if ye two have resolved that Egil shall here get no terms, then is this the manly course, to give him respite and leave to go for a week, that he may look out for himself; of his own free will any way he came hither to seek you, and therefore hoped for peace. Thereafter, this done, let your dealings together end as they may.'

Gunnhilda said, 'Well can I see by this, Arinbjorn, that thou art more faithful to Egil than to king Eric. If Egil is to ride hence for a week, then will he in this time be come to king Athelstan. But king Eric cannot now hide this from himself, that every king is now stronger than is he, whereas a little while ago it had been deemed incredible that king Eric would not have the will and energy to avenge his wrongs on such a one as Egil.'

Said Arinbjorn: 'No one will call Eric a greater man for slaying a yeoman's son, a foreigner, who has freely come into his power. But if the king wishes to achieve greatness hereby, then will I help him in this, so that these tidings shall be thought more worthy of record; for I and Egil will now back each other, so that we must both be met at once. Thou wilt then, O king, dearly buy the life of Egil, when we be all laid dead on the field, I and my followers. Far other treatment should I have expected of thee, than that thou wouldst prefer seeing me laid dead on the earth to granting me the boon I crave of one man's life.'

Then answered the king: 'A wondrous eager champion art thou, Arinbjorn, in this thy helping of Egil. Loth were I to do thee scathe, if it comes to this; if thou wilt rather give away thine own life than that he be slain. But sufficient are the charges against Egil, whatever I cause to be done with him.'

And when the king had said this, then Egil advanced before him and began the poem,<ref>'''began the poem''': "We see that Höfuðlausn is no less complex than Egill’s other major poems. What is more, the context of the saga, the interpretation of the poem and its reflection by Egill himself, mark it as the climax in Egill’s self-stylization as a skald and his artistic independence from royal power."
[[Kries, Susanne & Thomas Krömmelbein. Context and Composion]] (p. 377).</ref> and recited in a loud voice,<ref>'''recited in a loud voice''': "die wahre gesinnung Egils gegen seinen todfeind und seine innere erbitterung über die zwangslage, in die er versetzt war, kommen dagegen bei näherem zusehen im gegensatz zu der älteren ehrlich gemeinen drápa [...] in versteckten ironischen anspielungen genugsam zum ausdruck." [[Niedner, Felix. Egils Hauptlösung]] (p. 113).</ref> and at once won silence.

'''HEAD-RANSOM'''<ref>'''Head-ransom''': „Runhendur háttur eða runhenda er eini forni hátturinn sem hefur endarím. Elsta kvæði undir þeim hætti telja menn vera Höfuðlausn (2. dæmi) Egils Skalla-Grímssonar en þá loka fræðimenn augunum fyrir því að Skalla-Grími er eignuð runhend vísa í Egils sögu sem á að vera ort löngu áður en Egill fæddist. Vandamálið er að þótt endarím hafi þekkst í germönskum kveðskap á meginlandinu á 9. öld og í ensku kvæði frá 10. öld þá er því ekki trúað að Skalla-Grímur hafi átt þess kost að kynnast því; hins vegar kunni Egill að hafa lært þetta af Englendingum." [[Bjarni Einarsson. Dróttkvæði]] (p. 317).</ref>

1. 
'Westward I sailed<ref>'''Westward I sailed''': "Jeg hævder saaledes, at der ikke foreligger den mindste tvingende Grund til at antage, at Egil er kommen fra Norge, og ikke lige saa godt fra Island, fordi han siger „Vesterpaa kom jeg over havet.“ For ham og enhver af hans samtidige og for Oldtidens Islændere overhovedet var det et naturligt Udtryk at sige „Vesterpaa“ til Skotland, Irland osv. Og „vestfra“ de samme Lande med Udgangspunkt paa Island”. [[Finnur Jónsson. Egil Skallagrimsson og Erik blodöxe. Höfuðlausn]] (p. 135).</ref> the wave,<ref>'''the wave''': Höfuðlausn is an example of a poem (concerning Eiríkr blóðøx) with “no religious elements except in kennings and figures of speech”. [[Fidjestøl, Bjarne. Skaldic Poetry and the Conversion]] (p. 150).</ref> 
Within me Odin gave<ref>'''me Odin gave''': "Die Spannung der Dichterleistung macht Egils Ich aus in Eingang und Schluss der Hfl [Höfuðlausn]: Das Lied, das Lied! Mein Lied!" [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (p. 202).</ref> 
The sea of song I bear 
(So 'tis my wont to fare):<ref>'''So 'tis my wont to fare''': "Þegar Egill Skalla- Grímsson segir í fjórða vísuorði Höfuðlausnar: „svá er mitt of far“ á hann í orði kveðnu við skipið sem flytur skáldskapinn til konungs en einnig við eigið skapferli." [[Torfi H. Tulinius. Á kálfskinni. Hugleiðing um ofljóst í óbundnu máli]] (p. 801).</ref> 
I launched my floating oak 
When loosening ice-floes broke, 
My mind a galleon fraught<ref>'''My mind a galleon fraught''': "Die beiden ersten strophen des gedichtes selbst stehn im gegensatz zur sagaprosa. alle versuche diese gegensätze zu beheben, sind als misglückt [sic] zu bezeichnen." [[Reichardt, Konstantin. Die entstehungsgechichte von Egils Höfuðlausn]] (p. 268).</ref> 
With load of minstrel thought. 

2. 
'A prince doth hold me guest, 
Praise be his due confess'd: 
Of Odin's mead<ref>'''Odin's mead''': "An important semantic field that is introduced to the poem in the first two stanzas is that of liquids: a variety of kinetic liquids, travelled over, like the sea, or vital and vivifying, like Óðinn’s mead" (p. 90).[[Hines, John. Egill’s Höfuðlausn in Time and Place]] (p. 90).</ref> let draught 
In England now be quaff'd. 
Laud bear I to the king, 
Loudly his honour sing; 
Silence I crave around, 
My song of praise is found. 

3. 
'Sire, mark the tale I tell, 
Such heed beseems thee well; 
Better I chaunt my strain, 
If stillness hush'd I gain. 
The monarch's wars in word 
Widely have peoples heard, 
But Odin saw alone 
Bodies before him strown. 

4. 
'Swell'd of swords the sound<ref>'''Swell'd of swords the sound''': "Considering its fresh modernity of the meter, Höfuðlausn must have
been very effective in recital, as indeed it still is. The poem is highly suggestive of the rush of weapons and the clash of battle." [[Stefán Einarsson. The Poetry of Egill Skalla-Grímsson]] (p. 42).</ref> 
Smiting bucklers round, 
Fiercely waxed the fray, 
Forward the king made way. 
Struck the ear (while blood 
Streamed from glaives in flood) 
Iron hailstorm's song, 
Heavy, loud and long. 

5. 
'Lances, a woven fence, 
Well-ordered bristle dense; 
On royal ships in line 
Exulting spearmen shine. 
Soon dark with bloody stain 
Seethed there an angry main, 
With war-fleet's thundering sound, 
With wounds and din around. 

6. 
'Of men many a rank 
Mid showering darts sank: 
Glory and fame 
Gat Eric's name. 

7. 
'More may yet be told, 
An men silence hold: 
Further feats and glory, 
Fame hath noised in story. 
Warriors' wounds were rife, 
Where the chief waged strife; 
Shivered swords with stroke 
On blue shield-rims broke. 

8. 
'Breast-plates ringing crashed, 
Burning helm-fire flashed, 
Biting point of glaive 
Bloody wound did grave. 
Odin's oaks (they say) 
In that iron-play 
Baldric's crystal blade 
Bowed and prostrate laid. 

9. 
'Spears crossing dashed, 
Sword-edges clashed: 
Glory and fame 
Gat Eric's name. 

10. 
'Red blade the king did wield, 
Ravens flocked o'er the field.<ref>'''Ravens flocked o'er the field''': "Þrenns konar merking orðsins gjör í Höfuðlausn virðist því koma til álita: ‘fjöldi, grúi’, ‘æti’ eða ‘ásókn í æti, græðgi’." [[Haraldur Bernharðsson. Göróttur er drykkurinn]] (p. 52).</ref> 
Dripping spears flew madly, 
Darts with aim full deadly. 
Scotland's scourge let feed 
Wolf, the Ogress' steed: 
For erne of downtrod dead 
Dainty meal was spread. 

11. 
'Soared battle-cranes 
O'er corse-strown lanes, 
Found flesh-fowl's bill 
Of blood its fill. 
While deep the wound 
He delves, around 
Grim raven's beak 
Blood-fountains break. 

12. 
'Axe furnished feast 
For Ogress' beast: 
Eric on the wave 
To wolves flesh-banquet gave. 

13. 
'Javelins flying sped, 
Peace affrighted fled; 
Bows were bent amain, 
Wolves were battle-fain: 
Spears in shivers split, 
Sword-teeth keenly bit; 
Archers' strings loud sang, 
Arrows forward sprang. 

14. 
'He back his buckler flings 
From arm beset with rings, 
Sword-play-stirrer good, 
Spiller of foemen's blood. 
Waxing everywhere 
(Witness true I bear), 
East o'er billows came 
Eric's sounding name. 

15. 
'Bent the king his yew, 
Bees wound-bearing flew: 
Eric on the wave 
To wolves flesh-banquet gave. 

16. 
'Yet to make more plain 
I to men were fain 
High-soul'd mood of king, 
But must swiftly sing. 
Weapons when he takes, 
The battle-goddess wakes, 
On ships' shielded side 
Streams the battle-tide. 

17. 
'Gems from wrist he gives, 
Glittering armlets rives: 
Lavish ring-despiser 
Loves not hoarding miser. 
Frodi's flour of gold 
Gladdens rovers bold; 
Prince bestoweth scorning 
Pebbles hand-adorning. 

18. 
'Foemen might not stand 
For his deathful brand; 
Yew-bow loudly sang, 
Sword-blades meeting rang. 
Lances aye were cast, 
Still he the land held fast, 
Proud Eric prince renowned; 
And praise his feats hath crowned. 

19. 
'Monarch, at thy will 
Judge my minstrel skill: 
Silence thus to find 
Sweetly cheered my mind. 
Moved my mouth with word 
From my heart's ground stirred,<ref>'''From my heart's ground stirred''': "How can
one not think here that Egil expects the auditor, especially the king, to temporarily
disorientate oneself, [...] so that the arrogance [in the poem] may be retrieved with
sufficient delay for him to escape to safety?" [[Koch, Ludovica. Il corvo della memoria e il corvo del pensiero]] (p. 44).</ref> 
Draught of Odin's wave 
Due to warrior brave. 

20. 
'Silence I have broken, 
A sovereign's glory spoken: 
Words I knew well-fitting 
Warrior-council sitting. 
Praise from heart I bring, 
Praise to honoured king: 
Plain I sang and clear 
Song that all could hear.'<ref>'''all could hear''': "Lokavísa Höfuðlausnar hefur lengi þótt torskilin og hlotið fyrir óþokka útgefenda." [[Bjarni Einarsson. Glíman við lokavísu Höfuðlausnar]] (p. 89).</ref> 

==References==

<references />

==Kafli 62==

'''Egill flutti kvæðið'''

Eiríkur konungur gekk til borða að vanda sínum og var þá fjölmenni mikið með honum. Og er Arinbjörn varð þess var þá gekk hann með alla sveit sína alvopnaða í konungsgarð þá er konungur sat yfir borðum. Arinbjörn krafði sér inngöngu í höllina. Honum var það og heimult gert. Ganga þeir Egill inn með helming sveitarinnar. Annar helmingur stóð úti fyrir dyrum.

Arinbjörn kvaddi konung en konungur fagnaði honum vel. Arinbjörn mælti: „Nú er hér kominn Egill. Hefir hann ekki leitað til brotthlaups í nótt. Nú viljum vér vita herra hver hans hluti skal vera. Vænti eg góðs af yður. Hefi eg það gert sem vert var að eg hefi engan hlut til þess sparað að gera og mæla svo að yðvar vegur væri þá meiri en áður. Hefi eg og látið allar mínar eigur og frændur og vini er eg átti í Noregi og fylgt yður en allir lendir menn yðrir skildust við yður og er það maklegt því að þú hefir marga hluti til mín stórvel gert.“

Þá mælti Gunnhildur: „Hættu Arinbjörn og tala ekki svo langt um þetta. Margt hefir þú vel gert við Eirík konung og hefir hann það fullu launað. Er þér miklu meiri vandi á við Eirík konung en Egil. Er þér þess ekki biðjanda að Egill fari refsingalaust héðan af fundi Eiríks konungs slíkt sem hann hefir til saka gert.“

Þá segir Arinbjörn: „Ef þú konungur og þið Gunnhildur hafið það einráðið að Egill skal hér enga sætt fá, þá er það drengskapur að gefa honum frest og fararleyfi um viku sakir að hann forði sér, þó hefir hann að sjálfvilja sínum farið hingað á fund yðvarn og vænti sér af því friðar. Fara þá enn skipti yður sem verða má þaðan frá.“

Gunnhildur mælti: „Sjá kann eg á þessu Arinbjörn að þú ert hollari Agli en Eiríki konungi. Ef Egill skal ríða héðan viku í brott í friði þá mun hann kominn til Aðalsteins konungs á þessi stundu. En Eiríkur konungur þarf nú ekki að dyljast í því að honum verða nú allir konungar ofureflismenn en fyrir skömmu mundi það þykja ekki líklegt að Eiríkur konungur mundi eigi hafa til þess vilja og atferð að hefna harma sinna á hverjum manni slíkum sem Egill er.“

Arinbjörn segir: „Engi maður mun Eirík kalla að meira mann þó að hann drepi einn bóndason útlendan, þann er gengið hefir á vald hans. En ef hann vill miklast af þessu þá skal eg það veita honum að þessi tíðindi skulu heldur þykja frásagnarverð því að við Egill munum nú veitast að svo að jafnsnemma skal okkur mæta báðum. Muntu konungur þá dýrt kaupa líf Egils um það er vér erum allir að velli lagðir, eg og sveitungar mínir. Mundi mig annars vara af yður en þú mundir mig vilja leggja heldur að jörðu en láta mig þiggja líf eins manns er eg bið.“

Þá segir konungur: „Allmikið kapp leggur þú á þetta Arinbjörn, að veita Agli lið. Trauður mun eg til vera að gera þér skaða ef því er að skipta ef þú vilt heldur leggja fram líf þitt en hann sé drepinn. En ærnar eru sakir til við Egil hvað sem eg læt gera við hann.“

Og er konungur hafði þetta mælt þá gekk Egill fyrir hann og hóf upp kvæðið<ref>'''hóf upp kvæðið''': "We see that Höfuðlausn is no less complex than Egill’s other major poems. What is more, the context of the saga, the interpretation of the poem and its reflection by Egill himself, mark it as the climax in Egill’s self-stylization as a skald and his artistic independence from royal power."
[[Kries, Susanne & Thomas Krömmelbein. Context and Composion]] (s. 377).</ref> og kvað hátt<ref>'''og kvað hátt''': „die wahre gesinnung Egils gegen seinen todfeind und seine innere erbitterung über die zwangslage, in die er versetzt war, kommen dagegen bei näherem zusehen im gegensatz zu der älteren ehrlich gemeinen drápa [...] in versteckten ironischen anspielungen genugsam zum ausdruck.“ [[Niedner, Felix. Egils Hauptlösung]] (s. 113).</ref> og fékk þegar hljóð.

'''Höfuðlausn'''<ref>'''Höfuðlausn''': „Runhendur háttur eða runhenda er eini forni hátturinn sem hefur endarím. Elsta kvæði undir þeim hætti telja menn vera Höfuðlausn (2. dæmi) Egils Skalla-Grímssonar en þá loka fræðimenn augunum fyrir því að Skalla-Grími er eignuð runhend vísa í Egils sögu sem á að vera ort löngu áður en Egill fæddist. Vandamálið er að þótt endarím hafi þekkst í germönskum kveðskap á meginlandinu á 9. öld og í ensku kvæði frá 10. öld þá er því ekki trúað að Skalla-Grímur hafi átt þess kost að kynnast því; hins vegar kunni Egill að hafa lært þetta af Englendingum." [[Bjarni Einarsson. Dróttkvæði]] (s. 317).</ref>

1. Vestr fór eg<ref>'''Vestr fór eg''': "Jeg hævder saaledes, at der ikke foreligger den mindste tvingende Grund til at antage, at Egil er kommen fra Norge, og ikke lige saa godt fra Island, fordi han siger „Vesterpaa kom jeg over havet.“ For ham og enhver af hans samtidige og for Oldtidens Islændere overhovedet var det et naturligt Udtryk at sige „Vesterpaa“ til Skotland, Irland osv. Og „vestfra“ de samme Lande med Udgangspunkt paa Island”. [[Finnur Jónsson. Egil Skallagrimsson og Erik blodöxe. Höfuðlausn]] (s. 135).</ref> um ver<ref>'''um ver''': "Höfuðlausn is an example of a poem (concerning Eiríkr blóðøx) with “no religious elements except in kennings and figures of speech”. [[Fidjestøl, Bjarne. Skaldic Poetry and the Conversion]] (s. 150).</ref> 
en eg Viðris ber<ref>'''eg Viðris ber''': "Die Spannung der Dichterleistung macht Egils Ich aus in Eingang und Schluss der Hfl [Höfuðlausn]: Das Lied, das Lied! Mein Lied!" [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (s. 202).</ref> 
munstrandar mar, 
svo er mitt of far.<ref>'''svo er mitt of far''': "Þegar Egill Skalla- Grímsson segir í fjórða vísuorði Höfuðlausnar: „svá er mitt of far“ á hann í orði kveðnu við skipið sem flytur skáldskapinn til konungs en einnig við eigið skapferli." [[Torfi H. Tulinius. Á kálfskinni. Hugleiðing um ofljóst í óbundnu máli]] (s. 801).</ref> 
Dró eg eik á flot 
við ísa brot. 
Hlóð eg mæta hlut<ref>'''Hlóð eg mæta hlut''': "Die beiden ersten strophen des gedichtes selbst stehn im gegensatz zur sagaprosa. alle versuche diese gegensätze zu beheben, sind als misglückt [sic] zu bezeichnen." [[Reichardt, Konstantin. Die entstehungsgechichte von Egils Höfuðlausn]] (s. 268).</ref> 
míns knarrar skut.

2. Buðumst hilmir löð, 
nú á eg hróðurs kvöð. 
Ber eg Óðins mjöð<ref>'''Óðins mjöð''': "An important semantic field that is introduced to the poem in the first two stanzas is that of liquids: a variety of kinetic liquids, travelled over, like the sea, or vital and vivifying, like Óðinn’s mead" (p. 90).[[Hines, John. Egill’s Höfuðlausn in Time and Place]] (s. 90).</ref> 
of Engla bjöð. 
Lofa eg ísarns vann 
jöfur, mæri eg þann. 
Hljóðs æsk’t eg hann 
því að hróðr of fann.

3. Víst hyggjum að, 
vel sómir það, 
hve eg þylja fæti 
ef eg þögn of gæti. 
Flestur maður of frá, 
hvað fylkir vá, 
en vísir sá 
hvar valur of lá.

4. Óx hjörva glöm<ref>'''Óx hjörva glöm''': „Considering its fresh modernity of the meter, Höfuðlausn must have
been very effective in recital, as indeed it still is. The poem is highly suggestive of the rush of weapons and the clash of battle." [[Stefán Einarsson. The Poetry of Egill Skalla-Grímsson]] (s. 42).</ref> 
við hlífar þröm. 
Gunnr óx of gram. 
Gramr sótti fram. 
Þér heyrðuð þá, 
þaut mækis á, 
málmhríðar spá 
Sú var mest of lá.

5. Varat villur staðar 
vefur darraðar 
of grams glaðar 
geirvangs raðar. 
þá er í blóði 
en brimils móði 
völlur of þrumdi 
und véum glumdi.

6. Hné folk á fit 
við fleina hnit. 
Orðstír of gat 
Eiríkr of þat.

7. Fremur mun eg segja 
ef firar þegja. 
Frágum fleira 
til farar þeirra. 
Brustu brandar 
við blár randir 
Óxu undir 
við jöfurs fundi.

8. Hlam heinsöðull 
við hjaldurröðul. 
Beit bengrefill, 
þat var blóðrefill. 
Frá eg að felli 
fyrir fetilssvelli 
Óðins eiki 
í járnleiki.

9. Þar var odda at 
ok eggja gnat. 
Orðstír of gat 
Eiríkr of þat.

10. Rauð hilmir hjör. 
Þar var hrafna gjör.<ref>'''Þar var hrafna gjör''': "Þrenns konar merking orðsins gjör í Höfuðlausn virðist því koma til álita: ‘fjöldi, grúi’, ‘æti’ eða ‘ásókn í æti, græðgi’." [[Haraldur Bernharðsson. Göróttur er drykkurinn]] (s. 52).</ref> 
Fleinn sótti fjör. 
Flugu dreyrug spjör. 
Ól flagðs gota 
fárbjóðr Skota. 
Trað nift Nara 
náttverð ara.

11. Flugu hjaldurtrana 
á hrælanar. 
Vorut blóðs vanar 
benmárs granar. 
Sleit und freki 
en oddbreki 
gnúði hrafni 
á höfuðstafni.

12. Kom gríðar læ 
að Gjálpar skæ. 
Bauð úlfum hræ 
Eiríkr of sæ.

13. Beit fleinn floginn. 
Þá var friður loginn. 
Varð úlfur feginn 
en álmr dreginn. 
Brustu broddar, 
en bitu oddar. 
Báru hörvar 
af bogum örvar.

14. Bregður bjóðfleti 
með baugseti 
hjörleiks hvati, 
hann er þjóð skati. 
Þróast hjaldur sem hvar 
of hilmi þar. 
Frétt er austr of mar, 
Eiríks of far.

15. Jöfur sveigði ý. 
Flugu unda bý. 
Bauð úlfum hræ 
Eiríkr of sæ.

16. Brýtur bógvita 
bjóður hrafnslita. 
Muna hringdofa 
hodd-Freyr lofa. 
Glaðar flotna fjöl 
við Fróða mjöl. 
Mjög er hilmi föl 
haukstrandar möl.

17. Stóðst fólkhagi 
við fjörlagi. 
Gall ýbogi 
að eggtogi. 
Verpur árbrandi 
en jöfur landi 
heldur hornklofi. 
Hann er næstur lofi.

18. Jöfur hyggi at 
hve eg yrkja fat 
gott þykkjumst þat 
er eg þögn of gat. 
Hrærði eg munni 
af mærðar grunni 
Óðins ægi 
at jötuns fægi.

19. Bar eg þengils lof 
of þagnar rof. 
Kann eg mála mjöt 
of manna sjöt. 
Óð færi eg fram 
of ítran gram 
úr hlátra ham<ref>'''úr hlátra ham''': "How can
one not think here that Egil expects the auditor, especially the king, to temporarily
disorientate oneself, [...] so that the arrogance [in the poem] may be retrieved with
sufficient delay for him to escape to safety?" [[Koch, Ludovica. Il corvo della memoria e il corvo del pensiero]] (s. 44).</ref> 
svo hann of nam.

20. 
Njótið bauga<ref>'''njótið bauga''': "Lokavísa Höfuðlausnar hefur lengi þótt torskilin og hlotið fyrir óþokka útgefenda." [[Bjarni Einarsson. Glíman við lokavísu Höfuðlausnar]] (s. 89).</ref> 
sem Bragi auga 
vagna vára 
og Vilji tára.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 55

2015-09-28T11:37:55Z

Roberto Pagani: /* Chapter 55 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 55==

'''Egil buries Thorolf'''

While his men still pursued the fugitives, king Athelstan left the battle-field, and rode back to the town, nor stayed he for the night before he came thither. But Egil pursued the flying foe, and followed them far, slaying every man whom he overtook. At length, sated with pursuit, he with his followers turned back, and came where the battle had been, and found there the dead body of his brother Thorolf. He took it up, washed it, and performed such other offices as were the wont of the time. They dug a grave there, and laid Thorolf therein with all his weapons and raiment. Then Egil clasped a gold bracelet<ref>'''clasped a gold bracelet''': „I think it is underestimating some of the deeper roots of his character, as a man and as a poet, to ascribe to him a meanness such as evoked by the word avarice. The conflict in his mind – if there ever was one – did not arise out of material, but of spiritual interests. Is it in keeping with this supposed vice, when Egill puts a gold ring on both Þórólf’s arms before burying him?“ [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 23).</ref> on either wrist before he parted from him; this done they heaped on stones and cast in mould. Then Egil sang a stave:

'Dauntless the doughty champion 
Dashed on, the earl's bold slayer: 
In stormy stress of battle.<ref>'''in stormy stress of battle''': "Haukr [Valdísarson] apparently knew Egill’s verse in Egils Saga about the battle in Vínheiðr. ‘Helt, né hrafnar sultu,/ Hringr á vápna þingi,’ says Egill, and ‘þreklundaðr fell Þundar/ Þórólfr í gný stórum,’ which should be compared with: ‘Hrings fell á því þingi/ Þórólfr í gný stórum,’ in the [Íslendinga]drápa." [[Jónas Kristjánsson. Íslendingadrápa and Oral Tradition]] (p. 90).</ref> 
Stout-hearted Thorolf fell. 
Green grows on soil<ref>'''Green grows on soil''': "In one and the same verse the
impassive re-growing or, better said, the endless growing in nature is opposed to […]
the personal revolt, in a cry that is soon broken off and taken up again after a wide gap
of almost two verses «en vér verðum […] hylja harm»." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (p. 11).</ref> of Vin-heath 
Grass o'er my noble brother: 
But we our woe - a sorrow 
Worse than death-pang must bear.' 

And again he further sang:

'With warriors slain round standard 
The western field I burdened; 
Adils with my blue Adder 
Assailed mid snow of war. 
Olaf, young prince, encountered 
England in battle thunder: 
Hring stood not stour of weapons, 
Starved not the ravens' maw.' 

Then went Egil and those about him to seek king Athelstan, and at once went before the king, where he sat at the drinking. There was much noise of merriment. And when the king saw that Egil was come in, he bade the lower bench be cleared for them, and that Egil should sit in the high-seat facing the king. Egil sat down there, and cast his shield before his feet. He had his helm on his head, and laid his sword across his knees; and now and again he half drew it, then clashed it back into the sheath. He sat upright, but with head bent forward.

Egil was large-featured, broad of forehead, with large eyebrows, a nose not long but very thick, lips wide and long, chin exceeding broad, as was all about the jaws; thick-necked was he, and big-shouldered beyond other men, hard-featured, and grim when angry.<ref>'''narrative tool''': “This technique is used most effectively in chapter 55 of ''Egils saga'' where Egill finally takes over centre stage after the death of Þórólfr at the battle of Vínheiðr. All action seems to halt while the author skilfully builds the tension by giving a long description of Egill sitting across from the king, still in his armour, violently pulling his sword halfway out of its scabbard and slamming it back in.” [[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]] (s. 344).</ref> He was well-made, more than commonly tall, had hair wolf-gray and thick, but became early bald. He was black-eyed and brown-skinned,

But as he sat (as was before written), he drew one eye-brow down towards the cheek<ref>'''one eye-brow down towards the cheek''': "When in the grip of fury, Celtic and Germanic berserks contorted their faces and bodies in frightening ways. Among Irish heroes, Cū Chulainn is famous for this. Likewise tenth-century Egil: when he came to claim the wergild for his slain brother, he showed the king how mad he was by drooping one eyebrow down towards his cheek, raising the other up to the roots of his hair and moving his eyebrows alternately up and down." [[Speidel, Michael P. Berserks: A History of Indo-European “Mad Warriors”]] (p. 260).</ref>, the other up to the roots of the hair<ref>'''up to the roots of the hair''': "In many ways this scene is reminiscent of the confrontation between Heiðrekr and Gestumblindi in Hervarar saga, and also of a scene in Grímnismál that was probably the prototype. The presence of fire, the face-to-face encounter between the kind and a newcomer, and the fact that Egill closes one eye as if in imitation of Óðinn, who occupies the role that Egill occupies in the two other episodes, can be viewed as allusions to these scenes, which, as we have seen, are both bound up with the motif of fratricide". [[Torfi H. Tulinius. An Attempt at Application: Interpreting Egils saga]] (p. 255).</ref>. He would not drink now, though the horn was borne to him, but alternately twitched his brows up and down. King Athelstan sat in the upper high-seat. He too laid his sword across his knees. When they had sat there for a time,<ref>'''sat there for a time''': "Þessi óviðjafnanlega smámynd úr Egils sögu ber snilld höfundarins fagurt vitni. Hann nær hinum sterkustu áhrifum með algerðu þagnarspili milli tveggja leikenda. [...] Ekki veit ég, hvað konungi hefur búið í hug, er hann horfðist í augu við Egil um hallargólf þvert, en mig grunar, að honum hafi þá skilizt, að það var sómi Þórólfs, hins fallna höfðingja, en ekki ágirnd ein, sem var um að tefla." [[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]] (pp. 97-98).</ref> then the king drew his sword from the sheath, and took from his arm a gold ring large and good, and placing it upon the sword-point he stood up, and went across the floor, and reached it over the fire<ref>'''reached it over the fire''': "When the king puts a gold ring on the tip of his sword and hands it across the fire to Egill, who receives it in like fashion, it is not just a sign of fear or mistrust, but also - symbolically - an act of social recognition. The exact symmetry in the way the two men are presented is more important than the gift involved; it shows Egill and Athelstan as equals. ... The imaginary vision of an English court where justice and generosity prevail is in stark contrast with the less favorable impression which the saga offers of the Norwegian courts of King Harald and his sons. From this point of view the author hardly included the Vínheiðr episode to relate an event in the history of Anglo-Saxon England but as a literary counterpoint with a thinly veiled political message." [[Magnús Fjalldal. A Farmer in the Court of King Athelstan]] (pp. 29-31).</ref> to Egil. Egil stood up and drew his sword, and went across the floor. He stuck the sword-point within the round of the ring, and drew it to him; then he went back to his place. The king sate him again in his high-seat. But when Egil was set down, he drew the ring on his arm, and then his brows went back to their place. He now laid down sword and helm, took the horn that they bare to him, and drank it off. Then sang he:

'Mailed monarch, god of battle, 
Maketh the tinkling circlet 
Hang, his own arm forsaking, 
On hawk-trod wrist of mine. 
I bear on arm brand-wielding 
Bracelet of red gold gladly. 
War-falcon's feeder meetly 
Findeth such meed of praise.' 

Thereafter Egil drank his share, and talked with others. Presently the king caused to be borne in two chests; two men bare each. Both were full of silver.

The king said: 'These chests, Egil, thou shalt have, and, if thou comest to Iceland, shalt carry this money to thy father; as payment for a son I send it to him: but some of the money thou shalt divide among such kinsmen of thyself and Thorolf as thou thinkest most honourable. But thou shalt take here payment for a brother with me, land or chattels, which thou wilt. And if thou wilt abide with me long, then will I give thee honour and dignity such as thyself mayst name.'

Egil took the money, and thanked the king for his gifts and friendly words. Thenceforward Egil began to be cheerful; and then he sang:

'In sorrow sadly drooping 
Sank my brows close-knitted; 
Then found I one who furrows 
Of forehead<ref>'''furrows of forehead''': "No doubt the wry sense of humour and jesting pleasure in his own ugliness, shown by Egill Skallagrímsson in his poems and verses, also owes something to tradition. On the other hand, the author is probably to be credited with some of the comic elements in Egill’s character. These arise mainly from one of the basic vices of heroic society – he is incurably avaricious. Since Egill is also essentially unselfconcious the author can make the avarice humorous by the casual air with which at various times he makes the point." [[Wilson, R.M. Comedy and Character in the Icelandic Family Sagas]] (p. 121-22).</ref> could smooth. 
Fierce-frowning cliffs that shaded 
My face a king hath lifted 
With gleam of golden armlet: 
Gloom leaveth my eyes.' 

Then those men were healed whose wounds left hope of life. Egil abode with king Athelstan<ref>'''Egil abode with king Athelstan''': "Wood includes Egill Skallagrímsson among the learned men who visited Athelstan’s court, but I dare say Egill was more at home with Eric Bloodaxe." [[Keynes, Simon. King Athelstan’s Books]] (p. 145).</ref> for the next winter after Thorolf's death, and had very great honour from the king. With Egil was then all that force which had followed the two brothers, and come alive out of the battle. Egil now made a poem about king Athelstan, and in it is this stave:

'Land-shielder, battle-quickener, 
Low now this scion royal 
Earls three hath laid. To Ella 
Earth must obedient bow. 
Lavish of gold, kin-glorious, 
Great Athelstan<ref>'''Great Athelstan''': "In these verses by Egill, the naming of the king in the poetic text, along with … indications of its performance context, combine to reinforce the statement of the prose that the poem from which they are taken was indeed composed for performance in England, in the presence of King Æthelstan." [[Jesch, Judith. Skaldic Verse in Scandinavian England]] (p. 316).</ref> victorious, 
Surely, I swear, all humbled 
To such high monarch yields.' 

But this is the burden in the poem:

'Reindeer-trod hills obey 
Bold Athelstan's high sway.' 

Then gave Athelstan further to Egil as poet's meed two gold rings, each weighing a mark, and therewith a costly cloak<ref>'''costly cloak''': "Rewarded poets become part of a relationship of service and payment for helping royal reputations. Egill composes a verse in praise of his new armband and produces another stanza iin praise of Aðalsteinn himself. The king further rewards him with gold and skikkja dýr, er konungr sjálfr hafði áðr borit... This kind of gift absorbs a poet and makes him into what the sovereign wants him to be: dressed for court; visibly in the king's debt; obviously a member of an individual lord's retinue." [[Waugh, Robin. Literacy, Royal Power, and King-Poet Relations in Old English and Old Norse Compositions]] (p. 301).</ref> that the king himself had formerly worn.

But when spring came Egil signified to the king this, that he purposed to go away in the summer to Norway, and to learn 'how matters stand with Asgerdr, my late brother Thorolf's wife. A large property is there in all; but I know not whether there be children of theirs living. I am bound to look after them, if they live; but I am heir to all, if Thorolf died childless.'

The king answered, 'This will be, Egil, for you to arrange, to go away hence, if you think you have an errand of duty; but I think 'twere the best way that you should settle down here with me on such terms as you like to ask.'

Egil thanked the king for his words.

'I will,' he said, 'now first go, as I am in duty bound to do; but it is likely that I shall return hither to see after this promise so soon as I can.'

The king bade him do so.

Whereupon Egil made him ready to depart with his men; but of these many remained behind with the king. Egil had one large war-ship, and on board thereof a hundred men or thereabouts. And when he was ready for his voyage, and a fair wind blew, he put out to sea. He and king Athelstan parted with great friendship: the king begged Egil to return as soon as possible. This Egil promised to do.

Then Egil stood for Norway, and when he came to land sailed with all speed into the Firths. He heard these tidings, that lord Thorir was dead, and Arinbjorn had taken inheritance after him, and was made a baron. Egil went to Arinbjorn and got there a good welcome. Arinbjorn asked him to stay there. Egil accepted this, had his ship set up, and his crew lodged. But Arinbjorn received Egil and twelve men; they stayed with him through the winter.

==References==

<references />

==Kafli 55==

'''Egill jarðaði Þórólf'''

Aðalsteinn konungur sneri í brott frá orustunni en menn hans ráku flóttann. Hann reið aftur til borgarinnar og tók eigi fyrr náttstað en í borginni en Egill rak flóttann og fylgdi þeim lengi og drap hvern mann er hann náði. Síðan sneri hann aftur með sveitunga sína og fór þar til er orustan hafði verið og hitti þar Þórólf bróður sinn látinn. Hann tók upp lík hans og þó, bjó um síðan sem siðvenja var til. Grófu þeir þar gröf og settu Þórólf þar í með vopnum sínum öllum og klæðum. Síðan spennti Egill gullhring á hvora hönd<ref>'''gullhring á hvora hönd''': "I think it is underestimating some of the deeper roots of his character, as a man and as a poet, to ascribe to him a meanness such as evoked by the word avarice. The conflict in his mind – if there ever was one – did not arise out of material, but of spiritual interests. Is it in keeping with this supposed vice, when Egill puts a gold ring on both Þórólf’s arms before burying him?" [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 23).</ref> honum áður hann skildist við, hlóðu síðan að grjóti og jósu að moldu. Þá kvað Egill vísu:

Gekk, sá er óaðist ekki 
jarlmanns bani snarla, 
þreklundaðr féll, Þundar, 
Þórólfr, í gný stórum.<ref>'''í gný stórum''': "Haukr [Valdísarson] apparently knew Egill’s verse in Egils Saga about the battle in Vínheiðr. ‘Helt, né hrafnar sultu,/ Hringr á vápna þingi,’ says Egill, and ‘þreklundaðr fell Þundar/ Þórólfr í gný stórum,’ which should be compared with: ‘Hrings fell á því þingi/ Þórólfr í gný stórum,’ in the [Íslendinga]drápa." [[Jónas Kristjánsson. Íslendingadrápa and Oral Tradition]] (s. 90).</ref> 
Jörð grær, en vér verðum,<ref>'''Jörð grær, en vér verðum''': "In one and the same verse the
impassive re-growing or, better said, the endless growing in nature is opposed to […]
the personal revolt, in a cry that is soon broken off and taken up again after a wide gap
of almost two verses «en vér verðum […] hylja harm»." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 11).</ref> 
Vínu nær of mínum, 
helnauð er það, hylja 
harm, ágætum barma. 

Og enn kvað hann:

Valköstum hlóð eg vestan 
vang fyr merkistangir. 
Ótt var él það er sóttag 
Aðils blám Naðri. 
Háði ungum við Engla 
Ólafr þrimu stála. 
Hélt, né hrafnar sultu, 
Hringr á vopna þingi. 

Síðan fór Egill með sveit sína á fund Aðalsteins konungs og gekk þegar fyrir konung er hann sat við drykkju. Þar var glaumur mikill. Og er konungur sá að Egill var inn kominn þá mælti hann að rýma skyldi pallinn þann hinn óæðra fyrir þeim og mælti að Egill skyldi sitja þar í öndvegi gegnt konungi.

Egill settist þar niður og skaut skildinum fyrir fætur sér. Hann hafði hjálm á höfði og lagði sverðið um kné sér og dró annað skeið til hálfs en þá skellti hann aftur í slíðrin. Hann sat uppréttur og var gneyptur mjög. Egill var mikilleitur, ennibreiður, brúnamikill, nefið ekki langt en ákaflega digurt, granstæðið vítt og langt, hakan breið furðulega og svo allt um kjálkana, hálsdigur og herðimikill, svo að það bar frá því sem aðrir menn voru, harðleitur og grimmlegur þá er hann var reiður.<ref>'''narrative tool''': “This technique is used most effectively in chapter 55 of ''Egils saga'' where Egill finally takes over centre stage after the death of Þórólfr at the battle of Vínheiðr. All action seems to halt while the author skilfully builds the tension by giving a long description of Egill sitting across from the king, still in his armour, violently pulling his sword halfway out of its scabbard and slamming it back in.” [[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]] (s. 344).</ref> Hann var vel í vexti og hverjum manni hærri, úlfgrátt hárið og þykkt og varð snemma sköllóttur. En er hann sat, sem fyrr var ritað, þá hleypti hann annarri brúninni ofan<ref>'''annarri brúninni ofan''': "When in the grip of fury, Celtic and Germanic berserks contorted their faces and bodies in frightening ways. Among Irish heroes, Cū Chulainn is famous for this. Likewise tenth-century Egil: when he came to claim the wergild for his slain brother, he showed the king how mad he was by drooping one eyebrow down towards his cheek, raising the other up to the roots of his hair and moving his eyebrows alternately up and down." [[Speidel, Michael P. Berserks: A History of Indo-European “Mad Warriors”]] (s. 260).</ref> á kinnina en annarri upp í hárrætur.<ref>'''annarri upp í hárrætur''': "In many ways this scene is reminiscent of the confrontation between Heiðrekr and Gestumblindi in Hervarar saga, and also of a scene in Grímnismál that was probably the prototype. The presence of fire, the face-to-face encounter between the kind and a newcomer, and the fact that Egill closes one eye as if in imitation of Óðinn, who occupies the role that Egill occupies in the two other episodes, can be viewed as allusions to these scenes, which, as we have seen, are both bound up with the motif of fratricide". [[Torfi H. Tulinius. An Attempt at Application: Interpreting Egils saga]] (s. 255).</ref> Egill var svarteygur og skolbrúnn. Ekki vildi hann drekka þó að honum væri borið en ýmsum hleypti hann brúnunum ofan eða upp.

Aðalsteinn konungur sat í hásæti. Hann lagði og sverð um kné sér. Og er þeir sátu svo um hríð,<ref>'''sátu svo um hríð''': "Þessi óviðjafnanlega smámynd úr Egils sögu ber snilld höfundarins fagurt vitni. Hann nær hinum sterkustu áhrifum með algerðu þagnarspili milli tveggja leikenda. [...] Ekki veit ég, hvað konungi hefur búið í hug, er hann horfðist í augu við Egil um hallargólf þvert, en mig grunar, að honum hafi þá skilizt, að það var sómi Þórólfs, hins fallna höfðingja, en ekki ágirnd ein, sem var um að tefla." [[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]] (s. 97-98).</ref> þá dró konungur sverðið úr slíðrum og tók gullhring af hendi sér, mikinn og góðan, og dró á blóðrefilinn, stóð upp og gekk á gólfið og rétti yfir eldinn<ref>'''rétti yfir eldinn''': "When the king puts a gold ring on the tip of his sword and hands it across the fire to Egill, who receives it in like fashion, it is not just a sign of fear or mistrust, but also - symbolically - an act of social recognition. The exact symmetry in the way the two men are presented is more important than the gift involved; it shows Egill and Athelstan as equals. ... The imaginary vision of an English court where justice and generosity prevail is in stark contrast with the less favorable impression which the saga offers of the Norwegian courts of King Harald and his sons. From this point of view the author hardly included the Vínheiðr episode to relate an event in the history of Anglo-Saxon England but as a literary counterpoint with a thinly veiled political message." [[Magnús Fjalldal. A Farmer in the Court of King Athelstan]] (s. 29-31).</ref> til Egils. Egill stóð upp og brá sverðinu og gekk á gólfið. Hann stakk sverðinu í bug hringinum og dró að sér, gekk aftur til rúms síns. Konungur settist í hásæti. En er Egill settist niður dró hann hringinn á hönd sér og þá fóru brýnn hans í lag. Lagði hann þá niður sverðið og hjálminn og tók við dýrshorni er honum var borið og drakk af. Þá kvað hann:

Hvarmtangar lætr hanga 
hrynvirgil mér brynju 
Höðr á hauki troðnum 
heiðis vingameiði. 
Rítmeiðis kná eg reiða, 
ræðr gunnvala bræðir, 
gelgju seil á gálga 
geirveðrs, lofi að meira. 

Þaðan af drakk Egill að sínum hlut og mælti við aðra menn.

Eftir það lét konungur bera inn kistur tvær. Báru tveir menn hvora. Voru báðar fullar af silfri.

Konungur mælti: „Kistur þessar Egill skaltu hafa og, ef þú kemur til Íslands, skaltu færa þetta fé föður þínum, í sonargjöld sendi eg honum. En sumu fé skaltu skipta með frændum ykkrum Þórólfs þeim er þér þykja ágætastir. En þú skalt taka hér bróðurgjöld hjá mér, lönd eða lausaaura, hvort er þú vilt heldur, og ef þú vilt með mér dveljast lengdar þá skal eg hér fá þér sæmd og virðing þá er þú kannt mér sjálfur til segja.“

Egill tók við fénu og þakkaði konungi gjafar og vinmæli. Tók Egill þaðan af að gleðjast og þá kvað hann:

Knáttu hvarms af harmi 
hnúpgnípur mér drúpa. 
Nú fann eg þann er ennis 
ósléttur<ref>'''ennis ósléttur''': "No doubt the wry sense of humour and jesting pleasure in his own ugliness, shown by Egill Skallagrímsson in his poems and verses, also owes something to tradition. On the other hand, the author is probably to be credited with some of the comic elements in Egill’s character. These arise mainly from one of the basic vices of heroic society – he is incurably avaricious. Since Egill is also essentially unselfconcious the author can make the avarice humorous by the casual air with which at various times he makes the point." [[Wilson, R.M. Comedy and Character in the Icelandic Family Sagas]] (s. 121-22).</ref> þær rétti. 
Gramr hefir gerðihömrum 
grundar upp um hrundið, 
Sá er til ýgr, af augum, 
armsíma, mér grímu. 

Síðan voru græddir þeir menn er sárir voru og lífs auðið.

Egill dvaldist með Aðalsteini<ref>'''Egill dvaldist með Aðalsteini''': "Wood includes Egill Skallagrímsson among the learned men who visited Athelstan’s court, but I dare say Egill was more at home with Eric Bloodaxe." [[Keynes, Simon. King Athelstan’s Books]] (s. 145).</ref> konungi hinn næsta vetur eftir fall Þórólfs og hafði hann allmiklar virðingar af konungi. Var þá með honum lið það allt er áður hafði fylgt þeim báðum bræðrum og úr orustu höfðu komist. Þá orti Egill drápu um Aðalstein konung og er í því kvæði þetta:

Nú hefir foldgnár fellda, 
fellr jörð und nið Ellu, 
hjaldrsnerrandi, harra, 
höfuðbaðmr, þrjá jöfra. 
Aðalsteinn of vann<ref>'''Aðalsteinn of vann''': "In these verses by Egill, the naming of the king in the poetic text, along with … indications of its performance context, combine to reinforce the statement of the prose that the poem from which they are taken was indeed composed for performance in England, in the presence of King Æthelstan." [[Jesch, Judith. Skaldic Verse in Scandinavian England]] (s. 316).</ref> annað. 
Allt er lægra, kynfrægi, 
hér sverjum þess, hyrjar 
hrannbrjótr, konungmanni. 

En þetta er stefið í drápunni:

Nú liggr hæst und hraustum 
hreinbraut Aðalsteini. 

Aðalsteinn gaf þá enn Agli að bragarlaunum gullhringa tvo og stóð hvor mörk og þar fylgdi skikkja dýr<ref>'''fylgdi skikkja dýr''': "Rewarded poets become part of a relationship of service and payment for helping royal reputations. Egill composes a verse in praise of his new armband and produces another stanza iin praise of Aðalsteinn himself. The king further rewards him with gold and skikkja dýr, er konungr sjálfr hafði áðr borit... This kind of gift absorbs a poet and makes him into what the sovereign wants him to be: dressed for court; visibly in the king's debt; obviously a member of an individual lord's retinue." [[Waugh, Robin. Literacy, Royal Power, and King-Poet Relations in Old English and Old Norse Compositions]] (s. 301).</ref> er konungur sjálfur hafði áður borið.

En er voraði lýsti Egill yfir því fyrir konungi að hann ætlaði í brott um sumarið og til Noregs og vita hvað títt er um hag Ásgerðar „konu þeirrar er átt hefir Þórólfur bróðir minn. Þar standa saman fé mikil en eg veit eigi hvort börn þeirra lifa nokkur. Á eg þar fyrir að sjá ef þau lifa en eg á arf allan ef Þórólfur hefir barnlaus andast.“

Konungur sagði: „Það mun vera Egill á þínu forráði að fara héðan á brott ef þú þykist eiga skyldarerindi en hinn veg þykir mér best að þú takir hér staðfestu með mér og slíka kosti sem þú vilt beiðast.“

Egill þakkaði konungi orð sín „eg mun nú fara fyrst svo sem mér ber skylda til en það er líkara að eg vitji hingað þessa heita þá er eg kemst við.“

Konungur bað hann svo gera. Síðan bjóst Egill brott með liði sínu en margt dvaldist eftir með konungi. Egill hafði eitt langskip mikið og þar á hundrað manna eða vel svo. Og er hann var búinn ferðar sinnar og byr gaf þá hélt hann til hafs. Skildust þeir Aðalsteinn konungur með mikilli vináttu. Bað hann Egil koma aftur sem skjótast. Egill kvað svo vera skyldu.

Síðan hélt Egill til Noregs og er hann kom við land fór hann sem skyndilegast inn í Fjörðu. Hann spurði þau tíðindi að andaður var Þórir hersir en Arinbjörn hafði tekið við arfi og gerst lendur maður. Egill fór á fund Arinbjarnar og fékk þar góðar viðtökur. Bauð Arinbjörn honum þar að vera. Egill þekktist það. Lét hann setja upp skipið og vista lið. En Arinbjörn tók við Agli við tólfta mann og var með honum um veturinn.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 51

2015-09-28T11:31:56Z

Roberto Pagani: /* Chapter 51 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 51==

'''Of Olaf king of Scots'''

Olaf the Red<ref>'''Olaf the Red''': "Who was the 'Red Man of the Battle of Brunanburh' of the tenth-century Welsh poem ['Taliesin's Song of Praise']? It is curious that Egils saga describes Athelstan's defeat of Olafr 'the Red', a king of Scots who had invaded England. If the Welsh poet meant Olaf Guthfrithason as 'The Red Man of the Battle of Brunanburh', who would increase because of a strong man of the line of Anarawd... he may have had in mind a Welsh alliance with the Northmen of Dublin... Yet it would be foolish to rely much on Egils saga, written in the fourteenth century. That the Norse saga refers to Olafr the Red at Brunanburh, and the Welsh poem to a Red Man of Brunanburh, may be coincidence." [[Breeze, Andrew. The Battle of Brunanburh and Welsh Tradition]] (p. 481-82).</ref> was the name of the king in Scotland. He was Scotch on his father's side, but Danish on his mother's side, and came of the family of Ragnar Hairy-breeks. He was a powerful prince. Scotland, as compared with England, was reckoned a third of the realm; Northumberland was reckoned a fifth part of England; it was the northernmost county, marching with Scotland on the eastern side of the island. Formerly the Danish kings had held it. Its chief town is York. It was in Athelstan's dominions; he had set over it two earls, the one named Alfgeir, the other Gudrek. They were set there as defenders of the land against the inroads of Scots, Danes, and Norsemen, who harried the land much, and though they had a strong claim on the land there, because in Northumberland nearly all the inhabitants were Danish by the father's or mother's side, and many by both.<ref>'''many by both''': "The words in Egils saga can only mean 'and each of these two groups (i.e. those who were Danish on the father's side and those who were Danish on the mother's side) was numerous'; no mention is made of those who were Danish on both sides, even though such persons must certainly have existed". [[Evans, David A.H.. Four Philological Notes]] (p. 356).</ref>

Bretland was governed by two brothers, Hring and Adils; they were tributaries under king Athelstan, and withal had this right, that when they were with the king in the field, they and their force should be in the van of the battle before the royal standard. These brothers were right good warriors, but not young men.

Alfred the Great had deprived all tributary kings of name and power; they were now called earls, who had before been kings or princes. This was maintained throughout his lifetime and his son Edward's. But Athelstan came young to the kingdom, and of him they stood less in awe. Wherefore many now were disloyal who had before been faithful subjects.

==References==

<references />

==Kafli 51==

'''Af Ólafi Skotakonungi'''

Ólafur rauði<ref>'''Ólafur rauði''': "Who was the 'Red Man of the Battle of Brunanburh' of the tenth-century Welsh poem ['Taliesin's Song of Praise']? It is curious that Egils saga describes Athelstan's defeat of Olafr 'the Red', a king of Scots who had invaded England. If the Welsh poet meant Olaf Guthfrithason as 'The Red Man of the Battle of Brunanburh', who would increase because of a strong man of the line of Anarawd... he may have had in mind a Welsh alliance with the Northmen of Dublin... Yet it would be foolish to rely much on Egils saga, written in the fourteenth century. That the Norse saga refers to Olafr the Red at Brunanburh, and the Welsh poem to a Red Man of Brunanburh, may be coincidence." [[Breeze, Andrew. The Battle of Brunanburh and Welsh Tradition]] (s. 481-82).</ref> hét konungur á Skotlandi. Hann var skoskur að föðurkyni en danskur að móðurkyni og kominn af ætt Ragnars loðbrókar. Hann var ríkur maður. Skotland var kallað þriðjungur ríkis við England.

Norðimbraland er kallað fimmtungur Englands og er það norðast, næst Skotlandi fyrir austan. Það höfðu haft að fornu Danakonungar. Jórvík er þar höfuðstaður. Það ríki átti Aðalsteinn og hafði sett yfir jarla tvo. Hét annar Álfgeir en annar Goðrekur. Þeir sátu þar til landvarnar bæði fyrir ágangi Skota og Dana eða Norðmanna er mjög herjuðu á landið og þóttust eiga tilkall mikið þar til lands, því að á Norðimbralandi voru þeir einir menn, ef nokkuð var til, að danska ætt áttu að faðerni eða móðerni en margir hvorirtveggju.<ref>'''margir hvorirtveggju''': "The words in Egils saga can only mean 'and each of these two groups (i.e. those who were Danish on the father's side and those who were Danish on the mother's side) was numerous'; no mention is made of those who were Danish on both sides, even though such persons must certainly have existed". [[Evans, David A.H.. Four Philological Notes]] (s. 356).</ref>

Fyrir Bretlandi réðu bræður tveir, Hringur og Aðils, og voru skattgildir undir Aðalstein konung og fylgdi það þá er þeir voru í her með konungi að þeir og þeirra lið skyldu vera í brjósti í fylking fyrir merkjum konungs. Voru þeir bræður hinir mestu hermenn og eigi allungir menn.

Elfráður hinn ríki hafði tekið alla skattkonunga af nafni og veldi. Hétu þeir þá jarlar er áður voru konungar eða konungasynir. Hélst það allt um hans ævi og Játvarðar sonar hans en Aðalsteinn kom ungur til ríkis og þótti af honum minni ógn standa. Gerðust þá margir ótryggir þeir er áður voru þjónustufullir.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]