WikiSaga - User contributions [en]

Njála, 020

2016-01-10T13:41:30Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 20 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 20==

'''OF NJAL AND HIS CHILDREN'''

There was a man whose name was Njal. He was the son of Thorgeir Gelling, the son of Thorolf. Njal's mother's name was Asgerda (1). Njal dwelt at Bergthorsknoll in the land-isles; he had another homestead on Thorolfsfell. Njal was wealthy in goods, and handsome of face; no beard grew on his chin.<ref>'''no beard grew on his chin''': "If we turn our gaze from this opening drama of Hrútr, we see another figure in whom virility is in question: at the centre of the saga is the effeminate visage of Njáll himself. No beard ever grew on him- ''honum óx eigi skegg''. Yet he had seven children." [[Dronke, Ursula. The Role of Sexual Themes in Njáls Saga]] (p. 11)</ref> He was so great a lawyer, that his match was not to be found. Wise too he was, and foreknowing and foresighted (2). Of good counsel, and ready to give it, and all that he advised men was sure to be the best for them to do. Gentle and generous, he unravelled every man's knotty points who came to see him about them. Bergthora was his wife's name; she was Skarphedinn's daughter, a very high- spirited, brave-hearted woman, but somewhat hard-tempered. They had six children, three daughters and three sons, and they all come afterwards into this story.

ENDNOTES:

(1) She was the daughter of Lord Ar the Silent. She had come out hither to Iceland from Norway, and taken land to the west of Markfleet, between Auldastone and Selialandsmull. Her son was Holt-Thorir, the father of Thorleif Crow, from whom the Wood-dwellers are sprung, and of Thorgrim the Tall, and Skorargeir.

(2) This means that Njal was one of those gifted beings who, according to the firm belief of that age, had a more than human insight into things about to happen. It answers very nearly to the Scottish "second sight."

==References==

<references />

==Kafli 20==

Njáll hét maður. Hann var sonur Þorgeirs gollings Þórólfssonar. Móðir Njáls hét Ásgerður og var dóttir Árs hersis hins ómálga. Hún hafði komið út hingað til Íslands og numið land fyrir austan Markarfljót milli Öldusteins og Seljalandsmúla. Sonur hennar var Holta-Þórir, faðir þeirra Þorleifs kráks, er Skógverjar eru frá komnir, og Þorgríms hins mikla og Skorar-Geirs.

Njáll bjó að Bergþórshvoli í Landeyjum. Annað bú átti hann í Þórólfsfelli. Njáll var vel auðigur að fé og vænn að áliti. Honum vóx eigi skegg.<ref>'''honum vóx eigi skegg''': "If we turn our gaze from this opening drama of Hrútr, we see another figure in whom virility is in question: at the centre of the saga is the effeminate visage of Njáll himself. No beard ever grew on him- ''honum óx eigi skegg''. Yet he had seven children." [[Dronke, Ursula. The Role of Sexual Themes in Njáls Saga]] (bls. 11)</ref> Hann var lögmaður svo mikill að engi fannst hans jafningi. Vitur var hann og forspár, heilráður og góðgjarn og var allt að ráði það er hann réð mönnum, hógvær og drenglyndur. Hann leysti hvers manns vandræði er á hans fund kom.

Bergþóra hét kona hans. Hún var Skarphéðinsdóttir, kvenskörungur mikill og drengur góður og nokkuð skaphörð. Þau áttu sex börn, dætur þrjár og sonu þrjá og koma þeir allir við þessa sögu síðan.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 058

2016-01-10T13:41:12Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 58 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 58==

-

There was a man named Egil; he was a son of Kol, who took land as a settler between Storlek and Reydwater. The brother of Egil was Aunund of Witchwood, father of Hall the Strong, who was at the slaying of Holt-Thorir with the sons of Kettle the Smooth- tongued.

Egil kept house at Sandgil; his sons were these: Kol, and Ottar, and Hauk. Their mother's name was Steinvor; she was Starkad's sister.

Egil's sons were tall and strifeful; they were most unfair men. They were always on one side with Starkad's sons. Their sister was Gudruna Nightsun, and she was the bestbred of women.

Egil had taken into his house two Easterlings; the one's name was Thorir and the other's Thorgrim. They were not long come out hither for the first time, and were wealthy and beloved by their friends; they were well skilled in arms, too, and dauntless in everything.

Starkad had a good horse of chesnut hue, and it was thought that no horse was his match in fight. Once it happened that these brothers from Sandgil were away under the Threecorner. They had much gossip about all the householders in the Fleetlithe, and they fell at last to asking whether there was any one that would fight a horse against them.

But there were some men there who spoke so as to flatter and honour them, that not only was there no one who would dare do that, but that there was no one that had such a horse

Then Hildigunna answered, "I know that man who will dare to fight horses with you."

"Name him," they say.

"Gunnar has a brown horse," she says, "and he will dare to fight his horse against you, and against any one else."

"As for you women," they say, "you think no one can be Gunnar's match;<ref>'''As for you women''': "Envious male aggression now turns against Gunnarr, to undermine the hero-worship of the women. Rivalry at horse-fights is a common device for reviving feuds in the sagas, but I do not think it is elsewhere provoked by the wager of a female admirer." [[Dronke, Ursula. The Role of Sexual Themes in Njáls Saga]] (p. 30)</ref> but though Geir the Priest or Gizur the White have come off with shame from before him, still it is not settled that we shall fare in the same way."

"Ye will fare much worse," she says: and so there arose out of this the greatest strife between them. Then Starkad said, "My will is that ye try your hands on Gunnar last of all; for ye will find it hard work to go against his good luck."

"Thou wilt give us leave, though, to offer him a horsefight?"

"I will give you leave, if ye play him no trick."

They said they would be sure to do what their father said.

Now they rode to Lithend; Gunnar was at home, and went out, and Kolskegg and Hjort went with him, and they gave them a hearty welcome, and asked whither they meant to go?

"No farther than hither," they say. "We are told that thou hast a good horse, and we wish to challenge thee to a horse-fight."

"Small stories can go about my horse," says Gunnar; "he is young and untried in every way."

"But still thou wilt be good enough to have the fight, for Hildigunna guessed that thou wouldest be easy in matching thy horse."

"How came ye to talk about that?" says Gunnar.

"There were some men," say they, "who were sure that no one would dare to fight his horse with ours."

"I would dare to fight him," says Gunnar; "but I think that was spitefully said."

"Shall we look upon the match as made, then?" they asked.

"Well, your journey will seem to you better if ye have your way in this; but still I will beg this of you, that we so fight our horses that we make sport for each other, but that no quarrel may arise from it, and that ye put no shame upon me; but if ye do to me as ye do to others, then there will be no help for it but that I shall give you such a buffet as it will seem hard to you to put up with. In a word, I shall do then just as ye do first."

Then they ride home. Starkad asked how their journey had gone off; they said that Gunnar had made their going good.

"He gave his word to fight his horse, and we settled when and where the horse-fight should be; but it was plain in everything that he thought he fell short of us, and he begged and prayed to get off."

"It will often be found," says Hildigunna, "that Gunnar is slow to be drawn into quarrels, but a hard hitter if he cannot avoid them."

Gunnar rode to see Njal, and told him of the horse-fight, and what words had passed between them, "But how dost thou think the horse-fight will turn out?"

"Thou wilt be uppermost," says Njal, "but yet many a man's bane will arise out of this fight."

"Will my bane perhaps come out of it?" asks Gunnar.

"Not out of this," says Njal; "but still they will bear in mind both the old and the new feud who fare against thee, and thou wilt have naught left for it but to yield."

Then Gunnar rode home.

==References==

<references />

==Kafli 58==

Egill hét maður. Hann var Kolsson Óttarssonar ballar er land nam meðal Stotalækjar og Reyðarvatns. Bróðir Egils var Önundur í Tröllaskógi, faðir Halla hins sterka er var að vígi Holta-Þóris með sonum Ketils hins sléttmála. Egill bjó í Sandgili. Synir hans voru þeir Kolur og Óttar og Haukur. Móðir þeirra hét Steinvör systir Starkaðar. Synir Egils voru miklir menn og kappsamir og hinir mestu ójafnaðarmenn. Þeir voru að einu máli og synir Starkaðar. Systir þeirra var Guðrún náttsól og var kvenna kurteisust.

Egill hafði tekið við Austmönnum tveimur. Hét annar Þórir en annar Þorgrímur. Þeir voru frumferlar út hingað, vinsælir og auðgir. Þeir voru vígir vel og fræknir um allt.

Starkaður átti hest góðan, rauðan að lit, og þótti sem engi hestur mundi hafa við þeim í vígi.

Einhverju sinni var það að þeir bræður úr Sandgili voru undir Þríhyrningi. Þeir höfðu viðurmæli mikið um alla bændur í Fljótshlíð og þar kom að þeir töluðu hvort nokkur mundi vilja etja hestum við þá. En þeir menn voru að mæltu það til sóma þeim og eftirlætis að bæði mundi vera að engi mundi þora enda mundi engi eiga þvílíkan hest.

Þá svaraði Hildigunnur: „Veit eg þann mann er þora mun að etja við yður.“

„Nefndu þann,“ segja þeir.

„Gunnar á hest brúnan og mun hann þora að etja við yður og við alla aðra.“

„Svo þykir yður konum sem engi muni vera hans maki.<ref>'''Svo þykir yður konum sem engi muni vera hans maki''': "Envious male aggression now turns against Gunnarr, to undermine the hero-worship of the women. Rivalry at horse-fights is a common device for reviving feuds in the sagas, but I do not think it is elsewhere provoked by the wager of a female admirer." [[Dronke, Ursula. The Role of Sexual Themes in Njáls Saga]] (bls. 30)</ref> En þótt óvirðilega hafi farið fyrir honum Geir goði eða Gissur hvíti þá er eigi ráðið að oss fari svo.“

„Yður mun first fara,“ segir hún og varð þeim af hin mesta deila.

Starkaður mælti: „Á Gunnar vil eg að þér leitið síst því að erfitt mun yður verða að ganga í móti giftu hans.“

„Leyfa muntu oss að vér bjóðum honum hestaat?“

„Leyfa mun eg ef þér prettið hann í öngu.“

Þeir kváðust svo gera mundu.

Riðu þeir nú til Hlíðarenda. Gunnar var heima og gekk út. Kolskeggur og Hjörtur gengu út með honum og fögnuðu þeim vel og spurðu hvert þeir ætluðu að fara.

„Eigi lengra,“ segja þeir. „Oss er sagt er þú eigir hest góðan og viljum vér bjóða þér hestaat.“

„Litlar sögur mega ganga frá hesti mínum. Hann er ungur og óreyndur að öllu.“

„Kost muntu láta að etja,“ segja þeir, „og gat þess til Hildigunnur að þú mundir góður af hestinum.“

„Hví töluðuð þér um það?“ segir Gunnar.

„Þeir menn voru,“ segja þeir, „er það mæltu að engi mundi þora að etja við vorn hest.“

„Þora mun eg að etja,“ segir Gunnar, „en grálega þykir mér þetta mælt.“

„Skulum vér til þess ætla þá?“ segja þeir.

„Þá mun yður för yður þykja best ef þér ráðið þessu. En þó vil eg þess beiða yður að vér etjum svo hestunum að vér gerum öðrum gaman en oss verði engi vandræði og þér gerið mér enga skömm. En ef þér gerið til mín sem til annarra þá er eigi ráðið nema eg sveigi það að yður að hart mun þykja undir að búa. Mun eg þar eftir gera sem þér gerið fyrir.“

Ríða þeir þá heim. Spurði Starkaður að hversu þeim hefði farist. Þeir sögðu að Gunnar gerði góða ferð þeirra.

„Hann hét að etja hesti sínum og kváðum vér á nær það hestavíg skyldi vera. Fannst það á í öllu að honum þótti sig skorta við oss og baðst hann undan.“

„Það mun á finnast,“ segir Hildigunnur, „að Gunnar er seinþreyttur til vandræða en harðdrægur ef hann má eigi undan komast.“

Gunnar reið að finna Njál og sagði honum hestaatið.

„Þú munt hafa meira hlut,“ sagði Njáll, „en þó mun hér hljótast af margs manns bani.“

„Mun nokkuð hér minn bani af hljótast?“ segir Gunnar.

„Ekki mun það af þessu,“ segir Njáll, „en þó munu þeir minnast á fornan fjandskap og nýjan er að þér fara og muntu ekki annað mega en hrökkva við.“

Gunnar reið þá heim.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 058

2016-01-10T13:40:13Z

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 58 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 58==

-

There was a man named Egil; he was a son of Kol, who took land as a settler between Storlek and Reydwater. The brother of Egil was Aunund of Witchwood, father of Hall the Strong, who was at the slaying of Holt-Thorir with the sons of Kettle the Smooth- tongued.

Egil kept house at Sandgil; his sons were these: Kol, and Ottar, and Hauk. Their mother's name was Steinvor; she was Starkad's sister.

Egil's sons were tall and strifeful; they were most unfair men. They were always on one side with Starkad's sons. Their sister was Gudruna Nightsun, and she was the bestbred of women.

Egil had taken into his house two Easterlings; the one's name was Thorir and the other's Thorgrim. They were not long come out hither for the first time, and were wealthy and beloved by their friends; they were well skilled in arms, too, and dauntless in everything.

Starkad had a good horse of chesnut hue, and it was thought that no horse was his match in fight. Once it happened that these brothers from Sandgil were away under the Threecorner. They had much gossip about all the householders in the Fleetlithe, and they fell at last to asking whether there was any one that would fight a horse against them.

But there were some men there who spoke so as to flatter and honour them, that not only was there no one who would dare do that, but that there was no one that had such a horse

Then Hildigunna answered, "I know that man who will dare to fight horses with you."

"Name him," they say.

"Gunnar has a brown horse," she says, "and he will dare to fight his horse against you, and against any one else."

"As for you women," they say, "you think no one can be Gunnar's match; but though Geir the Priest or Gizur the White have come off with shame from before him, still it is not settled that we shall fare in the same way."

"Ye will fare much worse," she says: and so there arose out of this the greatest strife between them. Then Starkad said, "My will is that ye try your hands on Gunnar last of all; for ye will find it hard work to go against his good luck."

"Thou wilt give us leave, though, to offer him a horsefight?"

"I will give you leave, if ye play him no trick."

They said they would be sure to do what their father said.

Now they rode to Lithend; Gunnar was at home, and went out, and Kolskegg and Hjort went with him, and they gave them a hearty welcome, and asked whither they meant to go?

"No farther than hither," they say. "We are told that thou hast a good horse, and we wish to challenge thee to a horse-fight."

"Small stories can go about my horse," says Gunnar; "he is young and untried in every way."

"But still thou wilt be good enough to have the fight, for Hildigunna guessed that thou wouldest be easy in matching thy horse."

"How came ye to talk about that?" says Gunnar.

"There were some men," say they, "who were sure that no one would dare to fight his horse with ours."

"I would dare to fight him," says Gunnar; "but I think that was spitefully said."

"Shall we look upon the match as made, then?" they asked.

"Well, your journey will seem to you better if ye have your way in this; but still I will beg this of you, that we so fight our horses that we make sport for each other, but that no quarrel may arise from it, and that ye put no shame upon me; but if ye do to me as ye do to others, then there will be no help for it but that I shall give you such a buffet as it will seem hard to you to put up with. In a word, I shall do then just as ye do first."

Then they ride home. Starkad asked how their journey had gone off; they said that Gunnar had made their going good.

"He gave his word to fight his horse, and we settled when and where the horse-fight should be; but it was plain in everything that he thought he fell short of us, and he begged and prayed to get off."

"It will often be found," says Hildigunna, "that Gunnar is slow to be drawn into quarrels, but a hard hitter if he cannot avoid them."

Gunnar rode to see Njal, and told him of the horse-fight, and what words had passed between them, "But how dost thou think the horse-fight will turn out?"

"Thou wilt be uppermost," says Njal, "but yet many a man's bane will arise out of this fight."

"Will my bane perhaps come out of it?" asks Gunnar.

"Not out of this," says Njal; "but still they will bear in mind both the old and the new feud who fare against thee, and thou wilt have naught left for it but to yield."

Then Gunnar rode home.

==References==

<references />

==Kafli 58==

Egill hét maður. Hann var Kolsson Óttarssonar ballar er land nam meðal Stotalækjar og Reyðarvatns. Bróðir Egils var Önundur í Tröllaskógi, faðir Halla hins sterka er var að vígi Holta-Þóris með sonum Ketils hins sléttmála. Egill bjó í Sandgili. Synir hans voru þeir Kolur og Óttar og Haukur. Móðir þeirra hét Steinvör systir Starkaðar. Synir Egils voru miklir menn og kappsamir og hinir mestu ójafnaðarmenn. Þeir voru að einu máli og synir Starkaðar. Systir þeirra var Guðrún náttsól og var kvenna kurteisust.

Egill hafði tekið við Austmönnum tveimur. Hét annar Þórir en annar Þorgrímur. Þeir voru frumferlar út hingað, vinsælir og auðgir. Þeir voru vígir vel og fræknir um allt.

Starkaður átti hest góðan, rauðan að lit, og þótti sem engi hestur mundi hafa við þeim í vígi.

Einhverju sinni var það að þeir bræður úr Sandgili voru undir Þríhyrningi. Þeir höfðu viðurmæli mikið um alla bændur í Fljótshlíð og þar kom að þeir töluðu hvort nokkur mundi vilja etja hestum við þá. En þeir menn voru að mæltu það til sóma þeim og eftirlætis að bæði mundi vera að engi mundi þora enda mundi engi eiga þvílíkan hest.

Þá svaraði Hildigunnur: „Veit eg þann mann er þora mun að etja við yður.“

„Nefndu þann,“ segja þeir.

„Gunnar á hest brúnan og mun hann þora að etja við yður og við alla aðra.“

„Svo þykir yður konum sem engi muni vera hans maki.<ref>'''Svo þykir yður konum sem engi muni vera hans maki''': "Envious male aggression now turns against Gunnarr, to undermine the hero-worship of the women. Rivalry at horse-fights is a common device for reviving feuds in the sagas, but I do not think it is elsewhere provoked by the wager of a female admirer." [[Dronke, Ursula. The Role of Sexual Themes in Njáls Saga]] (bls. 30)</ref> En þótt óvirðilega hafi farið fyrir honum Geir goði eða Gissur hvíti þá er eigi ráðið að oss fari svo.“

„Yður mun first fara,“ segir hún og varð þeim af hin mesta deila.

Starkaður mælti: „Á Gunnar vil eg að þér leitið síst því að erfitt mun yður verða að ganga í móti giftu hans.“

„Leyfa muntu oss að vér bjóðum honum hestaat?“

„Leyfa mun eg ef þér prettið hann í öngu.“

Þeir kváðust svo gera mundu.

Riðu þeir nú til Hlíðarenda. Gunnar var heima og gekk út. Kolskeggur og Hjörtur gengu út með honum og fögnuðu þeim vel og spurðu hvert þeir ætluðu að fara.

„Eigi lengra,“ segja þeir. „Oss er sagt er þú eigir hest góðan og viljum vér bjóða þér hestaat.“

„Litlar sögur mega ganga frá hesti mínum. Hann er ungur og óreyndur að öllu.“

„Kost muntu láta að etja,“ segja þeir, „og gat þess til Hildigunnur að þú mundir góður af hestinum.“

„Hví töluðuð þér um það?“ segir Gunnar.

„Þeir menn voru,“ segja þeir, „er það mæltu að engi mundi þora að etja við vorn hest.“

„Þora mun eg að etja,“ segir Gunnar, „en grálega þykir mér þetta mælt.“

„Skulum vér til þess ætla þá?“ segja þeir.

„Þá mun yður för yður þykja best ef þér ráðið þessu. En þó vil eg þess beiða yður að vér etjum svo hestunum að vér gerum öðrum gaman en oss verði engi vandræði og þér gerið mér enga skömm. En ef þér gerið til mín sem til annarra þá er eigi ráðið nema eg sveigi það að yður að hart mun þykja undir að búa. Mun eg þar eftir gera sem þér gerið fyrir.“

Ríða þeir þá heim. Spurði Starkaður að hversu þeim hefði farist. Þeir sögðu að Gunnar gerði góða ferð þeirra.

„Hann hét að etja hesti sínum og kváðum vér á nær það hestavíg skyldi vera. Fannst það á í öllu að honum þótti sig skorta við oss og baðst hann undan.“

„Það mun á finnast,“ segir Hildigunnur, „að Gunnar er seinþreyttur til vandræða en harðdrægur ef hann má eigi undan komast.“

Gunnar reið að finna Njál og sagði honum hestaatið.

„Þú munt hafa meira hlut,“ sagði Njáll, „en þó mun hér hljótast af margs manns bani.“

„Mun nokkuð hér minn bani af hljótast?“ segir Gunnar.

„Ekki mun það af þessu,“ segir Njáll, „en þó munu þeir minnast á fornan fjandskap og nýjan er að þér fara og muntu ekki annað mega en hrökkva við.“

Gunnar reið þá heim.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 020

2016-01-10T13:37:45Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 20 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 20==

'''OF NJAL AND HIS CHILDREN'''

There was a man whose name was Njal. He was the son of Thorgeir Gelling, the son of Thorolf. Njal's mother's name was Asgerda (1). Njal dwelt at Bergthorsknoll in the land-isles; he had another homestead on Thorolfsfell. Njal was wealthy in goods, and handsome of face; no beard grew on his chin.<ref>'''no beard grew on his chin''': "If we turn our gaze from this opening drama of Hrútr, we see another figure in whom virility is in question: at the centre of the saga is the effeminate visage of Njáll himself. No beard ever grew on him- ''honum óx eigi skegg''. Yet he had seven children." [[Dronke, Ursula. The Role of Sexual Themes in Njáls Saga]] (bls. 11)</ref> He was so great a lawyer, that his match was not to be found. Wise too he was, and foreknowing and foresighted (2). Of good counsel, and ready to give it, and all that he advised men was sure to be the best for them to do. Gentle and generous, he unravelled every man's knotty points who came to see him about them. Bergthora was his wife's name; she was Skarphedinn's daughter, a very high- spirited, brave-hearted woman, but somewhat hard-tempered. They had six children, three daughters and three sons, and they all come afterwards into this story.

ENDNOTES:

(1) She was the daughter of Lord Ar the Silent. She had come out hither to Iceland from Norway, and taken land to the west of Markfleet, between Auldastone and Selialandsmull. Her son was Holt-Thorir, the father of Thorleif Crow, from whom the Wood-dwellers are sprung, and of Thorgrim the Tall, and Skorargeir.

(2) This means that Njal was one of those gifted beings who, according to the firm belief of that age, had a more than human insight into things about to happen. It answers very nearly to the Scottish "second sight."

==References==

<references />

==Kafli 20==

Njáll hét maður. Hann var sonur Þorgeirs gollings Þórólfssonar. Móðir Njáls hét Ásgerður og var dóttir Árs hersis hins ómálga. Hún hafði komið út hingað til Íslands og numið land fyrir austan Markarfljót milli Öldusteins og Seljalandsmúla. Sonur hennar var Holta-Þórir, faðir þeirra Þorleifs kráks, er Skógverjar eru frá komnir, og Þorgríms hins mikla og Skorar-Geirs.

Njáll bjó að Bergþórshvoli í Landeyjum. Annað bú átti hann í Þórólfsfelli. Njáll var vel auðigur að fé og vænn að áliti. Honum vóx eigi skegg.<ref>'''honum vóx eigi skegg''': "If we turn our gaze from this opening drama of Hrútr, we see another figure in whom virility is in question: at the centre of the saga is the effeminate visage of Njáll himself. No beard ever grew on him- ''honum óx eigi skegg''. Yet he had seven children." [[Dronke, Ursula. The Role of Sexual Themes in Njáls Saga]] (bls. 11)</ref> Hann var lögmaður svo mikill að engi fannst hans jafningi. Vitur var hann og forspár, heilráður og góðgjarn og var allt að ráði það er hann réð mönnum, hógvær og drenglyndur. Hann leysti hvers manns vandræði er á hans fund kom.

Bergþóra hét kona hans. Hún var Skarphéðinsdóttir, kvenskörungur mikill og drengur góður og nokkuð skaphörð. Þau áttu sex börn, dætur þrjár og sonu þrjá og koma þeir allir við þessa sögu síðan.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 020

2016-01-10T13:37:13Z

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 20 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 20==

'''OF NJAL AND HIS CHILDREN'''

There was a man whose name was Njal. He was the son of Thorgeir Gelling, the son of Thorolf. Njal's mother's name was Asgerda (1). Njal dwelt at Bergthorsknoll in the land-isles; he had another homestead on Thorolfsfell. Njal was wealthy in goods, and handsome of face; no beard grew on his chin. He was so great a lawyer, that his match was not to be found. Wise too he was, and foreknowing and foresighted (2). Of good counsel, and ready to give it, and all that he advised men was sure to be the best for them to do. Gentle and generous, he unravelled every man's knotty points who came to see him about them. Bergthora was his wife's name; she was Skarphedinn's daughter, a very high- spirited, brave-hearted woman, but somewhat hard-tempered. They had six children, three daughters and three sons, and they all come afterwards into this story.

ENDNOTES:

(1) She was the daughter of Lord Ar the Silent. She had come out hither to Iceland from Norway, and taken land to the west of Markfleet, between Auldastone and Selialandsmull. Her son was Holt-Thorir, the father of Thorleif Crow, from whom the Wood-dwellers are sprung, and of Thorgrim the Tall, and Skorargeir.

(2) This means that Njal was one of those gifted beings who, according to the firm belief of that age, had a more than human insight into things about to happen. It answers very nearly to the Scottish "second sight."

==References==

<references />

==Kafli 20==

Njáll hét maður. Hann var sonur Þorgeirs gollings Þórólfssonar. Móðir Njáls hét Ásgerður og var dóttir Árs hersis hins ómálga. Hún hafði komið út hingað til Íslands og numið land fyrir austan Markarfljót milli Öldusteins og Seljalandsmúla. Sonur hennar var Holta-Þórir, faðir þeirra Þorleifs kráks, er Skógverjar eru frá komnir, og Þorgríms hins mikla og Skorar-Geirs.

Njáll bjó að Bergþórshvoli í Landeyjum. Annað bú átti hann í Þórólfsfelli. Njáll var vel auðigur að fé og vænn að áliti. Honum vóx eigi skegg.<ref>'''honum vóx eigi skegg''': "If we turn our gaze from this opening drama of Hrútr, we see another figure in whom virility is in question: at the centre of the saga is the effeminate visage of Njáll himself. No beard ever grew on him- ''honum óx eigi skegg''. Yet he had seven children." [[Dronke, Ursula. The Role of Sexual Themes in Njáls Saga]] (bls. 11)</ref> Hann var lögmaður svo mikill að engi fannst hans jafningi. Vitur var hann og forspár, heilráður og góðgjarn og var allt að ráði það er hann réð mönnum, hógvær og drenglyndur. Hann leysti hvers manns vandræði er á hans fund kom.

Bergþóra hét kona hans. Hún var Skarphéðinsdóttir, kvenskörungur mikill og drengur góður og nokkuð skaphörð. Þau áttu sex börn, dætur þrjár og sonu þrjá og koma þeir allir við þessa sögu síðan.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Barði Guðmundsson. Goðorð forn og ný

2016-01-10T12:19:44Z

Zuzana Stankovitsova: /* References */

* '''Author''': Barði Guðmundsson
* '''Title''': Goðorð forn og ný
* '''Published in''': ''Skírnir'' 111. árg. 1. tbl.
* '''Place, Publisher''': Reykjavík, Hið íslenzka bókmenntafélag
* '''Year''': 1937
* '''Pages''': 56-83
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000506099
* '''Reference''': Barði Guðmundsson. "Goðorð forn og ný." ''Skírnir'' 111/1 (1937): 56–83.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
Barði Guðmundsson argues that the 9 „goðorð“ (chieftaincies), founded by the legislation of „fimmtardómur“ (court of appeal), which was established in the period of lawman Skafti Þóroddson (1004 – 1030), were tutelage offices. They vere founded in addition to the 39 chieftaincies that existed in the country, based on the office– and congress organization which had been valid from 963, to equal the weight of the land quarters on Alþingi. By this new structure the chieftaincies became 48. The new offices were under the authority of the owners of the old and independent 36 chieftaincies, but were not, as one could understand from the author of Njáls saga, a proper godi´s offices with independent tutelage.

==Lýsing==
Barði Guðmundsson færir rök fyrir því að þau 9 goðorð sem stofnað hafi verið til við setningu fimmtardómslaga, laust eftir aldamótin 1000 (í lögmannstíð Skafta Þóroddssonar 1004–1030), hafi verið forráðsgoðorð. Þau hafi verið stofnuð til viðbótar þeim 39 goðorðum sem fyrir voru, miðað við goðorða- og þingskipulagið sem gilti frá 963, til að jafna vægi landsfjórðunganna á alþingi. Urðu goðorðin við þessa nýju skipan því 48. Hin nýju goðorð voru á forræði þeirra sem áttu hin fornu og fullu 36 goðorð en voru ekki, eins og mætti skilja af frásögn höfundar Njáls sögu, eiginleg goðorð með sjálfstæðu mannaforræði.

==See also==

==References==
[[Njála,_097|Chapter 97]]: '''Tóku menn þá ný goðorð''': "Nú er það einmitt einkenni uppbótargoðorðanna, að handhafar þeirra á alþingi nefna sinn manninn hver til fimmtardómsetu í umboði goðanna, sem áttu þau. Það er því ofureðlilegt, að goðorð þessi hlytu heitið forráðsgoðorð, til aðgreiningar frá öðrum löggoðorðum, sem með réttu mætti kalla sjálfseignargoðorð" (bls. 65–66).

==Links==

* ''Written by:'' Óttar Felix Hauksson
* ''English translation:'' Óttar Felix Hauksson

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Njála, 097

2016-01-10T12:19:11Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 97 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 97==

'''THE WEDDING OF HAUSKULD, THE PRIEST OF WHITENESS.'''

Now we must take up the story, and say that Njal spoke thus to Hauskuld, his foster-son, and said, "I would seek thee a match."

Hauskuld bade him settle the matter as he pleased, and asked whether he was most likely to turn his eyes.

"There is a woman called Hildigunna," answers Njal, "and she is the daughter of Starkad, the son of Thord Freyspriest. She is the best match I know of."

"See thou to it, foster-father," said Hauskuld; "that shall be my choice which thou choosest."

"Then we will look thitherward," says Njal.

A little while after, Njal called on men to go along with him. Then the sons of Sigfus, and Njal's sons, and Kari Solmund's son, all of them fared with him and they rode east to Swinefell.

There they got a hearty welcome.

The day after, Njal and Flosi went to talk alone, and the speech of Njal ended thus, that he said, "This is my errand here, that we have set out on a wooing-journey, to ask for thy kinswoman Hildigunna."

"At whose hand?" says Flosi.

"At the hand of Hauskuld, my foster-son," says Njal.

"Such things are well meant," says Flosi, "but still ye run each of you great risk, the one from the other; but what hast thou to say of Hauskuld?"

"Good I am able to say of him," says Njal; "and besides, I will lay down as much money as will seem fitting to thy niece and thyself, if thou wilt think of making this match.

"We will call her hither," says Flosi, "and know how she looks on the man."

Then Hildigunna was called, and she came thither.

Flosi told her of the wooing, but she said she was a proudhearted woman.

"And I know not how things will turn out between me and men of like spirit; but this, too, is not the least of my dislike, that this man has no priesthood or leadership over men, but thou hast always said that thou wouldest not wed me to a man who had not the priesthood."

"This is quite enough," says Flosi, "if thou wilt not be wedded to Hauskuld, to make me take no more pains about the match."

"Nay! " she says, "I do not say that I will not be wedded to Hauskuld if they can get him a priesthood or a leadership over men; but otherwise I will have nothing to say to the match."

"Then," said Njal, "I will beg thee to let this match stand over for three winters, that I may see what I can do."

Flosi said that so it should be.

"I will only bargain for this one thing," says Hildigunna, "if this match comes to pass, that we shall stay here away east."

Njal said he would rather leave that to Hauskuld, but Hauskuld said that he put faith in many men, but in none so much as his foster-father.

Now they ride from the east.

Njal sought to get a priesthood and leadership for Hauskuld, but no one was willing to sell his priesthood, and now the summer passes away till the Althing.

There were great quarrels at the Thing that summer, and many a man then did as was their wont, in faring to see Njal; but he gave such counsel in men's lawsuits as was not thought at all likely, so that both the pleadings and the defence came to naught, and out of that great strife arose, when the lawsuits could not be brought to an end, and men rode home from the Thing unatoned.

Now things go on till another Thing comes. Njal rode to the Thing, and at first all is quiet until Njal says that it is high time for men to give notice of their suits.

Then many said that they thought that came to little, when no man could get his suit settled, even though the witnesses were summoned to the Althing, "and so," say they, "we would rather seek our rights with point and edge."

"So it must not be," says Njal, "for it will never do to have no law in the land. But yet ye have much to say on your side in this matter, and it behoves us who know the law, and who are bound to guide the law, to set men at one again, and to ensue peace. 'Twere good counsel, then, methinks, that we call together all the chiefs and talk the matter over."

Then they go to the Court of Laws, and Njal spoke and said, "Thee, Skapti Thorod's son and you other chiefs, I call on, and say, that methinks our lawsuits have come into a dead lock, if we have to follow up our suits in the Quarter Courts, and they get so entangled that they can neither be pleaded nor ended. Methinks, it were wiser if we had a Fifth Court, and there pleaded those suits which cannot be brought to an end in the Quarter Courts."

"How," said Skapti, "wilt thou name a Fifth Court, when the Quarter Court is named for the old priesthoods, three twelves in each quarter?"

"I can see help for that," says Njal, "by setting up new priesthoods, and filling them with the men who are best fitted in each Quarter, and then let those men who are willing to agree to it, declare themselves ready to join the new priest's Thing."

"Well," says Skapti, "we will take this choice; but what weighty suits shall come before the court?"

"These matters shall come before it," says Njal,--"all matters of contempt of the Thing, such as if men bear false witness, or utter a false finding; hither, too, shall come all those suits in which the judges are divided in opinion in the Quarter Court; then they shall be summoned to the Fifth Court; so, too, if men offer bribes, or take them, for their help in suits. In this court all the oaths shall be of the strongest kind, and two men shall follow every oath, who shall support on their words of honour what the others swear. So it shall be also, if the pleadings on one side are right in form, and the other wrong, that the judgment shall be given for those that are right in form. Every suit in this court shall be pleaded just as is now done in the Quarter Court, save and except that when four twelves are named in the Fifth Court, then the plaintiff shall name and set aside six men out of the court, and the defendant other six; but if he will not set them aside, then the plaintiff shall name them and set them aside as he has done with his own six; but if the plaintiff does not set them aside, then the suit comes to naught, for three twelves shall utter judgment on all suits. We shall also have this arrangement in the Court of Laws, that those only shall have the right to make or change laws who sit on the middle bench, and to this bench those only shall be chosen who are wisest and best. There, too, shall the Fifth Court sit; but if those who sit in the Court of Laws are not agreed as to what they shall allow or bring in as law, then they shall clear the court for a division, and the majority shall bind the rest; but if any man who has a seat in the Court be outside the Court of Laws and cannot get inside it, or thinks himself overborne in the suit, then he shall forbid them by a protest, so that they can hear it in the Court, and then he has made all their grants and all their decisions void and of none effect, and stopped them by his protest."

After that, Skapti Thorod's son brought the Fifth Court into the law, and all that was spoken of before. Then men went to the Hill of Laws, and men set up new priesthoods:<ref>'''men set up new priesthoods''': "Nú er það einmitt einkenni uppbótargoðorðanna, að handhafar þeirra á alþingi nefna sinn manninn hver til fimmtardómsetu í umboði goðanna, sem áttu þau. Það er því ofureðlilegt, að goðorð þessi hlytu heitið forráðsgoðorð, til aðgreiningar frá öðrum löggoðorðum, sem með réttu mætti kalla sjálfseignargoðorð" [[Barði Guðmundsson. Goðorð forn og ný]] (pp. 65–66).</ref> In the Northlanders' Quarter were these new priesthoods. The priesthood of the Melmen in Midfirth, and the Laufesingers' priesthood in the Eyjafirth.

Then Njal begged for a hearing, and spoke thus: "It is known to many men what passed between my sons and the men of Gritwater when they slew Thrain Sigfus' son. But for all that we settled the matter; and now I have taken Hauskuld into my house, and planned a marriage for him if he can get a priesthood anywhere; but no man will sell his priesthood, and so I will beg you to give me leave to set up a new priesthood at Whiteness for Hauskuld."

He got this leave from all, and after that he set up the new priesthood for Hauskuld; and he was afterwards called Hauskuld, the Priest of Whiteness.

After that, men ride home from the Thing, and Njal stayed but a short time at home ere he rides east to Swinefell, and his sons with him, and again stirs in the matter of the marriage with Flosi; but Flosi said he was ready to keep faith with them in everything.

Then Hildigunna was betrothed to Hauskuld, and the day for the wedding feast was fixed, and so the matter ended. They then ride home, but they rode again shortly to the bridal, and Flosi paid down all her goods and money after the wedding, and all went off well.

They fared home to Bergthorsknoll, and were there the next year, and all went well between Hildigunna and Bergthom. But the next spring Njal bought land in Ossaby, and hands it over to Hauskuld, and thither he fares to his own abode. Njal got him all his household, and there was such love between them all, that none of them thought anything that he said or did any worth unless the others had a share in it.

Hauskuld dwelt long at Ossaby, and each backed the other's honour, and Njal's sons were always in Hauskuld's company. Their friendship was so warm, that each house bade the other to a feast every harvest, and gave each other great gifts; and so it goes on for a long while.

==References==

<references />

==Kafli 97==

Nú er þar til máls að taka að Njáll talaði við Höskuld: „Ráðs vildi eg leita og þér kvonfangs.“

Höskuldur bað hann fyrir ráða og spyr hvar hann mundi helst á leita.

Njáll svarar: „Kona heitir Hildigunnur og er Starkaðardóttir Þórðarsonar Freysgoða. Þann veit eg kost bestan.“

Höskuldur mælti: „Sjá þú fyrir, fóstri. Það skal mitt ráð sem þú vilt vera láta.“

„Hér munum við á líta,“ segir Njáll.

Litlu síðar kvaddi Njáll menn til ferðar með sér. Þar fóru Sigfússynir og Njálssynir allir og Kári Sölmundarson. Þeir riðu austur til Svínafells. Fá þeir þar góðar viðtökur.

Um daginn eftir ganga þeir Njáll og Flosi á tal.

Þar koma niður ræður Njáls að hann segir svo: „Það er erindi mitt hingað að vér förum bónorðsför að biðja Hildigunnar frændkonu þinnar.“

„Fyrir hvers hönd?“ segir Flosi.

„Fyrir hönd Höskulds fóstra míns,“ segir Njáll.

„Vel er slíkt stofnað,“ segir Flosi, „en þó hafið þér hættumikið hvorir við aðra eða hvað segir þú frá Höskuldi?“

„Gott má eg frá honum segja,“ segir Njáll, „og skal eg þar til fé leggja svo að yður þyki sæmilega ef þér viljið þetta mál að álitum gera.“

„Kalla munum vér á hana,“ segir Flosi, „og vita hversu henni lítist maður.“

Var þá kallað á Hildigunni og kom hún þangað.

Flosi segir henni bónorðið.

Hún kvaðst vera kona skapstór „og veit eg eigi hversu mér er hent við það er þar eru svo menn fyrir en það þó eigi síður að sjá maður hefir ekki mannaforráð. Og hefir þú það mælt að þú mundir eigi gifta mig goðorðslausum manni.“

„Það er ærið eitt til,“ segir Flosi, „ef þú vilt eigi giftast að þá mun eg engan kost á gera.“

„Það mæli eg eigi,“ segir hún, „að eg vilji eigi giftast Höskuldi ef þeir fá honum mannaforráð. En ellegar mun eg engan kost á gera.“

Njáll mælti: „Þá vil eg bíða láta mín um þetta mál þrjá vetur.“

Flosi svaraði að svo skyldi vera.

„Þann hlut vildi eg til skilja,“ segir Hildigunnur, „ef þessi ráð takast að við værum austur hér.“

Njáll kvaðst það vilja skilja undir Höskuld en Höskuldur kvaðst mörgum vel trúa „en engum jafn vel sem fóstra mínum.“

Nú ríða þeir austan.

Njáll leitaði Höskuldi um mannaforráð og vildi engi selja sitt goðorð.

Líður nú sumarið til alþingis. Þetta sumar voru þingdeildir miklar. Gerði þá margur sem vant var að fara til fundar við Njál en hann lagði það til mála manna sem ekki þótti líklegt að eyddust sóknir og varnir og varð af því þræta mikil er málin máttu eigi lúkast og riðu menn heim af þingi ósáttir.

Líður nú þar til er kemur annað þing. Njáll reið til þings. Og er fyrst kyrrt þingið allt þar til er Njáll talar að mönnum væri mál að lýsa sökum sínum.

Margir mæltu að til lítils þætti það koma er engi kæmi sínu máli fram þó að til þinga væri stefnt „og viljum vér heldur,“ segja þeir, „heimta með oddi og eggju.“

„Svo má eigi vera,“ segir Njáll, „og hlýðir það hvergi að hafa eigi lög í landi. En þó hafið þér mikið til yðvars máls um það og kemur það til vor er lögin kunnum og þeim skulum stýra. Þykir mér það ráð að vér köllumst saman allir höfðingjar og tölum um.“

Þeir gengu þá til lögréttu.

Njáll mælti: „Þig kveð eg að þessu, Skafti Þóroddsson, og aðra höfðingja að mér þykir sem málum vorum sé komið í ónýt efni ef vér skulum sækja mál í fjórðungsdómum og verði svo vafið að eigi megi lyktast né fram ganga. Þykir mér það ráðlegra að vér ættum einn fimmtardóm og sæktum þau mál þar í er eigi mega lyktast í fjórðungsdómi.“

„Skaltu,“ sagði Skafti, „nefna fimmtardóminn, er fyrir forn goðorð er nefndur fjórðungsdómur, þrennar tylftir í fjórðungi hverjum?“

„Sjá mun eg ráð til þess,“ segir Njáll, „að taka upp ný goðorð, þeir er best eru til fallnir úr fjórðungi hverjum, og segist þeir í þing með þeim er það vilja.“

„Samþykkja þenna kost viljum vér,“ segir Skafti, „eða hve vandar sóknir skulu hér vera?“

„Þau mál skulu hér í koma,“ segir Njáll, „um alla þingsafglöpun ef menn bera ljúgvitni og ljúgkviðu. Hér skulu og í koma vefangsmál öll þau er menn vefengja í fjórðungsdómi og skal þeim stefna til fimmtardóms. Svo og ef menn bjóða fé eða taka til liðs sér. Í þessum dómi skulu vera allir hinir styrkjustu eiðar og fylgja tveir hverjum eiði er það skulu leggja undir þegnskap sinn er hinir sverja. Svo skal og ef annar fer með rétt mál en annar með rangt, þá skal eftir þeim dæma er rétt fara að sókn. Hér skal og sækja hvert mál sem í fjórðungsdómi utan það þá er nefndar eru fernar tylftir í fimmtardóm, þá skal sækjandi nefna sex menn úr dómi en verjandi aðra sex menn. En ef hann vill eigi nefna úr þá skal sækjandi nefna þá úr sem hina. En ef sækjandi nefnir eigi þá er ónýtt málið því að þrennar tylftir skulu um dæma. Vér skulum og hafa þá lögréttuskipun að þeir skulu réttir að ráða fyrir lögum er sitja á miðjum pöllum og skal þá velja til þess er vitrastir eru og best að sér. Þar skulu og vera fimm dómendur ef þeir verða eigi á sáttir er í lögréttu sitja hvað þeir vilja lofa eða í lög leiða, þá skulu þeir ryðja lögréttu til og skal ráða afl með þeim. En ef sá er nokkur fyrir utan lögréttu að eigi nái inn að ganga eða þykist borinn vera máli þá skal hann verja lýriti svo að heyri í lögréttu og hefir hann þá ónýtt fyrir þeim öll lof þeirra og allt það er þeir mæltu til lögskila og varði lýriti.“

Eftir það leiddi Skafti í lög fimmtardóm og allt það er upp var talið. Eftir það gengu menn til Lögbergs. Tóku menn þá ný goðorð.<ref>'''Tóku menn þá ný goðorð''': "Nú er það einmitt einkenni uppbótargoðorðanna, að handhafar þeirra á alþingi nefna sinn manninn hver til fimmtardómsetu í umboði goðanna, sem áttu þau. Það er því ofureðlilegt, að goðorð þessi hlytu heitið forráðsgoðorð, til aðgreiningar frá öðrum löggoðorðum, sem með réttu mætti kalla sjálfseignargoðorð" [[Barði Guðmundsson. Goðorð forn og ný]] (bls. 65–66).</ref> Í Norðlendingafjórðungi voru þessi ný goðorð: Melmannagoðorð í Miðfirði og Laufæsingagoðorð í Eyjafirði.

Þá kvaddi Njáll sér hljóðs og mælti: „Það er mörgum mönnum kunnugt hversu fór með sonum mínum og Grjótármönnum er þeir drápu Þráin Sigfússon en þó sættumst vér á málið og hefi eg nú tekið við Höskuldi og ráðið honum kvonfang ef hann fær goðorð nokkuð en engi vill selja sitt goðorð. Vil eg biðja yður að þér lofið mér að taka upp nýtt goðorð á Hvítanesi til handa Höskuldi.“

Hann fékk það af öllum. Síðan tók hann upp goðorð til handa Höskuldi og var hann síðan kallaður Höskuldur Hvítanesgoði.

Eftir ríða menn heim af þingi.

Njáll dvaldist skamma stund heima áður hann ríður austur til Svínafells og synir hans og vekur bónorðið við Flosa en Flosi kvaðst efna mundu við þá. Var þá Hildigunnur föstnuð Höskuldi og kveðið á brúðlaupsstefnu og lýkur svo með þeim. Ríða þeir þá heim.

En í annað sinn riðu þeir til brúðlaups. Leysti Flosi út allt fé hennar eftir boðið og fór það vel af hendi. Fóru þau til Bergþórshvols og voru þau þar hin næstu misseri og fór allt vel með þeim Hildigunni og Bergþóru. En um vorið eftir keypti Njáll land í Ossabæ og fær það Höskuldi og fer hann þangað byggðum sínum. Njáll réð honum hjón öll. Og svo var dátt með þeim öllum að engum þótti ráð ráðið nema hver réðist við annan um. Bjó Höskuldur í Ossabæ lengi svo að hvorir studdu annarra sæmd og voru synir Njáls í ferðum með honum. Svo var ákaft um vináttu þeirra að hvorir buðu öðrum heim hvert haust og gáfu stórgjafir. Fer svo lengi fram.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 097

2016-01-10T12:18:27Z

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 97 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 97==

'''THE WEDDING OF HAUSKULD, THE PRIEST OF WHITENESS.'''

Now we must take up the story, and say that Njal spoke thus to Hauskuld, his foster-son, and said, "I would seek thee a match."

Hauskuld bade him settle the matter as he pleased, and asked whether he was most likely to turn his eyes.

"There is a woman called Hildigunna," answers Njal, "and she is the daughter of Starkad, the son of Thord Freyspriest. She is the best match I know of."

"See thou to it, foster-father," said Hauskuld; "that shall be my choice which thou choosest."

"Then we will look thitherward," says Njal.

A little while after, Njal called on men to go along with him. Then the sons of Sigfus, and Njal's sons, and Kari Solmund's son, all of them fared with him and they rode east to Swinefell.

There they got a hearty welcome.

The day after, Njal and Flosi went to talk alone, and the speech of Njal ended thus, that he said, "This is my errand here, that we have set out on a wooing-journey, to ask for thy kinswoman Hildigunna."

"At whose hand?" says Flosi.

"At the hand of Hauskuld, my foster-son," says Njal.

"Such things are well meant," says Flosi, "but still ye run each of you great risk, the one from the other; but what hast thou to say of Hauskuld?"

"Good I am able to say of him," says Njal; "and besides, I will lay down as much money as will seem fitting to thy niece and thyself, if thou wilt think of making this match.

"We will call her hither," says Flosi, "and know how she looks on the man."

Then Hildigunna was called, and she came thither.

Flosi told her of the wooing, but she said she was a proudhearted woman.

"And I know not how things will turn out between me and men of like spirit; but this, too, is not the least of my dislike, that this man has no priesthood or leadership over men, but thou hast always said that thou wouldest not wed me to a man who had not the priesthood."

"This is quite enough," says Flosi, "if thou wilt not be wedded to Hauskuld, to make me take no more pains about the match."

"Nay! " she says, "I do not say that I will not be wedded to Hauskuld if they can get him a priesthood or a leadership over men; but otherwise I will have nothing to say to the match."

"Then," said Njal, "I will beg thee to let this match stand over for three winters, that I may see what I can do."

Flosi said that so it should be.

"I will only bargain for this one thing," says Hildigunna, "if this match comes to pass, that we shall stay here away east."

Njal said he would rather leave that to Hauskuld, but Hauskuld said that he put faith in many men, but in none so much as his foster-father.

Now they ride from the east.

Njal sought to get a priesthood and leadership for Hauskuld, but no one was willing to sell his priesthood, and now the summer passes away till the Althing.

There were great quarrels at the Thing that summer, and many a man then did as was their wont, in faring to see Njal; but he gave such counsel in men's lawsuits as was not thought at all likely, so that both the pleadings and the defence came to naught, and out of that great strife arose, when the lawsuits could not be brought to an end, and men rode home from the Thing unatoned.

Now things go on till another Thing comes. Njal rode to the Thing, and at first all is quiet until Njal says that it is high time for men to give notice of their suits.

Then many said that they thought that came to little, when no man could get his suit settled, even though the witnesses were summoned to the Althing, "and so," say they, "we would rather seek our rights with point and edge."

"So it must not be," says Njal, "for it will never do to have no law in the land. But yet ye have much to say on your side in this matter, and it behoves us who know the law, and who are bound to guide the law, to set men at one again, and to ensue peace. 'Twere good counsel, then, methinks, that we call together all the chiefs and talk the matter over."

Then they go to the Court of Laws, and Njal spoke and said, "Thee, Skapti Thorod's son and you other chiefs, I call on, and say, that methinks our lawsuits have come into a dead lock, if we have to follow up our suits in the Quarter Courts, and they get so entangled that they can neither be pleaded nor ended. Methinks, it were wiser if we had a Fifth Court, and there pleaded those suits which cannot be brought to an end in the Quarter Courts."

"How," said Skapti, "wilt thou name a Fifth Court, when the Quarter Court is named for the old priesthoods, three twelves in each quarter?"

"I can see help for that," says Njal, "by setting up new priesthoods, and filling them with the men who are best fitted in each Quarter, and then let those men who are willing to agree to it, declare themselves ready to join the new priest's Thing."

"Well," says Skapti, "we will take this choice; but what weighty suits shall come before the court?"

"These matters shall come before it," says Njal,--"all matters of contempt of the Thing, such as if men bear false witness, or utter a false finding; hither, too, shall come all those suits in which the judges are divided in opinion in the Quarter Court; then they shall be summoned to the Fifth Court; so, too, if men offer bribes, or take them, for their help in suits. In this court all the oaths shall be of the strongest kind, and two men shall follow every oath, who shall support on their words of honour what the others swear. So it shall be also, if the pleadings on one side are right in form, and the other wrong, that the judgment shall be given for those that are right in form. Every suit in this court shall be pleaded just as is now done in the Quarter Court, save and except that when four twelves are named in the Fifth Court, then the plaintiff shall name and set aside six men out of the court, and the defendant other six; but if he will not set them aside, then the plaintiff shall name them and set them aside as he has done with his own six; but if the plaintiff does not set them aside, then the suit comes to naught, for three twelves shall utter judgment on all suits. We shall also have this arrangement in the Court of Laws, that those only shall have the right to make or change laws who sit on the middle bench, and to this bench those only shall be chosen who are wisest and best. There, too, shall the Fifth Court sit; but if those who sit in the Court of Laws are not agreed as to what they shall allow or bring in as law, then they shall clear the court for a division, and the majority shall bind the rest; but if any man who has a seat in the Court be outside the Court of Laws and cannot get inside it, or thinks himself overborne in the suit, then he shall forbid them by a protest, so that they can hear it in the Court, and then he has made all their grants and all their decisions void and of none effect, and stopped them by his protest."

After that, Skapti Thorod's son brought the Fifth Court into the law, and all that was spoken of before. Then men went to the Hill of Laws, and men set up new priesthoods: In the Northlanders' Quarter were these new priesthoods. The priesthood of the Melmen in Midfirth, and the Laufesingers' priesthood in the Eyjafirth.

Then Njal begged for a hearing, and spoke thus: "It is known to many men what passed between my sons and the men of Gritwater when they slew Thrain Sigfus' son. But for all that we settled the matter; and now I have taken Hauskuld into my house, and planned a marriage for him if he can get a priesthood anywhere; but no man will sell his priesthood, and so I will beg you to give me leave to set up a new priesthood at Whiteness for Hauskuld."

He got this leave from all, and after that he set up the new priesthood for Hauskuld; and he was afterwards called Hauskuld, the Priest of Whiteness.

After that, men ride home from the Thing, and Njal stayed but a short time at home ere he rides east to Swinefell, and his sons with him, and again stirs in the matter of the marriage with Flosi; but Flosi said he was ready to keep faith with them in everything.

Then Hildigunna was betrothed to Hauskuld, and the day for the wedding feast was fixed, and so the matter ended. They then ride home, but they rode again shortly to the bridal, and Flosi paid down all her goods and money after the wedding, and all went off well.

They fared home to Bergthorsknoll, and were there the next year, and all went well between Hildigunna and Bergthom. But the next spring Njal bought land in Ossaby, and hands it over to Hauskuld, and thither he fares to his own abode. Njal got him all his household, and there was such love between them all, that none of them thought anything that he said or did any worth unless the others had a share in it.

Hauskuld dwelt long at Ossaby, and each backed the other's honour, and Njal's sons were always in Hauskuld's company. Their friendship was so warm, that each house bade the other to a feast every harvest, and gave each other great gifts; and so it goes on for a long while.

==References==

<references />

==Kafli 97==

Nú er þar til máls að taka að Njáll talaði við Höskuld: „Ráðs vildi eg leita og þér kvonfangs.“

Höskuldur bað hann fyrir ráða og spyr hvar hann mundi helst á leita.

Njáll svarar: „Kona heitir Hildigunnur og er Starkaðardóttir Þórðarsonar Freysgoða. Þann veit eg kost bestan.“

Höskuldur mælti: „Sjá þú fyrir, fóstri. Það skal mitt ráð sem þú vilt vera láta.“

„Hér munum við á líta,“ segir Njáll.

Litlu síðar kvaddi Njáll menn til ferðar með sér. Þar fóru Sigfússynir og Njálssynir allir og Kári Sölmundarson. Þeir riðu austur til Svínafells. Fá þeir þar góðar viðtökur.

Um daginn eftir ganga þeir Njáll og Flosi á tal.

Þar koma niður ræður Njáls að hann segir svo: „Það er erindi mitt hingað að vér förum bónorðsför að biðja Hildigunnar frændkonu þinnar.“

„Fyrir hvers hönd?“ segir Flosi.

„Fyrir hönd Höskulds fóstra míns,“ segir Njáll.

„Vel er slíkt stofnað,“ segir Flosi, „en þó hafið þér hættumikið hvorir við aðra eða hvað segir þú frá Höskuldi?“

„Gott má eg frá honum segja,“ segir Njáll, „og skal eg þar til fé leggja svo að yður þyki sæmilega ef þér viljið þetta mál að álitum gera.“

„Kalla munum vér á hana,“ segir Flosi, „og vita hversu henni lítist maður.“

Var þá kallað á Hildigunni og kom hún þangað.

Flosi segir henni bónorðið.

Hún kvaðst vera kona skapstór „og veit eg eigi hversu mér er hent við það er þar eru svo menn fyrir en það þó eigi síður að sjá maður hefir ekki mannaforráð. Og hefir þú það mælt að þú mundir eigi gifta mig goðorðslausum manni.“

„Það er ærið eitt til,“ segir Flosi, „ef þú vilt eigi giftast að þá mun eg engan kost á gera.“

„Það mæli eg eigi,“ segir hún, „að eg vilji eigi giftast Höskuldi ef þeir fá honum mannaforráð. En ellegar mun eg engan kost á gera.“

Njáll mælti: „Þá vil eg bíða láta mín um þetta mál þrjá vetur.“

Flosi svaraði að svo skyldi vera.

„Þann hlut vildi eg til skilja,“ segir Hildigunnur, „ef þessi ráð takast að við værum austur hér.“

Njáll kvaðst það vilja skilja undir Höskuld en Höskuldur kvaðst mörgum vel trúa „en engum jafn vel sem fóstra mínum.“

Nú ríða þeir austan.

Njáll leitaði Höskuldi um mannaforráð og vildi engi selja sitt goðorð.

Líður nú sumarið til alþingis. Þetta sumar voru þingdeildir miklar. Gerði þá margur sem vant var að fara til fundar við Njál en hann lagði það til mála manna sem ekki þótti líklegt að eyddust sóknir og varnir og varð af því þræta mikil er málin máttu eigi lúkast og riðu menn heim af þingi ósáttir.

Líður nú þar til er kemur annað þing. Njáll reið til þings. Og er fyrst kyrrt þingið allt þar til er Njáll talar að mönnum væri mál að lýsa sökum sínum.

Margir mæltu að til lítils þætti það koma er engi kæmi sínu máli fram þó að til þinga væri stefnt „og viljum vér heldur,“ segja þeir, „heimta með oddi og eggju.“

„Svo má eigi vera,“ segir Njáll, „og hlýðir það hvergi að hafa eigi lög í landi. En þó hafið þér mikið til yðvars máls um það og kemur það til vor er lögin kunnum og þeim skulum stýra. Þykir mér það ráð að vér köllumst saman allir höfðingjar og tölum um.“

Þeir gengu þá til lögréttu.

Njáll mælti: „Þig kveð eg að þessu, Skafti Þóroddsson, og aðra höfðingja að mér þykir sem málum vorum sé komið í ónýt efni ef vér skulum sækja mál í fjórðungsdómum og verði svo vafið að eigi megi lyktast né fram ganga. Þykir mér það ráðlegra að vér ættum einn fimmtardóm og sæktum þau mál þar í er eigi mega lyktast í fjórðungsdómi.“

„Skaltu,“ sagði Skafti, „nefna fimmtardóminn, er fyrir forn goðorð er nefndur fjórðungsdómur, þrennar tylftir í fjórðungi hverjum?“

„Sjá mun eg ráð til þess,“ segir Njáll, „að taka upp ný goðorð, þeir er best eru til fallnir úr fjórðungi hverjum, og segist þeir í þing með þeim er það vilja.“

„Samþykkja þenna kost viljum vér,“ segir Skafti, „eða hve vandar sóknir skulu hér vera?“

„Þau mál skulu hér í koma,“ segir Njáll, „um alla þingsafglöpun ef menn bera ljúgvitni og ljúgkviðu. Hér skulu og í koma vefangsmál öll þau er menn vefengja í fjórðungsdómi og skal þeim stefna til fimmtardóms. Svo og ef menn bjóða fé eða taka til liðs sér. Í þessum dómi skulu vera allir hinir styrkjustu eiðar og fylgja tveir hverjum eiði er það skulu leggja undir þegnskap sinn er hinir sverja. Svo skal og ef annar fer með rétt mál en annar með rangt, þá skal eftir þeim dæma er rétt fara að sókn. Hér skal og sækja hvert mál sem í fjórðungsdómi utan það þá er nefndar eru fernar tylftir í fimmtardóm, þá skal sækjandi nefna sex menn úr dómi en verjandi aðra sex menn. En ef hann vill eigi nefna úr þá skal sækjandi nefna þá úr sem hina. En ef sækjandi nefnir eigi þá er ónýtt málið því að þrennar tylftir skulu um dæma. Vér skulum og hafa þá lögréttuskipun að þeir skulu réttir að ráða fyrir lögum er sitja á miðjum pöllum og skal þá velja til þess er vitrastir eru og best að sér. Þar skulu og vera fimm dómendur ef þeir verða eigi á sáttir er í lögréttu sitja hvað þeir vilja lofa eða í lög leiða, þá skulu þeir ryðja lögréttu til og skal ráða afl með þeim. En ef sá er nokkur fyrir utan lögréttu að eigi nái inn að ganga eða þykist borinn vera máli þá skal hann verja lýriti svo að heyri í lögréttu og hefir hann þá ónýtt fyrir þeim öll lof þeirra og allt það er þeir mæltu til lögskila og varði lýriti.“

Eftir það leiddi Skafti í lög fimmtardóm og allt það er upp var talið. Eftir það gengu menn til Lögbergs. Tóku menn þá ný goðorð.<ref>'''Tóku menn þá ný goðorð''': "Nú er það einmitt einkenni uppbótargoðorðanna, að handhafar þeirra á alþingi nefna sinn manninn hver til fimmtardómsetu í umboði goðanna, sem áttu þau. Það er því ofureðlilegt, að goðorð þessi hlytu heitið forráðsgoðorð, til aðgreiningar frá öðrum löggoðorðum, sem með réttu mætti kalla sjálfseignargoðorð" [[Barði Guðmundsson. Goðorð forn og ný]] (bls. 65–66).</ref> Í Norðlendingafjórðungi voru þessi ný goðorð: Melmannagoðorð í Miðfirði og Laufæsingagoðorð í Eyjafirði.

Þá kvaddi Njáll sér hljóðs og mælti: „Það er mörgum mönnum kunnugt hversu fór með sonum mínum og Grjótármönnum er þeir drápu Þráin Sigfússon en þó sættumst vér á málið og hefi eg nú tekið við Höskuldi og ráðið honum kvonfang ef hann fær goðorð nokkuð en engi vill selja sitt goðorð. Vil eg biðja yður að þér lofið mér að taka upp nýtt goðorð á Hvítanesi til handa Höskuldi.“

Hann fékk það af öllum. Síðan tók hann upp goðorð til handa Höskuldi og var hann síðan kallaður Höskuldur Hvítanesgoði.

Eftir ríða menn heim af þingi.

Njáll dvaldist skamma stund heima áður hann ríður austur til Svínafells og synir hans og vekur bónorðið við Flosa en Flosi kvaðst efna mundu við þá. Var þá Hildigunnur föstnuð Höskuldi og kveðið á brúðlaupsstefnu og lýkur svo með þeim. Ríða þeir þá heim.

En í annað sinn riðu þeir til brúðlaups. Leysti Flosi út allt fé hennar eftir boðið og fór það vel af hendi. Fóru þau til Bergþórshvols og voru þau þar hin næstu misseri og fór allt vel með þeim Hildigunni og Bergþóru. En um vorið eftir keypti Njáll land í Ossabæ og fær það Höskuldi og fer hann þangað byggðum sínum. Njáll réð honum hjón öll. Og svo var dátt með þeim öllum að engum þótti ráð ráðið nema hver réðist við annan um. Bjó Höskuldur í Ossabæ lengi svo að hvorir studdu annarra sæmd og voru synir Njáls í ferðum með honum. Svo var ákaft um vináttu þeirra að hvorir buðu öðrum heim hvert haust og gáfu stórgjafir. Fer svo lengi fram.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Barði Guðmundsson. Goðorð forn og ný

2016-01-10T12:17:05Z

Zuzana Stankovitsova:

* '''Author''': Barði Guðmundsson
* '''Title''': Goðorð forn og ný
* '''Published in''': ''Skírnir'' 111. árg. 1. tbl.
* '''Place, Publisher''': Reykjavík, Hið íslenzka bókmenntafélag
* '''Year''': 1937
* '''Pages''': 56-83
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000506099
* '''Reference''': Barði Guðmundsson. "Goðorð forn og ný." ''Skírnir'' 111/1 (1937): 56–83.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
Barði Guðmundsson argues that the 9 „goðorð“ (chieftaincies), founded by the legislation of „fimmtardómur“ (court of appeal), which was established in the period of lawman Skafti Þóroddson (1004 – 1030), were tutelage offices. They vere founded in addition to the 39 chieftaincies that existed in the country, based on the office– and congress organization which had been valid from 963, to equal the weight of the land quarters on Alþingi. By this new structure the chieftaincies became 48. The new offices were under the authority of the owners of the old and independent 36 chieftaincies, but were not, as one could understand from the author of Njáls saga, a proper godi´s offices with independent tutelage.

==Lýsing==
Barði Guðmundsson færir rök fyrir því að þau 9 goðorð sem stofnað hafi verið til við setningu fimmtardómslaga, laust eftir aldamótin 1000 (í lögmannstíð Skafta Þóroddssonar 1004–1030), hafi verið forráðsgoðorð. Þau hafi verið stofnuð til viðbótar þeim 39 goðorðum sem fyrir voru, miðað við goðorða- og þingskipulagið sem gilti frá 963, til að jafna vægi landsfjórðunganna á alþingi. Urðu goðorðin við þessa nýju skipan því 48. Hin nýju goðorð voru á forræði þeirra sem áttu hin fornu og fullu 36 goðorð en voru ekki, eins og mætti skilja af frásögn höfundar Njáls sögu, eiginleg goðorð með sjálfstæðu mannaforræði.

==See also==

==References==
[[Njála,_097|Chapter 97]]:'''Tóku menn þá ný goðorð''': "Nú er það einmitt einkenni uppbótargoðorðanna, að handhafar þeirra á alþingi nefna sinn manninn hver til fimmtardómsetu í umboði goðanna, sem áttu þau. Það er því ofureðlilegt, að goðorð þessi hlytu heitið forráðsgoðorð, til aðgreiningar frá öðrum löggoðorðum, sem með réttu mætti kalla sjálfseignargoðorð" (bls. 65–66).

==Links==

* ''Written by:'' Óttar Felix Hauksson
* ''English translation:'' Óttar Felix Hauksson

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Barði Guðmundsson. Goðorð forn og ný

2016-01-10T00:49:26Z

Zuzana Stankovitsova:

* '''Author''': Barði Guðmundsson
* '''Title''': Goðorð forn og ný
* '''Published in''': ''Skírnir'' 111. árg. 1. tbl.
* '''Place, Publisher''': Reykjavík, Hið íslenzka bókmenntafélag
* '''Year''': 1937
* '''Pages''': 56-83
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000506099
* '''Reference''': Barði Guðmundsson. "Goðorð forn og ný." ''Skírnir'' 111/1 (1937): 56–83.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
Barði Guðmundsson argues that the 9 „goðorð“ (chieftaincies), founded by the legislation of „fimmtardómur“ (court of appeal), which was established in the period of lawman Skafti Þóroddson (1004 – 1030), were tutelage offices. They vere founded in addition to the 39 chieftaincies that existed in the country, based on the office– and congress organization which had been valid from 963, to equal the weight of the land quarters on Alþingi. By this new structure the chieftaincies became 48. The new offices were under the authority of the owners of the old and independent 36 chieftaincies, but were not, as one could understand from the author of Njáls saga, a proper godi´s offices with independent tutelage.

==Lýsing==
Barði Guðmundsson færir rök fyrir því að þau 9 goðorð sem stofnað hafi verið til við setningu fimmtardómslaga, laust eftir aldamótin 1000 (í lögmannstíð Skafta Þóroddssonar 1004–1030), hafi verið forráðsgoðorð. Þau hafi verið stofnuð til viðbótar þeim 39 goðorðum sem fyrir voru, miðað við goðorða- og þingskipulagið sem gilti frá 963, til að jafna vægi landsfjórðunganna á alþingi. Urðu goðorðin við þessa nýju skipan því 48. Hin nýju goðorð voru á forræði þeirra sem áttu hin fornu og fullu 36 goðorð en voru ekki, eins og mætti skilja af frásögn höfundar Njáls sögu, eiginleg goðorð með sjálfstæðu mannaforræði.

==See also==

==References==
[[Njála,_097|Chapter 97]]: "Nú er það einmitt einkenni uppbótargoðorðanna, að handhafar þeirra á alþingi nefna sinn manninn hver til fimmtardómsetu í umboði goðanna, sem áttu þau. Það er því ofureðlilegt, að goðorð þessi hlytu heitið forráðsgoðorð, til aðgreiningar frá öðrum löggoðorðum, sem með réttu mætti kalla sjálfseignargoðorð" (bls. 65–66).

==Links==

* ''Written by:'' Óttar Felix Hauksson
* ''English translation:'' Óttar Felix Hauksson

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu

2016-01-09T21:35:57Z

Zuzana Stankovitsova: /* References */

* '''Author''': Hermann Pálsson
* '''Title''': Eftir Njálsbrennu
* '''Published in''': ''Andvari'' 108 (1)
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1983
* '''Pages''': 47-50
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000535922
* '''Reference''': Hermann Pálsson. "Eftir Njálsbrennu." ''Andvari'' 108 (1983): 47-50
----
* '''Key words''':

==Annotation==
The author discusses the reactions of Þórhallur Ásgrímsson and Kári Sölmundarson to Njáll's death. Both show a physical reaction but in a different way. Kári expresses himself in poetic form. Six poems in Njáls saga are attributed to Kári, but Hermann Pálsson disputes his authorship. However, their author was familiar with another poem composed by Gizur Þorvaldsson after the burnings in Flugumýri in 1253. Hermann Pálsson discusses the similarities between the burnings in Flugumýri and in Njáls saga, but there is no consensus about the connections between them. Hermann Pálsson references two scholars, Barði Guðmundsson, who argued that the author of Njáls saga must have known Sturla Þórðarsson's Íslendingasaga, as the two stories of burnings display clear connections, and Einar Ólafur Sveinsson, who considered the author of Njáls saga to have based the burning scene on Selsbana þáttr from Ólafs saga helga.

==Lýsing==
Hermann fjallar um viðbrögð Þórhalls Ásgrímssonar og Kára Sölmundarsonar við dauða Njáls. Þeir sýna báðir líkamlega einkenni en þó á ólíkan hátt. Kári gerir grein fyrir sínum viðbrögðum í vísu. Í Njálssögu eru Kára eignaðar sex vísur en Hermann telur að hann hafi ekki samið þær. Sá sem þær samdi hafi hins vegar þekkt til annarrar vísu sem samin var af Gizuri Þorvaldssyni eftir Flugumýrarbrennu 1253. Hermann ræðir einnig að lýsingum á Flugmýrarbrennu og Njálsbrennu svipi mjög saman en menn eru ekki sammála um hvernig eigi að skýra þennan skyldleika. Nefnir Hermann hér tvo fræðimenn sem ekki eru á einu máli, Barða Guðmundsson sem taldi að höfundur Njálu hefði þekkt Íslendingasögu Sturlu Þórðarsonar enda greinileg rittengsl milli brennusagnanna, og Einar Ólaf Sveinsson sem taldi að líklega hafi Njáluhöfundur stuðst við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga í brennulýsingum sínum.

==See also==

==References==

[[Njála,_132|Chapter 132]]: '''Kemrat, Ullur, um allar''': "Skáldið sem orti vísuna í orðastað Kára mun hafa þekkt ljóðlínur annars manns, sem varð að þola enn þyngri harma. Eftir Flugumýrarbrennu (22.október 1253), kveðjur einn Gizur Þorvaldsson vísu, þar sem hann tímir harmsakir sínar" (bls.48).

[[Njála,_155|Chapter 155]]: '''þá var Gunnar að að segja söguna''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum" (Bls.50).

==Links==

* ''Written by:'' Vilborg R. Einarsdóttir
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Njála, 132

2016-01-09T21:34:40Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 132 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 132==

'''NJAL'S AND BERGTHORA'S BONES FOUND.'''

Kari bade Hjallti to go and search for Njal's bones, "For all will believe in what thou sayest and thinkest about them."

Hjallti said he would be most willing to bear Njal's bones to church; so they rode thence fifteen men. They rode east over Thurso-water, and called on men there to come with them till they had one hundred men, reckoning Njal's neighbours.

They came to Bergthorsknoll at mid-day.

Hjallti asked Kari under what part of the house Njal might be lying, but Kari showed them to the spot, and there was a great heap of ashes to dig away. There they found the hide underneath, and it was as though it were shrivelled with the fire. They raised up the hide, and lo! they were unburnt under it. All praised God for that, and thought it was a great token.

Then the boy was taken up who had lain between them, and of him a finger was burnt off which he had stretched out from under the hide.

Njal was home out, and so was Bergthora, and then all men went to see their bodies.

Then Hjallti said, "What like look to you these bodies?"

They answered, "We will wait for thy utterance."

Then Hjallti said, "I shall speak what I say with all freedom of speech. The body of Bergthora looks as it was likely she would look, and still fair; but Njal's body and visage seem to me so bright that I have never seen any dead man's body so bright as this."

They all said they thought so too.

Then they sought for Skarphedinn, and the men of the household showed them to the spot where Flosi and his men heard the song sung, and there the roof had fallen down by the gable, and there Hjallti said that they should look. Then they did so, and found Skarphedinn's body there, and he had stood up hard by the gable- wall, and his legs were burnt off him right up to the knees, but all the rest of him was unburnt. He had bitten through his under lip, his eyes were wide open and not swollen nor starting out of his head; he had driven his axe into the gable-wall so hard that it had gone in up to the middle of the blade, and that was why it was not softened.

After that the axe was broken out of the wall, and Hjallti took up the axe, and said, "This is a rare weapon, and few would be able to wield it."

"I see a man," said Kari, "who shall bear the axe."

"Who is that?" says Hjallti.

"Thorgeir Craggeir," says Kari, "he whom I now think to be the greatest man in all their family."

Then Skarphedinn was stripped of his clothes, for they were unburnt, he had laid his hands in a cross, and the right hand uppermost. They found marks on him; one between his shoulders and the other on his chest, and both were branded in the shape of a cross, and men thought that he must have burnt them in himself.

All men said that they thought that it was better to be near Skarphedinn dead than they weened, for no man was afraid of him.

They sought for the bones of Grim, and found them in the midst of the hall. They found, too, there, right over against him under the side wall, Thord Freedmanson; but in the weaving-room they found Saevuna the carline, and three men more. In all they found there the bones of nine souls. Now they carried the bodies to the church, and then Hjallti rode home and Kari with him. A swelling came on Ingialld's leg, and then he fared to Hjallti, and was healed there, but still he limped ever afterwards.

Kari rode to Tongue to Asgrim Ellidagrim's son. By that time Thorhalla was come home, and she had already told the tidings. Asgrim took Kari by both hands, and bade him be there all that year. Kari said so it should be.

Asgrim asked besides all the folk who had been in the house at Bergthorsknoll to stay with him. Kari said that was well offered, and said he would take it on their behalf.

Then all the folk were flitted thither.

Thorhall Asgrim's son was so startled when he was told that his foster-father Njal was dead, and that he had been burnt in his house, that he swelled all over, and a stream of blood burst out of both his ears, and could not be staunched, and he fell into a swoon, and then it was staunched.

After that he stood up, and said he had behaved like a coward, "But I would that I might be able to avenge this which has befallen me on some of those who burnt him."

But when others said that no one would think this a shame to him, he said he could not stop the mouths of the people from talking about it.

Asgrim asked Kari what trust and help he thought he might look for from those east of the rivers. Kari said that Mord Valgard's son, and Hjallti Skeggi's son, would yield him all the help they could, and so, too, would Thorgeir Craggeir and all those brothers.

Asgrim said that was great strength.

"What strength shall we have from thee?" says Kari.

"All that I can give," says Asgrim, "and I will lay down my life on it."

"So do," says Kari.

"I have also," says Asgrim, "brought Gizur the White into the suit, and have asked his advice how we shall set about it."

"What advice did he give?" asks Kari.

"He counselled," answers Asgrim, "'that we should hold us quite still till spring, but then ride east and set the suit on foot against Flosi for the manslaughter of Helgi, and summon the neighbours from their homes, and give due notice at the Thing of the suits for the burning, and summon the same neighbours there too on the inquest before the court. I asked Gizur who should plead the suit for manslaughter, but he said that Mord should plead it whether he liked it or not, and now,' he went on, 'it shall fall most heavily on him that up to this time all the suits he has undertaken have had the worst ending. Kari shall also be wroth whenever he meets Mord, and so, if he be made to fear on one side, and has to look to me on the other, then he will undertake the duty.'"

Then Kari said, "We will follow thy counsel as long as we can, and thou shalt lead us."

It is to be told of Kari that he could not sleep of nights. Asgrim woke up one night and heard that Kari was awake, and Asgrim said, "Is it that thou canst not sleep at night?"

Then Kari sang this song:

"Bender of the bow of battle,
Sleep will not my eyelids seal,
Still my murdered messmates' bidding
Haunts my mind the livelong night;
Since the men their brands abusing
Burned last autumn guileless Njal,
Burned him house and home together,
Mindful am I of my hurt."<ref>'''Bender of the bow of battle''': "Skáldið sem orti vísuna í orðastað Kára mun hafa þekkt ljóðlínur annars manns, sem varð að þola enn þyngri harma. Eftir Flugumýrarbrennu (22.október 1253), kveðjur einn Gizur Þorvaldsson vísu, þar sem hann tímir harmsakir sínar" [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (p. 48).</ref>

Kari spoke of no men so often as of Njal and Skarphedinn, and Bergthora and Helgi. He never abused his foes, and never threatened them.

==References==

<references />

==Kafli 132==

Kári bað Hjalta að fara að leita beina Njáls „því að því munu allir trúa er þú segir frá og þér sýnist.“

Hjalti kvaðst það gjarna gera vilja að flytja bein Njáls til kirkju.

Þaðan riðu fimmtán menn. Þeir riðu austur yfir Þjórsá og kvöddu þar menn með sér til þess er þeir höfðu hundrað manna með nábúum Njáls. Þeir komu til Bergþórshvols að hádegi dags.

Hjalti spurði Kára hvar Njáll mundi undir liggja en Kári vísaði þeim til og var þar mikilli ösku af að moka. Þar fundu þeir undir húðina og var sem hún væri skorpnuð við eld. Þeir tóku upp húðina og voru þau óbrunnin undir. Allir lofuðu guð fyrir það og þótti stór jartegn í vera. Síðan var tekinn sveinninn er legið hafði í millum þeirra og var af honum brunninn fingurinn er hann hafði rétt út undan húðinni. Njáll var út borinn og svo Bergþóra. Síðan gengu til allir menn að sjá líkami þeirra.

Hjalti mælti: „Hversu lítast yður líkamir þessir?“

Þeir svöruðu: „Þinna atkvæða viljum vér bíða.“

Hjalti mælti: „Ekki mun mér um þetta einarðarfátt verða. Líkami Bergþóru þykir mér að líkindum og þó vel. En líkami Njáls og ásjóna sýnist mér svo bjartur að eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan.“

Allir sögðu að sýndist. Þá leituðu þeir Skarphéðins. Þar vísuðu þeir heimamenn til sem þeir Flosi heyrðu að vísan var kveðin og var þar þekjan fallin að gaflinum og þar mælti Hjalti að til skyldi leita. Síðan gera þeir svo og fundu líkama Skarphéðins þar og hafði hann staðið upp við gaflhlaðið og voru brunnir fætur af honum mjög svo neðan til knjá en allt annað óbrunnið á honum. Hann hafði bitið á kampinum. Augu hans voru opin og óþrútin. Hann hafði rekið öxina í gaflhlaðið svo fast að gengið hafði upp á miðjan fetann og var hún ekki af því dignuð. Síðan var út borin öxin.

Hjalti tók upp öxina og mælti: „Þetta er fágætt vopn og munu fáir bera mega.“

Kári mælti: „Sé eg mann til hver bera skal öxina.“

„Hver er sá?“ segir Hjalti.

„Þorgeir skorargeir,“ segir Kári, „sá er eg ætla nú mestan muni í þeirri ætt vera.“

Þá var Skarphéðinn flettur af klæðunum því að þau voru ekki brunnin. Hann hafði lagið hendur sínar í kross og á ofan hina hægri. Díla fundu þeir á honum í millum herðanna en annan á bringunni og var hvortveggi brenndur í kross og ætluðu menn að hann mundi sig sjálfur brennt hafa. Allir menn mæltu það að betra þætti hjá Skarphéðni dauðum en þeir ætluðu því að engi maður hræddist hann.

Þeir leituðu beina Gríms og fundu bein hans í miðjum skálanum. Þeir fundu þar gegnt honum undir hliðvegginum Þórð leysingja en í vefjarstofunni fundu þeir Sæunni kerlingu og þrjá menn aðra. Alls fundu þeir þar bein af níu mönnum. Fluttu þeir nú líkin til kirkju.

Þá reið Hjalti heim og Kári með honum.

Blástur kom í fótinn Ingjaldi. Fór hann þá til Hjalta og græddi hann Ingjald og var hann þó jafnan haltur síðan.

Kári reið í Tungu til Ásgríms Elliða-Grímssonar. Þá var Þórhalla heim komin og hafði hún þá sagt áður tíðindin. Ásgrímur tók við Kára báðum höndum að hann skyldi vera þar öll þau misseri. Kári kvað svo vera skyldu. Ásgrímur bauð því öllu liði til sín er að Bergþórshvoli hafði verið.

Kári kvað það vel boðið og lést það þiggja mundu fyrir þeirra hönd.

Var þá flutt þangað allt liðið.

Þórhalli Ásgrímssyni brá svo við er honum var sagt að Njáll fóstri hans var dauður og hann hafði inni brunnið að hann þrútnaði allur og blóðbogi stóð úr hvorutveggja eyranu og varð eigi stöðvað og féll hann í óvit og þá stöðvaðist.

Eftir stóð hann upp og kvað sér lítilmannlega verða „en það mundi eg vilja að eg hefndi þessa á þeim nokkurum er hann brenndu inni er nú hefir mig hent.“

En aðrir sögðu að engi mundi honum þetta virða til skammar en hann kvaðst ekki taka mega af því hvað mælt væri.

Ásgrímur spurði hvers trausts Kári mundi von eiga af þeim fyrir austan árnar. Kári segir að Mörður Valgarðsson og Hjalti Skeggjason mundu veita honum slíkan styrk sem þeir mættu og Þorgeir skorargeir og þeir allir bræður. Ásgrímur sagði það mikinn afla.

„Hvern styrk skulum vér af þér hafa?“ segir Kári.

„Allan þann sem eg má veita,“ segir Ásgrímur, „og skal eg líf á leggja.“

„Gerðu svo,“ segir Kári.

„Eg hefi og komið Gissuri í málið og spurði eg hann ráðs hversu með skyldi fara,“ sagði Ásgrímur.

„Hvað lagði hann til?“ segir Kári.

Ásgrímur svarar: „Það lagði hann til að vér skyldum öllu kyrru fyrir halda til vors en ríða þá austur og búa mál til á hendur Flosa um víg Helga og kveðja búa heiman og lýsa á þingi brennumálunum og kveðja þar hina sömu búa í dóm. Eg spurði og Gissur hver sækja skyldi vígsmálið en hann sagði að Mörður skyldi sækja hvort sem honum þætti gott eða illt, „skal hann því þungast af hafa að honum hafa öll málin verst farið hér til. Kári skal og síreiður jafnan er hann finnur Mörð og mun hann slíkt til draga og forsjá mín í annan stað,“ sagði Gissur.“

Kári mælti þá: „Þínum ráðum munum vér fram fara meðan þeirra er kostur og þú vilt fyrir vera.“

Svo er að segja frá Kára að hann mátti ekki sofa um nætur. Ásgrímur vaknaði eina nótt og heyrði að Kári vakti.

Ásgrímur mælti: „Hvort verður ekki svefnsamt á næturnar?“

Kári kvað þá vísu:

40. Kemrat, Ullur, um allar,

álmsíma, mér grímur,

beðhlíðar man eg bænir

bauga, svefn á auga,

síð brandviðir brenndu

böðvar nausts á hausti,

eg er að mínu meini

minnigur, Níal inni.<ref>'''Kemrat, Ullur, um allar''': "Skáldið sem orti vísuna í orðastað Kára mun hafa þekkt ljóðlínur annars manns, sem varð að þola enn þyngri harma. Eftir Flugumýrarbrennu (22.október 1253), kveðjur einn Gizur Þorvaldsson vísu, þar sem hann tímir harmsakir sínar" [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (bls.48).</ref>

Engra manna gat Kári jafnoft sem Njáls og Skarphéðins. Aldrei ámælti hann óvinum sínum og aldrei heitaðist hann við þá.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 132

2016-01-09T21:33:09Z

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 132 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 132==

'''NJAL'S AND BERGTHORA'S BONES FOUND.'''

Kari bade Hjallti to go and search for Njal's bones, "For all will believe in what thou sayest and thinkest about them."

Hjallti said he would be most willing to bear Njal's bones to church; so they rode thence fifteen men. They rode east over Thurso-water, and called on men there to come with them till they had one hundred men, reckoning Njal's neighbours.

They came to Bergthorsknoll at mid-day.

Hjallti asked Kari under what part of the house Njal might be lying, but Kari showed them to the spot, and there was a great heap of ashes to dig away. There they found the hide underneath, and it was as though it were shrivelled with the fire. They raised up the hide, and lo! they were unburnt under it. All praised God for that, and thought it was a great token.

Then the boy was taken up who had lain between them, and of him a finger was burnt off which he had stretched out from under the hide.

Njal was home out, and so was Bergthora, and then all men went to see their bodies.

Then Hjallti said, "What like look to you these bodies?"

They answered, "We will wait for thy utterance."

Then Hjallti said, "I shall speak what I say with all freedom of speech. The body of Bergthora looks as it was likely she would look, and still fair; but Njal's body and visage seem to me so bright that I have never seen any dead man's body so bright as this."

They all said they thought so too.

Then they sought for Skarphedinn, and the men of the household showed them to the spot where Flosi and his men heard the song sung, and there the roof had fallen down by the gable, and there Hjallti said that they should look. Then they did so, and found Skarphedinn's body there, and he had stood up hard by the gable- wall, and his legs were burnt off him right up to the knees, but all the rest of him was unburnt. He had bitten through his under lip, his eyes were wide open and not swollen nor starting out of his head; he had driven his axe into the gable-wall so hard that it had gone in up to the middle of the blade, and that was why it was not softened.

After that the axe was broken out of the wall, and Hjallti took up the axe, and said, "This is a rare weapon, and few would be able to wield it."

"I see a man," said Kari, "who shall bear the axe."

"Who is that?" says Hjallti.

"Thorgeir Craggeir," says Kari, "he whom I now think to be the greatest man in all their family."

Then Skarphedinn was stripped of his clothes, for they were unburnt, he had laid his hands in a cross, and the right hand uppermost. They found marks on him; one between his shoulders and the other on his chest, and both were branded in the shape of a cross, and men thought that he must have burnt them in himself.

All men said that they thought that it was better to be near Skarphedinn dead than they weened, for no man was afraid of him.

They sought for the bones of Grim, and found them in the midst of the hall. They found, too, there, right over against him under the side wall, Thord Freedmanson; but in the weaving-room they found Saevuna the carline, and three men more. In all they found there the bones of nine souls. Now they carried the bodies to the church, and then Hjallti rode home and Kari with him. A swelling came on Ingialld's leg, and then he fared to Hjallti, and was healed there, but still he limped ever afterwards.

Kari rode to Tongue to Asgrim Ellidagrim's son. By that time Thorhalla was come home, and she had already told the tidings. Asgrim took Kari by both hands, and bade him be there all that year. Kari said so it should be.

Asgrim asked besides all the folk who had been in the house at Bergthorsknoll to stay with him. Kari said that was well offered, and said he would take it on their behalf.

Then all the folk were flitted thither.

Thorhall Asgrim's son was so startled when he was told that his foster-father Njal was dead, and that he had been burnt in his house, that he swelled all over, and a stream of blood burst out of both his ears, and could not be staunched, and he fell into a swoon, and then it was staunched.

After that he stood up, and said he had behaved like a coward, "But I would that I might be able to avenge this which has befallen me on some of those who burnt him."

But when others said that no one would think this a shame to him, he said he could not stop the mouths of the people from talking about it.

Asgrim asked Kari what trust and help he thought he might look for from those east of the rivers. Kari said that Mord Valgard's son, and Hjallti Skeggi's son, would yield him all the help they could, and so, too, would Thorgeir Craggeir and all those brothers.

Asgrim said that was great strength.

"What strength shall we have from thee?" says Kari.

"All that I can give," says Asgrim, "and I will lay down my life on it."

"So do," says Kari.

"I have also," says Asgrim, "brought Gizur the White into the suit, and have asked his advice how we shall set about it."

"What advice did he give?" asks Kari.

"He counselled," answers Asgrim, "'that we should hold us quite still till spring, but then ride east and set the suit on foot against Flosi for the manslaughter of Helgi, and summon the neighbours from their homes, and give due notice at the Thing of the suits for the burning, and summon the same neighbours there too on the inquest before the court. I asked Gizur who should plead the suit for manslaughter, but he said that Mord should plead it whether he liked it or not, and now,' he went on, 'it shall fall most heavily on him that up to this time all the suits he has undertaken have had the worst ending. Kari shall also be wroth whenever he meets Mord, and so, if he be made to fear on one side, and has to look to me on the other, then he will undertake the duty.'"

Then Kari said, "We will follow thy counsel as long as we can, and thou shalt lead us."

It is to be told of Kari that he could not sleep of nights. Asgrim woke up one night and heard that Kari was awake, and Asgrim said, "Is it that thou canst not sleep at night?"

Then Kari sang this song:

"Bender of the bow of battle,
Sleep will not my eyelids seal,
Still my murdered messmates' bidding
Haunts my mind the livelong night;
Since the men their brands abusing
Burned last autumn guileless Njal,
Burned him house and home together,
Mindful am I of my hurt."

Kari spoke of no men so often as of Njal and Skarphedinn, and Bergthora and Helgi. He never abused his foes, and never threatened them.

==References==

<references />

==Kafli 132==

Kári bað Hjalta að fara að leita beina Njáls „því að því munu allir trúa er þú segir frá og þér sýnist.“

Hjalti kvaðst það gjarna gera vilja að flytja bein Njáls til kirkju.

Þaðan riðu fimmtán menn. Þeir riðu austur yfir Þjórsá og kvöddu þar menn með sér til þess er þeir höfðu hundrað manna með nábúum Njáls. Þeir komu til Bergþórshvols að hádegi dags.

Hjalti spurði Kára hvar Njáll mundi undir liggja en Kári vísaði þeim til og var þar mikilli ösku af að moka. Þar fundu þeir undir húðina og var sem hún væri skorpnuð við eld. Þeir tóku upp húðina og voru þau óbrunnin undir. Allir lofuðu guð fyrir það og þótti stór jartegn í vera. Síðan var tekinn sveinninn er legið hafði í millum þeirra og var af honum brunninn fingurinn er hann hafði rétt út undan húðinni. Njáll var út borinn og svo Bergþóra. Síðan gengu til allir menn að sjá líkami þeirra.

Hjalti mælti: „Hversu lítast yður líkamir þessir?“

Þeir svöruðu: „Þinna atkvæða viljum vér bíða.“

Hjalti mælti: „Ekki mun mér um þetta einarðarfátt verða. Líkami Bergþóru þykir mér að líkindum og þó vel. En líkami Njáls og ásjóna sýnist mér svo bjartur að eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan.“

Allir sögðu að sýndist. Þá leituðu þeir Skarphéðins. Þar vísuðu þeir heimamenn til sem þeir Flosi heyrðu að vísan var kveðin og var þar þekjan fallin að gaflinum og þar mælti Hjalti að til skyldi leita. Síðan gera þeir svo og fundu líkama Skarphéðins þar og hafði hann staðið upp við gaflhlaðið og voru brunnir fætur af honum mjög svo neðan til knjá en allt annað óbrunnið á honum. Hann hafði bitið á kampinum. Augu hans voru opin og óþrútin. Hann hafði rekið öxina í gaflhlaðið svo fast að gengið hafði upp á miðjan fetann og var hún ekki af því dignuð. Síðan var út borin öxin.

Hjalti tók upp öxina og mælti: „Þetta er fágætt vopn og munu fáir bera mega.“

Kári mælti: „Sé eg mann til hver bera skal öxina.“

„Hver er sá?“ segir Hjalti.

„Þorgeir skorargeir,“ segir Kári, „sá er eg ætla nú mestan muni í þeirri ætt vera.“

Þá var Skarphéðinn flettur af klæðunum því að þau voru ekki brunnin. Hann hafði lagið hendur sínar í kross og á ofan hina hægri. Díla fundu þeir á honum í millum herðanna en annan á bringunni og var hvortveggi brenndur í kross og ætluðu menn að hann mundi sig sjálfur brennt hafa. Allir menn mæltu það að betra þætti hjá Skarphéðni dauðum en þeir ætluðu því að engi maður hræddist hann.

Þeir leituðu beina Gríms og fundu bein hans í miðjum skálanum. Þeir fundu þar gegnt honum undir hliðvegginum Þórð leysingja en í vefjarstofunni fundu þeir Sæunni kerlingu og þrjá menn aðra. Alls fundu þeir þar bein af níu mönnum. Fluttu þeir nú líkin til kirkju.

Þá reið Hjalti heim og Kári með honum.

Blástur kom í fótinn Ingjaldi. Fór hann þá til Hjalta og græddi hann Ingjald og var hann þó jafnan haltur síðan.

Kári reið í Tungu til Ásgríms Elliða-Grímssonar. Þá var Þórhalla heim komin og hafði hún þá sagt áður tíðindin. Ásgrímur tók við Kára báðum höndum að hann skyldi vera þar öll þau misseri. Kári kvað svo vera skyldu. Ásgrímur bauð því öllu liði til sín er að Bergþórshvoli hafði verið.

Kári kvað það vel boðið og lést það þiggja mundu fyrir þeirra hönd.

Var þá flutt þangað allt liðið.

Þórhalli Ásgrímssyni brá svo við er honum var sagt að Njáll fóstri hans var dauður og hann hafði inni brunnið að hann þrútnaði allur og blóðbogi stóð úr hvorutveggja eyranu og varð eigi stöðvað og féll hann í óvit og þá stöðvaðist.

Eftir stóð hann upp og kvað sér lítilmannlega verða „en það mundi eg vilja að eg hefndi þessa á þeim nokkurum er hann brenndu inni er nú hefir mig hent.“

En aðrir sögðu að engi mundi honum þetta virða til skammar en hann kvaðst ekki taka mega af því hvað mælt væri.

Ásgrímur spurði hvers trausts Kári mundi von eiga af þeim fyrir austan árnar. Kári segir að Mörður Valgarðsson og Hjalti Skeggjason mundu veita honum slíkan styrk sem þeir mættu og Þorgeir skorargeir og þeir allir bræður. Ásgrímur sagði það mikinn afla.

„Hvern styrk skulum vér af þér hafa?“ segir Kári.

„Allan þann sem eg má veita,“ segir Ásgrímur, „og skal eg líf á leggja.“

„Gerðu svo,“ segir Kári.

„Eg hefi og komið Gissuri í málið og spurði eg hann ráðs hversu með skyldi fara,“ sagði Ásgrímur.

„Hvað lagði hann til?“ segir Kári.

Ásgrímur svarar: „Það lagði hann til að vér skyldum öllu kyrru fyrir halda til vors en ríða þá austur og búa mál til á hendur Flosa um víg Helga og kveðja búa heiman og lýsa á þingi brennumálunum og kveðja þar hina sömu búa í dóm. Eg spurði og Gissur hver sækja skyldi vígsmálið en hann sagði að Mörður skyldi sækja hvort sem honum þætti gott eða illt, „skal hann því þungast af hafa að honum hafa öll málin verst farið hér til. Kári skal og síreiður jafnan er hann finnur Mörð og mun hann slíkt til draga og forsjá mín í annan stað,“ sagði Gissur.“

Kári mælti þá: „Þínum ráðum munum vér fram fara meðan þeirra er kostur og þú vilt fyrir vera.“

Svo er að segja frá Kára að hann mátti ekki sofa um nætur. Ásgrímur vaknaði eina nótt og heyrði að Kári vakti.

Ásgrímur mælti: „Hvort verður ekki svefnsamt á næturnar?“

Kári kvað þá vísu:

40. Kemrat, Ullur, um allar,

álmsíma, mér grímur,

beðhlíðar man eg bænir

bauga, svefn á auga,

síð brandviðir brenndu

böðvar nausts á hausti,

eg er að mínu meini

minnigur, Níal inni.<ref>'''Kemrat, Ullur, um allar''': "Skáldið sem orti vísuna í orðastað Kára mun hafa þekkt ljóðlínur annars manns, sem varð að þola enn þyngri harma. Eftir Flugumýrarbrennu (22.október 1253), kveðjur einn Gizur Þorvaldsson vísu, þar sem hann tímir harmsakir sínar" [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (bls.48).</ref>

Engra manna gat Kári jafnoft sem Njáls og Skarphéðins. Aldrei ámælti hann óvinum sínum og aldrei heitaðist hann við þá.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 155

2016-01-09T21:23:15Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 155 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 155==

'''GUNNAR LAMBI'S SON'S SLAYING.'''

Just at that very time Kari and Kolbein and David the White came to Hrossey unawares to all men. They went straightway up on land, but a few men watched their ship.

Kari and his fellows went straight to the earl's homestead, and came to the hall about drinking time.

It so happened that just then Gunnar was telling the story of the burning,<ref>'''Gunnar was telling the story of the burning''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (bls. 50)</ref> but they were listening to him meanwhile outside. This was on Yule-day itself.

Now King Sigtrygg asked, "How did Skarphedinn bear the burning?"

"Well at first for a long time," said Gunnar, "but still the end of it was that he wept." And so he went on giving an unfair leaning in his story, but every now and then he laughed out loud.

Kari could not stand this, and then he ran in with his sword drawn, and sang this song:

"Men of might, in battle eager,
Boast of burning Njal's abode,
Have the Princes heard how sturdy
Seahorse racers sought revenge?
Hath not since, on foemen holding
High the shield's broad orb aloft,
All that wrong been fully wroken?
Raw flesh ravens got to tear."

So he ran in up the hall, and smote Gunnar Lambi's son on the neck with such a sharp blow, that his head spun off on to the board before the king and the earls, and the board was all one gore of blood, and the earl's clothing too.

Earl Sigurd knew the man that had done the deed, and called out, "Seize Kari and kill him."

Kari had been one of Earl Sigurd's bodyguard, and he was of all men most beloved by his friends; and no man stood up a whit more for the earl's speech.

"Many would say, Lord," said Kari, "that I have done this deed on your behalf, to avenge your henchman."

Then Flosi said, "Kari hath not done this without a cause; he is in no atonement with us, and he only did what he had a right to do."

So Kari walked away, and there was no hue and cry after him. Kari fared to his ship, and his fellows with him. The weather was then good, and they sailed off at once south to Caithness, and went on shore at Thraswick to the house of a worthy man whose name was Skeggi, and with him they stayed a very long while.

Those behind in the Orkneys cleansed the board, and bore out the dead man.

The earl was told that they had set sail south for Scotland, and King Sigtrygg said, "This was a mighty bold fellow, who dealt his stroke so stoutly, and never thought twice about it!"

Then Earl Sigurd answered, "There is no man like Kari for dash and daring."

Now Flosi undertook to tell the story of the burning, and he was fair to all; and therefore what he said was believed.

Then King Sigtrygg stirred in his business with Earl Sigurd, and bade him go to the war with him against King Brian.

The earl was long steadfast, but the end of it was that he let the king have his way, but said he must have his mother's hand for his help, and be king in Ireland, if they slew Brian. But all his men besought Earl Sigurd not to go into the war, but it was all no good.

So they parted on the understanding that Earl Sigurd gave his word to go; but King Sigtrygg promised him his mother and the kingdom.

It was so settled that Earl Sigurd was to come with all his host to Dublin by Palm Sunday.

Then King Sigtrygg fared south to Ireland, and told his mother Kormlada that the earl had undertaken to come, and also what he had pledged himself to grant him.

She showed herself well pleased at that, but said they must gather greater force still.

Sigtrygg asked whence this was to be looked for?

She said there were two vikings lying off the west of Man; and that they had thirty ships, and, she went on, "They are men of such hardihood that nothing can withstand them. The one's name is Ospak, and the other's Brodir. Thou shalt fare to find them, and spare nothing to get them into thy quarrel, whatever price they ask."

Now King Sigtrygg fares and seeks the vikings, and found them lying outside off Man; King Sigtrygg brings forward his errand at once, but Brodir shrank from helping him until he, King Sigtrygg, promised him the kingdom and his mother, and they were to keep this such a secret that Earl Sigurd should know nothing about it; Brodir too was to come to Dublin on Palm Sunday.

So King Sigtrygg fared home to his mother, and told her how things stood.

After that those brothers, Ospak and Brodir, talked together, and then Brodir told Ospak all that he and Sigtrygg had spoken of, and bade him fare to battle with him against King Brian, and said he set much store on his going.

But Ospak said he would not fight against so good a king.

Then they were both wroth, and sundered their band at once. Ospak had ten ships and Brodir twenty.

Ospak was a heathen, and the wisest of all men. He laid his ships inside in a sound, but Brodir lay outside him.

Brodir had been a Christian man and a mass-deacon by consecration, but he had thrown off his faith and become God's dastard, and now worshipped heathen fiends, and he was of all men most skilled in sorcery. He had that coat of mail on which no steel would bite. He was both tall and strong, and had such long locks that he tucked them under his belt. His hair was black.

==References==

<references />

==Kafli 155==

Í þenna tíma komu þeir Kári og Kolbeinn og Davíður hvíti til Hrosseyjar öllum á óvart. Gengu þeir þegar upp á land en fáir menn gættu skips. Kári og þeir félagar gengu þegar til jarlsbæjarins og komu að höllinni um drykkju. Bar það saman og þá var Gunnar að að segja söguna <ref>'''þá var Gunnar að að segja söguna''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (bls. 50)</ref>
en þeir hlýddu til á meðan úti. Þetta var jóladaginn sjálfan.

Sigtryggur konungur spurði: „Hversu þoldi Skarphéðinn í brennunni?“

„Vel fyrst lengi,“ sagði Gunnar, „en þó lauk svo að hann grét.“

Og um allar sagnir hallaði hann mjög til en ló víða frá.

Kári stóðst þetta eigi. Hljóp hann þá inn með brugðnu sverðinu og kvað vísu þessa:

47. Hrósa hildar fúsir,

hvað hafa til fregið skatnar

hve, ráfáka, rákum

rennendur? Níals brennu.

Varðat veiti-Njörðum

víðeims að það síðan,

hrátt gat hrafn að slíta

hold, slælega goldið.

Þá hljóp hann innar eftir höllinni og hjó á hálsinn Gunnari Lambasyni og svo snart að höfuðið fauk upp á borðið fyrir konunginn og jarlana.

Sigurður jarl kenndi manninn þann er vegið hafði vígið og mælti: „Takið þér Kára og drepið hann.“

Kári hafði verið hirðmaður Sigurðar jarls og var allra manna vinsælastur og stóð engi upp að heldur þótt jarl ræddi um.

Kári mælti: „Það munu margir mæla, herra, að eg hafi þetta fyrir yður unnið að hefna hirðmanns yðvars.“

Flosi mælti: „Ekki gerði Kári þetta um sakleysi því að hann er í engum sættum við oss. Gerði hann það að sem hann átti.“

Kári gekk í braut og varð ekki eftir honum gengið. Fór Kári til skips síns og þeir félagar, var þá veður gott og sigldu þegar suður til Kataness og fóru upp í Þrasvík til göfugs manns er Skeggi hét og var með honum mjög lengi.

Þeir í Orkneyjum hreinsuðu borðin og báru út hinn dauða. Jarli var sagt að þeir hefðu siglt suður til Skotlands.

Sigtryggur konungur mælti: „Þessi var herðimaður mikill fyrir sér er svo rösklega vann að og sást ekki fyrir.“

Sigurður jarl svaraði: „Engum manni er Kári líkur í hvatleik sínum.“

Flosi tók nú til að segja söguna frá brennunni. Bar hann öllum vel og var því trúað.

Sigtryggur konungur vakti þá til um erindi sitt við Sigurð jarl og bað hann fara til orustu með sér í móti Bríani konungi. Jarl var lengi erfiður en kom svo að hann gerði kost á. Mælti hann það til að eiga móður hans og vera konungur á Írlandi ef þeir felldu Brían. En allir löttu Sigurð jarl í að ganga og týði ekki. Skildu þeir að því að Sigurður jarl hét ferðinni en Sigtryggur konungur hét honum móður sinni og konungdómi. Var svo mælt að Sigurður jarl skyldi kominn með her sinn allan til Dyflinnar að pálmsunnudegi.

Fór Sigtryggur konungur þá suður til Írlands og sagði Kormlöðu móður sinni að jarl hafði í gengið og svo hvað hann hafði til unnið. Hún lét vel yfir því en kvað þau þó skyldu draga að meira lið. Sigtryggur spurði hvaðan þess væri að von.

Hún sagði að víkingar tveir lágu úti fyrir vestan Mön og höfðu þrjá tigu skipa „og svo harðfengir að ekki stendur við. Heitir annar Óspakur en annar Bróðir. Þú skalt fara til móts við þá og láta ekki að skorta að koma þeim í með þér hvað sem þeir mæla til.“

Sigtryggur konungur fer nú og leitar víkinganna og fann þá fyrir utan Mön. Ber Sigtryggur konungur þegar upp erindi sitt en Bróðir skarst undan allt til þess er Sigtryggur konungur hét honum konungdómi og móður sinni. Og skyldi þetta fara svo hljótt að Sigurður jarl yrði eigi vís. Hann skyldi og koma pálmsunnudag til Dyflinnar. Sigtryggur konungur fór heim til móður sinnar og sagði henni hvar þá var komið.

Eftir þetta talast þeir við Óspakur og Bróðir. Sagði þá Bróðir Óspaki alla viðræðu þeirra Sigtryggs og bað hann fara til bardaga með sér í móti Bríani konungi og kvað sér mikið við liggja. Óspakur kvaðst eigi vilja berjast í móti svo góðum konungi. Urðu þeir þá báðir reiðir og skiptu þegar liði sínu. Hafði Óspakur tíu skip en Bróðir tuttugu. Óspakur var heiðinn og allra manna vitrastur. Hann lagði skip sín inn á sundið er Bróðir lá fyrir utan. Bróðir hafði verið maður kristinn og messudjákn að vígslu en hann hafði kastað trú sinni og gerðist guðníðingur og blótaði nú heiðnar vættir og var allra manna fjölkunnigastur. Hann hafði herbúnað þann er eigi bitu járn. Hann var bæði mikill og sterkur og hafði hár svo mikið að hann drap undir belti sér. Það var svart.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 155

2016-01-09T21:21:59Z

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 155 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 155==

'''GUNNAR LAMBI'S SON'S SLAYING.'''

Just at that very time Kari and Kolbein and David the White came to Hrossey unawares to all men. They went straightway up on land, but a few men watched their ship.

Kari and his fellows went straight to the earl's homestead, and came to the hall about drinking time.

It so happened that just then Gunnar was telling the story of the burning, but they were listening to him meanwhile outside. This was on Yule-day itself.

Now King Sigtrygg asked, "How did Skarphedinn bear the burning?"

"Well at first for a long time," said Gunnar, "but still the end of it was that he wept." And so he went on giving an unfair leaning in his story, but every now and then he laughed out loud.

Kari could not stand this, and then he ran in with his sword drawn, and sang this song:

"Men of might, in battle eager,
Boast of burning Njal's abode,
Have the Princes heard how sturdy
Seahorse racers sought revenge?
Hath not since, on foemen holding
High the shield's broad orb aloft,
All that wrong been fully wroken?
Raw flesh ravens got to tear."

So he ran in up the hall, and smote Gunnar Lambi's son on the neck with such a sharp blow, that his head spun off on to the board before the king and the earls, and the board was all one gore of blood, and the earl's clothing too.

Earl Sigurd knew the man that had done the deed, and called out, "Seize Kari and kill him."

Kari had been one of Earl Sigurd's bodyguard, and he was of all men most beloved by his friends; and no man stood up a whit more for the earl's speech.

"Many would say, Lord," said Kari, "that I have done this deed on your behalf, to avenge your henchman."

Then Flosi said, "Kari hath not done this without a cause; he is in no atonement with us, and he only did what he had a right to do."

So Kari walked away, and there was no hue and cry after him. Kari fared to his ship, and his fellows with him. The weather was then good, and they sailed off at once south to Caithness, and went on shore at Thraswick to the house of a worthy man whose name was Skeggi, and with him they stayed a very long while.

Those behind in the Orkneys cleansed the board, and bore out the dead man.

The earl was told that they had set sail south for Scotland, and King Sigtrygg said, "This was a mighty bold fellow, who dealt his stroke so stoutly, and never thought twice about it!"

Then Earl Sigurd answered, "There is no man like Kari for dash and daring."

Now Flosi undertook to tell the story of the burning, and he was fair to all; and therefore what he said was believed.

Then King Sigtrygg stirred in his business with Earl Sigurd, and bade him go to the war with him against King Brian.

The earl was long steadfast, but the end of it was that he let the king have his way, but said he must have his mother's hand for his help, and be king in Ireland, if they slew Brian. But all his men besought Earl Sigurd not to go into the war, but it was all no good.

So they parted on the understanding that Earl Sigurd gave his word to go; but King Sigtrygg promised him his mother and the kingdom.

It was so settled that Earl Sigurd was to come with all his host to Dublin by Palm Sunday.

Then King Sigtrygg fared south to Ireland, and told his mother Kormlada that the earl had undertaken to come, and also what he had pledged himself to grant him.

She showed herself well pleased at that, but said they must gather greater force still.

Sigtrygg asked whence this was to be looked for?

She said there were two vikings lying off the west of Man; and that they had thirty ships, and, she went on, "They are men of such hardihood that nothing can withstand them. The one's name is Ospak, and the other's Brodir. Thou shalt fare to find them, and spare nothing to get them into thy quarrel, whatever price they ask."

Now King Sigtrygg fares and seeks the vikings, and found them lying outside off Man; King Sigtrygg brings forward his errand at once, but Brodir shrank from helping him until he, King Sigtrygg, promised him the kingdom and his mother, and they were to keep this such a secret that Earl Sigurd should know nothing about it; Brodir too was to come to Dublin on Palm Sunday.

So King Sigtrygg fared home to his mother, and told her how things stood.

After that those brothers, Ospak and Brodir, talked together, and then Brodir told Ospak all that he and Sigtrygg had spoken of, and bade him fare to battle with him against King Brian, and said he set much store on his going.

But Ospak said he would not fight against so good a king.

Then they were both wroth, and sundered their band at once. Ospak had ten ships and Brodir twenty.

Ospak was a heathen, and the wisest of all men. He laid his ships inside in a sound, but Brodir lay outside him.

Brodir had been a Christian man and a mass-deacon by consecration, but he had thrown off his faith and become God's dastard, and now worshipped heathen fiends, and he was of all men most skilled in sorcery. He had that coat of mail on which no steel would bite. He was both tall and strong, and had such long locks that he tucked them under his belt. His hair was black.

==References==

<references />

==Kafli 155==

Í þenna tíma komu þeir Kári og Kolbeinn og Davíður hvíti til Hrosseyjar öllum á óvart. Gengu þeir þegar upp á land en fáir menn gættu skips. Kári og þeir félagar gengu þegar til jarlsbæjarins og komu að höllinni um drykkju. Bar það saman og þá var Gunnar að að segja söguna <ref>'''þá var Gunnar að að segja söguna''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (bls. 50)</ref>
en þeir hlýddu til á meðan úti. Þetta var jóladaginn sjálfan.

Sigtryggur konungur spurði: „Hversu þoldi Skarphéðinn í brennunni?“

„Vel fyrst lengi,“ sagði Gunnar, „en þó lauk svo að hann grét.“

Og um allar sagnir hallaði hann mjög til en ló víða frá.

Kári stóðst þetta eigi. Hljóp hann þá inn með brugðnu sverðinu og kvað vísu þessa:

47. Hrósa hildar fúsir,

hvað hafa til fregið skatnar

hve, ráfáka, rákum

rennendur? Níals brennu.

Varðat veiti-Njörðum

víðeims að það síðan,

hrátt gat hrafn að slíta

hold, slælega goldið.

Þá hljóp hann innar eftir höllinni og hjó á hálsinn Gunnari Lambasyni og svo snart að höfuðið fauk upp á borðið fyrir konunginn og jarlana.

Sigurður jarl kenndi manninn þann er vegið hafði vígið og mælti: „Takið þér Kára og drepið hann.“

Kári hafði verið hirðmaður Sigurðar jarls og var allra manna vinsælastur og stóð engi upp að heldur þótt jarl ræddi um.

Kári mælti: „Það munu margir mæla, herra, að eg hafi þetta fyrir yður unnið að hefna hirðmanns yðvars.“

Flosi mælti: „Ekki gerði Kári þetta um sakleysi því að hann er í engum sættum við oss. Gerði hann það að sem hann átti.“

Kári gekk í braut og varð ekki eftir honum gengið. Fór Kári til skips síns og þeir félagar, var þá veður gott og sigldu þegar suður til Kataness og fóru upp í Þrasvík til göfugs manns er Skeggi hét og var með honum mjög lengi.

Þeir í Orkneyjum hreinsuðu borðin og báru út hinn dauða. Jarli var sagt að þeir hefðu siglt suður til Skotlands.

Sigtryggur konungur mælti: „Þessi var herðimaður mikill fyrir sér er svo rösklega vann að og sást ekki fyrir.“

Sigurður jarl svaraði: „Engum manni er Kári líkur í hvatleik sínum.“

Flosi tók nú til að segja söguna frá brennunni. Bar hann öllum vel og var því trúað.

Sigtryggur konungur vakti þá til um erindi sitt við Sigurð jarl og bað hann fara til orustu með sér í móti Bríani konungi. Jarl var lengi erfiður en kom svo að hann gerði kost á. Mælti hann það til að eiga móður hans og vera konungur á Írlandi ef þeir felldu Brían. En allir löttu Sigurð jarl í að ganga og týði ekki. Skildu þeir að því að Sigurður jarl hét ferðinni en Sigtryggur konungur hét honum móður sinni og konungdómi. Var svo mælt að Sigurður jarl skyldi kominn með her sinn allan til Dyflinnar að pálmsunnudegi.

Fór Sigtryggur konungur þá suður til Írlands og sagði Kormlöðu móður sinni að jarl hafði í gengið og svo hvað hann hafði til unnið. Hún lét vel yfir því en kvað þau þó skyldu draga að meira lið. Sigtryggur spurði hvaðan þess væri að von.

Hún sagði að víkingar tveir lágu úti fyrir vestan Mön og höfðu þrjá tigu skipa „og svo harðfengir að ekki stendur við. Heitir annar Óspakur en annar Bróðir. Þú skalt fara til móts við þá og láta ekki að skorta að koma þeim í með þér hvað sem þeir mæla til.“

Sigtryggur konungur fer nú og leitar víkinganna og fann þá fyrir utan Mön. Ber Sigtryggur konungur þegar upp erindi sitt en Bróðir skarst undan allt til þess er Sigtryggur konungur hét honum konungdómi og móður sinni. Og skyldi þetta fara svo hljótt að Sigurður jarl yrði eigi vís. Hann skyldi og koma pálmsunnudag til Dyflinnar. Sigtryggur konungur fór heim til móður sinnar og sagði henni hvar þá var komið.

Eftir þetta talast þeir við Óspakur og Bróðir. Sagði þá Bróðir Óspaki alla viðræðu þeirra Sigtryggs og bað hann fara til bardaga með sér í móti Bríani konungi og kvað sér mikið við liggja. Óspakur kvaðst eigi vilja berjast í móti svo góðum konungi. Urðu þeir þá báðir reiðir og skiptu þegar liði sínu. Hafði Óspakur tíu skip en Bróðir tuttugu. Óspakur var heiðinn og allra manna vitrastur. Hann lagði skip sín inn á sundið er Bróðir lá fyrir utan. Bróðir hafði verið maður kristinn og messudjákn að vígslu en hann hafði kastað trú sinni og gerðist guðníðingur og blótaði nú heiðnar vættir og var allra manna fjölkunnigastur. Hann hafði herbúnað þann er eigi bitu járn. Hann var bæði mikill og sterkur og hafði hár svo mikið að hann drap undir belti sér. Það var svart.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu

2016-01-09T20:59:20Z

Zuzana Stankovitsova: /* References */

* '''Author''': Hermann Pálsson
* '''Title''': Eftir Njálsbrennu
* '''Published in''': ''Andvari'' 108 (1)
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1983
* '''Pages''': 47-50
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000535922
* '''Reference''': Hermann Pálsson. "Eftir Njálsbrennu." ''Andvari'' 108 (1983): 47-50
----
* '''Key words''':

==Annotation==
The author discusses the reactions of Þórhallur Ásgrímsson and Kári Sölmundarson to Njáll's death. Both show a physical reaction but in a different way. Kári expresses himself in poetic form. Six poems in Njáls saga are attributed to Kári, but Hermann Pálsson disputes his authorship. However, their author was familiar with another poem composed by Gizur Þorvaldsson after the burnings in Flugumýri in 1253. Hermann Pálsson discusses the similarities between the burnings in Flugumýri and in Njáls saga, but there is no consensus about the connections between them. Hermann Pálsson references two scholars, Barði Guðmundsson, who argued that the author of Njáls saga must have known Sturla Þórðarsson's Íslendingasaga, as the two stories of burnings display clear connections, and Einar Ólafur Sveinsson, who considered the author of Njáls saga to have based the burning scene on Selsbana þáttr from Ólafs saga helga.

==Lýsing==
Hermann fjallar um viðbrögð Þórhalls Ásgrímssonar og Kára Sölmundarsonar við dauða Njáls. Þeir sýna báðir líkamlega einkenni en þó á ólíkan hátt. Kári gerir grein fyrir sínum viðbrögðum í vísu. Í Njálssögu eru Kára eignaðar sex vísur en Hermann telur að hann hafi ekki samið þær. Sá sem þær samdi hafi hins vegar þekkt til annarrar vísu sem samin var af Gizuri Þorvaldssyni eftir Flugumýrarbrennu 1253. Hermann ræðir einnig að lýsingum á Flugmýrarbrennu og Njálsbrennu svipi mjög saman en menn eru ekki sammála um hvernig eigi að skýra þennan skyldleika. Nefnir Hermann hér tvo fræðimenn sem ekki eru á einu máli, Barða Guðmundsson sem taldi að höfundur Njálu hefði þekkt Íslendingasögu Sturlu Þórðarsonar enda greinileg rittengsl milli brennusagnanna, og Einar Ólaf Sveinsson sem taldi að líklega hafi Njáluhöfundur stuðst við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga í brennulýsingum sínum.

==See also==

==References==

[[Njála,_132|Chapter 132]]: '''Kemrat, Ullur, um allar''': "Skáldið sem orti vísuna í orðastað Kára mun hafa þekkt ljóðlínur annars manns, sem varð að þola enn þyngri harma. Eftir Flugumýrarbrennu (22.október 1253), kveðjur einn Gizur Þorvaldsson vísu, þar sem hann tímir harmsakir sínar" (bls.48).

[[Njála,_155|Chapter 155]]: '''þá var Gunnar að að segja söguna''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." (Bls.50)

==Links==

* ''Written by:'' Vilborg R. Einarsdóttir
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu

2016-01-09T19:37:41Z

Zuzana Stankovitsova:

* '''Author''': Hermann Pálsson
* '''Title''': Eftir Njálsbrennu
* '''Published in''': ''Andvari'' 108 (1)
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1983
* '''Pages''': 47-50
* '''E-text''': http://timarit.is/view_page_init.jsp?gegnirId=000535922
* '''Reference''': Hermann Pálsson. "Eftir Njálsbrennu." ''Andvari'' 108 (1983): 47-50
----
* '''Key words''':

==Annotation==
The author discusses the reactions of Þórhallur Ásgrímsson and Kári Sölmundarson to Njáll's death. Both show a physical reaction but in a different way. Kári expresses himself in poetic form. Six poems in Njáls saga are attributed to Kári, but Hermann Pálsson disputes his authorship. However, their author was familiar with another poem composed by Gizur Þorvaldsson after the burnings in Flugumýri in 1253. Hermann Pálsson discusses the similarities between the burnings in Flugumýri and in Njáls saga, but there is no consensus about the connections between them. Hermann Pálsson references two scholars, Barði Guðmundsson, who argued that the author of Njáls saga must have known Sturla Þórðarsson's Íslendingasaga, as the two stories of burnings display clear connections, and Einar Ólafur Sveinsson, who considered the author of Njáls saga to have based the burning scene on Selsbana þáttr from Ólafs saga helga.

==Lýsing==
Hermann fjallar um viðbrögð Þórhalls Ásgrímssonar og Kára Sölmundarsonar við dauða Njáls. Þeir sýna báðir líkamlega einkenni en þó á ólíkan hátt. Kári gerir grein fyrir sínum viðbrögðum í vísu. Í Njálssögu eru Kára eignaðar sex vísur en Hermann telur að hann hafi ekki samið þær. Sá sem þær samdi hafi hins vegar þekkt til annarrar vísu sem samin var af Gizuri Þorvaldssyni eftir Flugumýrarbrennu 1253. Hermann ræðir einnig að lýsingum á Flugmýrarbrennu og Njálsbrennu svipi mjög saman en menn eru ekki sammála um hvernig eigi að skýra þennan skyldleika. Nefnir Hermann hér tvo fræðimenn sem ekki eru á einu máli, Barða Guðmundsson sem taldi að höfundur Njálu hefði þekkt Íslendingasögu Sturlu Þórðarsonar enda greinileg rittengsl milli brennusagnanna, og Einar Ólaf Sveinsson sem taldi að líklega hafi Njáluhöfundur stuðst við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga í brennulýsingum sínum.

==See also==

==References==

==Links==

* ''Written by:'' Vilborg R. Einarsdóttir
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu

2016-01-09T19:36:39Z

Zuzana Stankovitsova: /* Links */

* '''Author''': Hermann Pálsson
* '''Title''': Eftir Njálsbrennu
* '''Published in''': ''Andvari'' 108 (1)
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1983
* '''Pages''': 47-50
* '''E-text''':
* '''Reference''': Hermann Pálsson. "Eftir Njálsbrennu." ''Andvari'' 108 (1983): 47-50
----
* '''Key words''':

==Annotation==
The author discusses the reactions of Þórhallur Ásgrímsson and Kári Sölmundarson to Njáll's death. Both show a physical reaction but in a different way. Kári expresses himself in poetic form. Six poems in Njáls saga are attributed to Kári, but Hermann Pálsson disputes his authorship. However, their author was familiar with another poem composed by Gizur Þorvaldsson after the burnings in Flugumýri in 1253. Hermann Pálsson discusses the similarities between the burnings in Flugumýri and in Njáls saga, but there is no consensus about the connections between them. Hermann Pálsson references two scholars, Barði Guðmundsson, who argued that the author of Njáls saga must have known Sturla Þórðarsson's Íslendingasaga, as the two stories of burnings display clear connections, and Einar Ólafur Sveinsson, who considered the author of Njáls saga to have based the burning scene on Selsbana þáttr from Ólafs saga helga.

==Lýsing==
Hermann fjallar um viðbrögð Þórhalls Ásgrímssonar og Kára Sölmundarsonar við dauða Njáls. Þeir sýna báðir líkamlega einkenni en þó á ólíkan hátt. Kári gerir grein fyrir sínum viðbrögðum í vísu. Í Njálssögu eru Kára eignaðar sex vísur en Hermann telur að hann hafi ekki samið þær. Sá sem þær samdi hafi hins vegar þekkt til annarrar vísu sem samin var af Gizuri Þorvaldssyni eftir Flugumýrarbrennu 1253. Hermann ræðir einnig að lýsingum á Flugmýrarbrennu og Njálsbrennu svipi mjög saman en menn eru ekki sammála um hvernig eigi að skýra þennan skyldleika. Nefnir Hermann hér tvo fræðimenn sem ekki eru á einu máli, Barða Guðmundsson sem taldi að höfundur Njálu hefði þekkt Íslendingasögu Sturlu Þórðarsonar enda greinileg rittengsl milli brennusagnanna, og Einar Ólaf Sveinsson sem taldi að líklega hafi Njáluhöfundur stuðst við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga í brennulýsingum sínum.

==See also==

==References==

==Links==

* ''Written by:'' Vilborg R. Einarsdóttir
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu

2016-01-09T19:35:58Z

Zuzana Stankovitsova:

* '''Author''': Hermann Pálsson
* '''Title''': Eftir Njálsbrennu
* '''Published in''': ''Andvari'' 108 (1)
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 1983
* '''Pages''': 47-50
* '''E-text''':
* '''Reference''': Hermann Pálsson. "Eftir Njálsbrennu." ''Andvari'' 108 (1983): 47-50
----
* '''Key words''':

==Annotation==
The author discusses the reactions of Þórhallur Ásgrímsson and Kári Sölmundarson to Njáll's death. Both show a physical reaction but in a different way. Kári expresses himself in poetic form. Six poems in Njáls saga are attributed to Kári, but Hermann Pálsson disputes his authorship. However, their author was familiar with another poem composed by Gizur Þorvaldsson after the burnings in Flugumýri in 1253. Hermann Pálsson discusses the similarities between the burnings in Flugumýri and in Njáls saga, but there is no consensus about the connections between them. Hermann Pálsson references two scholars, Barði Guðmundsson, who argued that the author of Njáls saga must have known Sturla Þórðarsson's Íslendingasaga, as the two stories of burnings display clear connections, and Einar Ólafur Sveinsson, who considered the author of Njáls saga to have based the burning scene on Selsbana þáttr from Ólafs saga helga.

==Lýsing==
Hermann fjallar um viðbrögð Þórhalls Ásgrímssonar og Kára Sölmundarsonar við dauða Njáls. Þeir sýna báðir líkamlega einkenni en þó á ólíkan hátt. Kári gerir grein fyrir sínum viðbrögðum í vísu. Í Njálssögu eru Kára eignaðar sex vísur en Hermann telur að hann hafi ekki samið þær. Sá sem þær samdi hafi hins vegar þekkt til annarrar vísu sem samin var af Gizuri Þorvaldssyni eftir Flugumýrarbrennu 1253. Hermann ræðir einnig að lýsingum á Flugmýrarbrennu og Njálsbrennu svipi mjög saman en menn eru ekki sammála um hvernig eigi að skýra þennan skyldleika. Nefnir Hermann hér tvo fræðimenn sem ekki eru á einu máli, Barða Guðmundsson sem taldi að höfundur Njálu hefði þekkt Íslendingasögu Sturlu Þórðarsonar enda greinileg rittengsl milli brennusagnanna, og Einar Ólaf Sveinsson sem taldi að líklega hafi Njáluhöfundur stuðst við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga í brennulýsingum sínum.

==See also==

==References==

==Links==

* ''Written by:''
* ''Icelandic/English translation:''

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Heide, Eldar. Auga til Egil: ei nytolkning av ein tekststad i Egilssoga

2016-01-09T19:13:49Z

Zuzana Stankovitsova:

* '''Author''': Heide, Eldar.
* '''Title''': Auga til Egil: Ei nytolkning av ein tekststad i Egilssoga
* '''Published in''': ''Arkiv för nordisk filologi'' 115
* '''Place, Publisher''':
* '''Year''': 2000
* '''Pages''': 119-24
* '''E-text''':
* '''Reference''': Heide, Eldar. "Auga til Egil: Ei nytolkning av ein tekststad i Egilssoga." ''Arkiv för nordisk filologi'' 115 (2000): 119-24.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
Heide discusses how eyes and glances can be understood as equivalents of weapons. When Egill moves his eyebrows up and down in the hall of King Athelstan, after the death of Þórólfur, it corresponds to him drawing his sword out halfway and then pushing it back into the sheath. Heide mentions several other examples from sagas where a sharp glance is equivalent to weapons and points out parallels between how both Sigurður Jórsalafari and Egill Skallagrímsson threaten the people they speak to with their eyes and glances, parallel to the sword.

==Lýsing==
Í greininni fjallar Heide um hvernig augu og augnaráð geta verið jafngildi vopna. Þegar Egill lætur augabrúnir ganga ýmist niður á kinnar eða upp á enni í höll Aðalsteins Englandskonungs, eftir fall Þórólfs, samsvarar það því hvernig hann við sama tækifæri dregur sverð sitt út til hálfs og skellir því síðan í slíðrin aftur. Heide rekur dæmi úr fleiri sögum um hvernig hvöss augu jafngilda vopnum og sýnir fram á hliðstæðu þess hvernig Sigurður Jórsalafari og Egill Skallagrímsson beita augum og augnaráði, samhliða sverði, til að ógna viðmælendum sínum.

==See also==

==References==
[[Egla,_55|Chapter 55]] '''þá hleypti hann annarri brúninni ofan á kinnina en annarri upp í hárrætur''': "Oppsummert er tolkingsforslaget mitt altså at auga skal oppfattast som eit våpen parallelt til sverdet, og augnebryna (og augnelokka) som ein parallell til slira. Å sperre opp og knipe att annakvart auge blir dermed ein parallell til å dra sverdet halvt og så smelle det nedi slira att" (p. 123).

==Links==

* ''Written by:'' Ásdís Hafrún Benediktsdóttir
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Egla, 55

2016-01-09T19:13:03Z

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 55 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 55==

'''Egil buries Thorolf'''

While his men still pursued the fugitives, king Athelstan left the battle-field, and rode back to the town, nor stayed he for the night before he came thither. But Egil pursued the flying foe, and followed them far, slaying every man whom he overtook. At length, sated with pursuit, he with his followers turned back, and came where the battle had been, and found there the dead body of his brother Thorolf. He took it up, washed it, and performed such other offices as were the wont of the time. They dug a grave there, and laid Thorolf therein with all his weapons and raiment. Then Egil clasped a gold bracelet<ref>'''clasped a gold bracelet''': „I think it is underestimating some of the deeper roots of his character, as a man and as a poet, to ascribe to him a meanness such as evoked by the word avarice. The conflict in his mind – if there ever was one – did not arise out of material, but of spiritual interests. Is it in keeping with this supposed vice, when Egill puts a gold ring on both Þórólf’s arms before burying him?“ [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 23).</ref> on either wrist before he parted from him; this done they heaped on stones and cast in mould. Then Egil sang a stave:

'Dauntless the doughty champion 
Dashed on, the earl's bold slayer: 
In stormy stress of battle.<ref>'''in stormy stress of battle''': "Haukr [Valdísarson] apparently knew Egill’s verse in Egils Saga about the battle in Vínheiðr. ‘Helt, né hrafnar sultu,/ Hringr á vápna þingi,’ says Egill, and ‘þreklundaðr fell Þundar/ Þórólfr í gný stórum,’ which should be compared with: ‘Hrings fell á því þingi/ Þórólfr í gný stórum,’ in the [Íslendinga]drápa." [[Jónas Kristjánsson. Íslendingadrápa and Oral Tradition]] (p. 90).</ref> 
Stout-hearted Thorolf fell. 
Green grows on soil<ref>'''Green grows on soil''': "In one and the same verse the
impassive re-growing or, better said, the endless growing in nature is opposed to […]
the personal revolt, in a cry that is soon broken off and taken up again after a wide gap
of almost two verses «en vér verðum […] hylja harm»." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (p. 11).</ref> of Vin-heath 
Grass o'er my noble brother: 
But we our woe - a sorrow 
Worse than death-pang must bear.' 

And again he further sang:

'With warriors slain round standard 
The western field I burdened; 
Adils with my blue Adder 
Assailed mid snow of war. 
Olaf, young prince, encountered 
England in battle thunder: 
Hring stood not stour of weapons, 
Starved not the ravens' maw.' 

Then went Egil and those about him to seek king Athelstan, and at once went before the king, where he sat at the drinking. There was much noise of merriment. And when the king saw that Egil was come in, he bade the lower bench be cleared for them, and that Egil should sit in the high-seat facing the king. Egil sat down there, and cast his shield before his feet. He had his helm on his head, and laid his sword across his knees; and now and again he half drew it, then clashed it back into the sheath. He sat upright, but with head bent forward.

Egil was large-featured, broad of forehead, with large eyebrows, a nose not long but very thick, lips wide and long, chin exceeding broad, as was all about the jaws; thick-necked was he, and big-shouldered beyond other men, hard-featured, and grim when angry.<ref>'''narrative tool''': “This technique is used most effectively in chapter 55 of ''Egils saga'' where Egill finally takes over centre stage after the death of Þórólfr at the battle of Vínheiðr. All action seems to halt while the author skilfully builds the tension by giving a long description of Egill sitting across from the king, still in his armour, violently pulling his sword halfway out of its scabbard and slamming it back in.” [[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]] (s. 344).</ref> He was well-made, more than commonly tall, had hair wolf-gray and thick, but became early bald. He was black-eyed and brown-skinned,

But as he sat (as was before written), he drew one eye-brow down towards the cheek<ref>'''one eye-brow down towards the cheek''': "When in the grip of fury, Celtic and Germanic berserks contorted their faces and bodies in frightening ways. Among Irish heroes, Cū Chulainn is famous for this. Likewise tenth-century Egil: when he came to claim the wergild for his slain brother, he showed the king how mad he was by drooping one eyebrow down towards his cheek, raising the other up to the roots of his hair and moving his eyebrows alternately up and down." [[Speidel, Michael P. Berserks: A History of Indo-European “Mad Warriors”]] (p. 260).</ref>, the other up to the roots of the hair.<ref>'''up to the roots of the hair''': "In many ways this scene is reminiscent of the confrontation between Heiðrekr and Gestumblindi in Hervarar saga, and also of a scene in Grímnismál that was probably the prototype. The presence of fire, the face-to-face encounter between the kind and a newcomer, and the fact that Egill closes one eye as if in imitation of Óðinn, who occupies the role that Egill occupies in the two other episodes, can be viewed as allusions to these scenes, which, as we have seen, are both bound up with the motif of fratricide". [[Torfi H. Tulinius. An Attempt at Application: Interpreting Egils saga]] (p. 255).</ref><ref> '''he drew one eye-brow down towards the cheek, the other up to the roots of the hair''': "Oppsummert er tolkingsforslaget mitt altså at auga skal oppfattast som eit våpen parallelt til sverdet, og augnebryna (og augnelokka) som ein parallell til slira. Å sperre opp og knipe att annakvart auge blir dermed ein parallell til å dra sverdet halvt og så smelle det nedi slira att." [[Heide, Eldar. Auga til Egil: ei nytolkning av ein tekststad i Egilssoga]] (p. 123).</ref> He would not drink now, though the horn was borne to him, but alternately twitched his brows up and down. King Athelstan sat in the upper high-seat. He too laid his sword across his knees. When they had sat there for a time,<ref>'''sat there for a time''': "Þessi óviðjafnanlega smámynd úr Egils sögu ber snilld höfundarins fagurt vitni. Hann nær hinum sterkustu áhrifum með algerðu þagnarspili milli tveggja leikenda. [...] Ekki veit ég, hvað konungi hefur búið í hug, er hann horfðist í augu við Egil um hallargólf þvert, en mig grunar, að honum hafi þá skilizt, að það var sómi Þórólfs, hins fallna höfðingja, en ekki ágirnd ein, sem var um að tefla." [[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]] (pp. 97-98).</ref> then the king drew his sword from the sheath, and took from his arm a gold ring large and good, and placing it upon the sword-point he stood up, and went across the floor, and reached it over the fire<ref>'''reached it over the fire''': "When the king puts a gold ring on the tip of his sword and hands it across the fire to Egill, who receives it in like fashion, it is not just a sign of fear or mistrust, but also - symbolically - an act of social recognition. The exact symmetry in the way the two men are presented is more important than the gift involved; it shows Egill and Athelstan as equals. ... The imaginary vision of an English court where justice and generosity prevail is in stark contrast with the less favorable impression which the saga offers of the Norwegian courts of King Harald and his sons. From this point of view the author hardly included the Vínheiðr episode to relate an event in the history of Anglo-Saxon England but as a literary counterpoint with a thinly veiled political message." [[Magnús Fjalldal. A Farmer in the Court of King Athelstan]] (pp. 29-31).</ref> to Egil. Egil stood up and drew his sword, and went across the floor. He stuck the sword-point within the round of the ring, and drew it to him; then he went back to his place. The king sate him again in his high-seat. But when Egil was set down, he drew the ring on his arm, and then his brows went back to their place. He now laid down sword and helm, took the horn that they bare to him, and drank it off. Then sang he:

'Mailed monarch, god of battle, 
Maketh the tinkling circlet 
Hang, his own arm forsaking, 
On hawk-trod wrist of mine. 
I bear on arm brand-wielding 
Bracelet of red gold gladly. 
War-falcon's feeder meetly 
Findeth such meed of praise.' 

Thereafter Egil drank his share, and talked with others. Presently the king caused to be borne in two chests; two men bare each. Both were full of silver.

The king said: 'These chests, Egil, thou shalt have, and, if thou comest to Iceland, shalt carry this money to thy father; as payment for a son I send it to him: but some of the money thou shalt divide among such kinsmen of thyself and Thorolf as thou thinkest most honourable. But thou shalt take here payment for a brother with me, land or chattels, which thou wilt. And if thou wilt abide with me long, then will I give thee honour and dignity such as thyself mayst name.'

Egil took the money, and thanked the king for his gifts and friendly words. Thenceforward Egil began to be cheerful; and then he sang:

'In sorrow sadly drooping 
Sank my brows close-knitted; 
Then found I one who furrows 
Of forehead<ref>'''furrows of forehead''': "No doubt the wry sense of humour and jesting pleasure in his own ugliness, shown by Egill Skallagrímsson in his poems and verses, also owes something to tradition. On the other hand, the author is probably to be credited with some of the comic elements in Egill’s character. These arise mainly from one of the basic vices of heroic society – he is incurably avaricious. Since Egill is also essentially unselfconcious the author can make the avarice humorous by the casual air with which at various times he makes the point." [[Wilson, R.M. Comedy and Character in the Icelandic Family Sagas]] (p. 121-22).</ref> could smooth. 
Fierce-frowning cliffs that shaded 
My face a king hath lifted 
With gleam of golden armlet: 
Gloom leaveth my eyes.' 

Then those men were healed whose wounds left hope of life. Egil abode with king Athelstan<ref>'''Egil abode with king Athelstan''': "Wood includes Egill Skallagrímsson among the learned men who visited Athelstan’s court, but I dare say Egill was more at home with Eric Bloodaxe." [[Keynes, Simon. King Athelstan’s Books]] (p. 145).</ref> for the next winter after Thorolf's death, and had very great honour from the king. With Egil was then all that force which had followed the two brothers, and come alive out of the battle. Egil now made a poem about king Athelstan, and in it is this stave:

'Land-shielder, battle-quickener, 
Low now this scion royal 
Earls three hath laid. To Ella 
Earth must obedient bow. 
Lavish of gold, kin-glorious, 
Great Athelstan<ref>'''Great Athelstan''': "In these verses by Egill, the naming of the king in the poetic text, along with … indications of its performance context, combine to reinforce the statement of the prose that the poem from which they are taken was indeed composed for performance in England, in the presence of King Æthelstan." [[Jesch, Judith. Skaldic Verse in Scandinavian England]] (p. 316).</ref> victorious, 
Surely, I swear, all humbled 
To such high monarch yields.' 

But this is the burden in the poem:

'Reindeer-trod hills obey 
Bold Athelstan's high sway.' 

Then gave Athelstan further to Egil as poet's meed two gold rings, each weighing a mark, and therewith a costly cloak<ref>'''costly cloak''': "Rewarded poets become part of a relationship of service and payment for helping royal reputations. Egill composes a verse in praise of his new armband and produces another stanza iin praise of Aðalsteinn himself. The king further rewards him with gold and skikkja dýr, er konungr sjálfr hafði áðr borit... This kind of gift absorbs a poet and makes him into what the sovereign wants him to be: dressed for court; visibly in the king's debt; obviously a member of an individual lord's retinue." [[Waugh, Robin. Literacy, Royal Power, and King-Poet Relations in Old English and Old Norse Compositions]] (p. 301).</ref> that the king himself had formerly worn.<ref>'''the king himself had formerly worn:''' "But recherché: METTRE EN VALEUR au double sens du mot: - valeur littéraire (on dit que le poème qu'on va citer est "un rondelet moult bon", par exemple). (Méliador, v. 7275); - valeur financière (l'insertion est payée par le commanditaire)… - "Goal (i.e. of the poetic insertion): VALORISE in both senses of the term: - literary value (one says that the poem one quotes is "a very good rondelet" for example). (Méliador, v. 7275); - financial value (the insertion is paid by the sponsor)… " [[Cerquiglini, Jacqueline. Pour une typologie de l'insertion]] (p. 12).</ref>

But when spring came Egil signified to the king this, that he purposed to go away in the summer to Norway, and to learn 'how matters stand with Asgerdr, my late brother Thorolf's wife. A large property is there in all; but I know not whether there be children of theirs living. I am bound to look after them, if they live; but I am heir to all, if Thorolf died childless.'

The king answered, 'This will be, Egil, for you to arrange, to go away hence, if you think you have an errand of duty; but I think 'twere the best way that you should settle down here with me on such terms as you like to ask.'

Egil thanked the king for his words.

'I will,' he said, 'now first go, as I am in duty bound to do; but it is likely that I shall return hither to see after this promise so soon as I can.'

The king bade him do so.

Whereupon Egil made him ready to depart with his men; but of these many remained behind with the king. Egil had one large war-ship, and on board thereof a hundred men or thereabouts. And when he was ready for his voyage, and a fair wind blew, he put out to sea. He and king Athelstan parted with great friendship: the king begged Egil to return as soon as possible. This Egil promised to do.

Then Egil stood for Norway, and when he came to land sailed with all speed into the Firths. He heard these tidings, that lord Thorir was dead, and Arinbjorn had taken inheritance after him, and was made a baron. Egil went to Arinbjorn and got there a good welcome. Arinbjorn asked him to stay there. Egil accepted this, had his ship set up, and his crew lodged. But Arinbjorn received Egil and twelve men; they stayed with him through the winter.

==References==

<references />

==Kafli 55==

'''Egill jarðaði Þórólf'''

Aðalsteinn konungur sneri í brott frá orustunni en menn hans ráku flóttann. Hann reið aftur til borgarinnar og tók eigi fyrr náttstað en í borginni en Egill rak flóttann og fylgdi þeim lengi og drap hvern mann er hann náði. Síðan sneri hann aftur með sveitunga sína og fór þar til er orustan hafði verið og hitti þar Þórólf bróður sinn látinn. Hann tók upp lík hans og þó, bjó um síðan sem siðvenja var til. Grófu þeir þar gröf og settu Þórólf þar í með vopnum sínum öllum og klæðum. Síðan spennti Egill gullhring á hvora hönd<ref>'''gullhring á hvora hönd''': "I think it is underestimating some of the deeper roots of his character, as a man and as a poet, to ascribe to him a meanness such as evoked by the word avarice. The conflict in his mind – if there ever was one – did not arise out of material, but of spiritual interests. Is it in keeping with this supposed vice, when Egill puts a gold ring on both Þórólf’s arms before burying him?" [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 23).</ref> honum áður hann skildist við, hlóðu síðan að grjóti og jósu að moldu. Þá kvað Egill vísu:

Gekk, sá er óaðist ekki 
jarlmanns bani snarla, 
þreklundaðr féll, Þundar, 
Þórólfr, í gný stórum.<ref>'''í gný stórum''': "Haukr [Valdísarson] apparently knew Egill’s verse in Egils Saga about the battle in Vínheiðr. ‘Helt, né hrafnar sultu,/ Hringr á vápna þingi,’ says Egill, and ‘þreklundaðr fell Þundar/ Þórólfr í gný stórum,’ which should be compared with: ‘Hrings fell á því þingi/ Þórólfr í gný stórum,’ in the [Íslendinga]drápa." [[Jónas Kristjánsson. Íslendingadrápa and Oral Tradition]] (s. 90).</ref> 
Jörð grær, en vér verðum,<ref>'''Jörð grær, en vér verðum''': "In one and the same verse the
impassive re-growing or, better said, the endless growing in nature is opposed to […]
the personal revolt, in a cry that is soon broken off and taken up again after a wide gap
of almost two verses «en vér verðum […] hylja harm»." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 11).</ref> 
Vínu nær of mínum, 
helnauð er það, hylja 
harm, ágætum barma. 

Og enn kvað hann:

Valköstum hlóð eg vestan 
vang fyr merkistangir. 
Ótt var él það er sóttag 
Aðils blám Naðri. 
Háði ungum við Engla 
Ólafr þrimu stála. 
Hélt, né hrafnar sultu, 
Hringr á vopna þingi. 

Síðan fór Egill með sveit sína á fund Aðalsteins konungs og gekk þegar fyrir konung er hann sat við drykkju. Þar var glaumur mikill. Og er konungur sá að Egill var inn kominn þá mælti hann að rýma skyldi pallinn þann hinn óæðra fyrir þeim og mælti að Egill skyldi sitja þar í öndvegi gegnt konungi.

Egill settist þar niður og skaut skildinum fyrir fætur sér. Hann hafði hjálm á höfði og lagði sverðið um kné sér og dró annað skeið til hálfs en þá skellti hann aftur í slíðrin. Hann sat uppréttur og var gneyptur mjög. Egill var mikilleitur, ennibreiður, brúnamikill, nefið ekki langt en ákaflega digurt, granstæðið vítt og langt, hakan breið furðulega og svo allt um kjálkana, hálsdigur og herðimikill, svo að það bar frá því sem aðrir menn voru, harðleitur og grimmlegur þá er hann var reiður.<ref>'''narrative tool''': “This technique is used most effectively in chapter 55 of ''Egils saga'' where Egill finally takes over centre stage after the death of Þórólfr at the battle of Vínheiðr. All action seems to halt while the author skilfully builds the tension by giving a long description of Egill sitting across from the king, still in his armour, violently pulling his sword halfway out of its scabbard and slamming it back in.” [[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]] (s. 344).</ref> Hann var vel í vexti og hverjum manni hærri, úlfgrátt hárið og þykkt og varð snemma sköllóttur. En er hann sat, sem fyrr var ritað, þá hleypti hann annarri brúninni ofan<ref>'''annarri brúninni ofan''': "When in the grip of fury, Celtic and Germanic berserks contorted their faces and bodies in frightening ways. Among Irish heroes, Cū Chulainn is famous for this. Likewise tenth-century Egil: when he came to claim the wergild for his slain brother, he showed the king how mad he was by drooping one eyebrow down towards his cheek, raising the other up to the roots of his hair and moving his eyebrows alternately up and down." [[Speidel, Michael P. Berserks: A History of Indo-European “Mad Warriors”]] (s. 260).</ref> á kinnina en annarri upp í hárrætur.<ref>'''annarri upp í hárrætur''': "In many ways this scene is reminiscent of the confrontation between Heiðrekr and Gestumblindi in Hervarar saga, and also of a scene in Grímnismál that was probably the prototype. The presence of fire, the face-to-face encounter between the kind and a newcomer, and the fact that Egill closes one eye as if in imitation of Óðinn, who occupies the role that Egill occupies in the two other episodes, can be viewed as allusions to these scenes, which, as we have seen, are both bound up with the motif of fratricide". [[Torfi H. Tulinius. An Attempt at Application: Interpreting Egils saga]] (s. 255).</ref><ref>'''þá hleypti hann annarri brúninni ofan á kinnina en annarri upp í hárrætur''': "Oppsummert er tolkingsforslaget mitt altså at auga skal oppfattast som eit våpen parallelt til sverdet, og augnebryna (og augnelokka) som ein parallell til slira. Å sperre opp og knipe att annakvart auge blir dermed ein parallell til å dra sverdet halvt og så smelle det nedi slira att." [[Heide, Eldar. Auga til Egil: ei nytolkning av ein tekststad i Egilssoga]] (p. 123).</ref> Egill var svarteygur og skolbrúnn. Ekki vildi hann drekka þó að honum væri borið en ýmsum hleypti hann brúnunum ofan eða upp.

Aðalsteinn konungur sat í hásæti. Hann lagði og sverð um kné sér. Og er þeir sátu svo um hríð,<ref>'''sátu svo um hríð''': "Þessi óviðjafnanlega smámynd úr Egils sögu ber snilld höfundarins fagurt vitni. Hann nær hinum sterkustu áhrifum með algerðu þagnarspili milli tveggja leikenda. [...] Ekki veit ég, hvað konungi hefur búið í hug, er hann horfðist í augu við Egil um hallargólf þvert, en mig grunar, að honum hafi þá skilizt, að það var sómi Þórólfs, hins fallna höfðingja, en ekki ágirnd ein, sem var um að tefla." [[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]] (s. 97-98).</ref> þá dró konungur sverðið úr slíðrum og tók gullhring af hendi sér, mikinn og góðan, og dró á blóðrefilinn, stóð upp og gekk á gólfið og rétti yfir eldinn<ref>'''rétti yfir eldinn''': "When the king puts a gold ring on the tip of his sword and hands it across the fire to Egill, who receives it in like fashion, it is not just a sign of fear or mistrust, but also - symbolically - an act of social recognition. The exact symmetry in the way the two men are presented is more important than the gift involved; it shows Egill and Athelstan as equals. ... The imaginary vision of an English court where justice and generosity prevail is in stark contrast with the less favorable impression which the saga offers of the Norwegian courts of King Harald and his sons. From this point of view the author hardly included the Vínheiðr episode to relate an event in the history of Anglo-Saxon England but as a literary counterpoint with a thinly veiled political message." [[Magnús Fjalldal. A Farmer in the Court of King Athelstan]] (s. 29-31).</ref> til Egils. Egill stóð upp og brá sverðinu og gekk á gólfið. Hann stakk sverðinu í bug hringinum og dró að sér, gekk aftur til rúms síns. Konungur settist í hásæti. En er Egill settist niður dró hann hringinn á hönd sér og þá fóru brýnn hans í lag. Lagði hann þá niður sverðið og hjálminn og tók við dýrshorni er honum var borið og drakk af. Þá kvað hann:

Hvarmtangar lætr hanga 
hrynvirgil mér brynju 
Höðr á hauki troðnum 
heiðis vingameiði. 
Rítmeiðis kná eg reiða, 
ræðr gunnvala bræðir, 
gelgju seil á gálga 
geirveðrs, lofi að meira. 

Þaðan af drakk Egill að sínum hlut og mælti við aðra menn.

Eftir það lét konungur bera inn kistur tvær. Báru tveir menn hvora. Voru báðar fullar af silfri.

Konungur mælti: „Kistur þessar Egill skaltu hafa og, ef þú kemur til Íslands, skaltu færa þetta fé föður þínum, í sonargjöld sendi eg honum. En sumu fé skaltu skipta með frændum ykkrum Þórólfs þeim er þér þykja ágætastir. En þú skalt taka hér bróðurgjöld hjá mér, lönd eða lausaaura, hvort er þú vilt heldur, og ef þú vilt með mér dveljast lengdar þá skal eg hér fá þér sæmd og virðing þá er þú kannt mér sjálfur til segja.“

Egill tók við fénu og þakkaði konungi gjafar og vinmæli. Tók Egill þaðan af að gleðjast og þá kvað hann:

Knáttu hvarms af harmi 
hnúpgnípur mér drúpa. 
Nú fann eg þann er ennis 
ósléttur<ref>'''ennis ósléttur''': "No doubt the wry sense of humour and jesting pleasure in his own ugliness, shown by Egill Skallagrímsson in his poems and verses, also owes something to tradition. On the other hand, the author is probably to be credited with some of the comic elements in Egill’s character. These arise mainly from one of the basic vices of heroic society – he is incurably avaricious. Since Egill is also essentially unselfconcious the author can make the avarice humorous by the casual air with which at various times he makes the point." [[Wilson, R.M. Comedy and Character in the Icelandic Family Sagas]] (s. 121-22).</ref> þær rétti. 
Gramr hefir gerðihömrum 
grundar upp um hrundið, 
Sá er til ýgr, af augum, 
armsíma, mér grímu. 

Síðan voru græddir þeir menn er sárir voru og lífs auðið.

Egill dvaldist með Aðalsteini<ref>'''Egill dvaldist með Aðalsteini''': "Wood includes Egill Skallagrímsson among the learned men who visited Athelstan’s court, but I dare say Egill was more at home with Eric Bloodaxe." [[Keynes, Simon. King Athelstan’s Books]] (s. 145).</ref> konungi hinn næsta vetur eftir fall Þórólfs og hafði hann allmiklar virðingar af konungi. Var þá með honum lið það allt er áður hafði fylgt þeim báðum bræðrum og úr orustu höfðu komist. Þá orti Egill drápu um Aðalstein konung og er í því kvæði þetta:

Nú hefir foldgnár fellda, 
fellr jörð und nið Ellu, 
hjaldrsnerrandi, harra, 
höfuðbaðmr, þrjá jöfra. 
Aðalsteinn of vann<ref>'''Aðalsteinn of vann''': "In these verses by Egill, the naming of the king in the poetic text, along with … indications of its performance context, combine to reinforce the statement of the prose that the poem from which they are taken was indeed composed for performance in England, in the presence of King Æthelstan." [[Jesch, Judith. Skaldic Verse in Scandinavian England]] (s. 316).</ref> annað. 
Allt er lægra, kynfrægi, 
hér sverjum þess, hyrjar 
hrannbrjótr, konungmanni. 

En þetta er stefið í drápunni:

Nú liggr hæst und hraustum 
hreinbraut Aðalsteini. 

Aðalsteinn gaf þá enn Agli að bragarlaunum gullhringa tvo og stóð hvor mörk og þar fylgdi skikkja dýr<ref>'''fylgdi skikkja dýr''': "Rewarded poets become part of a relationship of service and payment for helping royal reputations. Egill composes a verse in praise of his new armband and produces another stanza iin praise of Aðalsteinn himself. The king further rewards him with gold and skikkja dýr, er konungr sjálfr hafði áðr borit... This kind of gift absorbs a poet and makes him into what the sovereign wants him to be: dressed for court; visibly in the king's debt; obviously a member of an individual lord's retinue." [[Waugh, Robin. Literacy, Royal Power, and King-Poet Relations in Old English and Old Norse Compositions]] (s. 301).</ref> er konungur sjálfur hafði áður borið.

En er voraði lýsti Egill yfir því fyrir konungi að hann ætlaði í brott um sumarið og til Noregs og vita hvað títt er um hag Ásgerðar „konu þeirrar er átt hefir Þórólfur bróðir minn. Þar standa saman fé mikil en eg veit eigi hvort börn þeirra lifa nokkur. Á eg þar fyrir að sjá ef þau lifa en eg á arf allan ef Þórólfur hefir barnlaus andast.“

Konungur sagði: „Það mun vera Egill á þínu forráði að fara héðan á brott ef þú þykist eiga skyldarerindi en hinn veg þykir mér best að þú takir hér staðfestu með mér og slíka kosti sem þú vilt beiðast.“

Egill þakkaði konungi orð sín „eg mun nú fara fyrst svo sem mér ber skylda til en það er líkara að eg vitji hingað þessa heita þá er eg kemst við.“

Konungur bað hann svo gera. Síðan bjóst Egill brott með liði sínu en margt dvaldist eftir með konungi. Egill hafði eitt langskip mikið og þar á hundrað manna eða vel svo. Og er hann var búinn ferðar sinnar og byr gaf þá hélt hann til hafs. Skildust þeir Aðalsteinn konungur með mikilli vináttu. Bað hann Egil koma aftur sem skjótast. Egill kvað svo vera skyldu.

Síðan hélt Egill til Noregs og er hann kom við land fór hann sem skyndilegast inn í Fjörðu. Hann spurði þau tíðindi að andaður var Þórir hersir en Arinbjörn hafði tekið við arfi og gerst lendur maður. Egill fór á fund Arinbjarnar og fékk þar góðar viðtökur. Bauð Arinbjörn honum þar að vera. Egill þekktist það. Lét hann setja upp skipið og vista lið. En Arinbjörn tók við Agli við tólfta mann og var með honum um veturinn.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 55

2016-01-09T19:11:18Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 55 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 55==

'''Egil buries Thorolf'''

While his men still pursued the fugitives, king Athelstan left the battle-field, and rode back to the town, nor stayed he for the night before he came thither. But Egil pursued the flying foe, and followed them far, slaying every man whom he overtook. At length, sated with pursuit, he with his followers turned back, and came where the battle had been, and found there the dead body of his brother Thorolf. He took it up, washed it, and performed such other offices as were the wont of the time. They dug a grave there, and laid Thorolf therein with all his weapons and raiment. Then Egil clasped a gold bracelet<ref>'''clasped a gold bracelet''': „I think it is underestimating some of the deeper roots of his character, as a man and as a poet, to ascribe to him a meanness such as evoked by the word avarice. The conflict in his mind – if there ever was one – did not arise out of material, but of spiritual interests. Is it in keeping with this supposed vice, when Egill puts a gold ring on both Þórólf’s arms before burying him?“ [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 23).</ref> on either wrist before he parted from him; this done they heaped on stones and cast in mould. Then Egil sang a stave:

'Dauntless the doughty champion 
Dashed on, the earl's bold slayer: 
In stormy stress of battle.<ref>'''in stormy stress of battle''': "Haukr [Valdísarson] apparently knew Egill’s verse in Egils Saga about the battle in Vínheiðr. ‘Helt, né hrafnar sultu,/ Hringr á vápna þingi,’ says Egill, and ‘þreklundaðr fell Þundar/ Þórólfr í gný stórum,’ which should be compared with: ‘Hrings fell á því þingi/ Þórólfr í gný stórum,’ in the [Íslendinga]drápa." [[Jónas Kristjánsson. Íslendingadrápa and Oral Tradition]] (p. 90).</ref> 
Stout-hearted Thorolf fell. 
Green grows on soil<ref>'''Green grows on soil''': "In one and the same verse the
impassive re-growing or, better said, the endless growing in nature is opposed to […]
the personal revolt, in a cry that is soon broken off and taken up again after a wide gap
of almost two verses «en vér verðum […] hylja harm»." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (p. 11).</ref> of Vin-heath 
Grass o'er my noble brother: 
But we our woe - a sorrow 
Worse than death-pang must bear.' 

And again he further sang:

'With warriors slain round standard 
The western field I burdened; 
Adils with my blue Adder 
Assailed mid snow of war. 
Olaf, young prince, encountered 
England in battle thunder: 
Hring stood not stour of weapons, 
Starved not the ravens' maw.' 

Then went Egil and those about him to seek king Athelstan, and at once went before the king, where he sat at the drinking. There was much noise of merriment. And when the king saw that Egil was come in, he bade the lower bench be cleared for them, and that Egil should sit in the high-seat facing the king. Egil sat down there, and cast his shield before his feet. He had his helm on his head, and laid his sword across his knees; and now and again he half drew it, then clashed it back into the sheath. He sat upright, but with head bent forward.

Egil was large-featured, broad of forehead, with large eyebrows, a nose not long but very thick, lips wide and long, chin exceeding broad, as was all about the jaws; thick-necked was he, and big-shouldered beyond other men, hard-featured, and grim when angry.<ref>'''narrative tool''': “This technique is used most effectively in chapter 55 of ''Egils saga'' where Egill finally takes over centre stage after the death of Þórólfr at the battle of Vínheiðr. All action seems to halt while the author skilfully builds the tension by giving a long description of Egill sitting across from the king, still in his armour, violently pulling his sword halfway out of its scabbard and slamming it back in.” [[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]] (s. 344).</ref> He was well-made, more than commonly tall, had hair wolf-gray and thick, but became early bald. He was black-eyed and brown-skinned,

But as he sat (as was before written), he drew one eye-brow down towards the cheek<ref>'''one eye-brow down towards the cheek''': "When in the grip of fury, Celtic and Germanic berserks contorted their faces and bodies in frightening ways. Among Irish heroes, Cū Chulainn is famous for this. Likewise tenth-century Egil: when he came to claim the wergild for his slain brother, he showed the king how mad he was by drooping one eyebrow down towards his cheek, raising the other up to the roots of his hair and moving his eyebrows alternately up and down." [[Speidel, Michael P. Berserks: A History of Indo-European “Mad Warriors”]] (p. 260).</ref>, the other up to the roots of the hair.<ref>'''up to the roots of the hair''': "In many ways this scene is reminiscent of the confrontation between Heiðrekr and Gestumblindi in Hervarar saga, and also of a scene in Grímnismál that was probably the prototype. The presence of fire, the face-to-face encounter between the kind and a newcomer, and the fact that Egill closes one eye as if in imitation of Óðinn, who occupies the role that Egill occupies in the two other episodes, can be viewed as allusions to these scenes, which, as we have seen, are both bound up with the motif of fratricide". [[Torfi H. Tulinius. An Attempt at Application: Interpreting Egils saga]] (p. 255).</ref><ref> '''he drew one eye-brow down towards the cheek, the other up to the roots of the hair''': "Oppsummert er tolkingsforslaget mitt altså at auga skal oppfattast som eit våpen parallelt til sverdet, og augnebryna (og augnelokka) som ein parallell til slira. Å sperre opp og knipe att annakvart auge blir dermed ein parallell til å dra sverdet halvt og så smelle det nedi slira att." [[Heide, Eldar. Auga til Egil: ei nytolkning av ein tekststad i Egilssoga]] (p. 123).</ref> He would not drink now, though the horn was borne to him, but alternately twitched his brows up and down. King Athelstan sat in the upper high-seat. He too laid his sword across his knees. When they had sat there for a time,<ref>'''sat there for a time''': "Þessi óviðjafnanlega smámynd úr Egils sögu ber snilld höfundarins fagurt vitni. Hann nær hinum sterkustu áhrifum með algerðu þagnarspili milli tveggja leikenda. [...] Ekki veit ég, hvað konungi hefur búið í hug, er hann horfðist í augu við Egil um hallargólf þvert, en mig grunar, að honum hafi þá skilizt, að það var sómi Þórólfs, hins fallna höfðingja, en ekki ágirnd ein, sem var um að tefla." [[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]] (pp. 97-98).</ref> then the king drew his sword from the sheath, and took from his arm a gold ring large and good, and placing it upon the sword-point he stood up, and went across the floor, and reached it over the fire<ref>'''reached it over the fire''': "When the king puts a gold ring on the tip of his sword and hands it across the fire to Egill, who receives it in like fashion, it is not just a sign of fear or mistrust, but also - symbolically - an act of social recognition. The exact symmetry in the way the two men are presented is more important than the gift involved; it shows Egill and Athelstan as equals. ... The imaginary vision of an English court where justice and generosity prevail is in stark contrast with the less favorable impression which the saga offers of the Norwegian courts of King Harald and his sons. From this point of view the author hardly included the Vínheiðr episode to relate an event in the history of Anglo-Saxon England but as a literary counterpoint with a thinly veiled political message." [[Magnús Fjalldal. A Farmer in the Court of King Athelstan]] (pp. 29-31).</ref> to Egil. Egil stood up and drew his sword, and went across the floor. He stuck the sword-point within the round of the ring, and drew it to him; then he went back to his place. The king sate him again in his high-seat. But when Egil was set down, he drew the ring on his arm, and then his brows went back to their place. He now laid down sword and helm, took the horn that they bare to him, and drank it off. Then sang he:

'Mailed monarch, god of battle, 
Maketh the tinkling circlet 
Hang, his own arm forsaking, 
On hawk-trod wrist of mine. 
I bear on arm brand-wielding 
Bracelet of red gold gladly. 
War-falcon's feeder meetly 
Findeth such meed of praise.' 

Thereafter Egil drank his share, and talked with others. Presently the king caused to be borne in two chests; two men bare each. Both were full of silver.

The king said: 'These chests, Egil, thou shalt have, and, if thou comest to Iceland, shalt carry this money to thy father; as payment for a son I send it to him: but some of the money thou shalt divide among such kinsmen of thyself and Thorolf as thou thinkest most honourable. But thou shalt take here payment for a brother with me, land or chattels, which thou wilt. And if thou wilt abide with me long, then will I give thee honour and dignity such as thyself mayst name.'

Egil took the money, and thanked the king for his gifts and friendly words. Thenceforward Egil began to be cheerful; and then he sang:

'In sorrow sadly drooping 
Sank my brows close-knitted; 
Then found I one who furrows 
Of forehead<ref>'''furrows of forehead''': "No doubt the wry sense of humour and jesting pleasure in his own ugliness, shown by Egill Skallagrímsson in his poems and verses, also owes something to tradition. On the other hand, the author is probably to be credited with some of the comic elements in Egill’s character. These arise mainly from one of the basic vices of heroic society – he is incurably avaricious. Since Egill is also essentially unselfconcious the author can make the avarice humorous by the casual air with which at various times he makes the point." [[Wilson, R.M. Comedy and Character in the Icelandic Family Sagas]] (p. 121-22).</ref> could smooth. 
Fierce-frowning cliffs that shaded 
My face a king hath lifted 
With gleam of golden armlet: 
Gloom leaveth my eyes.' 

Then those men were healed whose wounds left hope of life. Egil abode with king Athelstan<ref>'''Egil abode with king Athelstan''': "Wood includes Egill Skallagrímsson among the learned men who visited Athelstan’s court, but I dare say Egill was more at home with Eric Bloodaxe." [[Keynes, Simon. King Athelstan’s Books]] (p. 145).</ref> for the next winter after Thorolf's death, and had very great honour from the king. With Egil was then all that force which had followed the two brothers, and come alive out of the battle. Egil now made a poem about king Athelstan, and in it is this stave:

'Land-shielder, battle-quickener, 
Low now this scion royal 
Earls three hath laid. To Ella 
Earth must obedient bow. 
Lavish of gold, kin-glorious, 
Great Athelstan<ref>'''Great Athelstan''': "In these verses by Egill, the naming of the king in the poetic text, along with … indications of its performance context, combine to reinforce the statement of the prose that the poem from which they are taken was indeed composed for performance in England, in the presence of King Æthelstan." [[Jesch, Judith. Skaldic Verse in Scandinavian England]] (p. 316).</ref> victorious, 
Surely, I swear, all humbled 
To such high monarch yields.' 

But this is the burden in the poem:

'Reindeer-trod hills obey 
Bold Athelstan's high sway.' 

Then gave Athelstan further to Egil as poet's meed two gold rings, each weighing a mark, and therewith a costly cloak<ref>'''costly cloak''': "Rewarded poets become part of a relationship of service and payment for helping royal reputations. Egill composes a verse in praise of his new armband and produces another stanza iin praise of Aðalsteinn himself. The king further rewards him with gold and skikkja dýr, er konungr sjálfr hafði áðr borit... This kind of gift absorbs a poet and makes him into what the sovereign wants him to be: dressed for court; visibly in the king's debt; obviously a member of an individual lord's retinue." [[Waugh, Robin. Literacy, Royal Power, and King-Poet Relations in Old English and Old Norse Compositions]] (p. 301).</ref> that the king himself had formerly worn.<ref>'''the king himself had formerly worn:''' "But recherché: METTRE EN VALEUR au double sens du mot: - valeur littéraire (on dit que le poème qu'on va citer est "un rondelet moult bon", par exemple). (Méliador, v. 7275); - valeur financière (l'insertion est payée par le commanditaire)… - "Goal (i.e. of the poetic insertion): VALORISE in both senses of the term: - literary value (one says that the poem one quotes is "a very good rondelet" for example). (Méliador, v. 7275); - financial value (the insertion is paid by the sponsor)… " [[Cerquiglini, Jacqueline. Pour une typologie de l'insertion]] (p. 12).</ref>

But when spring came Egil signified to the king this, that he purposed to go away in the summer to Norway, and to learn 'how matters stand with Asgerdr, my late brother Thorolf's wife. A large property is there in all; but I know not whether there be children of theirs living. I am bound to look after them, if they live; but I am heir to all, if Thorolf died childless.'

The king answered, 'This will be, Egil, for you to arrange, to go away hence, if you think you have an errand of duty; but I think 'twere the best way that you should settle down here with me on such terms as you like to ask.'

Egil thanked the king for his words.

'I will,' he said, 'now first go, as I am in duty bound to do; but it is likely that I shall return hither to see after this promise so soon as I can.'

The king bade him do so.

Whereupon Egil made him ready to depart with his men; but of these many remained behind with the king. Egil had one large war-ship, and on board thereof a hundred men or thereabouts. And when he was ready for his voyage, and a fair wind blew, he put out to sea. He and king Athelstan parted with great friendship: the king begged Egil to return as soon as possible. This Egil promised to do.

Then Egil stood for Norway, and when he came to land sailed with all speed into the Firths. He heard these tidings, that lord Thorir was dead, and Arinbjorn had taken inheritance after him, and was made a baron. Egil went to Arinbjorn and got there a good welcome. Arinbjorn asked him to stay there. Egil accepted this, had his ship set up, and his crew lodged. But Arinbjorn received Egil and twelve men; they stayed with him through the winter.

==References==

<references />

==Kafli 55==

'''Egill jarðaði Þórólf'''

Aðalsteinn konungur sneri í brott frá orustunni en menn hans ráku flóttann. Hann reið aftur til borgarinnar og tók eigi fyrr náttstað en í borginni en Egill rak flóttann og fylgdi þeim lengi og drap hvern mann er hann náði. Síðan sneri hann aftur með sveitunga sína og fór þar til er orustan hafði verið og hitti þar Þórólf bróður sinn látinn. Hann tók upp lík hans og þó, bjó um síðan sem siðvenja var til. Grófu þeir þar gröf og settu Þórólf þar í með vopnum sínum öllum og klæðum. Síðan spennti Egill gullhring á hvora hönd<ref>'''gullhring á hvora hönd''': "I think it is underestimating some of the deeper roots of his character, as a man and as a poet, to ascribe to him a meanness such as evoked by the word avarice. The conflict in his mind – if there ever was one – did not arise out of material, but of spiritual interests. Is it in keeping with this supposed vice, when Egill puts a gold ring on both Þórólf’s arms before burying him?" [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 23).</ref> honum áður hann skildist við, hlóðu síðan að grjóti og jósu að moldu. Þá kvað Egill vísu:

Gekk, sá er óaðist ekki 
jarlmanns bani snarla, 
þreklundaðr féll, Þundar, 
Þórólfr, í gný stórum.<ref>'''í gný stórum''': "Haukr [Valdísarson] apparently knew Egill’s verse in Egils Saga about the battle in Vínheiðr. ‘Helt, né hrafnar sultu,/ Hringr á vápna þingi,’ says Egill, and ‘þreklundaðr fell Þundar/ Þórólfr í gný stórum,’ which should be compared with: ‘Hrings fell á því þingi/ Þórólfr í gný stórum,’ in the [Íslendinga]drápa." [[Jónas Kristjánsson. Íslendingadrápa and Oral Tradition]] (s. 90).</ref> 
Jörð grær, en vér verðum,<ref>'''Jörð grær, en vér verðum''': "In one and the same verse the
impassive re-growing or, better said, the endless growing in nature is opposed to […]
the personal revolt, in a cry that is soon broken off and taken up again after a wide gap
of almost two verses «en vér verðum […] hylja harm»." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 11).</ref> 
Vínu nær of mínum, 
helnauð er það, hylja 
harm, ágætum barma. 

Og enn kvað hann:

Valköstum hlóð eg vestan 
vang fyr merkistangir. 
Ótt var él það er sóttag 
Aðils blám Naðri. 
Háði ungum við Engla 
Ólafr þrimu stála. 
Hélt, né hrafnar sultu, 
Hringr á vopna þingi. 

Síðan fór Egill með sveit sína á fund Aðalsteins konungs og gekk þegar fyrir konung er hann sat við drykkju. Þar var glaumur mikill. Og er konungur sá að Egill var inn kominn þá mælti hann að rýma skyldi pallinn þann hinn óæðra fyrir þeim og mælti að Egill skyldi sitja þar í öndvegi gegnt konungi.

Egill settist þar niður og skaut skildinum fyrir fætur sér. Hann hafði hjálm á höfði og lagði sverðið um kné sér og dró annað skeið til hálfs en þá skellti hann aftur í slíðrin. Hann sat uppréttur og var gneyptur mjög. Egill var mikilleitur, ennibreiður, brúnamikill, nefið ekki langt en ákaflega digurt, granstæðið vítt og langt, hakan breið furðulega og svo allt um kjálkana, hálsdigur og herðimikill, svo að það bar frá því sem aðrir menn voru, harðleitur og grimmlegur þá er hann var reiður.<ref>'''narrative tool''': “This technique is used most effectively in chapter 55 of ''Egils saga'' where Egill finally takes over centre stage after the death of Þórólfr at the battle of Vínheiðr. All action seems to halt while the author skilfully builds the tension by giving a long description of Egill sitting across from the king, still in his armour, violently pulling his sword halfway out of its scabbard and slamming it back in.” [[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]] (s. 344).</ref> Hann var vel í vexti og hverjum manni hærri, úlfgrátt hárið og þykkt og varð snemma sköllóttur. En er hann sat, sem fyrr var ritað, þá hleypti hann annarri brúninni ofan<ref>'''annarri brúninni ofan''': "When in the grip of fury, Celtic and Germanic berserks contorted their faces and bodies in frightening ways. Among Irish heroes, Cū Chulainn is famous for this. Likewise tenth-century Egil: when he came to claim the wergild for his slain brother, he showed the king how mad he was by drooping one eyebrow down towards his cheek, raising the other up to the roots of his hair and moving his eyebrows alternately up and down." [[Speidel, Michael P. Berserks: A History of Indo-European “Mad Warriors”]] (s. 260).</ref> á kinnina en annarri upp í hárrætur.<ref>'''annarri upp í hárrætur''': "In many ways this scene is reminiscent of the confrontation between Heiðrekr and Gestumblindi in Hervarar saga, and also of a scene in Grímnismál that was probably the prototype. The presence of fire, the face-to-face encounter between the kind and a newcomer, and the fact that Egill closes one eye as if in imitation of Óðinn, who occupies the role that Egill occupies in the two other episodes, can be viewed as allusions to these scenes, which, as we have seen, are both bound up with the motif of fratricide". [[Torfi H. Tulinius. An Attempt at Application: Interpreting Egils saga]] (s. 255).</ref> Egill var svarteygur og skolbrúnn. Ekki vildi hann drekka þó að honum væri borið en ýmsum hleypti hann brúnunum ofan eða upp.

Aðalsteinn konungur sat í hásæti. Hann lagði og sverð um kné sér. Og er þeir sátu svo um hríð,<ref>'''sátu svo um hríð''': "Þessi óviðjafnanlega smámynd úr Egils sögu ber snilld höfundarins fagurt vitni. Hann nær hinum sterkustu áhrifum með algerðu þagnarspili milli tveggja leikenda. [...] Ekki veit ég, hvað konungi hefur búið í hug, er hann horfðist í augu við Egil um hallargólf þvert, en mig grunar, að honum hafi þá skilizt, að það var sómi Þórólfs, hins fallna höfðingja, en ekki ágirnd ein, sem var um að tefla." [[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]] (s. 97-98).</ref> þá dró konungur sverðið úr slíðrum og tók gullhring af hendi sér, mikinn og góðan, og dró á blóðrefilinn, stóð upp og gekk á gólfið og rétti yfir eldinn<ref>'''rétti yfir eldinn''': "When the king puts a gold ring on the tip of his sword and hands it across the fire to Egill, who receives it in like fashion, it is not just a sign of fear or mistrust, but also - symbolically - an act of social recognition. The exact symmetry in the way the two men are presented is more important than the gift involved; it shows Egill and Athelstan as equals. ... The imaginary vision of an English court where justice and generosity prevail is in stark contrast with the less favorable impression which the saga offers of the Norwegian courts of King Harald and his sons. From this point of view the author hardly included the Vínheiðr episode to relate an event in the history of Anglo-Saxon England but as a literary counterpoint with a thinly veiled political message." [[Magnús Fjalldal. A Farmer in the Court of King Athelstan]] (s. 29-31).</ref> til Egils. Egill stóð upp og brá sverðinu og gekk á gólfið. Hann stakk sverðinu í bug hringinum og dró að sér, gekk aftur til rúms síns. Konungur settist í hásæti. En er Egill settist niður dró hann hringinn á hönd sér og þá fóru brýnn hans í lag. Lagði hann þá niður sverðið og hjálminn og tók við dýrshorni er honum var borið og drakk af. Þá kvað hann:

Hvarmtangar lætr hanga 
hrynvirgil mér brynju 
Höðr á hauki troðnum 
heiðis vingameiði. 
Rítmeiðis kná eg reiða, 
ræðr gunnvala bræðir, 
gelgju seil á gálga 
geirveðrs, lofi að meira. 

Þaðan af drakk Egill að sínum hlut og mælti við aðra menn.

Eftir það lét konungur bera inn kistur tvær. Báru tveir menn hvora. Voru báðar fullar af silfri.

Konungur mælti: „Kistur þessar Egill skaltu hafa og, ef þú kemur til Íslands, skaltu færa þetta fé föður þínum, í sonargjöld sendi eg honum. En sumu fé skaltu skipta með frændum ykkrum Þórólfs þeim er þér þykja ágætastir. En þú skalt taka hér bróðurgjöld hjá mér, lönd eða lausaaura, hvort er þú vilt heldur, og ef þú vilt með mér dveljast lengdar þá skal eg hér fá þér sæmd og virðing þá er þú kannt mér sjálfur til segja.“

Egill tók við fénu og þakkaði konungi gjafar og vinmæli. Tók Egill þaðan af að gleðjast og þá kvað hann:

Knáttu hvarms af harmi 
hnúpgnípur mér drúpa. 
Nú fann eg þann er ennis 
ósléttur<ref>'''ennis ósléttur''': "No doubt the wry sense of humour and jesting pleasure in his own ugliness, shown by Egill Skallagrímsson in his poems and verses, also owes something to tradition. On the other hand, the author is probably to be credited with some of the comic elements in Egill’s character. These arise mainly from one of the basic vices of heroic society – he is incurably avaricious. Since Egill is also essentially unselfconcious the author can make the avarice humorous by the casual air with which at various times he makes the point." [[Wilson, R.M. Comedy and Character in the Icelandic Family Sagas]] (s. 121-22).</ref> þær rétti. 
Gramr hefir gerðihömrum 
grundar upp um hrundið, 
Sá er til ýgr, af augum, 
armsíma, mér grímu. 

Síðan voru græddir þeir menn er sárir voru og lífs auðið.

Egill dvaldist með Aðalsteini<ref>'''Egill dvaldist með Aðalsteini''': "Wood includes Egill Skallagrímsson among the learned men who visited Athelstan’s court, but I dare say Egill was more at home with Eric Bloodaxe." [[Keynes, Simon. King Athelstan’s Books]] (s. 145).</ref> konungi hinn næsta vetur eftir fall Þórólfs og hafði hann allmiklar virðingar af konungi. Var þá með honum lið það allt er áður hafði fylgt þeim báðum bræðrum og úr orustu höfðu komist. Þá orti Egill drápu um Aðalstein konung og er í því kvæði þetta:

Nú hefir foldgnár fellda, 
fellr jörð und nið Ellu, 
hjaldrsnerrandi, harra, 
höfuðbaðmr, þrjá jöfra. 
Aðalsteinn of vann<ref>'''Aðalsteinn of vann''': "In these verses by Egill, the naming of the king in the poetic text, along with … indications of its performance context, combine to reinforce the statement of the prose that the poem from which they are taken was indeed composed for performance in England, in the presence of King Æthelstan." [[Jesch, Judith. Skaldic Verse in Scandinavian England]] (s. 316).</ref> annað. 
Allt er lægra, kynfrægi, 
hér sverjum þess, hyrjar 
hrannbrjótr, konungmanni. 

En þetta er stefið í drápunni:

Nú liggr hæst und hraustum 
hreinbraut Aðalsteini. 

Aðalsteinn gaf þá enn Agli að bragarlaunum gullhringa tvo og stóð hvor mörk og þar fylgdi skikkja dýr<ref>'''fylgdi skikkja dýr''': "Rewarded poets become part of a relationship of service and payment for helping royal reputations. Egill composes a verse in praise of his new armband and produces another stanza iin praise of Aðalsteinn himself. The king further rewards him with gold and skikkja dýr, er konungr sjálfr hafði áðr borit... This kind of gift absorbs a poet and makes him into what the sovereign wants him to be: dressed for court; visibly in the king's debt; obviously a member of an individual lord's retinue." [[Waugh, Robin. Literacy, Royal Power, and King-Poet Relations in Old English and Old Norse Compositions]] (s. 301).</ref> er konungur sjálfur hafði áður borið.

En er voraði lýsti Egill yfir því fyrir konungi að hann ætlaði í brott um sumarið og til Noregs og vita hvað títt er um hag Ásgerðar „konu þeirrar er átt hefir Þórólfur bróðir minn. Þar standa saman fé mikil en eg veit eigi hvort börn þeirra lifa nokkur. Á eg þar fyrir að sjá ef þau lifa en eg á arf allan ef Þórólfur hefir barnlaus andast.“

Konungur sagði: „Það mun vera Egill á þínu forráði að fara héðan á brott ef þú þykist eiga skyldarerindi en hinn veg þykir mér best að þú takir hér staðfestu með mér og slíka kosti sem þú vilt beiðast.“

Egill þakkaði konungi orð sín „eg mun nú fara fyrst svo sem mér ber skylda til en það er líkara að eg vitji hingað þessa heita þá er eg kemst við.“

Konungur bað hann svo gera. Síðan bjóst Egill brott með liði sínu en margt dvaldist eftir með konungi. Egill hafði eitt langskip mikið og þar á hundrað manna eða vel svo. Og er hann var búinn ferðar sinnar og byr gaf þá hélt hann til hafs. Skildust þeir Aðalsteinn konungur með mikilli vináttu. Bað hann Egil koma aftur sem skjótast. Egill kvað svo vera skyldu.

Síðan hélt Egill til Noregs og er hann kom við land fór hann sem skyndilegast inn í Fjörðu. Hann spurði þau tíðindi að andaður var Þórir hersir en Arinbjörn hafði tekið við arfi og gerst lendur maður. Egill fór á fund Arinbjarnar og fékk þar góðar viðtökur. Bauð Arinbjörn honum þar að vera. Egill þekktist það. Lét hann setja upp skipið og vista lið. En Arinbjörn tók við Agli við tólfta mann og var með honum um veturinn.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 55

2016-01-09T19:10:45Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 55 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 55==

'''Egil buries Thorolf'''

While his men still pursued the fugitives, king Athelstan left the battle-field, and rode back to the town, nor stayed he for the night before he came thither. But Egil pursued the flying foe, and followed them far, slaying every man whom he overtook. At length, sated with pursuit, he with his followers turned back, and came where the battle had been, and found there the dead body of his brother Thorolf. He took it up, washed it, and performed such other offices as were the wont of the time. They dug a grave there, and laid Thorolf therein with all his weapons and raiment. Then Egil clasped a gold bracelet<ref>'''clasped a gold bracelet''': „I think it is underestimating some of the deeper roots of his character, as a man and as a poet, to ascribe to him a meanness such as evoked by the word avarice. The conflict in his mind – if there ever was one – did not arise out of material, but of spiritual interests. Is it in keeping with this supposed vice, when Egill puts a gold ring on both Þórólf’s arms before burying him?“ [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 23).</ref> on either wrist before he parted from him; this done they heaped on stones and cast in mould. Then Egil sang a stave:

'Dauntless the doughty champion 
Dashed on, the earl's bold slayer: 
In stormy stress of battle.<ref>'''in stormy stress of battle''': "Haukr [Valdísarson] apparently knew Egill’s verse in Egils Saga about the battle in Vínheiðr. ‘Helt, né hrafnar sultu,/ Hringr á vápna þingi,’ says Egill, and ‘þreklundaðr fell Þundar/ Þórólfr í gný stórum,’ which should be compared with: ‘Hrings fell á því þingi/ Þórólfr í gný stórum,’ in the [Íslendinga]drápa." [[Jónas Kristjánsson. Íslendingadrápa and Oral Tradition]] (p. 90).</ref> 
Stout-hearted Thorolf fell. 
Green grows on soil<ref>'''Green grows on soil''': "In one and the same verse the
impassive re-growing or, better said, the endless growing in nature is opposed to […]
the personal revolt, in a cry that is soon broken off and taken up again after a wide gap
of almost two verses «en vér verðum […] hylja harm»." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (p. 11).</ref> of Vin-heath 
Grass o'er my noble brother: 
But we our woe - a sorrow 
Worse than death-pang must bear.' 

And again he further sang:

'With warriors slain round standard 
The western field I burdened; 
Adils with my blue Adder 
Assailed mid snow of war. 
Olaf, young prince, encountered 
England in battle thunder: 
Hring stood not stour of weapons, 
Starved not the ravens' maw.' 

Then went Egil and those about him to seek king Athelstan, and at once went before the king, where he sat at the drinking. There was much noise of merriment. And when the king saw that Egil was come in, he bade the lower bench be cleared for them, and that Egil should sit in the high-seat facing the king. Egil sat down there, and cast his shield before his feet. He had his helm on his head, and laid his sword across his knees; and now and again he half drew it, then clashed it back into the sheath. He sat upright, but with head bent forward.

Egil was large-featured, broad of forehead, with large eyebrows, a nose not long but very thick, lips wide and long, chin exceeding broad, as was all about the jaws; thick-necked was he, and big-shouldered beyond other men, hard-featured, and grim when angry.<ref>'''narrative tool''': “This technique is used most effectively in chapter 55 of ''Egils saga'' where Egill finally takes over centre stage after the death of Þórólfr at the battle of Vínheiðr. All action seems to halt while the author skilfully builds the tension by giving a long description of Egill sitting across from the king, still in his armour, violently pulling his sword halfway out of its scabbard and slamming it back in.” [[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]] (s. 344).</ref> He was well-made, more than commonly tall, had hair wolf-gray and thick, but became early bald. He was black-eyed and brown-skinned,

But as he sat (as was before written), he drew one eye-brow down towards the cheek<ref>'''one eye-brow down towards the cheek''': "When in the grip of fury, Celtic and Germanic berserks contorted their faces and bodies in frightening ways. Among Irish heroes, Cū Chulainn is famous for this. Likewise tenth-century Egil: when he came to claim the wergild for his slain brother, he showed the king how mad he was by drooping one eyebrow down towards his cheek, raising the other up to the roots of his hair and moving his eyebrows alternately up and down." [[Speidel, Michael P. Berserks: A History of Indo-European “Mad Warriors”]] (p. 260).</ref>, the other up to the roots of the hair<ref>'''up to the roots of the hair''': "In many ways this scene is reminiscent of the confrontation between Heiðrekr and Gestumblindi in Hervarar saga, and also of a scene in Grímnismál that was probably the prototype. The presence of fire, the face-to-face encounter between the kind and a newcomer, and the fact that Egill closes one eye as if in imitation of Óðinn, who occupies the role that Egill occupies in the two other episodes, can be viewed as allusions to these scenes, which, as we have seen, are both bound up with the motif of fratricide". [[Torfi H. Tulinius. An Attempt at Application: Interpreting Egils saga]] (p. 255).</ref>. <ref> '''he drew one eye-brow down towards the cheek, the other up to the roots of the hair''': "Oppsummert er tolkingsforslaget mitt altså at auga skal oppfattast som eit våpen parallelt til sverdet, og augnebryna (og augnelokka) som ein parallell til slira. Å sperre opp og knipe att annakvart auge blir dermed ein parallell til å dra sverdet halvt og så smelle det nedi slira att." [[Heide, Eldar. Auga til Egil: ei nytolkning av ein tekststad i Egilssoga]] (p. 123).</ref> He would not drink now, though the horn was borne to him, but alternately twitched his brows up and down. King Athelstan sat in the upper high-seat. He too laid his sword across his knees. When they had sat there for a time,<ref>'''sat there for a time''': "Þessi óviðjafnanlega smámynd úr Egils sögu ber snilld höfundarins fagurt vitni. Hann nær hinum sterkustu áhrifum með algerðu þagnarspili milli tveggja leikenda. [...] Ekki veit ég, hvað konungi hefur búið í hug, er hann horfðist í augu við Egil um hallargólf þvert, en mig grunar, að honum hafi þá skilizt, að það var sómi Þórólfs, hins fallna höfðingja, en ekki ágirnd ein, sem var um að tefla." [[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]] (pp. 97-98).</ref> then the king drew his sword from the sheath, and took from his arm a gold ring large and good, and placing it upon the sword-point he stood up, and went across the floor, and reached it over the fire<ref>'''reached it over the fire''': "When the king puts a gold ring on the tip of his sword and hands it across the fire to Egill, who receives it in like fashion, it is not just a sign of fear or mistrust, but also - symbolically - an act of social recognition. The exact symmetry in the way the two men are presented is more important than the gift involved; it shows Egill and Athelstan as equals. ... The imaginary vision of an English court where justice and generosity prevail is in stark contrast with the less favorable impression which the saga offers of the Norwegian courts of King Harald and his sons. From this point of view the author hardly included the Vínheiðr episode to relate an event in the history of Anglo-Saxon England but as a literary counterpoint with a thinly veiled political message." [[Magnús Fjalldal. A Farmer in the Court of King Athelstan]] (pp. 29-31).</ref> to Egil. Egil stood up and drew his sword, and went across the floor. He stuck the sword-point within the round of the ring, and drew it to him; then he went back to his place. The king sate him again in his high-seat. But when Egil was set down, he drew the ring on his arm, and then his brows went back to their place. He now laid down sword and helm, took the horn that they bare to him, and drank it off. Then sang he:

'Mailed monarch, god of battle, 
Maketh the tinkling circlet 
Hang, his own arm forsaking, 
On hawk-trod wrist of mine. 
I bear on arm brand-wielding 
Bracelet of red gold gladly. 
War-falcon's feeder meetly 
Findeth such meed of praise.' 

Thereafter Egil drank his share, and talked with others. Presently the king caused to be borne in two chests; two men bare each. Both were full of silver.

The king said: 'These chests, Egil, thou shalt have, and, if thou comest to Iceland, shalt carry this money to thy father; as payment for a son I send it to him: but some of the money thou shalt divide among such kinsmen of thyself and Thorolf as thou thinkest most honourable. But thou shalt take here payment for a brother with me, land or chattels, which thou wilt. And if thou wilt abide with me long, then will I give thee honour and dignity such as thyself mayst name.'

Egil took the money, and thanked the king for his gifts and friendly words. Thenceforward Egil began to be cheerful; and then he sang:

'In sorrow sadly drooping 
Sank my brows close-knitted; 
Then found I one who furrows 
Of forehead<ref>'''furrows of forehead''': "No doubt the wry sense of humour and jesting pleasure in his own ugliness, shown by Egill Skallagrímsson in his poems and verses, also owes something to tradition. On the other hand, the author is probably to be credited with some of the comic elements in Egill’s character. These arise mainly from one of the basic vices of heroic society – he is incurably avaricious. Since Egill is also essentially unselfconcious the author can make the avarice humorous by the casual air with which at various times he makes the point." [[Wilson, R.M. Comedy and Character in the Icelandic Family Sagas]] (p. 121-22).</ref> could smooth. 
Fierce-frowning cliffs that shaded 
My face a king hath lifted 
With gleam of golden armlet: 
Gloom leaveth my eyes.' 

Then those men were healed whose wounds left hope of life. Egil abode with king Athelstan<ref>'''Egil abode with king Athelstan''': "Wood includes Egill Skallagrímsson among the learned men who visited Athelstan’s court, but I dare say Egill was more at home with Eric Bloodaxe." [[Keynes, Simon. King Athelstan’s Books]] (p. 145).</ref> for the next winter after Thorolf's death, and had very great honour from the king. With Egil was then all that force which had followed the two brothers, and come alive out of the battle. Egil now made a poem about king Athelstan, and in it is this stave:

'Land-shielder, battle-quickener, 
Low now this scion royal 
Earls three hath laid. To Ella 
Earth must obedient bow. 
Lavish of gold, kin-glorious, 
Great Athelstan<ref>'''Great Athelstan''': "In these verses by Egill, the naming of the king in the poetic text, along with … indications of its performance context, combine to reinforce the statement of the prose that the poem from which they are taken was indeed composed for performance in England, in the presence of King Æthelstan." [[Jesch, Judith. Skaldic Verse in Scandinavian England]] (p. 316).</ref> victorious, 
Surely, I swear, all humbled 
To such high monarch yields.' 

But this is the burden in the poem:

'Reindeer-trod hills obey 
Bold Athelstan's high sway.' 

Then gave Athelstan further to Egil as poet's meed two gold rings, each weighing a mark, and therewith a costly cloak<ref>'''costly cloak''': "Rewarded poets become part of a relationship of service and payment for helping royal reputations. Egill composes a verse in praise of his new armband and produces another stanza iin praise of Aðalsteinn himself. The king further rewards him with gold and skikkja dýr, er konungr sjálfr hafði áðr borit... This kind of gift absorbs a poet and makes him into what the sovereign wants him to be: dressed for court; visibly in the king's debt; obviously a member of an individual lord's retinue." [[Waugh, Robin. Literacy, Royal Power, and King-Poet Relations in Old English and Old Norse Compositions]] (p. 301).</ref> that the king himself had formerly worn.<ref>'''the king himself had formerly worn:''' "But recherché: METTRE EN VALEUR au double sens du mot: - valeur littéraire (on dit que le poème qu'on va citer est "un rondelet moult bon", par exemple). (Méliador, v. 7275); - valeur financière (l'insertion est payée par le commanditaire)… - "Goal (i.e. of the poetic insertion): VALORISE in both senses of the term: - literary value (one says that the poem one quotes is "a very good rondelet" for example). (Méliador, v. 7275); - financial value (the insertion is paid by the sponsor)… " [[Cerquiglini, Jacqueline. Pour une typologie de l'insertion]] (p. 12).</ref>

But when spring came Egil signified to the king this, that he purposed to go away in the summer to Norway, and to learn 'how matters stand with Asgerdr, my late brother Thorolf's wife. A large property is there in all; but I know not whether there be children of theirs living. I am bound to look after them, if they live; but I am heir to all, if Thorolf died childless.'

The king answered, 'This will be, Egil, for you to arrange, to go away hence, if you think you have an errand of duty; but I think 'twere the best way that you should settle down here with me on such terms as you like to ask.'

Egil thanked the king for his words.

'I will,' he said, 'now first go, as I am in duty bound to do; but it is likely that I shall return hither to see after this promise so soon as I can.'

The king bade him do so.

Whereupon Egil made him ready to depart with his men; but of these many remained behind with the king. Egil had one large war-ship, and on board thereof a hundred men or thereabouts. And when he was ready for his voyage, and a fair wind blew, he put out to sea. He and king Athelstan parted with great friendship: the king begged Egil to return as soon as possible. This Egil promised to do.

Then Egil stood for Norway, and when he came to land sailed with all speed into the Firths. He heard these tidings, that lord Thorir was dead, and Arinbjorn had taken inheritance after him, and was made a baron. Egil went to Arinbjorn and got there a good welcome. Arinbjorn asked him to stay there. Egil accepted this, had his ship set up, and his crew lodged. But Arinbjorn received Egil and twelve men; they stayed with him through the winter.

==References==

<references />

==Kafli 55==

'''Egill jarðaði Þórólf'''

Aðalsteinn konungur sneri í brott frá orustunni en menn hans ráku flóttann. Hann reið aftur til borgarinnar og tók eigi fyrr náttstað en í borginni en Egill rak flóttann og fylgdi þeim lengi og drap hvern mann er hann náði. Síðan sneri hann aftur með sveitunga sína og fór þar til er orustan hafði verið og hitti þar Þórólf bróður sinn látinn. Hann tók upp lík hans og þó, bjó um síðan sem siðvenja var til. Grófu þeir þar gröf og settu Þórólf þar í með vopnum sínum öllum og klæðum. Síðan spennti Egill gullhring á hvora hönd<ref>'''gullhring á hvora hönd''': "I think it is underestimating some of the deeper roots of his character, as a man and as a poet, to ascribe to him a meanness such as evoked by the word avarice. The conflict in his mind – if there ever was one – did not arise out of material, but of spiritual interests. Is it in keeping with this supposed vice, when Egill puts a gold ring on both Þórólf’s arms before burying him?" [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 23).</ref> honum áður hann skildist við, hlóðu síðan að grjóti og jósu að moldu. Þá kvað Egill vísu:

Gekk, sá er óaðist ekki 
jarlmanns bani snarla, 
þreklundaðr féll, Þundar, 
Þórólfr, í gný stórum.<ref>'''í gný stórum''': "Haukr [Valdísarson] apparently knew Egill’s verse in Egils Saga about the battle in Vínheiðr. ‘Helt, né hrafnar sultu,/ Hringr á vápna þingi,’ says Egill, and ‘þreklundaðr fell Þundar/ Þórólfr í gný stórum,’ which should be compared with: ‘Hrings fell á því þingi/ Þórólfr í gný stórum,’ in the [Íslendinga]drápa." [[Jónas Kristjánsson. Íslendingadrápa and Oral Tradition]] (s. 90).</ref> 
Jörð grær, en vér verðum,<ref>'''Jörð grær, en vér verðum''': "In one and the same verse the
impassive re-growing or, better said, the endless growing in nature is opposed to […]
the personal revolt, in a cry that is soon broken off and taken up again after a wide gap
of almost two verses «en vér verðum […] hylja harm»." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 11).</ref> 
Vínu nær of mínum, 
helnauð er það, hylja 
harm, ágætum barma. 

Og enn kvað hann:

Valköstum hlóð eg vestan 
vang fyr merkistangir. 
Ótt var él það er sóttag 
Aðils blám Naðri. 
Háði ungum við Engla 
Ólafr þrimu stála. 
Hélt, né hrafnar sultu, 
Hringr á vopna þingi. 

Síðan fór Egill með sveit sína á fund Aðalsteins konungs og gekk þegar fyrir konung er hann sat við drykkju. Þar var glaumur mikill. Og er konungur sá að Egill var inn kominn þá mælti hann að rýma skyldi pallinn þann hinn óæðra fyrir þeim og mælti að Egill skyldi sitja þar í öndvegi gegnt konungi.

Egill settist þar niður og skaut skildinum fyrir fætur sér. Hann hafði hjálm á höfði og lagði sverðið um kné sér og dró annað skeið til hálfs en þá skellti hann aftur í slíðrin. Hann sat uppréttur og var gneyptur mjög. Egill var mikilleitur, ennibreiður, brúnamikill, nefið ekki langt en ákaflega digurt, granstæðið vítt og langt, hakan breið furðulega og svo allt um kjálkana, hálsdigur og herðimikill, svo að það bar frá því sem aðrir menn voru, harðleitur og grimmlegur þá er hann var reiður.<ref>'''narrative tool''': “This technique is used most effectively in chapter 55 of ''Egils saga'' where Egill finally takes over centre stage after the death of Þórólfr at the battle of Vínheiðr. All action seems to halt while the author skilfully builds the tension by giving a long description of Egill sitting across from the king, still in his armour, violently pulling his sword halfway out of its scabbard and slamming it back in.” [[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]] (s. 344).</ref> Hann var vel í vexti og hverjum manni hærri, úlfgrátt hárið og þykkt og varð snemma sköllóttur. En er hann sat, sem fyrr var ritað, þá hleypti hann annarri brúninni ofan<ref>'''annarri brúninni ofan''': "When in the grip of fury, Celtic and Germanic berserks contorted their faces and bodies in frightening ways. Among Irish heroes, Cū Chulainn is famous for this. Likewise tenth-century Egil: when he came to claim the wergild for his slain brother, he showed the king how mad he was by drooping one eyebrow down towards his cheek, raising the other up to the roots of his hair and moving his eyebrows alternately up and down." [[Speidel, Michael P. Berserks: A History of Indo-European “Mad Warriors”]] (s. 260).</ref> á kinnina en annarri upp í hárrætur.<ref>'''annarri upp í hárrætur''': "In many ways this scene is reminiscent of the confrontation between Heiðrekr and Gestumblindi in Hervarar saga, and also of a scene in Grímnismál that was probably the prototype. The presence of fire, the face-to-face encounter between the kind and a newcomer, and the fact that Egill closes one eye as if in imitation of Óðinn, who occupies the role that Egill occupies in the two other episodes, can be viewed as allusions to these scenes, which, as we have seen, are both bound up with the motif of fratricide". [[Torfi H. Tulinius. An Attempt at Application: Interpreting Egils saga]] (s. 255).</ref> Egill var svarteygur og skolbrúnn. Ekki vildi hann drekka þó að honum væri borið en ýmsum hleypti hann brúnunum ofan eða upp.

Aðalsteinn konungur sat í hásæti. Hann lagði og sverð um kné sér. Og er þeir sátu svo um hríð,<ref>'''sátu svo um hríð''': "Þessi óviðjafnanlega smámynd úr Egils sögu ber snilld höfundarins fagurt vitni. Hann nær hinum sterkustu áhrifum með algerðu þagnarspili milli tveggja leikenda. [...] Ekki veit ég, hvað konungi hefur búið í hug, er hann horfðist í augu við Egil um hallargólf þvert, en mig grunar, að honum hafi þá skilizt, að það var sómi Þórólfs, hins fallna höfðingja, en ekki ágirnd ein, sem var um að tefla." [[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]] (s. 97-98).</ref> þá dró konungur sverðið úr slíðrum og tók gullhring af hendi sér, mikinn og góðan, og dró á blóðrefilinn, stóð upp og gekk á gólfið og rétti yfir eldinn<ref>'''rétti yfir eldinn''': "When the king puts a gold ring on the tip of his sword and hands it across the fire to Egill, who receives it in like fashion, it is not just a sign of fear or mistrust, but also - symbolically - an act of social recognition. The exact symmetry in the way the two men are presented is more important than the gift involved; it shows Egill and Athelstan as equals. ... The imaginary vision of an English court where justice and generosity prevail is in stark contrast with the less favorable impression which the saga offers of the Norwegian courts of King Harald and his sons. From this point of view the author hardly included the Vínheiðr episode to relate an event in the history of Anglo-Saxon England but as a literary counterpoint with a thinly veiled political message." [[Magnús Fjalldal. A Farmer in the Court of King Athelstan]] (s. 29-31).</ref> til Egils. Egill stóð upp og brá sverðinu og gekk á gólfið. Hann stakk sverðinu í bug hringinum og dró að sér, gekk aftur til rúms síns. Konungur settist í hásæti. En er Egill settist niður dró hann hringinn á hönd sér og þá fóru brýnn hans í lag. Lagði hann þá niður sverðið og hjálminn og tók við dýrshorni er honum var borið og drakk af. Þá kvað hann:

Hvarmtangar lætr hanga 
hrynvirgil mér brynju 
Höðr á hauki troðnum 
heiðis vingameiði. 
Rítmeiðis kná eg reiða, 
ræðr gunnvala bræðir, 
gelgju seil á gálga 
geirveðrs, lofi að meira. 

Þaðan af drakk Egill að sínum hlut og mælti við aðra menn.

Eftir það lét konungur bera inn kistur tvær. Báru tveir menn hvora. Voru báðar fullar af silfri.

Konungur mælti: „Kistur þessar Egill skaltu hafa og, ef þú kemur til Íslands, skaltu færa þetta fé föður þínum, í sonargjöld sendi eg honum. En sumu fé skaltu skipta með frændum ykkrum Þórólfs þeim er þér þykja ágætastir. En þú skalt taka hér bróðurgjöld hjá mér, lönd eða lausaaura, hvort er þú vilt heldur, og ef þú vilt með mér dveljast lengdar þá skal eg hér fá þér sæmd og virðing þá er þú kannt mér sjálfur til segja.“

Egill tók við fénu og þakkaði konungi gjafar og vinmæli. Tók Egill þaðan af að gleðjast og þá kvað hann:

Knáttu hvarms af harmi 
hnúpgnípur mér drúpa. 
Nú fann eg þann er ennis 
ósléttur<ref>'''ennis ósléttur''': "No doubt the wry sense of humour and jesting pleasure in his own ugliness, shown by Egill Skallagrímsson in his poems and verses, also owes something to tradition. On the other hand, the author is probably to be credited with some of the comic elements in Egill’s character. These arise mainly from one of the basic vices of heroic society – he is incurably avaricious. Since Egill is also essentially unselfconcious the author can make the avarice humorous by the casual air with which at various times he makes the point." [[Wilson, R.M. Comedy and Character in the Icelandic Family Sagas]] (s. 121-22).</ref> þær rétti. 
Gramr hefir gerðihömrum 
grundar upp um hrundið, 
Sá er til ýgr, af augum, 
armsíma, mér grímu. 

Síðan voru græddir þeir menn er sárir voru og lífs auðið.

Egill dvaldist með Aðalsteini<ref>'''Egill dvaldist með Aðalsteini''': "Wood includes Egill Skallagrímsson among the learned men who visited Athelstan’s court, but I dare say Egill was more at home with Eric Bloodaxe." [[Keynes, Simon. King Athelstan’s Books]] (s. 145).</ref> konungi hinn næsta vetur eftir fall Þórólfs og hafði hann allmiklar virðingar af konungi. Var þá með honum lið það allt er áður hafði fylgt þeim báðum bræðrum og úr orustu höfðu komist. Þá orti Egill drápu um Aðalstein konung og er í því kvæði þetta:

Nú hefir foldgnár fellda, 
fellr jörð und nið Ellu, 
hjaldrsnerrandi, harra, 
höfuðbaðmr, þrjá jöfra. 
Aðalsteinn of vann<ref>'''Aðalsteinn of vann''': "In these verses by Egill, the naming of the king in the poetic text, along with … indications of its performance context, combine to reinforce the statement of the prose that the poem from which they are taken was indeed composed for performance in England, in the presence of King Æthelstan." [[Jesch, Judith. Skaldic Verse in Scandinavian England]] (s. 316).</ref> annað. 
Allt er lægra, kynfrægi, 
hér sverjum þess, hyrjar 
hrannbrjótr, konungmanni. 

En þetta er stefið í drápunni:

Nú liggr hæst und hraustum 
hreinbraut Aðalsteini. 

Aðalsteinn gaf þá enn Agli að bragarlaunum gullhringa tvo og stóð hvor mörk og þar fylgdi skikkja dýr<ref>'''fylgdi skikkja dýr''': "Rewarded poets become part of a relationship of service and payment for helping royal reputations. Egill composes a verse in praise of his new armband and produces another stanza iin praise of Aðalsteinn himself. The king further rewards him with gold and skikkja dýr, er konungr sjálfr hafði áðr borit... This kind of gift absorbs a poet and makes him into what the sovereign wants him to be: dressed for court; visibly in the king's debt; obviously a member of an individual lord's retinue." [[Waugh, Robin. Literacy, Royal Power, and King-Poet Relations in Old English and Old Norse Compositions]] (s. 301).</ref> er konungur sjálfur hafði áður borið.

En er voraði lýsti Egill yfir því fyrir konungi að hann ætlaði í brott um sumarið og til Noregs og vita hvað títt er um hag Ásgerðar „konu þeirrar er átt hefir Þórólfur bróðir minn. Þar standa saman fé mikil en eg veit eigi hvort börn þeirra lifa nokkur. Á eg þar fyrir að sjá ef þau lifa en eg á arf allan ef Þórólfur hefir barnlaus andast.“

Konungur sagði: „Það mun vera Egill á þínu forráði að fara héðan á brott ef þú þykist eiga skyldarerindi en hinn veg þykir mér best að þú takir hér staðfestu með mér og slíka kosti sem þú vilt beiðast.“

Egill þakkaði konungi orð sín „eg mun nú fara fyrst svo sem mér ber skylda til en það er líkara að eg vitji hingað þessa heita þá er eg kemst við.“

Konungur bað hann svo gera. Síðan bjóst Egill brott með liði sínu en margt dvaldist eftir með konungi. Egill hafði eitt langskip mikið og þar á hundrað manna eða vel svo. Og er hann var búinn ferðar sinnar og byr gaf þá hélt hann til hafs. Skildust þeir Aðalsteinn konungur með mikilli vináttu. Bað hann Egil koma aftur sem skjótast. Egill kvað svo vera skyldu.

Síðan hélt Egill til Noregs og er hann kom við land fór hann sem skyndilegast inn í Fjörðu. Hann spurði þau tíðindi að andaður var Þórir hersir en Arinbjörn hafði tekið við arfi og gerst lendur maður. Egill fór á fund Arinbjarnar og fékk þar góðar viðtökur. Bauð Arinbjörn honum þar að vera. Egill þekktist það. Lét hann setja upp skipið og vista lið. En Arinbjörn tók við Agli við tólfta mann og var með honum um veturinn.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Bragi Halldórsson. Áttundi maðurinn við Markarfljót

2016-01-09T17:34:32Z

Zuzana Stankovitsova:

* '''Author''': Bragi Halldórsson
* '''Title''': Áttundi maðurinn við Markarfljót
* '''Published in''': ''Jarteinabók Jóns Böðvarssonar. Afmælisrit helgað Jóni Böðvarssyni sextugum 2. maí 1990''
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Iðnskólaútgáfan – Iðnú
* '''Year''': 1990
* '''Pages''': 183-189
* '''E-text''':
* '''Reference''': Bragi Halldórsson. "Áttundi maðurinn við Markarfljót." ''Jarteinabók Jóns Böðvarssonar. Afmælisrit helgað Jóni Böðvarssyni sextugum 2. maí 1990'', pp. 183-189. Reykjavík: Iðnskólaútgáfan – Iðnú, 1990.
----
* '''Key words''':

==Annotation==
Parallels and repetitions are prominent in the structure of Njáls saga, e.g. in scenes and wordings of conversations. This leads to associations in the minds of the readers about the continuation of the story, for example with the killings of the housecarls. Bragi Halldórsson points out that it is repeated four times in Njáls saga that Þráinn Sigfússon had eigth men with him when he was killed by the Markarfljót river, but only seven are named in the saga. According to Bragi's theory, the eigth man was Þráinn's very young son Höskuldur. This would make Mörður's slanders more believable and Skarphéðinn's doubts about Höskuldur's forgiveness more understandable. Höskuldur refuses to go to Skaftafell and escape his enemies, and utters almost the exact same words as his father when claiming that he is not afraid of his enemies. Thus he falls honourably like Gunnar from Hlíðarendi, and not a martyr.

==Lýsing==
Hliðstæður og endurtekningar eru áberandi í byggingu Njálu m.a. í sviðsetningum og orðalagi samtala. Slíkt vekur hugrenningatengsl hjá lesendum um framhaldið, sbr. húskarlavígin. Bragi Halldórsson bendir á að endurtekið er fjórum sinnum í Njálu að Þráinn Sigfússon hafi verið við áttunda mann er hann var veginn við Markarfljót en aðeins sjö þeirra nafngreindir. Tilgáta Braga er að áttundi maðurinn hafi verið barnungur sonur Þráins, Höskuldur. Við þetta verður rógur Marðar trúverðugri og efi Skarphéðins um fyrirgefningu Höskulds skiljanlegur. Höskuldur neitar að flytja í Skaftafell og flýja óvini sína og viðhefur nær sömu orð og faðir hans er hann sagðist ekki hræðast óvini sína. Höskuldur fellur því með sæmd í anda Gunnars á Hlíðarenda en ekki sem píslarvottur.

==See also==

==References==

==Links==

* ''Written by:'' María Björk Kristjánsdóttir
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Egla, 80

2016-01-09T16:01:51Z

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 80 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 80==

'''Death of Bodvar: Egil's poem thereon'''

Bodvar Egil's son was just now growing up; he was a youth of great promise, handsome, tall and strong as had been Egil or Thorolf at his age. Egil loved him dearly, and Bodvar was very fond of his father. One summer it happened that there was a ship in White-river, and a great fair was held there. Egil had there bought much wood, which he was having conveyed home by water: for this his house-carles went, taking with them an eight-oared boat belonging to Egil. It chanced one time that Bodvar begged to go with them, and they allowed him so to do. So he went into the field with the house-carles. They were six in all on the eight-oared boat. And when they had to go out again, high-water was late in the day, and, as they must needs wait for the turn of tide, they did not start till late in the evening. Then came on a violent south-west gale, against which ran the stream of the ebb. This made a rough sea in the firth, as can often happen. The end was that the boat sank under them, and all were lost. The next day the bodies were cast up: Bodvar's body came on shore at Einars-ness, but some came in on the south shore of the firth, whither also the boat was driven, being found far in near Reykjarhamar.

Egil heard these tidings that same day, and at once rode to seek the bodies: he found Bodvar's, took it up and set it on his knees, and rode with it out to Digra-ness, to Skallagrim's mound.<ref>'''to Skallagrim's mound''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (p. ??).</ref> Then he had the mound opened, and laid Bodvar down there by Skallagrim. After which the mound was closed again; this task was not finished till about nightfall. Egil then rode home to Borg, and, when he came home, he went at once to the locked bed-closet in which he was wont to sleep. He lay down, and shut himself in, none daring to crave speech of him.

It is said that when they laid Bodvar in earth Egil was thus dressed: his hose were tight-fitting to his legs, he wore a red kirtle of fustian, closely-fitting, and laced at the sides: but they say that his muscles so swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose.<ref>'''swelled with grief''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu]] (p. 10).</ref><ref>'''swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose''': "Hér er sorg Egils lýst á sama hátt og harmi Sigurðar Fáfnisbana í fornum kvæðum: brynjan gekk í sundur á síðum honum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]].</ref>

Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða.

On the next day Egil still did not open the bed-closet: he had no meat or drink: there he lay for that day and the following night, no man daring to speak with him. But on the third morning, as soon as it was light, Asgerdr had a man set on horseback, who rode as hard as he could westwards to Hjardarholt, and told Thorgerdr all these tidings; it was about nones when he got there. He said also that Asgerdr had sent her word to come without delay southwards to Borg. Thorgerdr at once bade them saddle her a horse, and two men attended her. They rode that evening and through the night till they came to Borg. Thorgerdr went at once into the hall. Asgerdr greeted her, and asked whether they had eaten supper. Thorgerdr said aloud, 'No supper have I had, and none will I have till I sup with Freyja. I can do no better than does my father: I will not overlive my father and brother.' She then went to the bed-closet and called, 'Father, open the door! I will that we both travel the same road.' Egil undid the lock. Thorgerdr stepped up into the bed-closet, and locked the door again, and lay down on another bed that was there.

Then said Egil, 'You do well, daughter, in that you will follow your father. Great love have you shown to me. What hope is there that I shall wish to live with this grief?'<ref>'''live with this grief''': "Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (p. 32).</ref> After this they were silent awhile. Then Egil spoke: 'What is it now, daughter? You are chewing something, are you not?' 'I am chewing samphire,',“<ref>''''I am chewing samphire''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (p. 263).</ref> said she, 'because I think it will do me harm. Otherwise I think I may live too long.' 'Is samphire bad for man?' said Egil. 'Very bad,' said she; 'will you eat some?'<ref>'''will you eat some''': "C´est ainsi qu´elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l´eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu´elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (p. 285).</ref> 'Why should I not?' said he. A little while after she called and bade them give her drink. Water was brought to her. Then said Egil, 'This comes of eating samphire, one ever thirsts the more.' 'Would you like a drink,<ref>'''Would you like a drink''': "Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina". [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (p. 6).</ref> father?' said she. He took and swallowed the liquid in a deep draught: it was in a horn. Then said Thorgerdr: 'Now are we deceived; this is milk.'<ref>'''this is milk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (p. 69).</ref> Whereat Egil bit a sherd out of the horn, all that his teeth gripped, and cast the horn down.

Then spoke Thorgerdr: 'What counsel shall we take now? This our purpose is defeated.<ref>'''our purpose is defeated''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (p. 150).</ref> Now I would fain, father, that we should lengthen our lives, so that you may compose a funeral poem<ref>'''compose a funeral poem''': "Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar." [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (pp. 27-28).</ref> on Bodvar, and I will grave it on a wooden roller; after that we can die, if we like. Hardly, I think, can Thorstein your son compose a poem on Bodvar; but it were unseemly that he should not have funeral rites. Though I do not think that we two shall sit at the drinking when the funeral feast is held.' Egil said that it was not to be expected that he could now compose, though he were to attempt it. 'However, I will try this,'<ref>'''I will try this''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (p. 36).</ref> said he.

Egil had had another son named Gunnar, who had died a short time before.

So then Egil began the poem,<ref>'''Egill began the poem''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 40).</ref> and this is the beginning.

SONA-TORREK (SONS' LOSS).

1. 
'Much doth it task me<ref>'''much doth it task me''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu" [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (p. 39).</ref> 
My tongue to move,<ref>'''My tongue to move''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (p. 16).</ref> 
Through my throat to utter 
The breath of song. 
Poesy, prize of Odin, 
Promise now I may not, 
A draught drawn not lightly 
From deep thought's dwelling.<ref>'''thought's dwelling''': "Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association". [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (p. ??).</ref> <ref>'''Poesy, prize of Odin/Promise now I may not/A draught drawn not lightly/From deep thought's dwelling''': "Í goðsögnum er sagt af miði þeim er í senn var skáldskapurinn og gáfan til skáldskapar og Egill vísar hér til þess atburðar í sögninni þegar Óðinn stal miðinum úr fjársjóðshirslunni í Jötunheimum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]]. </ref>

2. 
'Forth it flows but hardly;<ref>'''flows but hardly''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (p. 162).</ref> 
For within my breast 
Heaving sobbing stifles 
Hindered stream of song 
Blessed boon to mortals 
Brought from Odin's kin, 
Goodly treasure, stolen 
From Giant-land of yore.

3. 
'He, who so blameless 
Bore him in life, 
O'erborne by billows 
With boat was whelmed. 
Sea-wavesflood that whilom 
Welled from giant's wound 
Smite upon the grave-gate 
Of my sire and son.

4. 
'Dwindling now my kindred<ref>'''my kindred''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (p. 221).</ref> 
Draw near to their end,<ref>'''near to their end''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (p. 164).</ref> 
Ev'n as forest-saplings.<ref>'''Ev'n as forest-saplings''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (p. 134).</ref> 
Felled or tempest-strown. 
Not gay or gladsome 
Goes he who beareth 
Body of kinsman 
On funeral bier.

5. 
'Of father fallen 
First I may tell; 
Of much-loved mother 
Must mourn the loss. 
Sad store hath memory 
For minstrel skill, 
A wood to bloom leafy 
With words of song.

6. 
'Most woful the breach, 
Where the wave in-brake 
On the fenced hold 
Of my father's kin. 
Unfilled, as I wot, 
And open doth stand 
The gap of son rent 
By the greedy surge. 

7. 
'Me Ran, the sea-queen, 
Roughly hath shaken: 
I stand of beloved ones 
Stript and all bare. 
Cut hath the billow 
The cord of my kin, 
Strand of mine own<ref>'''strand of my own''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 58).</ref>< twisting 
So stout and strong. 

8. 
'Sure, if sword could venge 
Such cruel wrong, 
Evil times would wait 
gir, ocean-god. 
That wind-giant's brother 
Were I strong to slay, 
'Gainst him and his sea-brood 
Battling would I go. 

9. 
'But I in no wise 
Boast, as I ween, 
Strength that may strive 
With the stout ships' Bane. 
For to eyes of all 
Easy now 'tis seen 
How the old man's lot 
Helpless is and lone.

10. 
'Me hath the main 
Of much bereaved; 
Dire is the tale, 
The deaths of kin: 
Since he the shelter 
And shield of my house 
Hied him from life 
To heaven's glad realm.

11. 
'Full surely I know, 
In my son was waxing 
The stuff and the strength 
Of a stout-limbed wight: 
Had he reached but ripeness 
To raise his shield, 
And Odin laid hand 
On his liegeman true.

12. 
'Willing he followed 
His father's word, 
Though all opposing 
Should thwart my rede: 
He in mine household 
Mine honour upheld, 
Of my power and rule 
The prop and the stay.

13. 
'Oft to my mind 
My loss doth come, 
How I brotherless bide 
Bereaved and lone. 
Thereon I bethink me, 
When thickens the fight 
Thereon with much searching 
My soul doth muse:

14. 
'Who staunch stands by me 
In stress of fight, 
Shoulder to shoulder, 
Side by side? 
Such want doth weaken 
In war's dread hour; 
Weak-winged I fly, 
Whom friends all fail.

15. 
'Son's place to his sire 
(Saith a proverb true) 
Another son born 
Alone can fill. 
Of kinsmen none 
(Though ne'er so kind) 
To brother can stand 
In brother's stead.

16. 
'O'er all our ice-fields, 
Our northern snows,<ref>'''Our northern snows''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (p. 373).</ref> 
Few now I find 
Faithful and true. 
Dark deeds men love, 
Doom death to their kin, 
A brother's body 
Barter for gold.

17. 
'Unpleasing to me 
Our people's mood, 
Each seeking his own 
In selfish peace. 
To the happier bees' home 
Hath passed my son, 
My good wife's child 
To his glorious kin.

18. 
'Odin, mighty monarch, 
Of minstrel mead the lord, 
On me a heavy hand 
Harmful doth lay. 
Gloomy in unrest 
Ever I grieve, 
Sinks my drooping brow, 
Seat of sight and thought.

19. 
'Fierce fire of sickness 
First from my home 
Swept off a son 
With savage blow: 
One who was heedful, 
Harmless, I wot, 
In deeds unblemished, 
In words unblamed.

20. 
'Still do I mind me, 
When the Friend of men 
High uplifted 
To the home of gods 
That sapling stout 
Of his father's stem, 
Of my true wife born 
A branch so fair.

21. 
'Once bare I goodwill<ref>'''once bare I goodwill''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (p. 174-75).</ref> 
To the great spear-lord, 
Him trusty and true 
I trowed for friend: 
Ere the giver of conquest, 
The car-borne god, 
Broke faith and friendship 
False in my need.

22. 
'Now victim and worship 
To Vilir's brother, 
The god once honoured, 
I give no more. 
Yet the friend of Mimir 
On me hath bestowed 
Some boot for bale, 
If all boons I tell.

23. 
'Yea he, the wolf-tamer, 
The war-god skilful, 
Gave poesy<ref>'''Gave poesy''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (p. 80).</ref> faultless<ref>'''poesy faultless''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 118).</ref> 
To fill my soul: 
Gave wit to know well 
Each wily trickster, 
And force him to face me 
As foeman in fight.

24. 
'Hard am I beset;<ref>'''Hard am I beset''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 65).</ref> 
Whom Hela, the sister 
Of Odin's fell captive, 
On Digra-ness waits. 
Yet shall I gladly 
With right good welcome<ref>'''good welcome''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (p. 22).</ref> 
Dauntless in bearing 
Her death-blow bide.'.<ref>'''death-blow bide''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (p. 187).</ref> 

Egil began to cheer up<ref>'''began to cheer up''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (p. 284-85).</ref> as the composing of the poem<ref>'''composing of the poem''': "[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (p. 37).</ref> went on; and when the poem was complete,<ref>'''when the poem was complete''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (p. 431).</ref> he brought it before Asgerdr and Thorgerdr and his family. He rose from his bed, and took his place in the high-seat. This poem he called 'Loss of Sons.' And now Egil had the funeral feast of his son held after ancient custom. But when Thorgerdr went home, Egil enriched her with good gifts.

Long time did Egil dwell at Borg, and became an old man. But it is not told that he had lawsuits with any here in the land; nor is there a word of single combats, or war and slaughter of his after he settled down here in Iceland. They say that Egil never went abroad out of Iceland after the events already related. And for this the main cause was that Egil might not be in Norway, by reason of the charges which (as has been told before) the kings there deemed they had against him. He kept house in munificent style, for there was no lack of money, and his disposition led him to munificence.
King Hacon, Athelstan's foster-son, long ruled over Norway; but in the latter part of his life Eric's sons came to Norway and strove with him for the kingdom; and they had battles together, wherein Hacon ever won the victory. The last battle was fought in Hordaland, on Stord-island, at Fitjar: there king Hacon won the victory, but also got his death-wound. After that Eric's sons took the kingdom in Norway.
Lord Arinbjorn was with Harold Eric's son, and was made his counsellor, and had of him great honours. He was commander of his forces and defender of the land. A great warrior was Arinbjorn, and a victorious. He was governor of the Firth folk. Egil Skallagrimsson heard these tidings of the change of kings in Norway, and therewith how Arinbjorn had returned to his estates in Norway, and was there in great honour. Then Egil composed a poem<ref>'''Egil composed a poem''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (p. 139).</ref> about Arinbjorn,<ref>'''poem about Arinbjorn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (p. 97)</ref> whereof this is the beginning:<ref>'''this is the beginning''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (p. 93).</ref>

ARINBJORN'S EPIC, OR A PART THEREOF.

1. 
'For generous prince 
Swift praise I find,<ref>'''Swift praise I find''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (pp. 111-12).</ref> 
But stint my words 
To stingy churl. 
Openly sing I 
Of king's true deeds, 
But silence keep 
On slander's lies.

2. 
'For fabling braggarts 
Full am I of scorn, 
But willing speak I 
Of worthy friends: 
Courts I of monarchs<ref>'''courts I of monarchs''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 51).</ref> 
A many have sought, 
A gallant minstrel 
Of guileless mood.

3. 
'Erewhile the anger 
Of Yngling's son 
I bore, prince royal 
Of race divine. 
With hood of daring 
O'er dark locks drawn 
A lord right noble 
I rode to seek.

4. 
'There sate in might 
The monarch strong, 
With helm of terror 
High-throned and dread; 
A king unbending 
With bloody blade 
Within York city 
Wielded he power.

5. 
'That moon-like brightness 
Might none behold, 
Nor brook undaunted 
Great Eric's brow: 
As fiery serpent<ref>'''As fiery serpent''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 21).</ref> 
His flashing eyes 
Shot starry radiance 
Stern and keen.

6. 
'Yet I to this ruler 
Of fishful seas 
My bolster-mate's ransom 
Made bold to bear, 
Of Odin's goblet 
O'erflowing dew 
Each listening ear-mouth 
Eagerly drank.

7. 
'Not beauteous in seeming 
My bardic fee 
To ranks of heroes 
In royal hall: 
When I my hood-knoll<ref>'''When I my hood-knoll''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 22).</ref> 
Wolf-gray of hue 
For mead of Odin 
From monarch gat.

8. 
'Thankful I took it, 
And therewithal 
The pit-holes black 
Of my beetling brows;<ref>'''Of my beetling brows''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 26).</ref> 
Yea and that mouth 
That for me bare 
The poem of praise 
To princely knees.

9. 
'Tooth-fence took I, 
And tongue likewise, 
Ears' sounding chambers 
And sheltering eaves. 
And better deemed I 
Than brightest gold 
The gift then given 
By glorious king.

10. 
'There a staunch stay 
Stood by my side, 
One man worth many 
Of meaner wights, 
Mine own true friend 
Whom trusty I found, 
High-couraged ever 
In counsels bold.

11. 
'Arinbjorn 
Alone us saved 
Foremost of champions 
From fury of king; 
Friend of the monarch 
He framed no lies 
Within that palace 
Of warlike prince.

12. 
'Of the stay of our house 
Still spake he truth, 
(While much he honoured 
My hero-deeds) 
Of the son of Kveldulf, 
Whom fair-haired king 
Slew for a slander, 
But honoured slain.

13. 
'Wrong were it if he 
Who wrought me good, 
Gold-splender lavish, 
Such gifts had cast 
To the wasteful tract 
Of the wild sea-mew, 
To the surge rough-ridden 
By sea-kings' steeds.

14. 
'False to my friend 
Were I fairly called, 
An untrue steward 
Of Odin's cup; 
Of praise unworthy, 
Pledge-breaker vile, 
If I for such good 
Gave nought again.

15. 
'Now better seeth 
The bard to climb 
With feet poetic 
The frowning steep,<ref>'''the frowning steep''': "The startling image of poetry not as liquid but as leafy timber appears to be reinforced in the first helming of stanza 15 of Arinbjarnarkviða, where Egill says that Arinbjörn’s deeds can be “easily polished (or smoothed) by the voice-plane” (erum auðskæf/ ómunlokri)." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 76).</ref> 
And set forth open 
In sight of all 
The laud and honour 
Of high-born chief.

16. 
'Now shall my voice-plane 
Shape into song 
Virtues full many 
Of valiant friend. 
Ready on tongue 
Twofold they lie, 
Yea, threefold praises 
Of Thorir's son.

17. 
'First tell I forth 
What far is known, 
Openly bruited 
In ears of all; 
How generous of mood 
Men deem this lord, 
Bjorn of the hearth-fire 
The birchwood's bane.

18. 
'Folk bear witness 
With wond'ring praise, 
How to all guests 
Good gifts he gives: 
For Bjorn of the hearth-stone 
Is blest with store 
Freely and fully 
By Frey and Njord.

19. 
'To him, high scion 
Of Hroald's tree, 
Fulness of riches 
Flowing hath come; 
And friends ride thither 
In thronging crowd 
By all wide ways 
'Neath windy heaven.

20. 
'Above his ears 
Around his brow 
A coronal fair, 
As a king, he wore. 
Beloved of gods, 
Beloved of men, 
The warrior's friend, 
The weakling's aid.

21. 
'That mark he hitteth 
That most men miss; 
Though money they gather, 
This many lack: 
For few be the bounteous 
And far between, 
Nor easily shafted 
Are all men's spears.

22. 
'Out of the mansion 
Of Arinbjorn, 
When guested and rested 
In generous wise, 
None with hard jest, 
None with rude jeer, 
None with his axe-hand 
Ungifted hie.

23. 
'Hater of money 
Is he of the Firths, 
A foe to the gold-drops 
Of Draupnir born. 
. . . . .

24. 
'Rings he scatters, 
Riches he squanders, 
Of avarice thievish 
An enemy still. 
. . . . .

25. 
'Long course of life 
His lot hath been, 
By battles broken, 
Bereft of peace. 
. . . . .

26. 
'Early waked I,<ref>'''Early waked I''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (p. 202).</ref> 
Word I gathered, 
Toiled each morning 
With speech-moulding tongue. 
A proud pile<ref>'''proud pile''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] ('. 136-37).</ref> built I 
Of praise long-lasting 
To stand unbroken<ref>'''stand unbroken''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 120).</ref> 
In Bragi's town.' 

==References==

<references />

==Kafli 80==

'''Ólafur fékk Þorgerðar'''

Ólafur hét maður, son Höskulds Dala-Kollssonar og son Melkorku dóttur Mýrkjartans Írakonungs. Ólafur bjó í Hjarðarholti í Laxárdal vestur í Breiðafjarðardölum. Ólafur var stórauðigur að fé. Hann var þeirra manna fríðastur sýnum er þá voru á Íslandi. Hann var skörungur mikill.

Ólafur bað Þorgerðar dóttur Egils. Þorgerður var væn kona og kvenna mest, vitur og heldur skapstór en hversdaglega kyrrlát. Egill kunni öll deili á Ólafi og vissi að það gjaforð var göfugt og fyrir því var Þorgerður gift Ólafi. Fór hún til bús með honum í Hjarðarholt. Þeirra börn voru þau Kjartan, Þorbergur, Halldór, Steindór, Þuríður, Þorbjörg, Bergþóra. Hana átti Þórhallur goði Oddason. Þorbjörgu átti fyrr Ásgeir Knattarson en síðar Vermundur Þorgrímsson. Þuríði átti Guðmundur Sölmundarson. Voru þeirra synir Hallur og Víga-Barði.

Össur Eyvindarson bróðir Þórodds í Ölfusi fékk Beru dóttur Egils.

Böðvar son Egils var þá frumvaxta. Hann var hinn efnilegasti maður, fríður sýnum, mikill og sterkur svo sem verið hafði Egill eða Þórólfur á hans aldri. Egill unni honum mikið. Var Böðvar og elskur að honum.

Það var eitt sumar að skip var í Hvítá og var þar mikil kaupstefna. Hafði Egill þar keypt við margan og lét flytja heim á skipi. Fóru húskarlar og höfðu skip áttært er Egill átti. Það var þá eitt sinn að Böðvar beiddist að fara með þeim og þeir veittu honum það. Fór hann þá inn á Völlu með húskörlum. Þeir voru sex saman á áttæru skipi. Og er þeir skyldu út fara þá var flæðurin síð dags og er þeir urðu hennar að bíða þá fóru þeir um kveldið síð. Þá hljóp á útsynningur steinóði en þar gekk í móti útfallsstraumur. Gerði þá stórt á firðinum sem þar kann oft verða. Lauk þar svo að skipið kafði undir þeim og týndust þeir allir. En eftir um daginn skaut upp líkunum. Kom lík Böðvars inn í Einarsnes en sum komu fyrir sunnan fjörðinn og rak þangað skipið. Fannst það inn við Reykjarhamar.

Þann dag spurði Egill þessi tíðindi og þegar reið hann að leita líkanna. Hann fann rétt lík Böðvars. Tók hann það upp og setti í kné sér og reið með út í Digranes til haugs Skalla-Gríms.<ref>'''haugs Skalla-Gríms''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (s. ??).</ref> Hann lét þá opna hauginn og lagði Böðvar þar niður hjá Skalla-Grími. Var síðan aftur lokinn haugurinn og var eigi fyrr lokið en um dagsetursskeið. Eftir það reið Egill heim til Borgar og er hann kom heim þá gekk hann þegar til lokrekkju þeirrar er hann var vanur að sofa í. Hann lagðist niður og skaut fyrir loku. Engi þorði að krefja hann máls.

En svo er sagt, þá er þeir settu Böðvar niður, að Egill var búinn, hosan var strengd fast að beini. Hann hafði fustanskyrtil rauðan, þröngvan upphlutinn og lás að síðu. En það er sögn manna að hann þrútnaði svo að kyrtillinn rifnaði af honum og svo hosurnar.<ref>'''þrútinn af harmi''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu.]] (s. 10).</ref> <ref>'''þrútnaði svo að kyrtillinn rifnaði af honum og svo hosurnar''': "Hér er sorg Egils lýst á sama hátt og harmi Sigurðar Fáfnisbana í fornum kvæðum: brynjan gekk í sundur á síðum honum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]].</ref>

En eftir um daginn lét Egill ekki upp lokrekkjuna. Hann hafði þá og engan mat né drykk. Lá hann þar þann dag og nóttina eftir. Engi maður þorði að mæla við hann.

En hinn þriðja morgun þegar er lýsti þá lét Ásgerður skjóta hesti undir mann, reið sá sem ákaflegast vestur í Hjarðarholt, og lét segja Þorgerði þessi tíðindi öll saman og var það um nónskeið er hann kom þar. Hann sagði og það með að Ásgerður hafði sent henni orð að koma sem fyrst suður til Borgar.

Þorgerður lét þegar söðla sér hest og fylgdu henni tveir menn. Riðu þau um kveldið og nóttina til þess er þau komu til Borgar. Gekk Þorgerður þegar inn í eldahús. Ásgerður heilsaði henni og spurði hvort þau hefðu náttverð etið.

Þorgerður segir hátt: „Engvan hefi eg náttverð haft og engan mun eg fyrr en að Freyju. Kann eg mér eigi betri ráð en faðir minn. Vil eg ekki lifa eftir föður minn og bróður.“

Hún gekk að lokhvílunni og kallaði: „Faðir, lúk upp hurðunni, vil eg að við förum eina leið bæði.“

Egill spretti frá lokunni. Gekk Þorgerður upp í hvílugólfið og lét loku fyrir hurðina. Lagðist hún niður í aðra rekkju er þar var.

Þá mælti Egill: „Vel gerðir þú dóttir er þú vilt fylgja föður þínum. Mikla ást hefir þú sýnt við mig. Hver von er að eg muni lifa vilja við harm þenna?“<ref>'''lifa vilja við harm þenna''': „Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (s. 32).</ref>

Síðan þögðu þau um hríð.

Þá mælti Egill: „Hvað er nú dóttir, tyggur þú nú nokkuð?“

„Tygg eg söl,“<ref>'''tygg eg söl''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (s. 263).</ref> segir hún, „því að eg ætla að mér muni þá verra en áður. Ætla eg ella að eg muni of lengi lifa.“

„Er það illt manni?“ segir Egill.

„Allillt,“ segir hún, „viltu eta?“<ref>'''viltu eta''': "C'est ainsi qu'elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l'eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu'elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (s. 285).</ref>

„Hvað mun varða?“ segir hann.

En stundu síðar kallaði hún og bað gefa sér drekka. Síðan var henni gefið vatn að drekka.

Þá mælti Egill: „Slíkt gerir að er sölin etur, þyrstir æ þess að meir.“

„Viltu drekka faðir?“<ref>'''Viltu drekka faðir?''': „Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina“. [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (s. 6).</ref> segir hún.

Hann tók við og svalg stórum og var það í dýrshorni.

Þá mælti Þorgerður: „Nú erum við vélt.<ref>'''Nú erum við vélt''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (s. 150).</ref> Þetta er mjólk.“<ref>'''þetta er mjólk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (s. 69).</ref>

Þá beit Egill skarð úr horninu, allt það er tennur tóku, og kastaði horninu síðan.

Þá mælti Þorgerður: „Hvað skulum við nú til ráðs taka? Lokið er nú þessi ætlan. Nú vildi eg faðir að við lengdum líf okkart svo að þú mættir yrkja erfikvæði<ref>'''yrkja erfikvæði''': „Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar” [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (s. 27-28).</ref> eftir Böðvar en eg mun rísta á kefli, en síðan deyjum við ef okkur sýnist. Seint ætla eg Þorstein son þinn yrkja kvæðið eftir Böðvar en það hlýðir eigi að hann sé eigi erfður því að eigi ætla eg okkur sitja að drykkjunni þeirri að hann er erfður.“

Egill segir að það var þá óvænt að hann mundi þá yrkja mega þótt hann leitaði við „en freista má eg þess,“<ref>'''freista má eg þess''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (s. 36).</ref> segir hann.

Egill hafði þá átt son er Gunnar hét og hafði sá og andast litlu áður.

Og er þetta upphaf kvæðis:<ref>'''upphaf kvæðis''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 40).</ref>

1. 
Mjök erum tregt<ref>'''mjök erum tregt''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu." [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (s. 39).</ref> 
tungu að hræra<ref>'''tungu að hræra''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (s. 16).</ref> 
eða loftvægi 
ljóðpundara. 
Era nú vænlegt 
um Viðris þýfi 
né hógdrægt 
úr hugar fylgsni.<ref>'''hugar fylgsni''': „Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association“. [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (s. ??).</ref> <ref>'''Era nú vænlegt/um Viðris þýfi/né hógdrægt/úr hugar fylgsni''': "Í goðsögnum er sagt af miði þeim er í senn var skáldskapurinn og gáfan til skáldskapar og Egill vísar hér til þess atburðar í sögninni þegar Óðinn stal miðinum úr fjársjóðshirslunni í Jötunheimum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]]. </ref>

2. 
Era andþeystr<ref>'''era andþeystr''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (s. 162).</ref> 
því að ekki veldr 
höfuglegr, 
úr hyggju stað 
fagnafundr 
Þriggja niðja, 
ár borinn 
úr jötunheimum,

3. 
Lastalaus 
er lifnaði 
á Nökkvers 
nökkva bragi. 
Jötuns háls 
undir flota 
Náins niðr 
fyr naustdurum.

4. 
Því að ætt mín<ref>'''ætt mín''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (S. 221).</ref> 
á enda stendr,<ref>'''á enda stendr''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (s. 164).</ref> 
sem hræbarnir 
hlynnar marka.<ref>'''hlynnar marka''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (s. 134).</ref> 
Era karskr maðr 
sá er köggla ber 
frænda hrörs 
af fletjum niðr. 

5. 
Þó mun ég mitt 
og móður hrör 
föður fall 
fyrst um telja. 
Það ber ég út 
úr orðhofi 
mærðar timbur 
máli laufgað.

6. 
Grimmt varum hlið 
það er hrönn um braut 
föður míns 
á frændgarði. 
Veit ég ófullt 
og opið standa 
sonar skarð 
er mér sjár um vann.

7. 
Mjög hefr Rán 
ryskt um mig. 
Er ég ofsnauðr 
að ástvinum. 
Sleit mar bönd 
minnar ættar, 
... þátt 
af sjálfum mér.<ref>'''sjálfum mér''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 58).</ref> 

8. 
Veistu um þá sök 
sverði of rækag, 
var ölsmiðr 
allra tíma. 
Hroða vogs bræðr, 
ef vega mættag, 
færi ég andvígr 
Ægis mani.

9. 
En ég ekki 
eiga þóttumst 
sakar afl 
við súðs bana 
því að alþjóð 
fyr augum verðr 
gamals þegns 
gengileysi.

10. 
Mig hefr mar 
miklu ræntan, 
grimmt er fall 
frænda að telja, 
síðan er minn 
á munvega 
ættar skjöldr 
aflífi hvarf.

11. 
Veit ég það sjálfr 
að í syni mínum 
vara ills þegns 
efni vaxið 
ef sá randviðr 
röskvask næði 
uns her-Gauts 
hendr of tæki.

12. 
Æ lét flest 
það er faðir mælti 
þótt öll þjóð 
annað segði, 
mér upp hélt 
of verbergi 
og mitt afl 
mest um studdi.

13. 
Oft kemr mér 
mána bjarnar 
í byrvind 
bræðraleysi. 
Hyggjumst um 
er hildr þróast, 
nýsumst hins 
og hygg að því

14. 
hver mér hugaðr 
á hlið standi 
annar þegn 
við óðræði. 
Þarf ég hans oft 
of hergjörum. 
Verð ég varfleygr, 
er vinir þverra.

15. 
Mjög er torfyndr 
sá er trúa knegum 
of alþjóð 
Elgjar gálga<ref>'''elgjar gálga''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (s. 373).</ref> 
því að niflgóðr 
niðja steypir 
bróður hrör 
við baugum selur.

16. 
Finn ek það oft, 
er fjár beiðir ...

17. 
Það er og mælt 
að enginn geti 
sonar iðgjöld 
nema sjálfr ali túni 
þann nið 
er öðrum sé 
borinn maðr 
í bróður stað.

18. 
Erumka þokkt 
þjóða sinni 
þótt sérhver 
sátt um haldi. 
Bir er Bískips 
í bæ kominn, 
kvonar son, 
kynnis leita.

19. 
En mér fannst 
í föstum þokk 
hrosta hilmir 
á hendi stendr. 
Máka eg upp 
í aróar grímu, 
rýnisreið, 
réttri halda,

20. 
síð er son minn 
sóttar brími 
heiftuglegr 
úr heimi nam, 
þann eg veit 
að varnaði 
vamma var 
við námæli.

21. 
Það man ég enn 
er upp um hóf 
í goðheim 
Gauta spjalli 
ættar ask 
þann er óx af mér, 
og kynvið 
kvonar minnar.

22. 
Átti ég gott<ref>'''átti ég gott''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (s. 174-75).</ref> 
við geira drottin. 
Gerðumst tryggr 
að trúa honum, 
áðr um að 
vagna runni, 
sigrhöfundr, 
um sleit við mig.

23. 
Blótka eg því 
bróður Vílis, 
goðs jaðar, 
að eg gjarn sék. 
Þó hefr Míms vinur 
mér um fengnar 
bölva bætr<ref>'''bölva bætr''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 118).</ref> 
ef hið betra teldi.

24. 
Gafumst íþrótt<ref>'''Gafumst íþrótt''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (s. 80).</ref> 
úlfs um bági 
vígi vanur 
vammi firrða 
og það geð 
er eg gerði mér 
vísa fjandr 
af vélöndum.

25. 
Nú er mér torvelt.<ref>'''Nú er mér torvelt''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 65)</ref> 
Tveggja bága 
njörva nift 
á nesi stendr. 
Skal eg þó glaður 
með góðan vilja<ref>'''með góðan vilja''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (s. 22).</ref> 
og óhryggr 
heljar bíða.<ref>'''heljar bíða''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (s. 187).</ref>

Egill tók að hressast<ref>'''tók að hressast''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (s. 284-85).</ref> svo sem fram leið að yrkja kvæðið<ref>'''að yrkja kvæðið''': „[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (s. 37).</ref> og er lokið var kvæðinu<ref>'''er lokið var kvæðinu''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (s. 431).</ref> þá færði hann það Ásgerði og Þorgerði og hjónum sínum. Reis hann þá upp úr rekkju og settist í öndvegi. Kvæði þetta kallaði hann Sonatorrek.<ref>'''torrek''': „Mjer þykir líklegt, að Egill hafi myndað orðið torrek við þetta tækifæri. Síðar hefur merking þess færzt nokkuð til, en þó á eðlilegan hátt (torsótt hefnd, torbætt tjón, þungbær missir)“ [[Árni Pálsson. Sonatorrek]] (s. 153).</ref> Síðan lét Egill erfa sonu sína eftir fornri siðvenju. En er Þorgerður fór heim þá leiddi Egill hana með gjöfum í brott.

Egill bjó að Borg langa ævi og varð maður gamall en ekki er getið að hann ætti málaferli við menn hér á landi. Ekki er og sagt frá hólmgöngum hans eða vígaferlum síðan er hann staðfestist hér á Íslandi.

Svo segja menn að Egill færi ekki í brott af Íslandi síðan er þetta var tíðinda er nú var áður frá sagt, og bar það mest til þess að Egill mátti ekki vera í Noregi af þeim sökum sem fyrr var frá sagt að konungar þóttust eiga við hann. Bú hafði hann rausnarsamlegt því að fé skorti eigi. Hann hafði og gott skaplyndi til þess.

Hákon konungur Aðalsteinsfóstri réð fyrir Noregi langa stund en hinn efra hlut ævi hans þá komu synir Eiríks til Noregs og deildu til ríkis í Noregi við Hákon konung og áttu þeir orustu saman og hafði Hákon jafnan sigur. Hina síðustu orustu áttu þeir á Hörðalandi, í Storð á Fitjum. Þar fékk Hákon konungur sigur og þar með banasár. Eftir það tóku þeir konungdóm í Noregi Eiríkssynir.

Arinbjörn hersir var með Haraldi Eiríkssyni og gerðist ráðgjafi hans og hafði af honum veislur stórlega miklar. Var hann forstjóri fyrir liði og landvörn. Arinbjörn var hermaður mikill og sigursæll. Hann hafði að veislum Fjarðafylki.

Egill Skalla-Grímsson spurði þessi tíðindi, að konungaskipti var orðið í Noregi, og það með að Arinbjörn var þá kominn í Noreg til búa sinna og hann var þá í virðing mikilli. Þá orti Egill kvæði<ref>'''orti Egill kvæði''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (s. 139).</ref> um Arinbjörn<ref>'''kvæði um Arinbjörn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (s. 97)</ref> og er þetta upphaf að:<ref>'''upphaf að''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (s. 93).</ref>

1. 
Emk hraðkvæðr<ref>'''Emk hraðkvæðr''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 111-12).</ref> 
hilmi at mæra, 
en glapmáll 
um glöggvinga, 
opinspjallr 
of jöfurs dáðum, 
en þagmælskr 
um þjóðlygi. 

2. 
skaupi gnægðr 
skrökberöndum, 
emk vilkvæðr 
um vini mína. 
sótt hefi eg mörg 
mildinga sjöt<ref>'''mildinga sjöt''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 51).</ref> 
með grunlaust 
grepps um æði. 

3. 
Hafði eg endr 
Ynglings burar, 
ríks konungs, 
reiði fengna; 
Dró eg djarfhött 
um dökkva skör, 
lét eg hersi 
heim um sóttan. 

4. 
þar er allvaldr 
und ægishjalmi, 
ljóðfrömuðr, 
að landi sat. 
Stýrir konungr 
við stirðan hug 
í Jórvík 
úrgum hjörvi. 

5. 
Vara það tunglskin 
tryggt að líta, 
né ógnlaust, 
Eiríks bráa; 
þá er ormfránn 
ennimáni <ref>'''ormfránn ennimáni''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 21).</ref> 
skein allvalds 
ægigeislum. 

6. Þó eg bólstrverð 
um bera þorði 
maka hængs 
markar dróttni, 
svo að Yggs full 
ýranda kom 
að hvers manns 
hlusta munnum. 

7. Né hamfagrt 
hölðum þótti 
skaldfé mitt 
að skata húsum, 
þá er ulfgrátt 
við Yggjar miði 
hattar staup<ref>'''hattar staup''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 22).</ref> <ref>'''hattar staup''': "Men ordet kan också betyda ‘stop, dryckesbägare’. Följaktigen: Egill utskänker skaldemjödet ur huvudets stop och får i gengäld behålla detta stop! Det är en sinnrik tolkning, som förefaller att harmoniera ganska väl med de norröna skaldernas sinne för det komplicerade och dubbelbottnade... [[Hallberg, Peter. Den fornisländska poesien]] (s. 112).</ref> 
at hilmi þák. 

8. Við því tók, 
en tiru fylgðu 
sökk svartleit 
síðra brúna<ref>'''svartleit síðra brúna''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 26).</ref> 
ok sá munnr, 
er mína bar 
höfuðlausn 
fyr hilmis kné. 

9. Þar er tannfjöld 
með tungu þák 
ok hlertjöld 
hlustum göfguð 
en sú gjöf 
gulli betri 
hróðugs konungs 
um heitin var. 

10. Þar stóð mér;<ref>'''Þar stóð mér''': [The first ten stanzas of Arinbjarnarkviða] "are in fact once again not at all about the ostensible topic, but about Egill’s own bravura Höfuðlausn performance." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 66).</ref> 
mörgum betri 
hoddfinnendum 
á hlið aðra 
tryggr vinr minn, 
sá er trúa knáttag, 
heiðþróaðr, 
hverju ráði. 

11. Arinbjörn, 
er oss einn um hóf, 
knía fremstr, 
frá konungs fjónum, 
vin þjóðans, 
er vætki laug 
í herskás 
hilmis garði. 

12. Ok . . . 
. . . stuðli lét 
margframaðr 
minna dáða, 
sem en . . . að . . . 
. . . Halfdanar 
að í væri 
ættar skaði. 

13. Mun eg vinþjófr 
verða heitinn 
ok váljúgt 
at Viðris fulli, 
hróðrs örverðr 
ok heitrofi, 
nema þess gagns 
gjöld um vinnag. 

14. Nú er það sét, 
hvar er setja skal 
bragar fótum 
brattstiginn 
fyr mannfjöld, 
margra sjónir, 
hróðr máttigs 
hersa kundar. 

15. Nú erumk auðskæf 
ómunlokri 
magar Þóris 
mærðar efni, 
vinar míns, 
því að valið liggja 
tvenn ok þrenn 
á tungu mér. 

16. Það tel eg fyrst, 
er flestr um veit 
og alþjóð 
eyrun sækir, 
hvé mildgeðr 
mönnum þótti 
bjóða björn 
birkis ótta.

17. Það allsheri 
at undri gefst, 
hvé hann urþjóð 
auði gnægir, 
en grjótbjörn 
um gæddan hefr 
Freyr ok Njörðr 
af fjár afli.

18. En Hróalds 
á höfuðbaðmi 
auðs iðgnótt 
að ölnum sifjar, 
sé . . . 
af vegum öllum 
á vindkers 
víðum botni. 

19. 
Hann drógseil 
um eiga gat 
sem hildingr 
heyrnar spanna, 
goðum ávarðr 
með gumna fjöld, 
vinr véþorms, 
veklinga tæs. 

20. 
Það hann vinnr, 
er þrjóta mun 
flesta menn, 
þótt fé eigi. 
Kveðka eg skammt 
meðal skata húsa 
né auðskeft 
almanna spjör. 

21. Gekk maðr engi 
að Arinbjarnar 
úr legvers 
löngum knerri 
háði leiddr 
né heiftkviðum 
með atgeirs 
auðar toftir. 

22. Hinn er fégrimmr, 
er í Fjörðum býr, 
sá eg um dólgr 
Draupnis niðja, 
en sökunautr 
Sónar hvinna, 
hringum . . . 
hoddvegandi. 

23. Hann aldrteig 
um eiga gat 
fjölsáinn 
með friðar spjöllum 
. . . 

24. Það er órétt, 
ef orpið hefr 
á máskeið 
mörgu gagni, 
rammriðin 
Rökkva stóði, 
vellvönuðr, 
því er veitti mér. 

25. Vask árvakr,<ref>'''Vask árvakr''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (s. 202).</ref> 
bark orð saman 
með málþjóns 
morgunverkum, 
hlóð eg lofköst<ref>'''hlóð eg lofköst''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] (s. 136-37).</ref> 
þann er lengi stendr 
óbrotgjarn<ref>'''óbrotgjarn''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 120).</ref> 
í bragar túni. 

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 80

2016-01-09T16:00:30Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 80 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 80==

'''Death of Bodvar: Egil's poem thereon'''

Bodvar Egil's son was just now growing up; he was a youth of great promise, handsome, tall and strong as had been Egil or Thorolf at his age. Egil loved him dearly, and Bodvar was very fond of his father. One summer it happened that there was a ship in White-river, and a great fair was held there. Egil had there bought much wood, which he was having conveyed home by water: for this his house-carles went, taking with them an eight-oared boat belonging to Egil. It chanced one time that Bodvar begged to go with them, and they allowed him so to do. So he went into the field with the house-carles. They were six in all on the eight-oared boat. And when they had to go out again, high-water was late in the day, and, as they must needs wait for the turn of tide, they did not start till late in the evening. Then came on a violent south-west gale, against which ran the stream of the ebb. This made a rough sea in the firth, as can often happen. The end was that the boat sank under them, and all were lost. The next day the bodies were cast up: Bodvar's body came on shore at Einars-ness, but some came in on the south shore of the firth, whither also the boat was driven, being found far in near Reykjarhamar.

Egil heard these tidings that same day, and at once rode to seek the bodies: he found Bodvar's, took it up and set it on his knees, and rode with it out to Digra-ness, to Skallagrim's mound.<ref>'''to Skallagrim's mound''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (p. ??).</ref> Then he had the mound opened, and laid Bodvar down there by Skallagrim. After which the mound was closed again; this task was not finished till about nightfall. Egil then rode home to Borg, and, when he came home, he went at once to the locked bed-closet in which he was wont to sleep. He lay down, and shut himself in, none daring to crave speech of him.

It is said that when they laid Bodvar in earth Egil was thus dressed: his hose were tight-fitting to his legs, he wore a red kirtle of fustian, closely-fitting, and laced at the sides: but they say that his muscles so swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose.<ref>'''swelled with grief''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu]] (p. 10).</ref><ref>'''swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose''': "Hér er sorg Egils lýst á sama hátt og harmi Sigurðar Fáfnisbana í fornum kvæðum: brynjan gekk í sundur á síðum honum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]].</ref>

Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða.

On the next day Egil still did not open the bed-closet: he had no meat or drink: there he lay for that day and the following night, no man daring to speak with him. But on the third morning, as soon as it was light, Asgerdr had a man set on horseback, who rode as hard as he could westwards to Hjardarholt, and told Thorgerdr all these tidings; it was about nones when he got there. He said also that Asgerdr had sent her word to come without delay southwards to Borg. Thorgerdr at once bade them saddle her a horse, and two men attended her. They rode that evening and through the night till they came to Borg. Thorgerdr went at once into the hall. Asgerdr greeted her, and asked whether they had eaten supper. Thorgerdr said aloud, 'No supper have I had, and none will I have till I sup with Freyja. I can do no better than does my father: I will not overlive my father and brother.' She then went to the bed-closet and called, 'Father, open the door! I will that we both travel the same road.' Egil undid the lock. Thorgerdr stepped up into the bed-closet, and locked the door again, and lay down on another bed that was there.

Then said Egil, 'You do well, daughter, in that you will follow your father. Great love have you shown to me. What hope is there that I shall wish to live with this grief?'<ref>'''live with this grief''': "Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (p. 32).</ref> After this they were silent awhile. Then Egil spoke: 'What is it now, daughter? You are chewing something, are you not?' 'I am chewing samphire,',“<ref>''''I am chewing samphire''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (p. 263).</ref> said she, 'because I think it will do me harm. Otherwise I think I may live too long.' 'Is samphire bad for man?' said Egil. 'Very bad,' said she; 'will you eat some?'<ref>'''will you eat some''': "C´est ainsi qu´elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l´eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu´elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (p. 285).</ref> 'Why should I not?' said he. A little while after she called and bade them give her drink. Water was brought to her. Then said Egil, 'This comes of eating samphire, one ever thirsts the more.' 'Would you like a drink,<ref>'''Would you like a drink''': "Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina". [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (p. 6).</ref> father?' said she. He took and swallowed the liquid in a deep draught: it was in a horn. Then said Thorgerdr: 'Now are we deceived; this is milk.'<ref>'''this is milk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (p. 69).</ref> Whereat Egil bit a sherd out of the horn, all that his teeth gripped, and cast the horn down.

Then spoke Thorgerdr: 'What counsel shall we take now? This our purpose is defeated.<ref>'''our purpose is defeated''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (p. 150).</ref> Now I would fain, father, that we should lengthen our lives, so that you may compose a funeral poem<ref>'''compose a funeral poem''': "Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar." [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (pp. 27-28).</ref> on Bodvar, and I will grave it on a wooden roller; after that we can die, if we like. Hardly, I think, can Thorstein your son compose a poem on Bodvar; but it were unseemly that he should not have funeral rites. Though I do not think that we two shall sit at the drinking when the funeral feast is held.' Egil said that it was not to be expected that he could now compose, though he were to attempt it. 'However, I will try this,'<ref>'''I will try this''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (p. 36).</ref> said he.

Egil had had another son named Gunnar, who had died a short time before.

So then Egil began the poem,<ref>'''Egill began the poem''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 40).</ref> and this is the beginning.

SONA-TORREK (SONS' LOSS).

1. 
'Much doth it task me<ref>'''much doth it task me''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu" [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (p. 39).</ref> 
My tongue to move,<ref>'''My tongue to move''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (p. 16).</ref> 
Through my throat to utter 
The breath of song. 
Poesy, prize of Odin, 
Promise now I may not, 
A draught drawn not lightly 
From deep thought's dwelling.<ref>'''thought's dwelling''': "Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association". [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (p. ??).</ref> <ref>'''Poesy, prize of Odin/Promise now I may not/A draught drawn not lightly/From deep thought's dwelling''': "Í goðsögnum er sagt af miði þeim er í senn var skáldskapurinn og gáfan til skáldskapar og Egill vísar hér til þess atburðar í sögninni þegar Óðinn stal miðinum úr fjársjóðshirslunni í Jötunheimum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]]. </ref>

2. 
'Forth it flows but hardly;<ref>'''flows but hardly''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (p. 162).</ref> 
For within my breast 
Heaving sobbing stifles 
Hindered stream of song 
Blessed boon to mortals 
Brought from Odin's kin, 
Goodly treasure, stolen 
From Giant-land of yore.

3. 
'He, who so blameless 
Bore him in life, 
O'erborne by billows 
With boat was whelmed. 
Sea-wavesflood that whilom 
Welled from giant's wound 
Smite upon the grave-gate 
Of my sire and son.

4. 
'Dwindling now my kindred<ref>'''my kindred''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (p. 221).</ref> 
Draw near to their end,<ref>'''near to their end''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (p. 164).</ref> 
Ev'n as forest-saplings.<ref>'''Ev'n as forest-saplings''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (p. 134).</ref> 
Felled or tempest-strown. 
Not gay or gladsome 
Goes he who beareth 
Body of kinsman 
On funeral bier.

5. 
'Of father fallen 
First I may tell; 
Of much-loved mother 
Must mourn the loss. 
Sad store hath memory 
For minstrel skill, 
A wood to bloom leafy 
With words of song.

6. 
'Most woful the breach, 
Where the wave in-brake 
On the fenced hold 
Of my father's kin. 
Unfilled, as I wot, 
And open doth stand 
The gap of son rent 
By the greedy surge. 

7. 
'Me Ran, the sea-queen, 
Roughly hath shaken: 
I stand of beloved ones 
Stript and all bare. 
Cut hath the billow 
The cord of my kin, 
Strand of mine own<ref>'''strand of my own''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 58).</ref>< twisting 
So stout and strong. 

8. 
'Sure, if sword could venge 
Such cruel wrong, 
Evil times would wait 
gir, ocean-god. 
That wind-giant's brother 
Were I strong to slay, 
'Gainst him and his sea-brood 
Battling would I go. 

9. 
'But I in no wise 
Boast, as I ween, 
Strength that may strive 
With the stout ships' Bane. 
For to eyes of all 
Easy now 'tis seen 
How the old man's lot 
Helpless is and lone.

10. 
'Me hath the main 
Of much bereaved; 
Dire is the tale, 
The deaths of kin: 
Since he the shelter 
And shield of my house 
Hied him from life 
To heaven's glad realm.

11. 
'Full surely I know, 
In my son was waxing 
The stuff and the strength 
Of a stout-limbed wight: 
Had he reached but ripeness 
To raise his shield, 
And Odin laid hand 
On his liegeman true.

12. 
'Willing he followed 
His father's word, 
Though all opposing 
Should thwart my rede: 
He in mine household 
Mine honour upheld, 
Of my power and rule 
The prop and the stay.

13. 
'Oft to my mind 
My loss doth come, 
How I brotherless bide 
Bereaved and lone. 
Thereon I bethink me, 
When thickens the fight 
Thereon with much searching 
My soul doth muse:

14. 
'Who staunch stands by me 
In stress of fight, 
Shoulder to shoulder, 
Side by side? 
Such want doth weaken 
In war's dread hour; 
Weak-winged I fly, 
Whom friends all fail.

15. 
'Son's place to his sire 
(Saith a proverb true) 
Another son born 
Alone can fill. 
Of kinsmen none 
(Though ne'er so kind) 
To brother can stand 
In brother's stead.

16. 
'O'er all our ice-fields, 
Our northern snows,<ref>'''Our northern snows''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (p. 373).</ref> 
Few now I find 
Faithful and true. 
Dark deeds men love, 
Doom death to their kin, 
A brother's body 
Barter for gold.

17. 
'Unpleasing to me 
Our people's mood, 
Each seeking his own 
In selfish peace. 
To the happier bees' home 
Hath passed my son, 
My good wife's child 
To his glorious kin.

18. 
'Odin, mighty monarch, 
Of minstrel mead the lord, 
On me a heavy hand 
Harmful doth lay. 
Gloomy in unrest 
Ever I grieve, 
Sinks my drooping brow, 
Seat of sight and thought.

19. 
'Fierce fire of sickness 
First from my home 
Swept off a son 
With savage blow: 
One who was heedful, 
Harmless, I wot, 
In deeds unblemished, 
In words unblamed.

20. 
'Still do I mind me, 
When the Friend of men 
High uplifted 
To the home of gods 
That sapling stout 
Of his father's stem, 
Of my true wife born 
A branch so fair.

21. 
'Once bare I goodwill<ref>'''once bare I goodwill''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (p. 174-75).</ref> 
To the great spear-lord, 
Him trusty and true 
I trowed for friend: 
Ere the giver of conquest, 
The car-borne god, 
Broke faith and friendship 
False in my need.

22. 
'Now victim and worship 
To Vilir's brother, 
The god once honoured, 
I give no more. 
Yet the friend of Mimir 
On me hath bestowed 
Some boot for bale, 
If all boons I tell.

23. 
'Yea he, the wolf-tamer, 
The war-god skilful, 
Gave poesy<ref>'''Gave poesy''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (p. 80).</ref> faultless<ref>'''poesy faultless''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 118).</ref> 
To fill my soul: 
Gave wit to know well 
Each wily trickster, 
And force him to face me 
As foeman in fight.

24. 
'Hard am I beset;<ref>'''Hard am I beset''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 65).</ref> 
Whom Hela, the sister 
Of Odin's fell captive, 
On Digra-ness waits. 
Yet shall I gladly 
With right good welcome<ref>'''good welcome''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (p. 22).</ref> 
Dauntless in bearing 
Her death-blow bide.'.<ref>'''death-blow bide''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (p. 187).</ref> 

Egil began to cheer up<ref>'''began to cheer up''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (p. 284-85).</ref> as the composing of the poem<ref>'''composing of the poem''': "[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (p. 37).</ref> went on; and when the poem was complete,<ref>'''when the poem was complete''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (p. 431).</ref> he brought it before Asgerdr and Thorgerdr and his family. He rose from his bed, and took his place in the high-seat. This poem he called 'Loss of Sons.' And now Egil had the funeral feast of his son held after ancient custom. But when Thorgerdr went home, Egil enriched her with good gifts.

Long time did Egil dwell at Borg, and became an old man. But it is not told that he had lawsuits with any here in the land; nor is there a word of single combats, or war and slaughter of his after he settled down here in Iceland. They say that Egil never went abroad out of Iceland after the events already related. And for this the main cause was that Egil might not be in Norway, by reason of the charges which (as has been told before) the kings there deemed they had against him. He kept house in munificent style, for there was no lack of money, and his disposition led him to munificence.
King Hacon, Athelstan's foster-son, long ruled over Norway; but in the latter part of his life Eric's sons came to Norway and strove with him for the kingdom; and they had battles together, wherein Hacon ever won the victory. The last battle was fought in Hordaland, on Stord-island, at Fitjar: there king Hacon won the victory, but also got his death-wound. After that Eric's sons took the kingdom in Norway.
Lord Arinbjorn was with Harold Eric's son, and was made his counsellor, and had of him great honours. He was commander of his forces and defender of the land. A great warrior was Arinbjorn, and a victorious. He was governor of the Firth folk. Egil Skallagrimsson heard these tidings of the change of kings in Norway, and therewith how Arinbjorn had returned to his estates in Norway, and was there in great honour. Then Egil composed a poem<ref>'''Egil composed a poem''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (p. 139).</ref> about Arinbjorn,<ref>'''poem about Arinbjorn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (p. 97)</ref> whereof this is the beginning:<ref>'''this is the beginning''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (p. 93).</ref>

ARINBJORN'S EPIC, OR A PART THEREOF.

1. 
'For generous prince 
Swift praise I find,<ref>'''Swift praise I find''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (pp. 111-12).</ref> 
But stint my words 
To stingy churl. 
Openly sing I 
Of king's true deeds, 
But silence keep 
On slander's lies.

2. 
'For fabling braggarts 
Full am I of scorn, 
But willing speak I 
Of worthy friends: 
Courts I of monarchs<ref>'''courts I of monarchs''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 51).</ref> 
A many have sought, 
A gallant minstrel 
Of guileless mood.

3. 
'Erewhile the anger 
Of Yngling's son 
I bore, prince royal 
Of race divine. 
With hood of daring 
O'er dark locks drawn 
A lord right noble 
I rode to seek.

4. 
'There sate in might 
The monarch strong, 
With helm of terror 
High-throned and dread; 
A king unbending 
With bloody blade 
Within York city 
Wielded he power.

5. 
'That moon-like brightness 
Might none behold, 
Nor brook undaunted 
Great Eric's brow: 
As fiery serpent<ref>'''As fiery serpent''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 21).</ref> 
His flashing eyes 
Shot starry radiance 
Stern and keen.

6. 
'Yet I to this ruler 
Of fishful seas 
My bolster-mate's ransom 
Made bold to bear, 
Of Odin's goblet 
O'erflowing dew 
Each listening ear-mouth 
Eagerly drank.

7. 
'Not beauteous in seeming 
My bardic fee 
To ranks of heroes 
In royal hall: 
When I my hood-knoll<ref>'''When I my hood-knoll''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 22).</ref> 
Wolf-gray of hue 
For mead of Odin 
From monarch gat.

8. 
'Thankful I took it, 
And therewithal 
The pit-holes black 
Of my beetling brows;<ref>'''Of my beetling brows''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 26).</ref> 
Yea and that mouth 
That for me bare 
The poem of praise 
To princely knees.

9. 
'Tooth-fence took I, 
And tongue likewise, 
Ears' sounding chambers 
And sheltering eaves. 
And better deemed I 
Than brightest gold 
The gift then given 
By glorious king.

10. 
'There a staunch stay 
Stood by my side, 
One man worth many 
Of meaner wights, 
Mine own true friend 
Whom trusty I found, 
High-couraged ever 
In counsels bold.

11. 
'Arinbjorn 
Alone us saved 
Foremost of champions 
From fury of king; 
Friend of the monarch 
He framed no lies 
Within that palace 
Of warlike prince.

12. 
'Of the stay of our house 
Still spake he truth, 
(While much he honoured 
My hero-deeds) 
Of the son of Kveldulf, 
Whom fair-haired king 
Slew for a slander, 
But honoured slain.

13. 
'Wrong were it if he 
Who wrought me good, 
Gold-splender lavish, 
Such gifts had cast 
To the wasteful tract 
Of the wild sea-mew, 
To the surge rough-ridden 
By sea-kings' steeds.

14. 
'False to my friend 
Were I fairly called, 
An untrue steward 
Of Odin's cup; 
Of praise unworthy, 
Pledge-breaker vile, 
If I for such good 
Gave nought again.

15. 
'Now better seeth 
The bard to climb 
With feet poetic 
The frowning steep,<ref>'''the frowning steep''': "The startling image of poetry not as liquid but as leafy timber appears to be reinforced in the first helming of stanza 15 of Arinbjarnarkviða, where Egill says that Arinbjörn’s deeds can be “easily polished (or smoothed) by the voice-plane” (erum auðskæf/ ómunlokri)." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 76).</ref> 
And set forth open 
In sight of all 
The laud and honour 
Of high-born chief.

16. 
'Now shall my voice-plane 
Shape into song 
Virtues full many 
Of valiant friend. 
Ready on tongue 
Twofold they lie, 
Yea, threefold praises 
Of Thorir's son.

17. 
'First tell I forth 
What far is known, 
Openly bruited 
In ears of all; 
How generous of mood 
Men deem this lord, 
Bjorn of the hearth-fire 
The birchwood's bane.

18. 
'Folk bear witness 
With wond'ring praise, 
How to all guests 
Good gifts he gives: 
For Bjorn of the hearth-stone 
Is blest with store 
Freely and fully 
By Frey and Njord.

19. 
'To him, high scion 
Of Hroald's tree, 
Fulness of riches 
Flowing hath come; 
And friends ride thither 
In thronging crowd 
By all wide ways 
'Neath windy heaven.

20. 
'Above his ears 
Around his brow 
A coronal fair, 
As a king, he wore. 
Beloved of gods, 
Beloved of men, 
The warrior's friend, 
The weakling's aid.

21. 
'That mark he hitteth 
That most men miss; 
Though money they gather, 
This many lack: 
For few be the bounteous 
And far between, 
Nor easily shafted 
Are all men's spears.

22. 
'Out of the mansion 
Of Arinbjorn, 
When guested and rested 
In generous wise, 
None with hard jest, 
None with rude jeer, 
None with his axe-hand 
Ungifted hie.

23. 
'Hater of money 
Is he of the Firths, 
A foe to the gold-drops 
Of Draupnir born. 
. . . . .

24. 
'Rings he scatters, 
Riches he squanders, 
Of avarice thievish 
An enemy still. 
. . . . .

25. 
'Long course of life 
His lot hath been, 
By battles broken, 
Bereft of peace. 
. . . . .

26. 
'Early waked I,<ref>'''Early waked I''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (p. 202).</ref> 
Word I gathered, 
Toiled each morning 
With speech-moulding tongue. 
A proud pile<ref>'''proud pile''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] ('. 136-37).</ref> built I 
Of praise long-lasting 
To stand unbroken<ref>'''stand unbroken''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 120).</ref> 
In Bragi's town.' 

==References==

<references />

==Kafli 80==

'''Ólafur fékk Þorgerðar'''

Ólafur hét maður, son Höskulds Dala-Kollssonar og son Melkorku dóttur Mýrkjartans Írakonungs. Ólafur bjó í Hjarðarholti í Laxárdal vestur í Breiðafjarðardölum. Ólafur var stórauðigur að fé. Hann var þeirra manna fríðastur sýnum er þá voru á Íslandi. Hann var skörungur mikill.

Ólafur bað Þorgerðar dóttur Egils. Þorgerður var væn kona og kvenna mest, vitur og heldur skapstór en hversdaglega kyrrlát. Egill kunni öll deili á Ólafi og vissi að það gjaforð var göfugt og fyrir því var Þorgerður gift Ólafi. Fór hún til bús með honum í Hjarðarholt. Þeirra börn voru þau Kjartan, Þorbergur, Halldór, Steindór, Þuríður, Þorbjörg, Bergþóra. Hana átti Þórhallur goði Oddason. Þorbjörgu átti fyrr Ásgeir Knattarson en síðar Vermundur Þorgrímsson. Þuríði átti Guðmundur Sölmundarson. Voru þeirra synir Hallur og Víga-Barði.

Össur Eyvindarson bróðir Þórodds í Ölfusi fékk Beru dóttur Egils.

Böðvar son Egils var þá frumvaxta. Hann var hinn efnilegasti maður, fríður sýnum, mikill og sterkur svo sem verið hafði Egill eða Þórólfur á hans aldri. Egill unni honum mikið. Var Böðvar og elskur að honum.

Það var eitt sumar að skip var í Hvítá og var þar mikil kaupstefna. Hafði Egill þar keypt við margan og lét flytja heim á skipi. Fóru húskarlar og höfðu skip áttært er Egill átti. Það var þá eitt sinn að Böðvar beiddist að fara með þeim og þeir veittu honum það. Fór hann þá inn á Völlu með húskörlum. Þeir voru sex saman á áttæru skipi. Og er þeir skyldu út fara þá var flæðurin síð dags og er þeir urðu hennar að bíða þá fóru þeir um kveldið síð. Þá hljóp á útsynningur steinóði en þar gekk í móti útfallsstraumur. Gerði þá stórt á firðinum sem þar kann oft verða. Lauk þar svo að skipið kafði undir þeim og týndust þeir allir. En eftir um daginn skaut upp líkunum. Kom lík Böðvars inn í Einarsnes en sum komu fyrir sunnan fjörðinn og rak þangað skipið. Fannst það inn við Reykjarhamar.

Þann dag spurði Egill þessi tíðindi og þegar reið hann að leita líkanna. Hann fann rétt lík Böðvars. Tók hann það upp og setti í kné sér og reið með út í Digranes til haugs Skalla-Gríms.<ref>'''haugs Skalla-Gríms''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (s. ??).</ref> Hann lét þá opna hauginn og lagði Böðvar þar niður hjá Skalla-Grími. Var síðan aftur lokinn haugurinn og var eigi fyrr lokið en um dagsetursskeið. Eftir það reið Egill heim til Borgar og er hann kom heim þá gekk hann þegar til lokrekkju þeirrar er hann var vanur að sofa í. Hann lagðist niður og skaut fyrir loku. Engi þorði að krefja hann máls.

En svo er sagt, þá er þeir settu Böðvar niður, að Egill var búinn, hosan var strengd fast að beini. Hann hafði fustanskyrtil rauðan, þröngvan upphlutinn og lás að síðu. En það er sögn manna að hann þrútnaði svo að kyrtillinn rifnaði af honum og svo hosurnar.<ref>'''þrútinn af harmi''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu.]] (s. 10).</ref> <ref>'''þrútnaði svo að kyrtillinn rifnaði af honum og svo hosurnar''': "Hér er sorg Egils lýst á sama hátt og harmi Sigurðar Fáfnisbana í fornum kvæðum: brynjan gekk í sundur á síðum honum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]].</ref>

En eftir um daginn lét Egill ekki upp lokrekkjuna. Hann hafði þá og engan mat né drykk. Lá hann þar þann dag og nóttina eftir. Engi maður þorði að mæla við hann.

En hinn þriðja morgun þegar er lýsti þá lét Ásgerður skjóta hesti undir mann, reið sá sem ákaflegast vestur í Hjarðarholt, og lét segja Þorgerði þessi tíðindi öll saman og var það um nónskeið er hann kom þar. Hann sagði og það með að Ásgerður hafði sent henni orð að koma sem fyrst suður til Borgar.

Þorgerður lét þegar söðla sér hest og fylgdu henni tveir menn. Riðu þau um kveldið og nóttina til þess er þau komu til Borgar. Gekk Þorgerður þegar inn í eldahús. Ásgerður heilsaði henni og spurði hvort þau hefðu náttverð etið.

Þorgerður segir hátt: „Engvan hefi eg náttverð haft og engan mun eg fyrr en að Freyju. Kann eg mér eigi betri ráð en faðir minn. Vil eg ekki lifa eftir föður minn og bróður.“

Hún gekk að lokhvílunni og kallaði: „Faðir, lúk upp hurðunni, vil eg að við förum eina leið bæði.“

Egill spretti frá lokunni. Gekk Þorgerður upp í hvílugólfið og lét loku fyrir hurðina. Lagðist hún niður í aðra rekkju er þar var.

Þá mælti Egill: „Vel gerðir þú dóttir er þú vilt fylgja föður þínum. Mikla ást hefir þú sýnt við mig. Hver von er að eg muni lifa vilja við harm þenna?“<ref>'''lifa vilja við harm þenna''': „Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (s. 32).</ref>

Síðan þögðu þau um hríð.

Þá mælti Egill: „Hvað er nú dóttir, tyggur þú nú nokkuð?“

„Tygg eg söl,“<ref>'''tygg eg söl''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (s. 263).</ref> segir hún, „því að eg ætla að mér muni þá verra en áður. Ætla eg ella að eg muni of lengi lifa.“

„Er það illt manni?“ segir Egill.

„Allillt,“ segir hún, „viltu eta?“<ref>'''viltu eta''': "C'est ainsi qu'elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l'eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu'elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (s. 285).</ref>

„Hvað mun varða?“ segir hann.

En stundu síðar kallaði hún og bað gefa sér drekka. Síðan var henni gefið vatn að drekka.

Þá mælti Egill: „Slíkt gerir að er sölin etur, þyrstir æ þess að meir.“

„Viltu drekka faðir?“<ref>'''Viltu drekka faðir?''': „Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina“. [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (s. 6).</ref> segir hún.

Hann tók við og svalg stórum og var það í dýrshorni.

Þá mælti Þorgerður: „Nú erum við vélt.<ref>'''Nú erum við vélt''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (s. 150).</ref> Þetta er mjólk.“<ref>'''þetta er mjólk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (s. 69).</ref>

Þá beit Egill skarð úr horninu, allt það er tennur tóku, og kastaði horninu síðan.

Þá mælti Þorgerður: „Hvað skulum við nú til ráðs taka? Lokið er nú þessi ætlan. Nú vildi eg faðir að við lengdum líf okkart svo að þú mættir yrkja erfikvæði<ref>'''yrkja erfikvæði''': „Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar” [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (s. 27-28).</ref> eftir Böðvar en eg mun rísta á kefli, en síðan deyjum við ef okkur sýnist. Seint ætla eg Þorstein son þinn yrkja kvæðið eftir Böðvar en það hlýðir eigi að hann sé eigi erfður því að eigi ætla eg okkur sitja að drykkjunni þeirri að hann er erfður.“

Egill segir að það var þá óvænt að hann mundi þá yrkja mega þótt hann leitaði við „en freista má eg þess,“<ref>'''freista má eg þess''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (s. 36).</ref> segir hann.

Egill hafði þá átt son er Gunnar hét og hafði sá og andast litlu áður.

Og er þetta upphaf kvæðis:<ref>'''upphaf kvæðis''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 40).</ref>

1. 
Mjök erum tregt<ref>'''mjök erum tregt''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu." [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (s. 39).</ref> 
tungu að hræra<ref>'''tungu að hræra''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (s. 16).</ref> 
eða loftvægi 
ljóðpundara. 
Era nú vænlegt 
um Viðris þýfi 
né hógdrægt 
úr hugar fylgsni.<ref>'''hugar fylgsni''': „Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association“. [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (s. ??).</ref>

2. 
Era andþeystr<ref>'''era andþeystr''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (s. 162).</ref> 
því að ekki veldr 
höfuglegr, 
úr hyggju stað 
fagnafundr 
Þriggja niðja, 
ár borinn 
úr jötunheimum,

3. 
Lastalaus 
er lifnaði 
á Nökkvers 
nökkva bragi. 
Jötuns háls 
undir flota 
Náins niðr 
fyr naustdurum.

4. 
Því að ætt mín<ref>'''ætt mín''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (S. 221).</ref> 
á enda stendr,<ref>'''á enda stendr''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (s. 164).</ref> 
sem hræbarnir 
hlynnar marka.<ref>'''hlynnar marka''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (s. 134).</ref> 
Era karskr maðr 
sá er köggla ber 
frænda hrörs 
af fletjum niðr. 

5. 
Þó mun ég mitt 
og móður hrör 
föður fall 
fyrst um telja. 
Það ber ég út 
úr orðhofi 
mærðar timbur 
máli laufgað.

6. 
Grimmt varum hlið 
það er hrönn um braut 
föður míns 
á frændgarði. 
Veit ég ófullt 
og opið standa 
sonar skarð 
er mér sjár um vann.

7. 
Mjög hefr Rán 
ryskt um mig. 
Er ég ofsnauðr 
að ástvinum. 
Sleit mar bönd 
minnar ættar, 
... þátt 
af sjálfum mér.<ref>'''sjálfum mér''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 58).</ref> 

8. 
Veistu um þá sök 
sverði of rækag, 
var ölsmiðr 
allra tíma. 
Hroða vogs bræðr, 
ef vega mættag, 
færi ég andvígr 
Ægis mani.

9. 
En ég ekki 
eiga þóttumst 
sakar afl 
við súðs bana 
því að alþjóð 
fyr augum verðr 
gamals þegns 
gengileysi.

10. 
Mig hefr mar 
miklu ræntan, 
grimmt er fall 
frænda að telja, 
síðan er minn 
á munvega 
ættar skjöldr 
aflífi hvarf.

11. 
Veit ég það sjálfr 
að í syni mínum 
vara ills þegns 
efni vaxið 
ef sá randviðr 
röskvask næði 
uns her-Gauts 
hendr of tæki.

12. 
Æ lét flest 
það er faðir mælti 
þótt öll þjóð 
annað segði, 
mér upp hélt 
of verbergi 
og mitt afl 
mest um studdi.

13. 
Oft kemr mér 
mána bjarnar 
í byrvind 
bræðraleysi. 
Hyggjumst um 
er hildr þróast, 
nýsumst hins 
og hygg að því

14. 
hver mér hugaðr 
á hlið standi 
annar þegn 
við óðræði. 
Þarf ég hans oft 
of hergjörum. 
Verð ég varfleygr, 
er vinir þverra.

15. 
Mjög er torfyndr 
sá er trúa knegum 
of alþjóð 
Elgjar gálga<ref>'''elgjar gálga''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (s. 373).</ref> 
því að niflgóðr 
niðja steypir 
bróður hrör 
við baugum selur.

16. 
Finn ek það oft, 
er fjár beiðir ...

17. 
Það er og mælt 
að enginn geti 
sonar iðgjöld 
nema sjálfr ali túni 
þann nið 
er öðrum sé 
borinn maðr 
í bróður stað.

18. 
Erumka þokkt 
þjóða sinni 
þótt sérhver 
sátt um haldi. 
Bir er Bískips 
í bæ kominn, 
kvonar son, 
kynnis leita.

19. 
En mér fannst 
í föstum þokk 
hrosta hilmir 
á hendi stendr. 
Máka eg upp 
í aróar grímu, 
rýnisreið, 
réttri halda,

20. 
síð er son minn 
sóttar brími 
heiftuglegr 
úr heimi nam, 
þann eg veit 
að varnaði 
vamma var 
við námæli.

21. 
Það man ég enn 
er upp um hóf 
í goðheim 
Gauta spjalli 
ættar ask 
þann er óx af mér, 
og kynvið 
kvonar minnar.

22. 
Átti ég gott<ref>'''átti ég gott''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (s. 174-75).</ref> 
við geira drottin. 
Gerðumst tryggr 
að trúa honum, 
áðr um að 
vagna runni, 
sigrhöfundr, 
um sleit við mig.

23. 
Blótka eg því 
bróður Vílis, 
goðs jaðar, 
að eg gjarn sék. 
Þó hefr Míms vinur 
mér um fengnar 
bölva bætr<ref>'''bölva bætr''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 118).</ref> 
ef hið betra teldi.

24. 
Gafumst íþrótt<ref>'''Gafumst íþrótt''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (s. 80).</ref> 
úlfs um bági 
vígi vanur 
vammi firrða 
og það geð 
er eg gerði mér 
vísa fjandr 
af vélöndum.

25. 
Nú er mér torvelt.<ref>'''Nú er mér torvelt''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 65)</ref> 
Tveggja bága 
njörva nift 
á nesi stendr. 
Skal eg þó glaður 
með góðan vilja<ref>'''með góðan vilja''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (s. 22).</ref> 
og óhryggr 
heljar bíða.<ref>'''heljar bíða''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (s. 187).</ref>

Egill tók að hressast<ref>'''tók að hressast''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (s. 284-85).</ref> svo sem fram leið að yrkja kvæðið<ref>'''að yrkja kvæðið''': „[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (s. 37).</ref> og er lokið var kvæðinu<ref>'''er lokið var kvæðinu''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (s. 431).</ref> þá færði hann það Ásgerði og Þorgerði og hjónum sínum. Reis hann þá upp úr rekkju og settist í öndvegi. Kvæði þetta kallaði hann Sonatorrek.<ref>'''torrek''': „Mjer þykir líklegt, að Egill hafi myndað orðið torrek við þetta tækifæri. Síðar hefur merking þess færzt nokkuð til, en þó á eðlilegan hátt (torsótt hefnd, torbætt tjón, þungbær missir)“ [[Árni Pálsson. Sonatorrek]] (s. 153).</ref> Síðan lét Egill erfa sonu sína eftir fornri siðvenju. En er Þorgerður fór heim þá leiddi Egill hana með gjöfum í brott.

Egill bjó að Borg langa ævi og varð maður gamall en ekki er getið að hann ætti málaferli við menn hér á landi. Ekki er og sagt frá hólmgöngum hans eða vígaferlum síðan er hann staðfestist hér á Íslandi.

Svo segja menn að Egill færi ekki í brott af Íslandi síðan er þetta var tíðinda er nú var áður frá sagt, og bar það mest til þess að Egill mátti ekki vera í Noregi af þeim sökum sem fyrr var frá sagt að konungar þóttust eiga við hann. Bú hafði hann rausnarsamlegt því að fé skorti eigi. Hann hafði og gott skaplyndi til þess.

Hákon konungur Aðalsteinsfóstri réð fyrir Noregi langa stund en hinn efra hlut ævi hans þá komu synir Eiríks til Noregs og deildu til ríkis í Noregi við Hákon konung og áttu þeir orustu saman og hafði Hákon jafnan sigur. Hina síðustu orustu áttu þeir á Hörðalandi, í Storð á Fitjum. Þar fékk Hákon konungur sigur og þar með banasár. Eftir það tóku þeir konungdóm í Noregi Eiríkssynir.

Arinbjörn hersir var með Haraldi Eiríkssyni og gerðist ráðgjafi hans og hafði af honum veislur stórlega miklar. Var hann forstjóri fyrir liði og landvörn. Arinbjörn var hermaður mikill og sigursæll. Hann hafði að veislum Fjarðafylki.

Egill Skalla-Grímsson spurði þessi tíðindi, að konungaskipti var orðið í Noregi, og það með að Arinbjörn var þá kominn í Noreg til búa sinna og hann var þá í virðing mikilli. Þá orti Egill kvæði<ref>'''orti Egill kvæði''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (s. 139).</ref> um Arinbjörn<ref>'''kvæði um Arinbjörn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (s. 97)</ref> og er þetta upphaf að:<ref>'''upphaf að''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (s. 93).</ref>

1. 
Emk hraðkvæðr<ref>'''Emk hraðkvæðr''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 111-12).</ref> 
hilmi at mæra, 
en glapmáll 
um glöggvinga, 
opinspjallr 
of jöfurs dáðum, 
en þagmælskr 
um þjóðlygi. 

2. 
skaupi gnægðr 
skrökberöndum, 
emk vilkvæðr 
um vini mína. 
sótt hefi eg mörg 
mildinga sjöt<ref>'''mildinga sjöt''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 51).</ref> 
með grunlaust 
grepps um æði. 

3. 
Hafði eg endr 
Ynglings burar, 
ríks konungs, 
reiði fengna; 
Dró eg djarfhött 
um dökkva skör, 
lét eg hersi 
heim um sóttan. 

4. 
þar er allvaldr 
und ægishjalmi, 
ljóðfrömuðr, 
að landi sat. 
Stýrir konungr 
við stirðan hug 
í Jórvík 
úrgum hjörvi. 

5. 
Vara það tunglskin 
tryggt að líta, 
né ógnlaust, 
Eiríks bráa; 
þá er ormfránn 
ennimáni <ref>'''ormfránn ennimáni''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 21).</ref> 
skein allvalds 
ægigeislum. 

6. Þó eg bólstrverð 
um bera þorði 
maka hængs 
markar dróttni, 
svo að Yggs full 
ýranda kom 
að hvers manns 
hlusta munnum. 

7. Né hamfagrt 
hölðum þótti 
skaldfé mitt 
að skata húsum, 
þá er ulfgrátt 
við Yggjar miði 
hattar staup<ref>'''hattar staup''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 22).</ref> <ref>'''hattar staup''': "Men ordet kan också betyda ‘stop, dryckesbägare’. Följaktigen: Egill utskänker skaldemjödet ur huvudets stop och får i gengäld behålla detta stop! Det är en sinnrik tolkning, som förefaller att harmoniera ganska väl med de norröna skaldernas sinne för det komplicerade och dubbelbottnade... [[Hallberg, Peter. Den fornisländska poesien]] (s. 112).</ref> 
at hilmi þák. 

8. Við því tók, 
en tiru fylgðu 
sökk svartleit 
síðra brúna<ref>'''svartleit síðra brúna''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 26).</ref> 
ok sá munnr, 
er mína bar 
höfuðlausn 
fyr hilmis kné. 

9. Þar er tannfjöld 
með tungu þák 
ok hlertjöld 
hlustum göfguð 
en sú gjöf 
gulli betri 
hróðugs konungs 
um heitin var. 

10. Þar stóð mér;<ref>'''Þar stóð mér''': [The first ten stanzas of Arinbjarnarkviða] "are in fact once again not at all about the ostensible topic, but about Egill’s own bravura Höfuðlausn performance." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 66).</ref> 
mörgum betri 
hoddfinnendum 
á hlið aðra 
tryggr vinr minn, 
sá er trúa knáttag, 
heiðþróaðr, 
hverju ráði. 

11. Arinbjörn, 
er oss einn um hóf, 
knía fremstr, 
frá konungs fjónum, 
vin þjóðans, 
er vætki laug 
í herskás 
hilmis garði. 

12. Ok . . . 
. . . stuðli lét 
margframaðr 
minna dáða, 
sem en . . . að . . . 
. . . Halfdanar 
að í væri 
ættar skaði. 

13. Mun eg vinþjófr 
verða heitinn 
ok váljúgt 
at Viðris fulli, 
hróðrs örverðr 
ok heitrofi, 
nema þess gagns 
gjöld um vinnag. 

14. Nú er það sét, 
hvar er setja skal 
bragar fótum 
brattstiginn 
fyr mannfjöld, 
margra sjónir, 
hróðr máttigs 
hersa kundar. 

15. Nú erumk auðskæf 
ómunlokri 
magar Þóris 
mærðar efni, 
vinar míns, 
því að valið liggja 
tvenn ok þrenn 
á tungu mér. 

16. Það tel eg fyrst, 
er flestr um veit 
og alþjóð 
eyrun sækir, 
hvé mildgeðr 
mönnum þótti 
bjóða björn 
birkis ótta.

17. Það allsheri 
at undri gefst, 
hvé hann urþjóð 
auði gnægir, 
en grjótbjörn 
um gæddan hefr 
Freyr ok Njörðr 
af fjár afli.

18. En Hróalds 
á höfuðbaðmi 
auðs iðgnótt 
að ölnum sifjar, 
sé . . . 
af vegum öllum 
á vindkers 
víðum botni. 

19. 
Hann drógseil 
um eiga gat 
sem hildingr 
heyrnar spanna, 
goðum ávarðr 
með gumna fjöld, 
vinr véþorms, 
veklinga tæs. 

20. 
Það hann vinnr, 
er þrjóta mun 
flesta menn, 
þótt fé eigi. 
Kveðka eg skammt 
meðal skata húsa 
né auðskeft 
almanna spjör. 

21. Gekk maðr engi 
að Arinbjarnar 
úr legvers 
löngum knerri 
háði leiddr 
né heiftkviðum 
með atgeirs 
auðar toftir. 

22. Hinn er fégrimmr, 
er í Fjörðum býr, 
sá eg um dólgr 
Draupnis niðja, 
en sökunautr 
Sónar hvinna, 
hringum . . . 
hoddvegandi. 

23. Hann aldrteig 
um eiga gat 
fjölsáinn 
með friðar spjöllum 
. . . 

24. Það er órétt, 
ef orpið hefr 
á máskeið 
mörgu gagni, 
rammriðin 
Rökkva stóði, 
vellvönuðr, 
því er veitti mér. 

25. Vask árvakr,<ref>'''Vask árvakr''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (s. 202).</ref> 
bark orð saman 
með málþjóns 
morgunverkum, 
hlóð eg lofköst<ref>'''hlóð eg lofköst''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] (s. 136-37).</ref> 
þann er lengi stendr 
óbrotgjarn<ref>'''óbrotgjarn''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 120).</ref> 
í bragar túni. 

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 80

2016-01-09T15:48:24Z

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 80 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 80==

'''Death of Bodvar: Egil's poem thereon'''

Bodvar Egil's son was just now growing up; he was a youth of great promise, handsome, tall and strong as had been Egil or Thorolf at his age. Egil loved him dearly, and Bodvar was very fond of his father. One summer it happened that there was a ship in White-river, and a great fair was held there. Egil had there bought much wood, which he was having conveyed home by water: for this his house-carles went, taking with them an eight-oared boat belonging to Egil. It chanced one time that Bodvar begged to go with them, and they allowed him so to do. So he went into the field with the house-carles. They were six in all on the eight-oared boat. And when they had to go out again, high-water was late in the day, and, as they must needs wait for the turn of tide, they did not start till late in the evening. Then came on a violent south-west gale, against which ran the stream of the ebb. This made a rough sea in the firth, as can often happen. The end was that the boat sank under them, and all were lost. The next day the bodies were cast up: Bodvar's body came on shore at Einars-ness, but some came in on the south shore of the firth, whither also the boat was driven, being found far in near Reykjarhamar.

Egil heard these tidings that same day, and at once rode to seek the bodies: he found Bodvar's, took it up and set it on his knees, and rode with it out to Digra-ness, to Skallagrim's mound.<ref>'''to Skallagrim's mound''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (p. ??).</ref> Then he had the mound opened, and laid Bodvar down there by Skallagrim. After which the mound was closed again; this task was not finished till about nightfall. Egil then rode home to Borg, and, when he came home, he went at once to the locked bed-closet in which he was wont to sleep. He lay down, and shut himself in, none daring to crave speech of him.

It is said that when they laid Bodvar in earth Egil was thus dressed: his hose were tight-fitting to his legs, he wore a red kirtle of fustian, closely-fitting, and laced at the sides: but they say that his muscles so swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose.<ref>'''swelled with grief''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu]] (p. 10).</ref><ref>'''swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose''': "Hér er sorg Egils lýst á sama hátt og harmi Sigurðar Fáfnisbana í fornum kvæðum: brynjan gekk í sundur á síðum honum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]].</ref>

Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða.

On the next day Egil still did not open the bed-closet: he had no meat or drink: there he lay for that day and the following night, no man daring to speak with him. But on the third morning, as soon as it was light, Asgerdr had a man set on horseback, who rode as hard as he could westwards to Hjardarholt, and told Thorgerdr all these tidings; it was about nones when he got there. He said also that Asgerdr had sent her word to come without delay southwards to Borg. Thorgerdr at once bade them saddle her a horse, and two men attended her. They rode that evening and through the night till they came to Borg. Thorgerdr went at once into the hall. Asgerdr greeted her, and asked whether they had eaten supper. Thorgerdr said aloud, 'No supper have I had, and none will I have till I sup with Freyja. I can do no better than does my father: I will not overlive my father and brother.' She then went to the bed-closet and called, 'Father, open the door! I will that we both travel the same road.' Egil undid the lock. Thorgerdr stepped up into the bed-closet, and locked the door again, and lay down on another bed that was there.

Then said Egil, 'You do well, daughter, in that you will follow your father. Great love have you shown to me. What hope is there that I shall wish to live with this grief?'<ref>'''live with this grief''': "Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (p. 32).</ref> After this they were silent awhile. Then Egil spoke: 'What is it now, daughter? You are chewing something, are you not?' 'I am chewing samphire,',“<ref>''''I am chewing samphire''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (p. 263).</ref> said she, 'because I think it will do me harm. Otherwise I think I may live too long.' 'Is samphire bad for man?' said Egil. 'Very bad,' said she; 'will you eat some?'<ref>'''will you eat some''': "C´est ainsi qu´elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l´eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu´elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (p. 285).</ref> 'Why should I not?' said he. A little while after she called and bade them give her drink. Water was brought to her. Then said Egil, 'This comes of eating samphire, one ever thirsts the more.' 'Would you like a drink,<ref>'''Would you like a drink''': "Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina". [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (p. 6).</ref> father?' said she. He took and swallowed the liquid in a deep draught: it was in a horn. Then said Thorgerdr: 'Now are we deceived; this is milk.'<ref>'''this is milk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (p. 69).</ref> Whereat Egil bit a sherd out of the horn, all that his teeth gripped, and cast the horn down.

Then spoke Thorgerdr: 'What counsel shall we take now? This our purpose is defeated.<ref>'''our purpose is defeated''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (p. 150).</ref> Now I would fain, father, that we should lengthen our lives, so that you may compose a funeral poem<ref>'''compose a funeral poem''': "Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar." [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (pp. 27-28).</ref> on Bodvar, and I will grave it on a wooden roller; after that we can die, if we like. Hardly, I think, can Thorstein your son compose a poem on Bodvar; but it were unseemly that he should not have funeral rites. Though I do not think that we two shall sit at the drinking when the funeral feast is held.' Egil said that it was not to be expected that he could now compose, though he were to attempt it. 'However, I will try this,'<ref>'''I will try this''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (p. 36).</ref> said he.

Egil had had another son named Gunnar, who had died a short time before.

So then Egil began the poem,<ref>'''Egill began the poem''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 40).</ref> and this is the beginning.

SONA-TORREK (SONS' LOSS).

1. 
'Much doth it task me<ref>'''much doth it task me''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu" [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (p. 39).</ref> 
My tongue to move,<ref>'''My tongue to move''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (p. 16).</ref> 
Through my throat to utter 
The breath of song. 
Poesy, prize of Odin, 
Promise now I may not, 
A draught drawn not lightly 
From deep thought's dwelling.<ref>'''thought's dwelling''': "Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association". [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (p. ??).</ref>

2. 
'Forth it flows but hardly;<ref>'''flows but hardly''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (p. 162).</ref> 
For within my breast 
Heaving sobbing stifles 
Hindered stream of song 
Blessed boon to mortals 
Brought from Odin's kin, 
Goodly treasure, stolen 
From Giant-land of yore.

3. 
'He, who so blameless 
Bore him in life, 
O'erborne by billows 
With boat was whelmed. 
Sea-wavesflood that whilom 
Welled from giant's wound 
Smite upon the grave-gate 
Of my sire and son.

4. 
'Dwindling now my kindred<ref>'''my kindred''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (p. 221).</ref> 
Draw near to their end,<ref>'''near to their end''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (p. 164).</ref> 
Ev'n as forest-saplings.<ref>'''Ev'n as forest-saplings''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (p. 134).</ref> 
Felled or tempest-strown. 
Not gay or gladsome 
Goes he who beareth 
Body of kinsman 
On funeral bier.

5. 
'Of father fallen 
First I may tell; 
Of much-loved mother 
Must mourn the loss. 
Sad store hath memory 
For minstrel skill, 
A wood to bloom leafy 
With words of song.

6. 
'Most woful the breach, 
Where the wave in-brake 
On the fenced hold 
Of my father's kin. 
Unfilled, as I wot, 
And open doth stand 
The gap of son rent 
By the greedy surge. 

7. 
'Me Ran, the sea-queen, 
Roughly hath shaken: 
I stand of beloved ones 
Stript and all bare. 
Cut hath the billow 
The cord of my kin, 
Strand of mine own<ref>'''strand of my own''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 58).</ref>< twisting 
So stout and strong. 

8. 
'Sure, if sword could venge 
Such cruel wrong, 
Evil times would wait 
gir, ocean-god. 
That wind-giant's brother 
Were I strong to slay, 
'Gainst him and his sea-brood 
Battling would I go. 

9. 
'But I in no wise 
Boast, as I ween, 
Strength that may strive 
With the stout ships' Bane. 
For to eyes of all 
Easy now 'tis seen 
How the old man's lot 
Helpless is and lone.

10. 
'Me hath the main 
Of much bereaved; 
Dire is the tale, 
The deaths of kin: 
Since he the shelter 
And shield of my house 
Hied him from life 
To heaven's glad realm.

11. 
'Full surely I know, 
In my son was waxing 
The stuff and the strength 
Of a stout-limbed wight: 
Had he reached but ripeness 
To raise his shield, 
And Odin laid hand 
On his liegeman true.

12. 
'Willing he followed 
His father's word, 
Though all opposing 
Should thwart my rede: 
He in mine household 
Mine honour upheld, 
Of my power and rule 
The prop and the stay.

13. 
'Oft to my mind 
My loss doth come, 
How I brotherless bide 
Bereaved and lone. 
Thereon I bethink me, 
When thickens the fight 
Thereon with much searching 
My soul doth muse:

14. 
'Who staunch stands by me 
In stress of fight, 
Shoulder to shoulder, 
Side by side? 
Such want doth weaken 
In war's dread hour; 
Weak-winged I fly, 
Whom friends all fail.

15. 
'Son's place to his sire 
(Saith a proverb true) 
Another son born 
Alone can fill. 
Of kinsmen none 
(Though ne'er so kind) 
To brother can stand 
In brother's stead.

16. 
'O'er all our ice-fields, 
Our northern snows,<ref>'''Our northern snows''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (p. 373).</ref> 
Few now I find 
Faithful and true. 
Dark deeds men love, 
Doom death to their kin, 
A brother's body 
Barter for gold.

17. 
'Unpleasing to me 
Our people's mood, 
Each seeking his own 
In selfish peace. 
To the happier bees' home 
Hath passed my son, 
My good wife's child 
To his glorious kin.

18. 
'Odin, mighty monarch, 
Of minstrel mead the lord, 
On me a heavy hand 
Harmful doth lay. 
Gloomy in unrest 
Ever I grieve, 
Sinks my drooping brow, 
Seat of sight and thought.

19. 
'Fierce fire of sickness 
First from my home 
Swept off a son 
With savage blow: 
One who was heedful, 
Harmless, I wot, 
In deeds unblemished, 
In words unblamed.

20. 
'Still do I mind me, 
When the Friend of men 
High uplifted 
To the home of gods 
That sapling stout 
Of his father's stem, 
Of my true wife born 
A branch so fair.

21. 
'Once bare I goodwill<ref>'''once bare I goodwill''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (p. 174-75).</ref> 
To the great spear-lord, 
Him trusty and true 
I trowed for friend: 
Ere the giver of conquest, 
The car-borne god, 
Broke faith and friendship 
False in my need.

22. 
'Now victim and worship 
To Vilir's brother, 
The god once honoured, 
I give no more. 
Yet the friend of Mimir 
On me hath bestowed 
Some boot for bale, 
If all boons I tell.

23. 
'Yea he, the wolf-tamer, 
The war-god skilful, 
Gave poesy<ref>'''Gave poesy''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (p. 80).</ref> faultless<ref>'''poesy faultless''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 118).</ref> 
To fill my soul: 
Gave wit to know well 
Each wily trickster, 
And force him to face me 
As foeman in fight.

24. 
'Hard am I beset;<ref>'''Hard am I beset''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 65).</ref> 
Whom Hela, the sister 
Of Odin's fell captive, 
On Digra-ness waits. 
Yet shall I gladly 
With right good welcome<ref>'''good welcome''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (p. 22).</ref> 
Dauntless in bearing 
Her death-blow bide.'.<ref>'''death-blow bide''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (p. 187).</ref> 

Egil began to cheer up<ref>'''began to cheer up''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (p. 284-85).</ref> as the composing of the poem<ref>'''composing of the poem''': "[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (p. 37).</ref> went on; and when the poem was complete,<ref>'''when the poem was complete''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (p. 431).</ref> he brought it before Asgerdr and Thorgerdr and his family. He rose from his bed, and took his place in the high-seat. This poem he called 'Loss of Sons.' And now Egil had the funeral feast of his son held after ancient custom. But when Thorgerdr went home, Egil enriched her with good gifts.

Long time did Egil dwell at Borg, and became an old man. But it is not told that he had lawsuits with any here in the land; nor is there a word of single combats, or war and slaughter of his after he settled down here in Iceland. They say that Egil never went abroad out of Iceland after the events already related. And for this the main cause was that Egil might not be in Norway, by reason of the charges which (as has been told before) the kings there deemed they had against him. He kept house in munificent style, for there was no lack of money, and his disposition led him to munificence.
King Hacon, Athelstan's foster-son, long ruled over Norway; but in the latter part of his life Eric's sons came to Norway and strove with him for the kingdom; and they had battles together, wherein Hacon ever won the victory. The last battle was fought in Hordaland, on Stord-island, at Fitjar: there king Hacon won the victory, but also got his death-wound. After that Eric's sons took the kingdom in Norway.
Lord Arinbjorn was with Harold Eric's son, and was made his counsellor, and had of him great honours. He was commander of his forces and defender of the land. A great warrior was Arinbjorn, and a victorious. He was governor of the Firth folk. Egil Skallagrimsson heard these tidings of the change of kings in Norway, and therewith how Arinbjorn had returned to his estates in Norway, and was there in great honour. Then Egil composed a poem<ref>'''Egil composed a poem''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (p. 139).</ref> about Arinbjorn,<ref>'''poem about Arinbjorn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (p. 97)</ref> whereof this is the beginning:<ref>'''this is the beginning''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (p. 93).</ref>

ARINBJORN'S EPIC, OR A PART THEREOF.

1. 
'For generous prince 
Swift praise I find,<ref>'''Swift praise I find''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (pp. 111-12).</ref> 
But stint my words 
To stingy churl. 
Openly sing I 
Of king's true deeds, 
But silence keep 
On slander's lies.

2. 
'For fabling braggarts 
Full am I of scorn, 
But willing speak I 
Of worthy friends: 
Courts I of monarchs<ref>'''courts I of monarchs''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 51).</ref> 
A many have sought, 
A gallant minstrel 
Of guileless mood.

3. 
'Erewhile the anger 
Of Yngling's son 
I bore, prince royal 
Of race divine. 
With hood of daring 
O'er dark locks drawn 
A lord right noble 
I rode to seek.

4. 
'There sate in might 
The monarch strong, 
With helm of terror 
High-throned and dread; 
A king unbending 
With bloody blade 
Within York city 
Wielded he power.

5. 
'That moon-like brightness 
Might none behold, 
Nor brook undaunted 
Great Eric's brow: 
As fiery serpent<ref>'''As fiery serpent''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 21).</ref> 
His flashing eyes 
Shot starry radiance 
Stern and keen.

6. 
'Yet I to this ruler 
Of fishful seas 
My bolster-mate's ransom 
Made bold to bear, 
Of Odin's goblet 
O'erflowing dew 
Each listening ear-mouth 
Eagerly drank.

7. 
'Not beauteous in seeming 
My bardic fee 
To ranks of heroes 
In royal hall: 
When I my hood-knoll<ref>'''When I my hood-knoll''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 22).</ref> 
Wolf-gray of hue 
For mead of Odin 
From monarch gat.

8. 
'Thankful I took it, 
And therewithal 
The pit-holes black 
Of my beetling brows;<ref>'''Of my beetling brows''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 26).</ref> 
Yea and that mouth 
That for me bare 
The poem of praise 
To princely knees.

9. 
'Tooth-fence took I, 
And tongue likewise, 
Ears' sounding chambers 
And sheltering eaves. 
And better deemed I 
Than brightest gold 
The gift then given 
By glorious king.

10. 
'There a staunch stay 
Stood by my side, 
One man worth many 
Of meaner wights, 
Mine own true friend 
Whom trusty I found, 
High-couraged ever 
In counsels bold.

11. 
'Arinbjorn 
Alone us saved 
Foremost of champions 
From fury of king; 
Friend of the monarch 
He framed no lies 
Within that palace 
Of warlike prince.

12. 
'Of the stay of our house 
Still spake he truth, 
(While much he honoured 
My hero-deeds) 
Of the son of Kveldulf, 
Whom fair-haired king 
Slew for a slander, 
But honoured slain.

13. 
'Wrong were it if he 
Who wrought me good, 
Gold-splender lavish, 
Such gifts had cast 
To the wasteful tract 
Of the wild sea-mew, 
To the surge rough-ridden 
By sea-kings' steeds.

14. 
'False to my friend 
Were I fairly called, 
An untrue steward 
Of Odin's cup; 
Of praise unworthy, 
Pledge-breaker vile, 
If I for such good 
Gave nought again.

15. 
'Now better seeth 
The bard to climb 
With feet poetic 
The frowning steep,<ref>'''the frowning steep''': "The startling image of poetry not as liquid but as leafy timber appears to be reinforced in the first helming of stanza 15 of Arinbjarnarkviða, where Egill says that Arinbjörn’s deeds can be “easily polished (or smoothed) by the voice-plane” (erum auðskæf/ ómunlokri)." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 76).</ref> 
And set forth open 
In sight of all 
The laud and honour 
Of high-born chief.

16. 
'Now shall my voice-plane 
Shape into song 
Virtues full many 
Of valiant friend. 
Ready on tongue 
Twofold they lie, 
Yea, threefold praises 
Of Thorir's son.

17. 
'First tell I forth 
What far is known, 
Openly bruited 
In ears of all; 
How generous of mood 
Men deem this lord, 
Bjorn of the hearth-fire 
The birchwood's bane.

18. 
'Folk bear witness 
With wond'ring praise, 
How to all guests 
Good gifts he gives: 
For Bjorn of the hearth-stone 
Is blest with store 
Freely and fully 
By Frey and Njord.

19. 
'To him, high scion 
Of Hroald's tree, 
Fulness of riches 
Flowing hath come; 
And friends ride thither 
In thronging crowd 
By all wide ways 
'Neath windy heaven.

20. 
'Above his ears 
Around his brow 
A coronal fair, 
As a king, he wore. 
Beloved of gods, 
Beloved of men, 
The warrior's friend, 
The weakling's aid.

21. 
'That mark he hitteth 
That most men miss; 
Though money they gather, 
This many lack: 
For few be the bounteous 
And far between, 
Nor easily shafted 
Are all men's spears.

22. 
'Out of the mansion 
Of Arinbjorn, 
When guested and rested 
In generous wise, 
None with hard jest, 
None with rude jeer, 
None with his axe-hand 
Ungifted hie.

23. 
'Hater of money 
Is he of the Firths, 
A foe to the gold-drops 
Of Draupnir born. 
. . . . .

24. 
'Rings he scatters, 
Riches he squanders, 
Of avarice thievish 
An enemy still. 
. . . . .

25. 
'Long course of life 
His lot hath been, 
By battles broken, 
Bereft of peace. 
. . . . .

26. 
'Early waked I,<ref>'''Early waked I''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (p. 202).</ref> 
Word I gathered, 
Toiled each morning 
With speech-moulding tongue. 
A proud pile<ref>'''proud pile''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] ('. 136-37).</ref> built I 
Of praise long-lasting 
To stand unbroken<ref>'''stand unbroken''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 120).</ref> 
In Bragi's town.' 

==References==

<references />

==Kafli 80==

'''Ólafur fékk Þorgerðar'''

Ólafur hét maður, son Höskulds Dala-Kollssonar og son Melkorku dóttur Mýrkjartans Írakonungs. Ólafur bjó í Hjarðarholti í Laxárdal vestur í Breiðafjarðardölum. Ólafur var stórauðigur að fé. Hann var þeirra manna fríðastur sýnum er þá voru á Íslandi. Hann var skörungur mikill.

Ólafur bað Þorgerðar dóttur Egils. Þorgerður var væn kona og kvenna mest, vitur og heldur skapstór en hversdaglega kyrrlát. Egill kunni öll deili á Ólafi og vissi að það gjaforð var göfugt og fyrir því var Þorgerður gift Ólafi. Fór hún til bús með honum í Hjarðarholt. Þeirra börn voru þau Kjartan, Þorbergur, Halldór, Steindór, Þuríður, Þorbjörg, Bergþóra. Hana átti Þórhallur goði Oddason. Þorbjörgu átti fyrr Ásgeir Knattarson en síðar Vermundur Þorgrímsson. Þuríði átti Guðmundur Sölmundarson. Voru þeirra synir Hallur og Víga-Barði.

Össur Eyvindarson bróðir Þórodds í Ölfusi fékk Beru dóttur Egils.

Böðvar son Egils var þá frumvaxta. Hann var hinn efnilegasti maður, fríður sýnum, mikill og sterkur svo sem verið hafði Egill eða Þórólfur á hans aldri. Egill unni honum mikið. Var Böðvar og elskur að honum.

Það var eitt sumar að skip var í Hvítá og var þar mikil kaupstefna. Hafði Egill þar keypt við margan og lét flytja heim á skipi. Fóru húskarlar og höfðu skip áttært er Egill átti. Það var þá eitt sinn að Böðvar beiddist að fara með þeim og þeir veittu honum það. Fór hann þá inn á Völlu með húskörlum. Þeir voru sex saman á áttæru skipi. Og er þeir skyldu út fara þá var flæðurin síð dags og er þeir urðu hennar að bíða þá fóru þeir um kveldið síð. Þá hljóp á útsynningur steinóði en þar gekk í móti útfallsstraumur. Gerði þá stórt á firðinum sem þar kann oft verða. Lauk þar svo að skipið kafði undir þeim og týndust þeir allir. En eftir um daginn skaut upp líkunum. Kom lík Böðvars inn í Einarsnes en sum komu fyrir sunnan fjörðinn og rak þangað skipið. Fannst það inn við Reykjarhamar.

Þann dag spurði Egill þessi tíðindi og þegar reið hann að leita líkanna. Hann fann rétt lík Böðvars. Tók hann það upp og setti í kné sér og reið með út í Digranes til haugs Skalla-Gríms.<ref>'''haugs Skalla-Gríms''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (s. ??).</ref> Hann lét þá opna hauginn og lagði Böðvar þar niður hjá Skalla-Grími. Var síðan aftur lokinn haugurinn og var eigi fyrr lokið en um dagsetursskeið. Eftir það reið Egill heim til Borgar og er hann kom heim þá gekk hann þegar til lokrekkju þeirrar er hann var vanur að sofa í. Hann lagðist niður og skaut fyrir loku. Engi þorði að krefja hann máls.

En svo er sagt, þá er þeir settu Böðvar niður, að Egill var búinn, hosan var strengd fast að beini. Hann hafði fustanskyrtil rauðan, þröngvan upphlutinn og lás að síðu. En það er sögn manna að hann þrútnaði svo að kyrtillinn rifnaði af honum og svo hosurnar.<ref>'''þrútinn af harmi''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu.]] (s. 10).</ref> <ref>'''þrútnaði svo að kyrtillinn rifnaði af honum og svo hosurnar''': "Hér er sorg Egils lýst á sama hátt og harmi Sigurðar Fáfnisbana í fornum kvæðum: brynjan gekk í sundur á síðum honum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]].</ref>

En eftir um daginn lét Egill ekki upp lokrekkjuna. Hann hafði þá og engan mat né drykk. Lá hann þar þann dag og nóttina eftir. Engi maður þorði að mæla við hann.

En hinn þriðja morgun þegar er lýsti þá lét Ásgerður skjóta hesti undir mann, reið sá sem ákaflegast vestur í Hjarðarholt, og lét segja Þorgerði þessi tíðindi öll saman og var það um nónskeið er hann kom þar. Hann sagði og það með að Ásgerður hafði sent henni orð að koma sem fyrst suður til Borgar.

Þorgerður lét þegar söðla sér hest og fylgdu henni tveir menn. Riðu þau um kveldið og nóttina til þess er þau komu til Borgar. Gekk Þorgerður þegar inn í eldahús. Ásgerður heilsaði henni og spurði hvort þau hefðu náttverð etið.

Þorgerður segir hátt: „Engvan hefi eg náttverð haft og engan mun eg fyrr en að Freyju. Kann eg mér eigi betri ráð en faðir minn. Vil eg ekki lifa eftir föður minn og bróður.“

Hún gekk að lokhvílunni og kallaði: „Faðir, lúk upp hurðunni, vil eg að við förum eina leið bæði.“

Egill spretti frá lokunni. Gekk Þorgerður upp í hvílugólfið og lét loku fyrir hurðina. Lagðist hún niður í aðra rekkju er þar var.

Þá mælti Egill: „Vel gerðir þú dóttir er þú vilt fylgja föður þínum. Mikla ást hefir þú sýnt við mig. Hver von er að eg muni lifa vilja við harm þenna?“<ref>'''lifa vilja við harm þenna''': „Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (s. 32).</ref>

Síðan þögðu þau um hríð.

Þá mælti Egill: „Hvað er nú dóttir, tyggur þú nú nokkuð?“

„Tygg eg söl,“<ref>'''tygg eg söl''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (s. 263).</ref> segir hún, „því að eg ætla að mér muni þá verra en áður. Ætla eg ella að eg muni of lengi lifa.“

„Er það illt manni?“ segir Egill.

„Allillt,“ segir hún, „viltu eta?“<ref>'''viltu eta''': "C'est ainsi qu'elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l'eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu'elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (s. 285).</ref>

„Hvað mun varða?“ segir hann.

En stundu síðar kallaði hún og bað gefa sér drekka. Síðan var henni gefið vatn að drekka.

Þá mælti Egill: „Slíkt gerir að er sölin etur, þyrstir æ þess að meir.“

„Viltu drekka faðir?“<ref>'''Viltu drekka faðir?''': „Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina“. [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (s. 6).</ref> segir hún.

Hann tók við og svalg stórum og var það í dýrshorni.

Þá mælti Þorgerður: „Nú erum við vélt.<ref>'''Nú erum við vélt''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (s. 150).</ref> Þetta er mjólk.“<ref>'''þetta er mjólk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (s. 69).</ref>

Þá beit Egill skarð úr horninu, allt það er tennur tóku, og kastaði horninu síðan.

Þá mælti Þorgerður: „Hvað skulum við nú til ráðs taka? Lokið er nú þessi ætlan. Nú vildi eg faðir að við lengdum líf okkart svo að þú mættir yrkja erfikvæði<ref>'''yrkja erfikvæði''': „Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar” [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (s. 27-28).</ref> eftir Böðvar en eg mun rísta á kefli, en síðan deyjum við ef okkur sýnist. Seint ætla eg Þorstein son þinn yrkja kvæðið eftir Böðvar en það hlýðir eigi að hann sé eigi erfður því að eigi ætla eg okkur sitja að drykkjunni þeirri að hann er erfður.“

Egill segir að það var þá óvænt að hann mundi þá yrkja mega þótt hann leitaði við „en freista má eg þess,“<ref>'''freista má eg þess''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (s. 36).</ref> segir hann.

Egill hafði þá átt son er Gunnar hét og hafði sá og andast litlu áður.

Og er þetta upphaf kvæðis:<ref>'''upphaf kvæðis''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 40).</ref>

1. 
Mjök erum tregt<ref>'''mjök erum tregt''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu." [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (s. 39).</ref> 
tungu að hræra<ref>'''tungu að hræra''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (s. 16).</ref> 
eða loftvægi 
ljóðpundara. 
Era nú vænlegt 
um Viðris þýfi 
né hógdrægt 
úr hugar fylgsni.<ref>'''hugar fylgsni''': „Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association“. [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (s. ??).</ref>

2. 
Era andþeystr<ref>'''era andþeystr''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (s. 162).</ref> 
því að ekki veldr 
höfuglegr, 
úr hyggju stað 
fagnafundr 
Þriggja niðja, 
ár borinn 
úr jötunheimum,

3. 
Lastalaus 
er lifnaði 
á Nökkvers 
nökkva bragi. 
Jötuns háls 
undir flota 
Náins niðr 
fyr naustdurum.

4. 
Því að ætt mín<ref>'''ætt mín''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (S. 221).</ref> 
á enda stendr,<ref>'''á enda stendr''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (s. 164).</ref> 
sem hræbarnir 
hlynnar marka.<ref>'''hlynnar marka''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (s. 134).</ref> 
Era karskr maðr 
sá er köggla ber 
frænda hrörs 
af fletjum niðr. 

5. 
Þó mun ég mitt 
og móður hrör 
föður fall 
fyrst um telja. 
Það ber ég út 
úr orðhofi 
mærðar timbur 
máli laufgað.

6. 
Grimmt varum hlið 
það er hrönn um braut 
föður míns 
á frændgarði. 
Veit ég ófullt 
og opið standa 
sonar skarð 
er mér sjár um vann.

7. 
Mjög hefr Rán 
ryskt um mig. 
Er ég ofsnauðr 
að ástvinum. 
Sleit mar bönd 
minnar ættar, 
... þátt 
af sjálfum mér.<ref>'''sjálfum mér''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 58).</ref> 

8. 
Veistu um þá sök 
sverði of rækag, 
var ölsmiðr 
allra tíma. 
Hroða vogs bræðr, 
ef vega mættag, 
færi ég andvígr 
Ægis mani.

9. 
En ég ekki 
eiga þóttumst 
sakar afl 
við súðs bana 
því að alþjóð 
fyr augum verðr 
gamals þegns 
gengileysi.

10. 
Mig hefr mar 
miklu ræntan, 
grimmt er fall 
frænda að telja, 
síðan er minn 
á munvega 
ættar skjöldr 
aflífi hvarf.

11. 
Veit ég það sjálfr 
að í syni mínum 
vara ills þegns 
efni vaxið 
ef sá randviðr 
röskvask næði 
uns her-Gauts 
hendr of tæki.

12. 
Æ lét flest 
það er faðir mælti 
þótt öll þjóð 
annað segði, 
mér upp hélt 
of verbergi 
og mitt afl 
mest um studdi.

13. 
Oft kemr mér 
mána bjarnar 
í byrvind 
bræðraleysi. 
Hyggjumst um 
er hildr þróast, 
nýsumst hins 
og hygg að því

14. 
hver mér hugaðr 
á hlið standi 
annar þegn 
við óðræði. 
Þarf ég hans oft 
of hergjörum. 
Verð ég varfleygr, 
er vinir þverra.

15. 
Mjög er torfyndr 
sá er trúa knegum 
of alþjóð 
Elgjar gálga<ref>'''elgjar gálga''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (s. 373).</ref> 
því að niflgóðr 
niðja steypir 
bróður hrör 
við baugum selur.

16. 
Finn ek það oft, 
er fjár beiðir ...

17. 
Það er og mælt 
að enginn geti 
sonar iðgjöld 
nema sjálfr ali túni 
þann nið 
er öðrum sé 
borinn maðr 
í bróður stað.

18. 
Erumka þokkt 
þjóða sinni 
þótt sérhver 
sátt um haldi. 
Bir er Bískips 
í bæ kominn, 
kvonar son, 
kynnis leita.

19. 
En mér fannst 
í föstum þokk 
hrosta hilmir 
á hendi stendr. 
Máka eg upp 
í aróar grímu, 
rýnisreið, 
réttri halda,

20. 
síð er son minn 
sóttar brími 
heiftuglegr 
úr heimi nam, 
þann eg veit 
að varnaði 
vamma var 
við námæli.

21. 
Það man ég enn 
er upp um hóf 
í goðheim 
Gauta spjalli 
ættar ask 
þann er óx af mér, 
og kynvið 
kvonar minnar.

22. 
Átti ég gott<ref>'''átti ég gott''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (s. 174-75).</ref> 
við geira drottin. 
Gerðumst tryggr 
að trúa honum, 
áðr um að 
vagna runni, 
sigrhöfundr, 
um sleit við mig.

23. 
Blótka eg því 
bróður Vílis, 
goðs jaðar, 
að eg gjarn sék. 
Þó hefr Míms vinur 
mér um fengnar 
bölva bætr<ref>'''bölva bætr''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 118).</ref> 
ef hið betra teldi.

24. 
Gafumst íþrótt<ref>'''Gafumst íþrótt''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (s. 80).</ref> 
úlfs um bági 
vígi vanur 
vammi firrða 
og það geð 
er eg gerði mér 
vísa fjandr 
af vélöndum.

25. 
Nú er mér torvelt.<ref>'''Nú er mér torvelt''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 65)</ref> 
Tveggja bága 
njörva nift 
á nesi stendr. 
Skal eg þó glaður 
með góðan vilja<ref>'''með góðan vilja''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (s. 22).</ref> 
og óhryggr 
heljar bíða.<ref>'''heljar bíða''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (s. 187).</ref>

Egill tók að hressast<ref>'''tók að hressast''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (s. 284-85).</ref> svo sem fram leið að yrkja kvæðið<ref>'''að yrkja kvæðið''': „[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (s. 37).</ref> og er lokið var kvæðinu<ref>'''er lokið var kvæðinu''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (s. 431).</ref> þá færði hann það Ásgerði og Þorgerði og hjónum sínum. Reis hann þá upp úr rekkju og settist í öndvegi. Kvæði þetta kallaði hann Sonatorrek.<ref>'''torrek''': „Mjer þykir líklegt, að Egill hafi myndað orðið torrek við þetta tækifæri. Síðar hefur merking þess færzt nokkuð til, en þó á eðlilegan hátt (torsótt hefnd, torbætt tjón, þungbær missir)“ [[Árni Pálsson. Sonatorrek]] (s. 153).</ref> Síðan lét Egill erfa sonu sína eftir fornri siðvenju. En er Þorgerður fór heim þá leiddi Egill hana með gjöfum í brott.

Egill bjó að Borg langa ævi og varð maður gamall en ekki er getið að hann ætti málaferli við menn hér á landi. Ekki er og sagt frá hólmgöngum hans eða vígaferlum síðan er hann staðfestist hér á Íslandi.

Svo segja menn að Egill færi ekki í brott af Íslandi síðan er þetta var tíðinda er nú var áður frá sagt, og bar það mest til þess að Egill mátti ekki vera í Noregi af þeim sökum sem fyrr var frá sagt að konungar þóttust eiga við hann. Bú hafði hann rausnarsamlegt því að fé skorti eigi. Hann hafði og gott skaplyndi til þess.

Hákon konungur Aðalsteinsfóstri réð fyrir Noregi langa stund en hinn efra hlut ævi hans þá komu synir Eiríks til Noregs og deildu til ríkis í Noregi við Hákon konung og áttu þeir orustu saman og hafði Hákon jafnan sigur. Hina síðustu orustu áttu þeir á Hörðalandi, í Storð á Fitjum. Þar fékk Hákon konungur sigur og þar með banasár. Eftir það tóku þeir konungdóm í Noregi Eiríkssynir.

Arinbjörn hersir var með Haraldi Eiríkssyni og gerðist ráðgjafi hans og hafði af honum veislur stórlega miklar. Var hann forstjóri fyrir liði og landvörn. Arinbjörn var hermaður mikill og sigursæll. Hann hafði að veislum Fjarðafylki.

Egill Skalla-Grímsson spurði þessi tíðindi, að konungaskipti var orðið í Noregi, og það með að Arinbjörn var þá kominn í Noreg til búa sinna og hann var þá í virðing mikilli. Þá orti Egill kvæði<ref>'''orti Egill kvæði''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (s. 139).</ref> um Arinbjörn<ref>'''kvæði um Arinbjörn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (s. 97)</ref> og er þetta upphaf að:<ref>'''upphaf að''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (s. 93).</ref>

1. 
Emk hraðkvæðr<ref>'''Emk hraðkvæðr''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 111-12).</ref> 
hilmi at mæra, 
en glapmáll 
um glöggvinga, 
opinspjallr 
of jöfurs dáðum, 
en þagmælskr 
um þjóðlygi. 

2. 
skaupi gnægðr 
skrökberöndum, 
emk vilkvæðr 
um vini mína. 
sótt hefi eg mörg 
mildinga sjöt<ref>'''mildinga sjöt''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 51).</ref> 
með grunlaust 
grepps um æði. 

3. 
Hafði eg endr 
Ynglings burar, 
ríks konungs, 
reiði fengna; 
Dró eg djarfhött 
um dökkva skör, 
lét eg hersi 
heim um sóttan. 

4. 
þar er allvaldr 
und ægishjalmi, 
ljóðfrömuðr, 
að landi sat. 
Stýrir konungr 
við stirðan hug 
í Jórvík 
úrgum hjörvi. 

5. 
Vara það tunglskin 
tryggt að líta, 
né ógnlaust, 
Eiríks bráa; 
þá er ormfránn 
ennimáni <ref>'''ormfránn ennimáni''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 21).</ref> 
skein allvalds 
ægigeislum. 

6. Þó eg bólstrverð 
um bera þorði 
maka hængs 
markar dróttni, 
svo að Yggs full 
ýranda kom 
að hvers manns 
hlusta munnum. 

7. Né hamfagrt 
hölðum þótti 
skaldfé mitt 
að skata húsum, 
þá er ulfgrátt 
við Yggjar miði 
hattar staup<ref>'''hattar staup''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 22).</ref> <ref>'''hattar staup''': "Men ordet kan också betyda ‘stop, dryckesbägare’. Följaktigen: Egill utskänker skaldemjödet ur huvudets stop och får i gengäld behålla detta stop! Det är en sinnrik tolkning, som förefaller att harmoniera ganska väl med de norröna skaldernas sinne för det komplicerade och dubbelbottnade... [[Hallberg, Peter. Den fornisländska poesien]] (s. 112).</ref> 
at hilmi þák. 

8. Við því tók, 
en tiru fylgðu 
sökk svartleit 
síðra brúna<ref>'''svartleit síðra brúna''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 26).</ref> 
ok sá munnr, 
er mína bar 
höfuðlausn 
fyr hilmis kné. 

9. Þar er tannfjöld 
með tungu þák 
ok hlertjöld 
hlustum göfguð 
en sú gjöf 
gulli betri 
hróðugs konungs 
um heitin var. 

10. Þar stóð mér;<ref>'''Þar stóð mér''': [The first ten stanzas of Arinbjarnarkviða] "are in fact once again not at all about the ostensible topic, but about Egill’s own bravura Höfuðlausn performance." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 66).</ref> 
mörgum betri 
hoddfinnendum 
á hlið aðra 
tryggr vinr minn, 
sá er trúa knáttag, 
heiðþróaðr, 
hverju ráði. 

11. Arinbjörn, 
er oss einn um hóf, 
knía fremstr, 
frá konungs fjónum, 
vin þjóðans, 
er vætki laug 
í herskás 
hilmis garði. 

12. Ok . . . 
. . . stuðli lét 
margframaðr 
minna dáða, 
sem en . . . að . . . 
. . . Halfdanar 
að í væri 
ættar skaði. 

13. Mun eg vinþjófr 
verða heitinn 
ok váljúgt 
at Viðris fulli, 
hróðrs örverðr 
ok heitrofi, 
nema þess gagns 
gjöld um vinnag. 

14. Nú er það sét, 
hvar er setja skal 
bragar fótum 
brattstiginn 
fyr mannfjöld, 
margra sjónir, 
hróðr máttigs 
hersa kundar. 

15. Nú erumk auðskæf 
ómunlokri 
magar Þóris 
mærðar efni, 
vinar míns, 
því að valið liggja 
tvenn ok þrenn 
á tungu mér. 

16. Það tel eg fyrst, 
er flestr um veit 
og alþjóð 
eyrun sækir, 
hvé mildgeðr 
mönnum þótti 
bjóða björn 
birkis ótta.

17. Það allsheri 
at undri gefst, 
hvé hann urþjóð 
auði gnægir, 
en grjótbjörn 
um gæddan hefr 
Freyr ok Njörðr 
af fjár afli.

18. En Hróalds 
á höfuðbaðmi 
auðs iðgnótt 
að ölnum sifjar, 
sé . . . 
af vegum öllum 
á vindkers 
víðum botni. 

19. 
Hann drógseil 
um eiga gat 
sem hildingr 
heyrnar spanna, 
goðum ávarðr 
með gumna fjöld, 
vinr véþorms, 
veklinga tæs. 

20. 
Það hann vinnr, 
er þrjóta mun 
flesta menn, 
þótt fé eigi. 
Kveðka eg skammt 
meðal skata húsa 
né auðskeft 
almanna spjör. 

21. Gekk maðr engi 
að Arinbjarnar 
úr legvers 
löngum knerri 
háði leiddr 
né heiftkviðum 
með atgeirs 
auðar toftir. 

22. Hinn er fégrimmr, 
er í Fjörðum býr, 
sá eg um dólgr 
Draupnis niðja, 
en sökunautr 
Sónar hvinna, 
hringum . . . 
hoddvegandi. 

23. Hann aldrteig 
um eiga gat 
fjölsáinn 
með friðar spjöllum 
. . . 

24. Það er órétt, 
ef orpið hefr 
á máskeið 
mörgu gagni, 
rammriðin 
Rökkva stóði, 
vellvönuðr, 
því er veitti mér. 

25. Vask árvakr,<ref>'''Vask árvakr''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (s. 202).</ref> 
bark orð saman 
með málþjóns 
morgunverkum, 
hlóð eg lofköst<ref>'''hlóð eg lofköst''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] (s. 136-37).</ref> 
þann er lengi stendr 
óbrotgjarn<ref>'''óbrotgjarn''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 120).</ref> 
í bragar túni. 

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Egla, 80

2016-01-09T15:45:07Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 80 */

{{Egla_TOC}}

==Chapter 80==

'''Death of Bodvar: Egil's poem thereon'''

Bodvar Egil's son was just now growing up; he was a youth of great promise, handsome, tall and strong as had been Egil or Thorolf at his age. Egil loved him dearly, and Bodvar was very fond of his father. One summer it happened that there was a ship in White-river, and a great fair was held there. Egil had there bought much wood, which he was having conveyed home by water: for this his house-carles went, taking with them an eight-oared boat belonging to Egil. It chanced one time that Bodvar begged to go with them, and they allowed him so to do. So he went into the field with the house-carles. They were six in all on the eight-oared boat. And when they had to go out again, high-water was late in the day, and, as they must needs wait for the turn of tide, they did not start till late in the evening. Then came on a violent south-west gale, against which ran the stream of the ebb. This made a rough sea in the firth, as can often happen. The end was that the boat sank under them, and all were lost. The next day the bodies were cast up: Bodvar's body came on shore at Einars-ness, but some came in on the south shore of the firth, whither also the boat was driven, being found far in near Reykjarhamar.

Egil heard these tidings that same day, and at once rode to seek the bodies: he found Bodvar's, took it up and set it on his knees, and rode with it out to Digra-ness, to Skallagrim's mound.<ref>'''to Skallagrim's mound''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (p. ??).</ref> Then he had the mound opened, and laid Bodvar down there by Skallagrim. After which the mound was closed again; this task was not finished till about nightfall. Egil then rode home to Borg, and, when he came home, he went at once to the locked bed-closet in which he was wont to sleep. He lay down, and shut himself in, none daring to crave speech of him.

It is said that when they laid Bodvar in earth Egil was thus dressed: his hose were tight-fitting to his legs, he wore a red kirtle of fustian, closely-fitting, and laced at the sides: but they say that his muscles so swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose.<ref>'''swelled with grief''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu]] (p. 10).</ref><ref>'''swelled with his exertion that the kirtle was rent off him, as were also the hose''': "Hér er sorg Egils lýst á sama hátt og harmi Sigurðar Fáfnisbana í fornum kvæðum: brynjan gekk í sundur á síðum honum" [[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]].</ref>

Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða.

On the next day Egil still did not open the bed-closet: he had no meat or drink: there he lay for that day and the following night, no man daring to speak with him. But on the third morning, as soon as it was light, Asgerdr had a man set on horseback, who rode as hard as he could westwards to Hjardarholt, and told Thorgerdr all these tidings; it was about nones when he got there. He said also that Asgerdr had sent her word to come without delay southwards to Borg. Thorgerdr at once bade them saddle her a horse, and two men attended her. They rode that evening and through the night till they came to Borg. Thorgerdr went at once into the hall. Asgerdr greeted her, and asked whether they had eaten supper. Thorgerdr said aloud, 'No supper have I had, and none will I have till I sup with Freyja. I can do no better than does my father: I will not overlive my father and brother.' She then went to the bed-closet and called, 'Father, open the door! I will that we both travel the same road.' Egil undid the lock. Thorgerdr stepped up into the bed-closet, and locked the door again, and lay down on another bed that was there.

Then said Egil, 'You do well, daughter, in that you will follow your father. Great love have you shown to me. What hope is there that I shall wish to live with this grief?'<ref>'''live with this grief''': "Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (p. 32).</ref> After this they were silent awhile. Then Egil spoke: 'What is it now, daughter? You are chewing something, are you not?' 'I am chewing samphire,',“<ref>''''I am chewing samphire''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (p. 263).</ref> said she, 'because I think it will do me harm. Otherwise I think I may live too long.' 'Is samphire bad for man?' said Egil. 'Very bad,' said she; 'will you eat some?'<ref>'''will you eat some''': "C´est ainsi qu´elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l´eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu´elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (p. 285).</ref> 'Why should I not?' said he. A little while after she called and bade them give her drink. Water was brought to her. Then said Egil, 'This comes of eating samphire, one ever thirsts the more.' 'Would you like a drink,<ref>'''Would you like a drink''': "Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina". [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (p. 6).</ref> father?' said she. He took and swallowed the liquid in a deep draught: it was in a horn. Then said Thorgerdr: 'Now are we deceived; this is milk.'<ref>'''this is milk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (p. 69).</ref> Whereat Egil bit a sherd out of the horn, all that his teeth gripped, and cast the horn down.

Then spoke Thorgerdr: 'What counsel shall we take now? This our purpose is defeated.<ref>'''our purpose is defeated''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (p. 150).</ref> Now I would fain, father, that we should lengthen our lives, so that you may compose a funeral poem<ref>'''compose a funeral poem''': "Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar." [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (pp. 27-28).</ref> on Bodvar, and I will grave it on a wooden roller; after that we can die, if we like. Hardly, I think, can Thorstein your son compose a poem on Bodvar; but it were unseemly that he should not have funeral rites. Though I do not think that we two shall sit at the drinking when the funeral feast is held.' Egil said that it was not to be expected that he could now compose, though he were to attempt it. 'However, I will try this,'<ref>'''I will try this''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (p. 36).</ref> said he.

Egil had had another son named Gunnar, who had died a short time before.

So then Egil began the poem,<ref>'''Egill began the poem''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (p. 40).</ref> and this is the beginning.

SONA-TORREK (SONS' LOSS).

1. 
'Much doth it task me<ref>'''much doth it task me''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu" [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (p. 39).</ref> 
My tongue to move,<ref>'''My tongue to move''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (p. 16).</ref> 
Through my throat to utter 
The breath of song. 
Poesy, prize of Odin, 
Promise now I may not, 
A draught drawn not lightly 
From deep thought's dwelling.<ref>'''thought's dwelling''': "Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association". [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (p. ??).</ref>

2. 
'Forth it flows but hardly;<ref>'''flows but hardly''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (p. 162).</ref> 
For within my breast 
Heaving sobbing stifles 
Hindered stream of song 
Blessed boon to mortals 
Brought from Odin's kin, 
Goodly treasure, stolen 
From Giant-land of yore.

3. 
'He, who so blameless 
Bore him in life, 
O'erborne by billows 
With boat was whelmed. 
Sea-wavesflood that whilom 
Welled from giant's wound 
Smite upon the grave-gate 
Of my sire and son.

4. 
'Dwindling now my kindred<ref>'''my kindred''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (p. 221).</ref> 
Draw near to their end,<ref>'''near to their end''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (p. 164).</ref> 
Ev'n as forest-saplings.<ref>'''Ev'n as forest-saplings''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (p. 134).</ref> 
Felled or tempest-strown. 
Not gay or gladsome 
Goes he who beareth 
Body of kinsman 
On funeral bier.

5. 
'Of father fallen 
First I may tell; 
Of much-loved mother 
Must mourn the loss. 
Sad store hath memory 
For minstrel skill, 
A wood to bloom leafy 
With words of song.

6. 
'Most woful the breach, 
Where the wave in-brake 
On the fenced hold 
Of my father's kin. 
Unfilled, as I wot, 
And open doth stand 
The gap of son rent 
By the greedy surge. 

7. 
'Me Ran, the sea-queen, 
Roughly hath shaken: 
I stand of beloved ones 
Stript and all bare. 
Cut hath the billow 
The cord of my kin, 
Strand of mine own<ref>'''strand of my own''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 58).</ref>< twisting 
So stout and strong. 

8. 
'Sure, if sword could venge 
Such cruel wrong, 
Evil times would wait 
gir, ocean-god. 
That wind-giant's brother 
Were I strong to slay, 
'Gainst him and his sea-brood 
Battling would I go. 

9. 
'But I in no wise 
Boast, as I ween, 
Strength that may strive 
With the stout ships' Bane. 
For to eyes of all 
Easy now 'tis seen 
How the old man's lot 
Helpless is and lone.

10. 
'Me hath the main 
Of much bereaved; 
Dire is the tale, 
The deaths of kin: 
Since he the shelter 
And shield of my house 
Hied him from life 
To heaven's glad realm.

11. 
'Full surely I know, 
In my son was waxing 
The stuff and the strength 
Of a stout-limbed wight: 
Had he reached but ripeness 
To raise his shield, 
And Odin laid hand 
On his liegeman true.

12. 
'Willing he followed 
His father's word, 
Though all opposing 
Should thwart my rede: 
He in mine household 
Mine honour upheld, 
Of my power and rule 
The prop and the stay.

13. 
'Oft to my mind 
My loss doth come, 
How I brotherless bide 
Bereaved and lone. 
Thereon I bethink me, 
When thickens the fight 
Thereon with much searching 
My soul doth muse:

14. 
'Who staunch stands by me 
In stress of fight, 
Shoulder to shoulder, 
Side by side? 
Such want doth weaken 
In war's dread hour; 
Weak-winged I fly, 
Whom friends all fail.

15. 
'Son's place to his sire 
(Saith a proverb true) 
Another son born 
Alone can fill. 
Of kinsmen none 
(Though ne'er so kind) 
To brother can stand 
In brother's stead.

16. 
'O'er all our ice-fields, 
Our northern snows,<ref>'''Our northern snows''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (p. 373).</ref> 
Few now I find 
Faithful and true. 
Dark deeds men love, 
Doom death to their kin, 
A brother's body 
Barter for gold.

17. 
'Unpleasing to me 
Our people's mood, 
Each seeking his own 
In selfish peace. 
To the happier bees' home 
Hath passed my son, 
My good wife's child 
To his glorious kin.

18. 
'Odin, mighty monarch, 
Of minstrel mead the lord, 
On me a heavy hand 
Harmful doth lay. 
Gloomy in unrest 
Ever I grieve, 
Sinks my drooping brow, 
Seat of sight and thought.

19. 
'Fierce fire of sickness 
First from my home 
Swept off a son 
With savage blow: 
One who was heedful, 
Harmless, I wot, 
In deeds unblemished, 
In words unblamed.

20. 
'Still do I mind me, 
When the Friend of men 
High uplifted 
To the home of gods 
That sapling stout 
Of his father's stem, 
Of my true wife born 
A branch so fair.

21. 
'Once bare I goodwill<ref>'''once bare I goodwill''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (p. 174-75).</ref> 
To the great spear-lord, 
Him trusty and true 
I trowed for friend: 
Ere the giver of conquest, 
The car-borne god, 
Broke faith and friendship 
False in my need.

22. 
'Now victim and worship 
To Vilir's brother, 
The god once honoured, 
I give no more. 
Yet the friend of Mimir 
On me hath bestowed 
Some boot for bale, 
If all boons I tell.

23. 
'Yea he, the wolf-tamer, 
The war-god skilful, 
Gave poesy<ref>'''Gave poesy''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (p. 80).</ref> faultless<ref>'''poesy faultless''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 118).</ref> 
To fill my soul: 
Gave wit to know well 
Each wily trickster, 
And force him to face me 
As foeman in fight.

24. 
'Hard am I beset;<ref>'''Hard am I beset''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 65).</ref> 
Whom Hela, the sister 
Of Odin's fell captive, 
On Digra-ness waits. 
Yet shall I gladly 
With right good welcome<ref>'''good welcome''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (p. 22).</ref> 
Dauntless in bearing 
Her death-blow bide.'.<ref>'''death-blow bide''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (p. 187).</ref> 

Egil began to cheer up<ref>'''began to cheer up''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (p. 284-85).</ref> as the composing of the poem<ref>'''composing of the poem''': "[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (p. 37).</ref> went on; and when the poem was complete,<ref>'''when the poem was complete''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (p. 431).</ref> he brought it before Asgerdr and Thorgerdr and his family. He rose from his bed, and took his place in the high-seat. This poem he called 'Loss of Sons.' And now Egil had the funeral feast of his son held after ancient custom. But when Thorgerdr went home, Egil enriched her with good gifts.

Long time did Egil dwell at Borg, and became an old man. But it is not told that he had lawsuits with any here in the land; nor is there a word of single combats, or war and slaughter of his after he settled down here in Iceland. They say that Egil never went abroad out of Iceland after the events already related. And for this the main cause was that Egil might not be in Norway, by reason of the charges which (as has been told before) the kings there deemed they had against him. He kept house in munificent style, for there was no lack of money, and his disposition led him to munificence.
King Hacon, Athelstan's foster-son, long ruled over Norway; but in the latter part of his life Eric's sons came to Norway and strove with him for the kingdom; and they had battles together, wherein Hacon ever won the victory. The last battle was fought in Hordaland, on Stord-island, at Fitjar: there king Hacon won the victory, but also got his death-wound. After that Eric's sons took the kingdom in Norway.
Lord Arinbjorn was with Harold Eric's son, and was made his counsellor, and had of him great honours. He was commander of his forces and defender of the land. A great warrior was Arinbjorn, and a victorious. He was governor of the Firth folk. Egil Skallagrimsson heard these tidings of the change of kings in Norway, and therewith how Arinbjorn had returned to his estates in Norway, and was there in great honour. Then Egil composed a poem<ref>'''Egil composed a poem''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (p. 139).</ref> about Arinbjorn,<ref>'''poem about Arinbjorn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (p. 97)</ref> whereof this is the beginning:<ref>'''this is the beginning''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (p. 93).</ref>

ARINBJORN'S EPIC, OR A PART THEREOF.

1. 
'For generous prince 
Swift praise I find,<ref>'''Swift praise I find''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (pp. 111-12).</ref> 
But stint my words 
To stingy churl. 
Openly sing I 
Of king's true deeds, 
But silence keep 
On slander's lies.

2. 
'For fabling braggarts 
Full am I of scorn, 
But willing speak I 
Of worthy friends: 
Courts I of monarchs<ref>'''courts I of monarchs''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (p. 51).</ref> 
A many have sought, 
A gallant minstrel 
Of guileless mood.

3. 
'Erewhile the anger 
Of Yngling's son 
I bore, prince royal 
Of race divine. 
With hood of daring 
O'er dark locks drawn 
A lord right noble 
I rode to seek.

4. 
'There sate in might 
The monarch strong, 
With helm of terror 
High-throned and dread; 
A king unbending 
With bloody blade 
Within York city 
Wielded he power.

5. 
'That moon-like brightness 
Might none behold, 
Nor brook undaunted 
Great Eric's brow: 
As fiery serpent<ref>'''As fiery serpent''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 21).</ref> 
His flashing eyes 
Shot starry radiance 
Stern and keen.

6. 
'Yet I to this ruler 
Of fishful seas 
My bolster-mate's ransom 
Made bold to bear, 
Of Odin's goblet 
O'erflowing dew 
Each listening ear-mouth 
Eagerly drank.

7. 
'Not beauteous in seeming 
My bardic fee 
To ranks of heroes 
In royal hall: 
When I my hood-knoll<ref>'''When I my hood-knoll''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 22).</ref> 
Wolf-gray of hue 
For mead of Odin 
From monarch gat.

8. 
'Thankful I took it, 
And therewithal 
The pit-holes black 
Of my beetling brows;<ref>'''Of my beetling brows''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (p. 26).</ref> 
Yea and that mouth 
That for me bare 
The poem of praise 
To princely knees.

9. 
'Tooth-fence took I, 
And tongue likewise, 
Ears' sounding chambers 
And sheltering eaves. 
And better deemed I 
Than brightest gold 
The gift then given 
By glorious king.

10. 
'There a staunch stay 
Stood by my side, 
One man worth many 
Of meaner wights, 
Mine own true friend 
Whom trusty I found, 
High-couraged ever 
In counsels bold.

11. 
'Arinbjorn 
Alone us saved 
Foremost of champions 
From fury of king; 
Friend of the monarch 
He framed no lies 
Within that palace 
Of warlike prince.

12. 
'Of the stay of our house 
Still spake he truth, 
(While much he honoured 
My hero-deeds) 
Of the son of Kveldulf, 
Whom fair-haired king 
Slew for a slander, 
But honoured slain.

13. 
'Wrong were it if he 
Who wrought me good, 
Gold-splender lavish, 
Such gifts had cast 
To the wasteful tract 
Of the wild sea-mew, 
To the surge rough-ridden 
By sea-kings' steeds.

14. 
'False to my friend 
Were I fairly called, 
An untrue steward 
Of Odin's cup; 
Of praise unworthy, 
Pledge-breaker vile, 
If I for such good 
Gave nought again.

15. 
'Now better seeth 
The bard to climb 
With feet poetic 
The frowning steep,<ref>'''the frowning steep''': "The startling image of poetry not as liquid but as leafy timber appears to be reinforced in the first helming of stanza 15 of Arinbjarnarkviða, where Egill says that Arinbjörn’s deeds can be “easily polished (or smoothed) by the voice-plane” (erum auðskæf/ ómunlokri)." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (p. 76).</ref> 
And set forth open 
In sight of all 
The laud and honour 
Of high-born chief.

16. 
'Now shall my voice-plane 
Shape into song 
Virtues full many 
Of valiant friend. 
Ready on tongue 
Twofold they lie, 
Yea, threefold praises 
Of Thorir's son.

17. 
'First tell I forth 
What far is known, 
Openly bruited 
In ears of all; 
How generous of mood 
Men deem this lord, 
Bjorn of the hearth-fire 
The birchwood's bane.

18. 
'Folk bear witness 
With wond'ring praise, 
How to all guests 
Good gifts he gives: 
For Bjorn of the hearth-stone 
Is blest with store 
Freely and fully 
By Frey and Njord.

19. 
'To him, high scion 
Of Hroald's tree, 
Fulness of riches 
Flowing hath come; 
And friends ride thither 
In thronging crowd 
By all wide ways 
'Neath windy heaven.

20. 
'Above his ears 
Around his brow 
A coronal fair, 
As a king, he wore. 
Beloved of gods, 
Beloved of men, 
The warrior's friend, 
The weakling's aid.

21. 
'That mark he hitteth 
That most men miss; 
Though money they gather, 
This many lack: 
For few be the bounteous 
And far between, 
Nor easily shafted 
Are all men's spears.

22. 
'Out of the mansion 
Of Arinbjorn, 
When guested and rested 
In generous wise, 
None with hard jest, 
None with rude jeer, 
None with his axe-hand 
Ungifted hie.

23. 
'Hater of money 
Is he of the Firths, 
A foe to the gold-drops 
Of Draupnir born. 
. . . . .

24. 
'Rings he scatters, 
Riches he squanders, 
Of avarice thievish 
An enemy still. 
. . . . .

25. 
'Long course of life 
His lot hath been, 
By battles broken, 
Bereft of peace. 
. . . . .

26. 
'Early waked I,<ref>'''Early waked I''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (p. 202).</ref> 
Word I gathered, 
Toiled each morning 
With speech-moulding tongue. 
A proud pile<ref>'''proud pile''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] ('. 136-37).</ref> built I 
Of praise long-lasting 
To stand unbroken<ref>'''stand unbroken''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (p. 120).</ref> 
In Bragi's town.' 

==References==

<references />

==Kafli 80==

'''Ólafur fékk Þorgerðar'''

Ólafur hét maður, son Höskulds Dala-Kollssonar og son Melkorku dóttur Mýrkjartans Írakonungs. Ólafur bjó í Hjarðarholti í Laxárdal vestur í Breiðafjarðardölum. Ólafur var stórauðigur að fé. Hann var þeirra manna fríðastur sýnum er þá voru á Íslandi. Hann var skörungur mikill.

Ólafur bað Þorgerðar dóttur Egils. Þorgerður var væn kona og kvenna mest, vitur og heldur skapstór en hversdaglega kyrrlát. Egill kunni öll deili á Ólafi og vissi að það gjaforð var göfugt og fyrir því var Þorgerður gift Ólafi. Fór hún til bús með honum í Hjarðarholt. Þeirra börn voru þau Kjartan, Þorbergur, Halldór, Steindór, Þuríður, Þorbjörg, Bergþóra. Hana átti Þórhallur goði Oddason. Þorbjörgu átti fyrr Ásgeir Knattarson en síðar Vermundur Þorgrímsson. Þuríði átti Guðmundur Sölmundarson. Voru þeirra synir Hallur og Víga-Barði.

Össur Eyvindarson bróðir Þórodds í Ölfusi fékk Beru dóttur Egils.

Böðvar son Egils var þá frumvaxta. Hann var hinn efnilegasti maður, fríður sýnum, mikill og sterkur svo sem verið hafði Egill eða Þórólfur á hans aldri. Egill unni honum mikið. Var Böðvar og elskur að honum.

Það var eitt sumar að skip var í Hvítá og var þar mikil kaupstefna. Hafði Egill þar keypt við margan og lét flytja heim á skipi. Fóru húskarlar og höfðu skip áttært er Egill átti. Það var þá eitt sinn að Böðvar beiddist að fara með þeim og þeir veittu honum það. Fór hann þá inn á Völlu með húskörlum. Þeir voru sex saman á áttæru skipi. Og er þeir skyldu út fara þá var flæðurin síð dags og er þeir urðu hennar að bíða þá fóru þeir um kveldið síð. Þá hljóp á útsynningur steinóði en þar gekk í móti útfallsstraumur. Gerði þá stórt á firðinum sem þar kann oft verða. Lauk þar svo að skipið kafði undir þeim og týndust þeir allir. En eftir um daginn skaut upp líkunum. Kom lík Böðvars inn í Einarsnes en sum komu fyrir sunnan fjörðinn og rak þangað skipið. Fannst það inn við Reykjarhamar.

Þann dag spurði Egill þessi tíðindi og þegar reið hann að leita líkanna. Hann fann rétt lík Böðvars. Tók hann það upp og setti í kné sér og reið með út í Digranes til haugs Skalla-Gríms.<ref>'''haugs Skalla-Gríms''': "Egill est responsable de la mort de son frère ainé. En plus, il refuse de donner à son père la compensation qui lui est destinée. Celui-ci décide de revenir après la mort pour se venger sur son fils cadet. Celui-ci fait pourtant de son mieux pour l’empêcher de revenir, mais il n’y arrive pas. Le fait qu’il place le cadavre de son fils noyé dans le tertre de son père indique qu’il pense que ce dernier a causé sa mort." [[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]] (s. ??).</ref> Hann lét þá opna hauginn og lagði Böðvar þar niður hjá Skalla-Grími. Var síðan aftur lokinn haugurinn og var eigi fyrr lokið en um dagsetursskeið. Eftir það reið Egill heim til Borgar og er hann kom heim þá gekk hann þegar til lokrekkju þeirrar er hann var vanur að sofa í. Hann lagðist niður og skaut fyrir loku. Engi þorði að krefja hann máls.

En svo er sagt, þá er þeir settu Böðvar niður, að Egill var búinn, hosan var strengd fast að beini. Hann hafði fustanskyrtil rauðan, þröngvan upphlutinn og lás að síðu. En það er sögn manna að hann þrútnaði svo að kyrtillinn rifnaði af honum og svo hosurnar.<ref>'''þrútinn af harmi''': "Í útgáfu Finns Jónssonar af sögunni frá 1924 og í útgáfu Sigurðar Nordals frá 1933 er þegar hér er komið sögunni minnt á lýsingu Völsunga sögu á harmi Sigurðar Fáfnisbana eftir viðræðu þeirra Brynhildar, þar sem þau höfðu játað hvort öðru ást sína um leið og þau viðurkenndiu að ekki gæti annað af henni leitt en hörmung og dauða." [[Bjarni Einarsson. Um fáein harmræn atriði í Völsunga sögu og Egils sögu.]] (s. 10).</ref>

En eftir um daginn lét Egill ekki upp lokrekkjuna. Hann hafði þá og engan mat né drykk. Lá hann þar þann dag og nóttina eftir. Engi maður þorði að mæla við hann.

En hinn þriðja morgun þegar er lýsti þá lét Ásgerður skjóta hesti undir mann, reið sá sem ákaflegast vestur í Hjarðarholt, og lét segja Þorgerði þessi tíðindi öll saman og var það um nónskeið er hann kom þar. Hann sagði og það með að Ásgerður hafði sent henni orð að koma sem fyrst suður til Borgar.

Þorgerður lét þegar söðla sér hest og fylgdu henni tveir menn. Riðu þau um kveldið og nóttina til þess er þau komu til Borgar. Gekk Þorgerður þegar inn í eldahús. Ásgerður heilsaði henni og spurði hvort þau hefðu náttverð etið.

Þorgerður segir hátt: „Engvan hefi eg náttverð haft og engan mun eg fyrr en að Freyju. Kann eg mér eigi betri ráð en faðir minn. Vil eg ekki lifa eftir föður minn og bróður.“

Hún gekk að lokhvílunni og kallaði: „Faðir, lúk upp hurðunni, vil eg að við förum eina leið bæði.“

Egill spretti frá lokunni. Gekk Þorgerður upp í hvílugólfið og lét loku fyrir hurðina. Lagðist hún niður í aðra rekkju er þar var.

Þá mælti Egill: „Vel gerðir þú dóttir er þú vilt fylgja föður þínum. Mikla ást hefir þú sýnt við mig. Hver von er að eg muni lifa vilja við harm þenna?“<ref>'''lifa vilja við harm þenna''': „Völu-Steinn og Egill heyja helstríð af harmi eftir syni sína […] Um áhrif Landnámu á Egils sögu […] mætti spyrja hvort það sé ekki einmitt frásögnin af Völu-Steini sem haft hefur áhrif á sköpun frásagnarinnar um harm Egils. Sonatorrek hefur þá orðið til í hrifnæmum huga þess sem þekkti til Ögmundardrápu" [[Baldur Hafstað. HSk, Landnáma og Egils saga]] (s. 32).</ref>

Síðan þögðu þau um hríð.

Þá mælti Egill: „Hvað er nú dóttir, tyggur þú nú nokkuð?“

„Tygg eg söl,“<ref>'''tygg eg söl''': "Hér er... líklegast fyrsta tilvitnun um sölvaát í fornsögum okkar, og má ætla að sú matarvenja hafi fluttst hingað með landnámsmönnum... [Söl voru] snar þáttur í fæðuöflun landsmanna, en þó var bundið landshlutum, hélst svo gegnum aldir, en fór minnkandi og lagðist alveg af í byrjun þessarar aldar." [[Sigurður Samúelsson. Sjúkdómar og dánarmein íslenskra fornmanna]] (s. 263).</ref> segir hún, „því að eg ætla að mér muni þá verra en áður. Ætla eg ella að eg muni of lengi lifa.“

„Er það illt manni?“ segir Egill.

„Allillt,“ segir hún, „viltu eta?“<ref>'''viltu eta''': "C'est ainsi qu'elle mâche des algues pour avoir une raison de faire apporter de l'eau. [...] Mais ce n'est pas uniquement de la mort physique qu'elle le sauve. Si on considère qu'Egill est chrétien, [...], elle est aussi en train de le sauver d'un péché qui menace son salut éternel: le désespoir." [[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]] (s. 285).</ref>

„Hvað mun varða?“ segir hann.

En stundu síðar kallaði hún og bað gefa sér drekka. Síðan var henni gefið vatn að drekka.

Þá mælti Egill: „Slíkt gerir að er sölin etur, þyrstir æ þess að meir.“

„Viltu drekka faðir?“<ref>'''Viltu drekka faðir?''': „Ef Egils saga hefur verið sögð í gildi, þar sem þekkt var táknmál kristinna launhelga, skilst flest í dæminu. Mjólk er þá tákn um endurfæðingu Egils. Hann er að segja skiljið við óargadýrið, hann er að bjóða velkomið manneðlið, læknislistina og skáldskaparíþróttina“. [[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]] (s. 6).</ref> segir hún.

Hann tók við og svalg stórum og var það í dýrshorni.

Þá mælti Þorgerður: „Nú erum við vélt.<ref>'''Nú erum við vélt''': „Elle déclare mâcher des algues pour hâter son trépas. [...] Sa fille le calme en lui suggérant de composer une élégie á la mémoire de son fils. [...] Cet épisode unit le tragique et le comique, tout en témoignant d´une sagesse sur les sentiments les intimes du coeur humain.“ [[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]] (s. 150).</ref> Þetta er mjólk.“<ref>'''þetta er mjólk''': "Hafi Egill átt möguleika á eilífu lífi, þar sem hann var tekinn inn í samfélag kristinna manna með prímsigningunni, þá skipti máli að hann svelti sig ekki til bana, eins og hann ætlaði að gera eftir að eftirlætissonur hans Böðvar drukknaði í Borgarfirði. Þegar Þorgerður narraði Egil til að bergja af mjólkinni og stakk svo upp á því að hann semdi erfikvæði um son sinn, með þeirri afleiðingu að hann hætti við að deyja, var hún ekki aðeins að bjarga lífi hans heldur líka sál." [[Torfi H. Tulinius. Hjálpræði frá Egilsdætrum]] (s. 69).</ref>

Þá beit Egill skarð úr horninu, allt það er tennur tóku, og kastaði horninu síðan.

Þá mælti Þorgerður: „Hvað skulum við nú til ráðs taka? Lokið er nú þessi ætlan. Nú vildi eg faðir að við lengdum líf okkart svo að þú mættir yrkja erfikvæði<ref>'''yrkja erfikvæði''': „Geðrænar truflanir eiga sér þar ávallt rökræn tildrög, og lýsingar á ytra atferli þeirra samræmast nánar þeim klinisku myndum sem þekktar eru í geðlæknisfræðinni nú á
dögum og gefa jafnframt vísbendingu um innra eðli þeirra [...]. Það er eftirtektarvert að [Þorgerður] viðhefur sams konar tilburði gagnvart Agli og nú á tímum þykja vænlegastir til árangurs í geðlækningum og eru í reyndinni forsenda þess að terapeutisk breyting eigi sér stað, þ.e. að sjúklingurinn losni við einkenni sín og verði aftur samur og jafn fyrir tilverknað meðferðarinnar” [[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]] (s. 27-28).</ref> eftir Böðvar en eg mun rísta á kefli, en síðan deyjum við ef okkur sýnist. Seint ætla eg Þorstein son þinn yrkja kvæðið eftir Böðvar en það hlýðir eigi að hann sé eigi erfður því að eigi ætla eg okkur sitja að drykkjunni þeirri að hann er erfður.“

Egill segir að það var þá óvænt að hann mundi þá yrkja mega þótt hann leitaði við „en freista má eg þess,“<ref>'''freista má eg þess''': "the Sonatorrek [...] gives a clearer insight into the mind of Egill than any other of his poems, showing him as an affectionate, sensitive, lonely ageing man, and not the ruffianly bully which he sometimes appears to be in the Saga." [[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]] (s. 36).</ref> segir hann.

Egill hafði þá átt son er Gunnar hét og hafði sá og andast litlu áður.

Og er þetta upphaf kvæðis:<ref>'''upphaf kvæðis''': "While reading Egill’s poem on the loss of his sons, we are filled with admiration and wonder. Its light shines like the Northern Lights, the Aurora Borealis. It springs from a hidden source, its deep-glowing colours fanning out over the expanse of heaven, but displaying the grandeur of its radiance only in the twilight of the day." [[Bouman, Ari C. Egill Skallagrímsson‘s Poem Sonatorrek]] (s. 40).</ref>

1. 
Mjök erum tregt<ref>'''mjök erum tregt''': "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu." [[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]] (s. 39).</ref> 
tungu að hræra<ref>'''tungu að hræra''': "Sonattorek itself opens with a complaint about the difficulty of it’s erection [...] and although there is no question of an overt sexual or marital meaning here, the wider system of tongue/sword/penis correspondences invites us to just such associations, which serve in turn to confirm our sense that this poem stems from a very point very far down gender scale – a point at which sword and penis have given away to the tongue, and even the tongue may not be up to the task" [[Clover, Carol J.. Regardless of sex]] (s. 16).</ref> 
eða loftvægi 
ljóðpundara. 
Era nú vænlegt 
um Viðris þýfi 
né hógdrægt 
úr hugar fylgsni.<ref>'''hugar fylgsni''': „Thus there is made an analogy between drawing the "theft of Óðinn" from the breast and the mythic stealing of the mead. The use of fylgsni "hiding place" as the source of "Viðurs þýfi" suggests the myth in itself, but because fylgsni belongs to a larger unit "hugar fylgsni" this remains a subordinate, though intensifying, association“. [[Stevens, John. The Mead of Poetry: Myth and Metaphor]] (s. ??).</ref>

2. 
Era andþeystr<ref>'''era andþeystr''': "Það er eftirtektarvert, að Egill endurtekur í tveim fyrstu vísunum sömu hugsunina fimm sinnum með breyttum orðum. Slík þráhugsun er eitt af aðaleinkennum þungrar sorgar." [[Guðmundur Finnbogason. Um nokkrar vísur Egils Skallagrímssonar]] (s. 162).</ref> 
því að ekki veldr 
höfuglegr, 
úr hyggju stað 
fagnafundr 
Þriggja niðja, 
ár borinn 
úr jötunheimum,

3. 
Lastalaus 
er lifnaði 
á Nökkvers 
nökkva bragi. 
Jötuns háls 
undir flota 
Náins niðr 
fyr naustdurum.

4. 
Því að ætt mín<ref>'''ætt mín''': "ruft der alte Egil in v 4 aus: 'Mein geschlecht steht am ende wie die sturmgefällten baumäste', so liegt darin das zornige bekenntnis, dass Thorstein als trost und ersatz für die toten brüder völlig versagte und somit als sohn überhaupt nicht mehr für den vater in betracht kam." [[Niedner, Felix. Egils Sonatorrek]] (S. 221).</ref> 
á enda stendr,<ref>'''á enda stendr''': "Sonatorrek er fyrsta íslenzka kvæðið og Egill fyrsti Íslendingurinn að því leyti, að hjá honum kemur fyrst skýrt fram sú sundurgreining sálarlífsins, sem skapaðist við flutning Íslendinga vestur um haf og varð skilyrði andlegra afreka þeirra, sem þeir unnu fram yfir Norðmenn." [[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]] (s. 164).</ref> 
sem hræbarnir 
hlynnar marka.<ref>'''hlynnar marka''': "Mjer hefur komið til hugar, að hjer ætti að lesa hilmir." [[Björn M. Ólsen. Um vísu í Sonatorreki]] (s. 134).</ref> 
Era karskr maðr 
sá er köggla ber 
frænda hrörs 
af fletjum niðr. 

5. 
Þó mun ég mitt 
og móður hrör 
föður fall 
fyrst um telja. 
Það ber ég út 
úr orðhofi 
mærðar timbur 
máli laufgað.

6. 
Grimmt varum hlið 
það er hrönn um braut 
föður míns 
á frændgarði. 
Veit ég ófullt 
og opið standa 
sonar skarð 
er mér sjár um vann.

7. 
Mjög hefr Rán 
ryskt um mig. 
Er ég ofsnauðr 
að ástvinum. 
Sleit mar bönd 
minnar ættar, 
... þátt 
af sjálfum mér.<ref>'''sjálfum mér''': "Egill’s sense that an outrageous wrong has been committed against him personally, emphasised by ‘minnar ættar’ and ‘sjọlfum mér’, brings the desire for a counter attack: the same concern with justice and repayment which took such a positive form in Arinbjarnakviða here demands revenge" [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 58).</ref> 

8. 
Veistu um þá sök 
sverði of rækag, 
var ölsmiðr 
allra tíma. 
Hroða vogs bræðr, 
ef vega mættag, 
færi ég andvígr 
Ægis mani.

9. 
En ég ekki 
eiga þóttumst 
sakar afl 
við súðs bana 
því að alþjóð 
fyr augum verðr 
gamals þegns 
gengileysi.

10. 
Mig hefr mar 
miklu ræntan, 
grimmt er fall 
frænda að telja, 
síðan er minn 
á munvega 
ættar skjöldr 
aflífi hvarf.

11. 
Veit ég það sjálfr 
að í syni mínum 
vara ills þegns 
efni vaxið 
ef sá randviðr 
röskvask næði 
uns her-Gauts 
hendr of tæki.

12. 
Æ lét flest 
það er faðir mælti 
þótt öll þjóð 
annað segði, 
mér upp hélt 
of verbergi 
og mitt afl 
mest um studdi.

13. 
Oft kemr mér 
mána bjarnar 
í byrvind 
bræðraleysi. 
Hyggjumst um 
er hildr þróast, 
nýsumst hins 
og hygg að því

14. 
hver mér hugaðr 
á hlið standi 
annar þegn 
við óðræði. 
Þarf ég hans oft 
of hergjörum. 
Verð ég varfleygr, 
er vinir þverra.

15. 
Mjög er torfyndr 
sá er trúa knegum 
of alþjóð 
Elgjar gálga<ref>'''elgjar gálga''': "''elgjar'' getur með engu móti hjer táknað dýrið ''elgr'', heldur sama sem ''krap'', hálfbræddur snjór. ... ''Gálgi'' er trje, sem eitthvað er hengt á, þótt það sje haft í fornmálinu um það trje eitt, sem menn eru hengdir í. ''elgjar gálgi'' er þá sá ''gálgi'', sem snjór hangir á, og það verður Ísland". [[Halldór Kr. Friðriksson. Egils saga]] (s. 373).</ref> 
því að niflgóðr 
niðja steypir 
bróður hrör 
við baugum selur.

16. 
Finn ek það oft, 
er fjár beiðir ...

17. 
Það er og mælt 
að enginn geti 
sonar iðgjöld 
nema sjálfr ali túni 
þann nið 
er öðrum sé 
borinn maðr 
í bróður stað.

18. 
Erumka þokkt 
þjóða sinni 
þótt sérhver 
sátt um haldi. 
Bir er Bískips 
í bæ kominn, 
kvonar son, 
kynnis leita.

19. 
En mér fannst 
í föstum þokk 
hrosta hilmir 
á hendi stendr. 
Máka eg upp 
í aróar grímu, 
rýnisreið, 
réttri halda,

20. 
síð er son minn 
sóttar brími 
heiftuglegr 
úr heimi nam, 
þann eg veit 
að varnaði 
vamma var 
við námæli.

21. 
Það man ég enn 
er upp um hóf 
í goðheim 
Gauta spjalli 
ættar ask 
þann er óx af mér, 
og kynvið 
kvonar minnar.

22. 
Átti ég gott<ref>'''átti ég gott''': "Egill's profound poem also comprises ... a kind of ''minority report'', a set of mythological allusions with an undermining and unsettling effect. These references to a group of Odinic stories outside the Baldr complex but somehow related to it seem to undercut or even deconstruct the official mythology by concerning themselves with problems that are papered or denied in the central Baldr myths ... The major stories from this group will be immediately recalled by the names of their long-lived protagonists, all sacrificers or would-be-sacrifices of sons or near-kinsmen: King Aun, King Haraldr hilditǫnn, and Strakaðr the Old. I will argue that Egill takes on the persona of each in the course of his poem." [[Harris, Joseph. Sacrifice and Guilt in Sonatorrek]] (s. 174-75).</ref> 
við geira drottin. 
Gerðumst tryggr 
að trúa honum, 
áðr um að 
vagna runni, 
sigrhöfundr, 
um sleit við mig.

23. 
Blótka eg því 
bróður Vílis, 
goðs jaðar, 
að eg gjarn sék. 
Þó hefr Míms vinur 
mér um fengnar 
bölva bætr<ref>'''bölva bætr''': "niðurstaða þess [kvæðisins] er sú að í stóru böli, þegar ekki fæst hjálp leingur af máttarvöldum, þá sé athvarf í skáldskap." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 118).</ref> 
ef hið betra teldi.

24. 
Gafumst íþrótt<ref>'''Gafumst íþrótt''': „Í næstefsta erindi Sonatorreks drepur Egill á tvær gjafir, sem hann hafði þegið að Óðni: „vammi firrða ''íþrótt''“ (skáldskapar) og „það geð er eg gerði mér vísa fjendur að vélöndum“. Þessi orð skáldsins gefa tilefni til ýmissa hugleiðinga um þær guðlegu gjafir, sem getið er annars staðar í fornum bókmenntum vorum“. [[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]] (s. 80).</ref> 
úlfs um bági 
vígi vanur 
vammi firrða 
og það geð 
er eg gerði mér 
vísa fjandr 
af vélöndum.

25. 
Nú er mér torvelt.<ref>'''Nú er mér torvelt''': "Of this poem and others like it in the skaldic corpus it may be said that there are in fact two “topics,” an ostensible one, and the poet’s own perception of the ostensible one, and that the latter may on occasion so overshadow the former that it tends to become the poem’s main subject." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 65)</ref> 
Tveggja bága 
njörva nift 
á nesi stendr. 
Skal eg þó glaður 
með góðan vilja<ref>'''með góðan vilja''': "„Góður vilji“ er mjög upprunalegt hugtak í kristindómi, í senn guðfræðilegt og siðfræðilegt. [...] Skilyrði fyrir hjálpræði er að mennirnir séu með góðan vilja: blessun guðs er yfir manni sem hefur góðan vilja.; fyrir bragðið bíður hann „glaður og óhryggur“ hvers sem að höndum ber." [[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]] (s. 22).</ref> 
og óhryggr 
heljar bíða.<ref>'''heljar bíða''': "Í ... niðurlagserindi Sonatorreks, vega salt, ef svo má segja, útsynningurinn og hinn heiðni boðskapur um kjark og lífsgleði – líkt og böl og bölva bætur í vísunum næst á undan. Þannig tekst skáldinu – í lok kvæðisins – „at létta upp pundaraskaptinu“." [[Ólafur M. Ólafsson. Sonatorrek]] (s. 187).</ref>

Egill tók að hressast<ref>'''tók að hressast''': „Grief, [Egill] said, made it hard for him to write. Grief did not cause him to write, but he wrote despite grief. The two are opposed. By making his poem Egill conquered his grief: the gift of poesy was “high amends” for his loss, a “fault-free unfailing skill” through which he rendered himself able to meet his fate. The crystallization of emotional experience in an intellectual form enables the poet to transcend that experience.“ [[Bolton, W.F. The Old Icelandic Dróttkvætt]] (s. 284-85).</ref> svo sem fram leið að yrkja kvæðið<ref>'''að yrkja kvæðið''': „[T]he composer of Egils saga adopts a stronger interest in the poet’s production of verse in a personalised context than in his composition of court poetry for foreign rulers”.[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]] (s. 37).</ref> og er lokið var kvæðinu<ref>'''er lokið var kvæðinu''': "In the saga, as well as in Ibsen’s drama [''Hærmændene på Helgeland''], the inclusion of the poem is not purely ornamental: it is thanks to it indeed that the character-author re-engages in action and is able to contribute to the narration again." [[Ferrari, Fulvio. Attraverso gli specchi della riscrittura]] (s. 431).</ref> þá færði hann það Ásgerði og Þorgerði og hjónum sínum. Reis hann þá upp úr rekkju og settist í öndvegi. Kvæði þetta kallaði hann Sonatorrek.<ref>'''torrek''': „Mjer þykir líklegt, að Egill hafi myndað orðið torrek við þetta tækifæri. Síðar hefur merking þess færzt nokkuð til, en þó á eðlilegan hátt (torsótt hefnd, torbætt tjón, þungbær missir)“ [[Árni Pálsson. Sonatorrek]] (s. 153).</ref> Síðan lét Egill erfa sonu sína eftir fornri siðvenju. En er Þorgerður fór heim þá leiddi Egill hana með gjöfum í brott.

Egill bjó að Borg langa ævi og varð maður gamall en ekki er getið að hann ætti málaferli við menn hér á landi. Ekki er og sagt frá hólmgöngum hans eða vígaferlum síðan er hann staðfestist hér á Íslandi.

Svo segja menn að Egill færi ekki í brott af Íslandi síðan er þetta var tíðinda er nú var áður frá sagt, og bar það mest til þess að Egill mátti ekki vera í Noregi af þeim sökum sem fyrr var frá sagt að konungar þóttust eiga við hann. Bú hafði hann rausnarsamlegt því að fé skorti eigi. Hann hafði og gott skaplyndi til þess.

Hákon konungur Aðalsteinsfóstri réð fyrir Noregi langa stund en hinn efra hlut ævi hans þá komu synir Eiríks til Noregs og deildu til ríkis í Noregi við Hákon konung og áttu þeir orustu saman og hafði Hákon jafnan sigur. Hina síðustu orustu áttu þeir á Hörðalandi, í Storð á Fitjum. Þar fékk Hákon konungur sigur og þar með banasár. Eftir það tóku þeir konungdóm í Noregi Eiríkssynir.

Arinbjörn hersir var með Haraldi Eiríkssyni og gerðist ráðgjafi hans og hafði af honum veislur stórlega miklar. Var hann forstjóri fyrir liði og landvörn. Arinbjörn var hermaður mikill og sigursæll. Hann hafði að veislum Fjarðafylki.

Egill Skalla-Grímsson spurði þessi tíðindi, að konungaskipti var orðið í Noregi, og það með að Arinbjörn var þá kominn í Noreg til búa sinna og hann var þá í virðing mikilli. Þá orti Egill kvæði<ref>'''orti Egill kvæði''': "Strophen [...], deren Echtheit mir ziemlich sicher erscheint[:] An erster Stelle die Strophen, die den Freund Arinbjǫrn preisen, namentlich Str. 27, die dieselbe Umschreibung des Namens erhält, wie die Arinbjarnarkviða [...]." [[Vries, Jan de. Altnordische Literaturgeschichte]] (s. 139).</ref> um Arinbjörn<ref>'''kvæði um Arinbjörn''': "[V]ísurnar um Arinbjörn mynda hápunkt verksins. Það sem eftir lifir sögunnar er ekkert annað en nauðsynleg sögulok." [[Baldur Hafstað. Konungsmenn í kreppu og vinátta í Egils sögu]] (s. 97)</ref> og er þetta upphaf að:<ref>'''upphaf að''': "Arinbjarnarkviða stendur aðeins í Möðruvallabók. Það vekur grun um að sagan sé tilefni þessa kveðskapar, en kveðskapurinn ekki tilefni sögunnar eins og gjarnan er talið." [[Sveinbjörn Rafnsson. Sagnastef í íslenskri menningarsögu]] (s. 93).</ref>

1. 
Emk hraðkvæðr<ref>'''Emk hraðkvæðr''': "Egil boasts
about […] being able to compose swiftly. Ease and swiftness, not least the originality of the artistic creation, are tokens of the high-rank poet. Egil’s stanza is never
[…] circumscribed or tendentially circular [… but] elastic and movable. The discourse
develops in a cascade from the thread of semantic- and sound-associations, while being
hastened by the enjambements and barely restrained by reservations and doubts. Egil’s
poems move in time, they let air filter in between [the verses] and display their previous
and later stage, their solutions and their premises." [[Koch, Ludovica. Gli scaldi]] (s. 111-12).</ref> 
hilmi at mæra, 
en glapmáll 
um glöggvinga, 
opinspjallr 
of jöfurs dáðum, 
en þagmælskr 
um þjóðlygi. 

2. 
skaupi gnægðr 
skrökberöndum, 
emk vilkvæðr 
um vini mína. 
sótt hefi eg mörg 
mildinga sjöt<ref>'''mildinga sjöt''': "The general themes of the poem are addressed already in the first two verses: the nature of nobility, later exemplified by Arinbjọrn, consisting in generosity, ‘mildinga’ (generous lords) 2.6, and courage, ‘jọfurs dáðum’ (a lord’s great deeds) 1.6, and their opposites: ‘gløggvinga’ (misers) 1.4, and skrọkberọndum’ (lying boasters) 2.2." [[Larrington, Carolyne. Egill‘s longer Poems: Arinbjarnarkviða and Sonatorrek]] (s. 51).</ref> 
með grunlaust 
grepps um æði. 

3. 
Hafði eg endr 
Ynglings burar, 
ríks konungs, 
reiði fengna; 
Dró eg djarfhött 
um dökkva skör, 
lét eg hersi 
heim um sóttan. 

4. 
þar er allvaldr 
und ægishjalmi, 
ljóðfrömuðr, 
að landi sat. 
Stýrir konungr 
við stirðan hug 
í Jórvík 
úrgum hjörvi. 

5. 
Vara það tunglskin 
tryggt að líta, 
né ógnlaust, 
Eiríks bráa; 
þá er ormfránn 
ennimáni <ref>'''ormfránn ennimáni''': „Í 5. vísu Arinbjarnarkviðu er nýgerving þar sem hinum ógnvænlegu augum Eiríks blóðaxar er lýst. Í Húsdrápu Úlfs Uggasonar, sem varðveitt er í Snorra-Eddu, birtist sama nýgerving“ [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 21).</ref> 
skein allvalds 
ægigeislum. 

6. Þó eg bólstrverð 
um bera þorði 
maka hængs 
markar dróttni, 
svo að Yggs full 
ýranda kom 
að hvers manns 
hlusta munnum. 

7. Né hamfagrt 
hölðum þótti 
skaldfé mitt 
að skata húsum, 
þá er ulfgrátt 
við Yggjar miði 
hattar staup<ref>'''hattar staup''': "[Í þessari vísu] líkir Egill höfði sínu við staup sem hann þiggur fyrir mjöð Óðins. Þetta minnir á vísu Braga Boddasonar þar sem hann er eins og Egill að rifja upp þann atburð er hann þá höfuð sitt fyrir skáldskap." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 22).</ref> <ref>'''hattar staup''': "Men ordet kan också betyda ‘stop, dryckesbägare’. Följaktigen: Egill utskänker skaldemjödet ur huvudets stop och får i gengäld behålla detta stop! Det är en sinnrik tolkning, som förefaller att harmoniera ganska väl med de norröna skaldernas sinne för det komplicerade och dubbelbottnade... [[Hallberg, Peter. Den fornisländska poesien]] (s. 112).</ref> 
at hilmi þák. 

8. Við því tók, 
en tiru fylgðu 
sökk svartleit 
síðra brúna<ref>'''svartleit síðra brúna''': "Arinbjarnarkviða staðfestir [hér] að Egill sé dökkhærður. Ófá eru þau íslensk skáld sem sögð eru dökkhærð, sbr. hið algenga skáldaviðurnefni „svarti“ ... Hefðin hefur gert skáldin dökk." [[Baldur Hafstað. Er Arinbjarnarkviða ungt kvæði?]] (s. 26).</ref> 
ok sá munnr, 
er mína bar 
höfuðlausn 
fyr hilmis kné. 

9. Þar er tannfjöld 
með tungu þák 
ok hlertjöld 
hlustum göfguð 
en sú gjöf 
gulli betri 
hróðugs konungs 
um heitin var. 

10. Þar stóð mér;<ref>'''Þar stóð mér''': [The first ten stanzas of Arinbjarnarkviða] "are in fact once again not at all about the ostensible topic, but about Egill’s own bravura Höfuðlausn performance." [[Clover, Carol. Scaldic Sensibility]] (s. 66).</ref> 
mörgum betri 
hoddfinnendum 
á hlið aðra 
tryggr vinr minn, 
sá er trúa knáttag, 
heiðþróaðr, 
hverju ráði. 

11. Arinbjörn, 
er oss einn um hóf, 
knía fremstr, 
frá konungs fjónum, 
vin þjóðans, 
er vætki laug 
í herskás 
hilmis garði. 

12. Ok . . . 
. . . stuðli lét 
margframaðr 
minna dáða, 
sem en . . . að . . . 
. . . Halfdanar 
að í væri 
ættar skaði. 

13. Mun eg vinþjófr 
verða heitinn 
ok váljúgt 
at Viðris fulli, 
hróðrs örverðr 
ok heitrofi, 
nema þess gagns 
gjöld um vinnag. 

14. Nú er það sét, 
hvar er setja skal 
bragar fótum 
brattstiginn 
fyr mannfjöld, 
margra sjónir, 
hróðr máttigs 
hersa kundar. 

15. Nú erumk auðskæf 
ómunlokri 
magar Þóris 
mærðar efni, 
vinar míns, 
því að valið liggja 
tvenn ok þrenn 
á tungu mér. 

16. Það tel eg fyrst, 
er flestr um veit 
og alþjóð 
eyrun sækir, 
hvé mildgeðr 
mönnum þótti 
bjóða björn 
birkis ótta.

17. Það allsheri 
at undri gefst, 
hvé hann urþjóð 
auði gnægir, 
en grjótbjörn 
um gæddan hefr 
Freyr ok Njörðr 
af fjár afli.

18. En Hróalds 
á höfuðbaðmi 
auðs iðgnótt 
að ölnum sifjar, 
sé . . . 
af vegum öllum 
á vindkers 
víðum botni. 

19. 
Hann drógseil 
um eiga gat 
sem hildingr 
heyrnar spanna, 
goðum ávarðr 
með gumna fjöld, 
vinr véþorms, 
veklinga tæs. 

20. 
Það hann vinnr, 
er þrjóta mun 
flesta menn, 
þótt fé eigi. 
Kveðka eg skammt 
meðal skata húsa 
né auðskeft 
almanna spjör. 

21. Gekk maðr engi 
að Arinbjarnar 
úr legvers 
löngum knerri 
háði leiddr 
né heiftkviðum 
með atgeirs 
auðar toftir. 

22. Hinn er fégrimmr, 
er í Fjörðum býr, 
sá eg um dólgr 
Draupnis niðja, 
en sökunautr 
Sónar hvinna, 
hringum . . . 
hoddvegandi. 

23. Hann aldrteig 
um eiga gat 
fjölsáinn 
með friðar spjöllum 
. . . 

24. Það er órétt, 
ef orpið hefr 
á máskeið 
mörgu gagni, 
rammriðin 
Rökkva stóði, 
vellvönuðr, 
því er veitti mér. 

25. Vask árvakr,<ref>'''Vask árvakr''': "Aber durch das Exegi monumentum aere perennius der letzten V. [Vísa] stellt der Dichter sein eigenes Ich wieder als Hauptsache hin. Und das gilt schliesslich fuer den ganzen Rahmen der Arbj. [Arinbjarnarkviða]: das Mittelgewicht, um das alles kreist, ist eben doch Egils Ich, seine Dichtersittlichkeit." [[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]] (s. 202).</ref> 
bark orð saman 
með málþjóns 
morgunverkum, 
hlóð eg lofköst<ref>'''hlóð eg lofköst''': "[I]n the concluding stanza Egill returns to the idea of language as a signal tower, a beacon on a high sea-cliff like Beowulf’s arrow ... Now Egill had not read Horace’s “monumentum aere perennius”; in fact there is no reason to believe that Egill had read anyone who did not write in runes, but the fame of Arinbjörn is here made equivalent to a monument of stone. And it is hard not to think of the conjunction of stone monument, written language, and fame that we know from some of the Swedish runestones." [[Harris, Joseph. Romancing the Rune]] (s. 136-37).</ref> 
þann er lengi stendr 
óbrotgjarn<ref>'''óbrotgjarn''': "Arinbjarnarkviða er endurminning skálds um stórfeinglega ævi, sem vitjar hans í elli, með ástríðufullum viðbrögðum við mönnum konúngum vinum og guðum; henni lýkur með erindi sem gerir tímasetníngar að aukaatriði eða réttara sagt lyftir yrkisefninu upp í eilífan tíma." [[Halldór Laxness. Egill Skallagrímsson og sjónvarpið]] (s. 120).</ref> 
í bragar túni. 

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Category talk:Egils saga: Articles

2015-11-09T12:34:07Z

Zuzana Stankovitsova:

'''1. Articles and books in need of annotation: (DO HOWEVER CHECK THE RELEVANT PAGE BEFORE WORKING ON THESE ARTICLES'''

[[Arnór Sigurjónsson. Arghyrnu lát árna]]

[[Baldur Hafstað. Die Egils saga]]

[[Ball, Kurt Herwarth. Egil: Kämpfer und Skalde]]

[[Baring-Gould, Sabine. Eric Blodaxe in York]]

[[Bell, L. Michael. A Computer Concordance to Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Bell, L. Michael. Oral Allusion in Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Berman, Melissa. Fiction in Egils saga]]

[[Bjarni Einarsson. Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Bjarni Einarsson. Indledning]]

[[Bjarni Einarsson. Über Art und Herkunft einer Gruppe von Skaldensagas]]

[[Björn M. Ólsen. Kvæði Egils Skallagrímssonar gegn Egils sögu]]

[[Björn M. Ólsen. Landnáma og Egils saga]]

[[Björn M. Ólsen. Til versene i Egils saga]]

[[Blaney, Benjamin. The berserkr]]

[[Bley, A.. Eigla-studien]]

[[Bredman, L.. Om Egill Skallagrímsson]]

[[Brown, Samuel Alexander. The Wolfenbüttel Codex of the Egils saga]]

[[Bubnov, N.Y. Old Russian singer Boyan and Icelandic skald]]

[[Cerquiglini, Jacqueline. Pour une typologie de l'insertion]]

[[Ciklamini, Marlene. The Old Icelandic Duel]]

[[Djupedal, Reidar. Egill Skallagrimsson i pudderparryk]]

[[Dronke, Ursula. Óminnis hegri]]

[[Dronke, Ursula. The Poet’s Persona in the Skalds’ Sagas]]

[[Einar Ól Sveinsson. Kormákr the Poet and His Verses]]

[[Einar Pálsson. Egils saga og úlfar tveir]]

[[Falk, Hjalmar. Bemerkungen zu den Lausavísur der Egils saga]]

[[Fell, Christine. Introduction]]

[[Fidjestøl, Bjarne. Det norrøne fyrstediktet]]

[[Finnbogi Guðmundsson. Gamansemi Egluhöfundar]]

[[Finnbogi Guðmundsson. Gamansemi Snorra Sturlusonar]]

[[Finnur Jónsson. Kritiske Studier over en Del af de ældste norske og islandske Skjaldekvad]]

[[Fix, Hans. Theta und Finnur Jónssons Edition]]

[[Franz, L. Egils ‘Sonatorrek’ und die Inschrift von Rök]]

[[Frank, Roberta. Anglo-Scandinavian poetic relations]]

[[Frank, Roberta. Did Anglo-Saxon audiences have a skaldic tooth?]]

[[Genzmer, Felix. Ein Versaufritt in der Egils saga]]

[[Gjessing, G. A.. Undersøgelse af Kongesagaens fremvæxt]]

[[Gjessing, G. A.. Egils saga’s Forhold til Kongesagaen]]

[[Glückselig, Anton Thormod. Skaldenlieder aus der Egils-Saga]]

[[Gordon, E. V.. The Date of Höfuðlausn]]

[[Gosse, E.W.. The “Egils saga”]]

[[Green, W.C.. On a Passage of “Sonar Torrek” in the “Egil’s saga"]]

[[Guðrún Nordal. Ars metrica and the composition of Egils saga]]

[[Gutenbrunner, Siegfried. Skaldischer Vorfrühling des Minnessangs]]

[[Hallberg, Peter. Den fornisländska poesien]]

[[Hallberg, Peter. Den isländska sagan]]

[[Hallberg, Peter. Stilsignalement och författerskap]]

[[Hallberg, Peter. Íslendingasaga og Egla, Laxdæla, Eyrbyggja, Njála, Grettla]]

[[Hallberg, Peter. Snorri Sturluson och Egils Saga Skallagrímssonar: ett försök till språklig författarbestämning]]

[[Halldór Halldórsson. Egluskýringar handa skólum]]

[[Hamel, A. G. van. Ijslands Odinsgeloof]]

[[Haraldur Bernharðsson. Göróttur er drykkurinn]]

[[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]]

[[Heide, Eldar. Auga til Egil: ei nytolkning av ein tekststad i Egilssoga]]

[[Hermann Pálsson, Paul Edwards. Introduction]]

[[Hermann Pálsson. Bitið á barka]]

[[Hermann Pálsson. Egils saga Skallagrímssonar]]

[[Heslop, K. S.. Sonatorrek and the Myth of Skaldic Lyric]]

[[Hofmann, Dietrich. Das Reimwort giõr in Egill Skallagrímssons Höfuðlausn]]

[[Hofmann, Dietrich. Egill Skallagrímsson]]

[[Hollander, Lee M. Egill Skallagrímsson]] more information needed

[[Hollander, Lee M.. The Lay of Arinbjiorn]]

[[Holtsmark, Anne. Skallagrims Heimamenn]]

[[Hunt, Alfred. Brunaburh A.D. 937 Identification of this Battle Site in North Lincolnshire]]

[[Hovstad, Johan. Tradisjon og diktning i Egils saga]]

[[Jón Hnefill Aðalsteinsson. Synpunkter på Sonatorrek]]

[[Jesch, Judith. Ships and men in the late Viking age]]

[[Jessen, C. A. E.. Über die Glaubwurdigkeit der Egils-Saga und anerer Isländer-Sagas]]

[[Jones, Gwyn. Introduction]]

[[Jón Helgason (útg./ed.). Skjaldevers]]

[[Karl Óskar Ólafsson. Verhalen uit de Vikingtijd]]

[[Kjeldsen, Axel Speed & Micheal Chesnutt. De ældste pergamentfragmenter af Egils saga]]

[[Korin, Marlyn Waggener. An Analysis of Skaldic Poetry]]

[[Kennedy, John. The goðar in Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Keynes, Simon. King Athelstan’s books]]

[[Kill, Vilhelm. „Fara und lok“]]

[[Kuhn, Hans. Notationes Norrœnæ]]

[[Kries, Susanne & Thomas Krömmelbein. From the Hull of Laughter]]

[[Krijn, Sophia A.. Nogle bemærkninger om Egils stil]]

[[Kristján Árnason. Hrynjandi höfuðlausnar og rímkvæðið fornenska]]

[[Krömmelbein, Thomas. Skaldische Metaphorik]]

[[Lapidge, Michael. Some Latin poems as evidence for the riegn of Athelstan]]

[[Layher, William. The Big Splash: End-Rhyme and Innovation in Medieval Scandinavian Poetics]]

[[Lie, Hallvard. Jorvikferden. Et vendepunkt i Egil Skallagrimsons liv]]

[[Lie, Hallvard. Sonatorrek]]

[[Lindow, John. Skald Sagas in their Literary Context]]

[[Louis-Jensen, Jonna. Heimskringla og Egils saga – samme forfatter]]

[[Louis-Jensen, Jonna. Egill Skallagrimssons sidste strofe]]

[[Lönnroth, Lars. Recensioner: Peter Hallberg: Snorri Sturluson och Egils saga Skallagrímssonar]]

[[Magnús Grímsson. Athugasemdir við Egils sögu Skallagrímssonar]]

[[Males, Mikael. Egill och Kormákr – tradering och nydiktning]]

[[Marold, Edith. Einarr Helgason skálaglamm]]

[[Maurer, Konrad von. Zwei Rechtsfälle in der Eigla]]

[[McGrew, Julia H. Character And Tragedy In Eight Family Sagas]]

[[Meier, Marina. Om et nyt forsøg på at løse Eigla-gåden]]

[[Meulengracht-Sørensen, Preben. Fortælling og ære]]

[[Meulengracht Sørensen, Preben. Høvdingen fra Mammen og Egill Skalla-Grímssons saga]]

[[Mish, Georg. Egill Skallagrimsson. Die Selbstdarstellung des Skalden]]

[[Mitchell, P.M.. Höfuðlausn: Erik‘s izzat]]

[[Naert, Pierre. Askraka (Egils saga XIV)]]

[[Neckel, Gustav. Egill und der angelsächische einfluss]]

[[Nordland, Odd. Höfuðlausn i Egils saga]]

[[Noreen, Erik. Den norsk-isländska Poesien]]

[[Noreen, Erik. Om Egilssagans lausavísur]]

[[Olsen, Magnus. Bemerkninger til Egils större digte]]

[[Olsen, Magnus. Egils lausavísur, Höfuðlausn og Sonatorrek]]

[[Olsen, Magnus. Om troldruner]] more needed

[[Olsen, Magnus. Ti lønnstaver]]

[[Ólafía Einarsdóttir. Om Egilas traditionsbærare og forfatter]]

[[Ólafur Lárusson. Ætt Egils Halldórssonar og Egils saga]]

[[Pálmi Hannesson. Ef et betra telk]]

[[Perkins, Richard M.. Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Pétur Benediktsson. Hvers vegna orti Egill Höfuðlausn?]]

[[Phelpstead, Carl. Size Matters]]

[[Poole, Russell. Variants and Variability in the Text of Egill’s Höfuðlausn]]

[[Ralph, Bo. Om tilkomsten av Sonatorrek]]

[[Robberstad, Knut. Sagnaritun Snorra Sturlusonar og eignarréttur á norskum almenningum]]

[[Salberger, Evert. Egils sol-replik före Sonatorrek]]

[[Salberger, Evert. Keypt við margan: ett textställe i islänsk läsebok]]

[[Selcke, Benno Hugh. A Comparative Syntax of the Infinitive in the Old Germanic Languages]]

[[Serota, Anton B. The Family in Old English Literature]]

[[Sattler, E.. Das Märcehn vom ‘Retter in der Not’]]

[[Sayers, William Charles Berwick. Poetry and social agency in Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Schier, Kurt. Anmerkungen]]

[[Schreiner, Johan. Saga og oldfunn]]

[[See, Klaus von. Das Phantom einer altgermanischen Elegiendichtung]]

[[Sievers, Eduard. Beiträge zur Skaldenmetrik III]]

[[Smyth, Alfred P.. Scandinavian York and Dublin]]

[[Spamer, James Blakeman. The Kenning and the Kend Heiti]]

[[Stigers, Frederick William Jackson. The Music of Wyrd’s Web]]

[[Stefán Einarsson. E.R. Eddison, Egil’s Saga, Done into English out of the Icelandic]]

[[Storm, Gustav. Kylvingerne i Egilssaga]]

[[Storm, Gustav. Snorre Sturlassöns Historieskrivning]]

[[Sävborg, Daniel. Sorg och elegi i Eddans hjältediktning]]

[[Sørensen, Jan Sand. Komposition og værdunivers i Eigils saga]]

[[Taylor, Marvin. Egils saga, die Saga von Egil Skalla-grimsson]]

[[Taylor, Marvin Hunter Jr. Verbal Aggression in Early Germanic Prose]]

[[Taylor, Paul Beekman. Old Norse Heroic Poetry]]

[[Toorn, M. C. van den. Egils Sonatorrek als dichterische Leistung]]

[[Toorn, M. C. van den. Zur Verfasserfrage der Egilssaga Skallagrímssonar]]

[[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]]

[[Torfi H. Tulinius. Bölvað er okkur bróðir, bani em ek þinn orðinn]]

[[Torfi H. Tulinius. Towards a poetics of the Sagas of Icelanders]] Eduardo

[[Townend, Matthew. Ella: An Old English Name in Old Norse Poetry]]

[[Townend, Matthew. English Place-Names in Skaldic Verse]]

[[Turville-Petre, Gabriel. Egill Skalla-Grímsson]]

[[Tveitane, Mattias. Egils saga som norsk „folkebok“ i det 18. árhundrede]]

[[Tveitane, Mattias. Egils saga. Et lite supplement]]

[[Unwerth, Wolf von. Zu Egills Sonatorrek]]

[[Vogt, Walther H.. Egils Hauptelösung]]

[[Vogt, Walther H.. Zur Komposition der Egils saga]]

[[Vries, Jane de. Die erste Strophe von Egils Sonatorrek]]

[[Vésteinn Ólason. Jórvíkurför í Egils sögu: Búandmanni telft gegn konungi]]

[[Wadstein, Elis. Bidrag till tolkning ock belysning av skalde- ock edda dikter]]

[[Weber, Gerd Wolfgang. Höfuðlausn]]

[[West, Ralph. Egils saga fragment 0: a normalized and annotated edition]]

[[West, Ralph. Egils saga and Snorri Sturluson: A Statistical Authorship Attribution Study]]

[[Whaley, Diana. Representations of Skalds in the Sagas 1: Social and Professional Relations]]

[[Wieselgren, Per. Die Höfuðlausn als Aðalsteinsdrápa]]

[[Wieselgren, Per. Författarskapet till Eigla. Akademisk avhandling]]

[[Wieselgren, Per. Tideräkningsfrågan i norsk niohundratalshistoria]]

[[Wisén, Theodor. Emendationer och exegeser till norröna dikter I-III]]

[[Whiting, Bartlett Jere. Óhthere (Óttar) and Egils Saga]]

[[Wolff-Marburg, Ludwig. Eddisch-Skaldische Blütenlese]]

[[Wood, Cecil. The Skald’s Bid For A Hearing]]

[[Wood, Cecil. Skúli Þórsteinsson]]

[[Wright, Dorena Allen. The Skald as Saga-Hero]]

'''2. Articles in need of an English translation:'''

[[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]]

[[Bjarni Einarsson. Göfugr bær]]

[[Bjarni Einarsson. Íslendingadrápa]]

[[Byock, Jesse L.. Egilssaga og samfélagsminni]]

[[Böðvar Guðmundsson. Ljóðrýni: Jarðbundin gamansemi bóndamanns]]

[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]]

[[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]]

[[Eiríkur Kjerulf. Í nátttrölla höndum]]

[[Finnbogi Guðmundsson. Hugstóran biðk heyra]]

[[Frank, Roberta. Anglo-Scandinavian poetic relations]]

[[Genzmer, Felix. Die Geheimrunen der Egilssaga]]

[[Gísli Jónsson. Skalla-Grímur Kveldúlfsson]]

[[Gísli Sigurðsson. Æskuvísa Egils á vappi í Vesturheimi]]

[[Gunnar Karlsson. Barnfóstur á Íslandi að fornu]]

[[Gurjewitsch, Aaron J.. Egill Skalla-Grímsson. Skalde und Werwolf]]

[[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]]

[[Haraldur Bernharðsson. Göróttur er drykkurinn]]

[[Haraldur Matthíasson. Þrjár ræður]]:

[[Heimir Pálsson. Gamanhenda]]

[[Heimir Pálsson. Óðinn, Þór og Egill]]

[[Heinrichs, Anne. Gunnhild Özurardóttir und Egil Skalla-Grímsson im Kampf um Leben und Tod]]

[[Helga Kress. Karnivalið í kirkjugarðinum]]

[[Hermann Pálsson. Egils saga og fornir járnhausar]]

[[Hermann Pálsson. Fornfræði Egils sögu]]

[[Hermann Pálsson. Ættarmót með Eglu og öðrum skrám]]

[[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]]

[[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]]

[[Jakobsen, Alfred. Om parallellepisoder i Egils saga]]

[[Jones, Gwyn. Some Characteristics of the Icelandic ‘Hólmganga’]]

[[Jón Helgason. Höfuðlausnarhjal]]

[[Jón Hnefill Aðalsteinsson. Trúarhugmyndir í Sonatorreki]]

[[Jón Jónsson. Um Eirík blóðöx]]

[[Jón Jónsson. Eiríkr blóðöx í Jórvík]].

[[Jón Karl Helgason. Rjóðum spjöll í dreyra]]

[[Jónas Kristjánsson. Kveðskapur Egils Skallagrímssonar]]

[[Jónas Kristjánsson. Var Snorri Sturluson upphafsmaður Íslendingasagna?]]

[[Kanerva, Kirsi. Elävät kuolleet keskiajan Islannissa]].

[[Karl Gunnarsson. Skoll og Hati í Egils sögu]]

[[Karl Gunnarsson. Um kistu Kveld-Úlfs og fjármagn Skalla-Gríms]]

[[Koht, Halvdan. Egil Skallagrímsson – diktaren]]

[[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]]

[[Lie, Hallvard. Egil Skallagrimsson’s livsaften]]

[[Lönnroth, Lars. Kroppen som själens spegel – ett motiv i de isländska sagorna]]

[[Niedner, Felix. Egils Hauptlösung]]

[[Reichardt, Konstantin. Die entstehungsgechichte von Egils Höfuðlausn]]

[[Robberstad, Knut. Sagnaritun Snorra Sturlusonar og eignarréttur á norskum almenningum]]

[[Salberger, Evert. Askraka. Ett djurnamn i Egils saga]]

[[Sayers, William. Scarfing the Yard with Words (Fostbræðra saga)]]

[[Schier, Kurt. Egils saga Skallagrímssonar]]

[[Sigurður Nordal. Egils saga og Skáldatal]]

[[Sigurður Nordal. Heiðinn dómur]]

[[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]]

[[Sigurður Vigfússon. Rannsókn í Borgarfirði 1884. – Mosfell]]

[[Stefán Karlsson. Af Agli í ellinni]]

[[Sveinbjörn Egilsson. Bókmentasaga Íslendínga]]

[[Sveinn Bergsveinsson. Tveir höfundar Egils sögu]]

[[Sverrir Tómasson. Bezta var kvæðit fram flutt]]

[[Torfi H. Tulinius. Guðs lög í ævi og verkum Snorra Sturlusonar]]

[[Torfi H. Tulinius. Mun konungi eg þykja ekki orðsnjallur]]

[[Townend, Matthew. Whatever happened to York Viking Poetry?]]

[[Torfi H. Tulinius. Egils saga and the novel]]

[[Torfi H. Tulinius. Egla og Biblían]]

[[Torfi H. Tulinius. Guðs lög í ævi og verkum Snorra Sturlusonar]]

[[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]]

[[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]]

[[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]]:

[[Veturliði G. Óskarsson. Sýnishorn úr Egils sögu]]

[[Vésteinn Ólason. Er Snorri höfundur Egils sögu?]]

[[Vésteinn Ólason og Örnólfur Thorsson. Snorri og Egils saga – Um höfunda fornsagna]]

[[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]]:

[[West, Ralph. Snorri Sturluson and Egils saga: Statistics of Style]]

[[Þorgeir Sigurðsson. Axarskaft blóðaxar]]

'''Articles Svanhildur and JKH have to read'''

[[Ármann Jakobsson. Á ég að gæta bróður míns]]

[[Baldur Hafstað. Egils saga og Snorres Edda]]

[[Bell, L. Michael. Fighting Words in Egils saga]]

[[Bergljót Soffía Kristjánsdóttir. Primum caput: um höfuð Egils Skalla-Grímssonar]]

[[Bjarni Einarsson. Brákarsund]]

[[Bjarni Einarsson. Fólgið fé á Mosfelli]]

[[Bjarni Einarsson. Hörð höfuðbein]]

[[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]]

Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti

2015-11-09T12:23:32Z

Zuzana Stankovitsova: /* Links */

* '''Author''': Bjarni Einarsson
* '''Title''': Skáldið í Reykjaholti
* '''Published in''': ''Eyvindarbók, festskrift til Eyvind Fjeld Halvorsen''
* '''Editors''': Finn Hødnebø et. al.
* '''Place, Publisher''': Oslo: [s.n.],
* '''Year''': 1992
* '''Pages''': 34-40.
* '''E-text''':
* '''Reference''': Bjarni Einarsson. "Skáldið í Reykjaholti." ''Eyvindarbók, festskrift til Eyvind Fjeld Halvorsen,'' pp. 34-40. Eds. Finn Hødnebø et. al. Oslo: [s.n.], 1992.
----
* '''Key words''': poetry, authorship (kveðskapur, höfundur)

==Annotation==

Bjarni examines whether Snorri could have composed the poems that are attributed to Egill, assuming that Snorri is the author of Egils saga. The fact that Snorri incorporated some of the poems into his Edda Bjarni does not consider to be proof that he considered them to be composed by Egill, after all it is not sure that the poems have been part of the original Edda manuscript. Furthermore, Bjarni points out that Snorri has gone through similar experiences as Egill, e.g. he has lost a son, which has enabled him to put himself into Egil's shoes as he composed Sonatorrek.

==Lýsing==

Bjarni veltir því fyrir sér hvort Snorri gæti hafa ort kvæðin sem eignuð eru Agli í sögu hans ef Snorri er á annað borð höfundur Egils sögu. Það að Snorri hafi tekið sum kvæðin upp í Eddu sína segir Bjarni enga sönnun fyrir því að hann hafi talið þau eftir Egil, eins sé alls óvíst að kvæðin hafi verið í frumhandriti Snorra Eddu. Bjarni bendir einnig á að Snorri hafi gengið í gegnum svipaðar raunir og Egill, hann hafi t.d. einnig misst son og hafi það gert honum kleift að setja sig í spor Egils þegar hann orti Sonatorrek.

==See also==

==References==

[[Egla,_80|Chapter 80]]: '''mjök erum tregt'''. "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu" (p. 39).

<references />
==Links==

* ''Written by:'' Álfdís Þorleifsdóttir
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:Authorship]][[Category:Poetry]][[Category:All entries]]

Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti

2015-11-09T12:23:20Z

Zuzana Stankovitsova: /* Annotation */

* '''Author''': Bjarni Einarsson
* '''Title''': Skáldið í Reykjaholti
* '''Published in''': ''Eyvindarbók, festskrift til Eyvind Fjeld Halvorsen''
* '''Editors''': Finn Hødnebø et. al.
* '''Place, Publisher''': Oslo: [s.n.],
* '''Year''': 1992
* '''Pages''': 34-40.
* '''E-text''':
* '''Reference''': Bjarni Einarsson. "Skáldið í Reykjaholti." ''Eyvindarbók, festskrift til Eyvind Fjeld Halvorsen,'' pp. 34-40. Eds. Finn Hødnebø et. al. Oslo: [s.n.], 1992.
----
* '''Key words''': poetry, authorship (kveðskapur, höfundur)

==Annotation==

Bjarni examines whether Snorri could have composed the poems that are attributed to Egill, assuming that Snorri is the author of Egils saga. The fact that Snorri incorporated some of the poems into his Edda Bjarni does not consider to be proof that he considered them to be composed by Egill, after all it is not sure that the poems have been part of the original Edda manuscript. Furthermore, Bjarni points out that Snorri has gone through similar experiences as Egill, e.g. he has lost a son, which has enabled him to put himself into Egil's shoes as he composed Sonatorrek.

==Lýsing==

Bjarni veltir því fyrir sér hvort Snorri gæti hafa ort kvæðin sem eignuð eru Agli í sögu hans ef Snorri er á annað borð höfundur Egils sögu. Það að Snorri hafi tekið sum kvæðin upp í Eddu sína segir Bjarni enga sönnun fyrir því að hann hafi talið þau eftir Egil, eins sé alls óvíst að kvæðin hafi verið í frumhandriti Snorra Eddu. Bjarni bendir einnig á að Snorri hafi gengið í gegnum svipaðar raunir og Egill, hann hafi t.d. einnig misst son og hafi það gert honum kleift að setja sig í spor Egils þegar hann orti Sonatorrek.

==See also==

==References==

[[Egla,_80|Chapter 80]]: '''mjök erum tregt'''. "Þyki ástæða til að vefengja að Egill hafi kveðið Sonatorrek, þá væri enginn maður líklegri til að hafa "sett sig í spor Egils" en Snorri Sturluson, svo framarlega sem hann hefir verið höfundur Egils sögu" (p. 39).

<references />
==Links==

* ''Written by:'' Álfdís Þorleifsdóttir
* ''English translation:''

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:Authorship]][[Category:Poetry]][[Category:All entries]]

Bjarni Einarsson. Hörð höfuðbein

2015-11-09T11:52:19Z

Zuzana Stankovitsova: /* Links */

* '''Author''': Bjarni Einarsson
* '''Title''': Hörð höfuðbein
* '''Published in''': ''Mælt mál og forn kvæði. Safn ritgerða eftir Bjarna Einarsson gefið út á sjötugsafmæli hans 11. apríl 1987''
* '''Editor''': Sigurgeir Steingrímsson
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar
* '''Year''': 1987
* '''Pages''': 107-15
* '''E-text''':
* '''Reference''': Bjarni Einarsson. "Hörð höfuðbein." ''Mælt mál og forn kvæði. Safn ritgerða eftir Bjarna Einarsson gefið út á sjötugsafmæli hans 11. apríl 1987,'' pp. 107-15. Ed. Sigurgeir Steingrímsson. Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar, 1987.
----
* '''Key words''': religion, intertextuality, natural sciences (textatengsl, trúarbrögð, náttúrufræði)

==Annotation==

The exhumation in Egils saga is contrasted with exhumations in other sagas, such as Grettis saga, Laxdæla saga and Eyrbyggja saga, as well as the exhumation of saints, such as Jón helgi the bishop of Hólar. All of the accounts have it in common that the bones are transferred from consecrated earth to a new churchyard because the church has moved (except in Laxdæla saga, where the bones of a völva are moved from the churchyard and deposited far away from the road). Egill was originally buried in a grave mound, then transferred under the altar of the church in Hrísbrú and then taken from there when the church has been moved. The size and hardness of his skull has been tested and then he was transferred to the edge of the new cemetery in Mosfell. The size and hardness of old bones is also discussed in Grettis saga, Magnúss saga hins góða in Heimskringla as well as in one of the manuscripts of Ólafs sagu helga by Snorri.

==Lýsing==

Beinataka Egils sögu borin saman við beinatökur í öðrum sögum, m.a. Grettis sögu, Laxdælu og Eyrbyggju, en einnig upptöku heilagra manna, líkt og Jóns helga Hólabiskups. Frásagnirnar eiga það allar sameiginlegt að fjalla um flutning beina úr vígðum reit og í nýjan kirkjugarð vegna kirkjuflutnings (nema Laxdæla, þar sem bein völvu eru flutt úr kirkjugarði og lengst burt frá þjóðbraut). Egill var upphaflega heygður, síðan færður undir altari kirkjunnar að Hrísbrú og síðan tekinn upp þaðan þegar kirkjan var færð. Stærð og harka höfuðbeina hans var sannprófuð og hann síðan færður í utanverðan kirkjugarð á nýja kirkjustaðnum að Mosfelli. Stærð og harka fornra beina er einnig til umræðu í Grettis sögu, Magnúss sögu hins góða í Heimskringlu og í einu handriti Ólafs sögu helga hinnar sérstöku eftir Snorra.

==See also==

==References==

[[Egla,_89|Chapter 89]]: '''Skafti prestur''': ,„Skapti er [...] á skrá um kynborna presta frá 1143. Það væri í samræmi við ýmsar aðrar klóklegar aðferðir Eglu-höfundar við að gjöra sögu sína sennilega að bendla merkan prest frá næstliðinni öld við þessa ósennilegu beinaupptöku og lýsingu“ (p. 111).

<references />

==Links==

* ''Written by:'' Álfdís Þorleifsdóttir
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:Religion]][[Category:Intertextuality]][[Category:Natural sciences]][[Category:All entries]]

Bjarni Einarsson. Hörð höfuðbein

2015-11-09T11:52:00Z

Zuzana Stankovitsova: /* Annotation */

* '''Author''': Bjarni Einarsson
* '''Title''': Hörð höfuðbein
* '''Published in''': ''Mælt mál og forn kvæði. Safn ritgerða eftir Bjarna Einarsson gefið út á sjötugsafmæli hans 11. apríl 1987''
* '''Editor''': Sigurgeir Steingrímsson
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar
* '''Year''': 1987
* '''Pages''': 107-15
* '''E-text''':
* '''Reference''': Bjarni Einarsson. "Hörð höfuðbein." ''Mælt mál og forn kvæði. Safn ritgerða eftir Bjarna Einarsson gefið út á sjötugsafmæli hans 11. apríl 1987,'' pp. 107-15. Ed. Sigurgeir Steingrímsson. Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar, 1987.
----
* '''Key words''': religion, intertextuality, natural sciences (textatengsl, trúarbrögð, náttúrufræði)

==Annotation==

The exhumation in Egils saga is contrasted with exhumations in other sagas, such as Grettis saga, Laxdæla saga and Eyrbyggja saga, as well as the exhumation of saints, such as Jón helgi the bishop of Hólar. All of the accounts have it in common that the bones are transferred from consecrated earth to a new churchyard because the church has moved (except in Laxdæla saga, where the bones of a völva are moved from the churchyard and deposited far away from the road). Egill was originally buried in a grave mound, then transferred under the altar of the church in Hrísbrú and then taken from there when the church has been moved. The size and hardness of his skull has been tested and then he was transferred to the edge of the new cemetery in Mosfell. The size and hardness of old bones is also discussed in Grettis saga, Magnúss saga hins góða in Heimskringla as well as in one of the manuscripts of Ólafs sagu helga by Snorri.

==Lýsing==

Beinataka Egils sögu borin saman við beinatökur í öðrum sögum, m.a. Grettis sögu, Laxdælu og Eyrbyggju, en einnig upptöku heilagra manna, líkt og Jóns helga Hólabiskups. Frásagnirnar eiga það allar sameiginlegt að fjalla um flutning beina úr vígðum reit og í nýjan kirkjugarð vegna kirkjuflutnings (nema Laxdæla, þar sem bein völvu eru flutt úr kirkjugarði og lengst burt frá þjóðbraut). Egill var upphaflega heygður, síðan færður undir altari kirkjunnar að Hrísbrú og síðan tekinn upp þaðan þegar kirkjan var færð. Stærð og harka höfuðbeina hans var sannprófuð og hann síðan færður í utanverðan kirkjugarð á nýja kirkjustaðnum að Mosfelli. Stærð og harka fornra beina er einnig til umræðu í Grettis sögu, Magnúss sögu hins góða í Heimskringlu og í einu handriti Ólafs sögu helga hinnar sérstöku eftir Snorra.

==See also==

==References==

[[Egla,_89|Chapter 89]]: '''Skafti prestur''': ,„Skapti er [...] á skrá um kynborna presta frá 1143. Það væri í samræmi við ýmsar aðrar klóklegar aðferðir Eglu-höfundar við að gjöra sögu sína sennilega að bendla merkan prest frá næstliðinni öld við þessa ósennilegu beinaupptöku og lýsingu“ (p. 111).

<references />

==Links==

* ''Written by:'' Álfdís Þorleifsdóttir
* ''English translation:''

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:Religion]][[Category:Intertextuality]][[Category:Natural sciences]][[Category:All entries]]

Category talk:Egils saga: Articles

2015-11-02T12:25:57Z

Zuzana Stankovitsova:

'''1. Articles and books in need of annotation: (DO HOWEVER CHECK THE RELEVANT PAGE BEFORE WORKING ON THESE ARTICLES'''

[[Arnór Sigurjónsson. Arghyrnu lát árna]]

[[Baldur Hafstað. Die Egils saga]]

[[Ball, Kurt Herwarth. Egil: Kämpfer und Skalde]]

[[Baring-Gould, Sabine. Eric Blodaxe in York]]

[[Bell, L. Michael. A Computer Concordance to Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Bell, L. Michael. Oral Allusion in Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Berman, Melissa. Fiction in Egils saga]]

[[Bjarni Einarsson. Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Bjarni Einarsson. Indledning]]

[[Bjarni Einarsson. Über Art und Herkunft einer Gruppe von Skaldensagas]]

[[Björn M. Ólsen. Kvæði Egils Skallagrímssonar gegn Egils sögu]]

[[Björn M. Ólsen. Landnáma og Egils saga]]

[[Björn M. Ólsen. Til versene i Egils saga]]

[[Blaney, Benjamin. The berserkr]]

[[Bley, A.. Eigla-studien]]

[[Bredman, L.. Om Egill Skallagrímsson]]

[[Brown, Samuel Alexander. The Wolfenbüttel Codex of the Egils saga]]

[[Bubnov, N.Y. Old Russian singer Boyan and Icelandic skald]]

[[Cerquiglini, Jacqueline. Pour une typologie de l'insertion]]

[[Ciklamini, Marlene. The Old Icelandic Duel]]

[[Djupedal, Reidar. Egill Skallagrimsson i pudderparryk]]

[[Dronke, Ursula. Óminnis hegri]]

[[Dronke, Ursula. The Poet’s Persona in the Skalds’ Sagas]]

[[Einar Ól Sveinsson. Kormákr the Poet and His Verses]]

[[Einar Pálsson. Egils saga og úlfar tveir]]

[[Falk, Hjalmar. Bemerkungen zu den Lausavísur der Egils saga]]

[[Fell, Christine. Introduction]]

[[Fidjestøl, Bjarne. Det norrøne fyrstediktet]]

[[Finnbogi Guðmundsson. Gamansemi Egluhöfundar]]

[[Finnbogi Guðmundsson. Gamansemi Snorra Sturlusonar]]

[[Finnur Jónsson. Kritiske Studier over en Del af de ældste norske og islandske Skjaldekvad]]

[[Fix, Hans. Theta und Finnur Jónssons Edition]]

[[Franz, L. Egils ‘Sonatorrek’ und die Inschrift von Rök]]

[[Frank, Roberta. Anglo-Scandinavian poetic relations]]

[[Frank, Roberta. Did Anglo-Saxon audiences have a skaldic tooth?]]

[[Genzmer, Felix. Ein Versaufritt in der Egils saga]]

[[Gjessing, G. A.. Undersøgelse af Kongesagaens fremvæxt]]

[[Gjessing, G. A.. Egils saga’s Forhold til Kongesagaen]]

[[Glückselig, Anton Thormod. Skaldenlieder aus der Egils-Saga]]

[[Gordon, E. V.. The Date of Höfuðlausn]]

[[Gosse, E.W.. The “Egils saga”]]

[[Green, W.C.. On a Passage of “Sonar Torrek” in the “Egil’s saga"]]

[[Guðrún Nordal. Ars metrica and the composition of Egils saga]]

[[Gutenbrunner, Siegfried. Skaldischer Vorfrühling des Minnessangs]]

[[Hallberg, Peter. Den fornisländska poesien]]

[[Hallberg, Peter. Den isländska sagan]]

[[Hallberg, Peter. Stilsignalement och författerskap]]

[[Hallberg, Peter. Íslendingasaga og Egla, Laxdæla, Eyrbyggja, Njála, Grettla]]

[[Hallberg, Peter. Snorri Sturluson och Egils Saga Skallagrímssonar: ett försök till språklig författarbestämning]]

[[Halldór Halldórsson. Egluskýringar handa skólum]]

[[Hamel, A. G. van. Ijslands Odinsgeloof]]

[[Haraldur Bernharðsson. Göróttur er drykkurinn]]

[[Harris, Joseph. Goðsögn sem hjálp til að lífa af í Sonatorreki]]

[[Heide, Eldar. Auga til Egil: ei nytolkning av ein tekststad i Egilssoga]]

[[Hermann Pálsson, Paul Edwards. Introduction]]

[[Hermann Pálsson. Bitið á barka]]

[[Hermann Pálsson. Egils saga Skallagrímssonar]]

[[Heslop, K. S.. Sonatorrek and the Myth of Skaldic Lyric]]

[[Hofmann, Dietrich. Das Reimwort giõr in Egill Skallagrímssons Höfuðlausn]]

[[Hofmann, Dietrich. Egill Skallagrímsson]]

[[Hollander, Lee M. Egill Skallagrímsson]] more information needed

[[Hollander, Lee M.. The Lay of Arinbjiorn]]

[[Holtsmark, Anne. Skallagrims Heimamenn]]

[[Hunt, Alfred. Brunaburh A.D. 937 Identification of this Battle Site in North Lincolnshire]]

[[Hovstad, Johan. Tradisjon og diktning i Egils saga]]

[[Jón Hnefill Aðalsteinsson. Synpunkter på Sonatorrek]]

[[Jesch, Judith. Ships and men in the late Viking age]]

[[Jessen, C. A. E.. Über die Glaubwurdigkeit der Egils-Saga und anerer Isländer-Sagas]]

[[Jones, Gwyn. Introduction]]

[[Jón Helgason (útg./ed.). Skjaldevers]]

[[Karl Óskar Ólafsson. Verhalen uit de Vikingtijd]]

[[Kjeldsen, Axel Speed & Micheal Chesnutt. De ældste pergamentfragmenter af Egils saga]]

[[Korin, Marlyn Waggener. An Analysis of Skaldic Poetry]]

[[Kennedy, John. The goðar in Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Keynes, Simon. King Athelstan’s books]]

[[Kill, Vilhelm. „Fara und lok“]]

[[Kuhn, Hans. Notationes Norrœnæ]]

[[Kries, Susanne & Thomas Krömmelbein. From the Hull of Laughter]]

[[Krijn, Sophia A.. Nogle bemærkninger om Egils stil]]

[[Kristján Árnason. Hrynjandi höfuðlausnar og rímkvæðið fornenska]]

[[Krömmelbein, Thomas. Skaldische Metaphorik]]

[[Lapidge, Michael. Some Latin poems as evidence for the riegn of Athelstan]]

[[Layher, William. The Big Splash: End-Rhyme and Innovation in Medieval Scandinavian Poetics]]

[[Lie, Hallvard. Jorvikferden. Et vendepunkt i Egil Skallagrimsons liv]]

[[Lie, Hallvard. Sonatorrek]]

[[Lindow, John. Skald Sagas in their Literary Context]]

[[Louis-Jensen, Jonna. Heimskringla og Egils saga – samme forfatter]]

[[Louis-Jensen, Jonna. Egill Skallagrimssons sidste strofe]]

[[Lönnroth, Lars. Recensioner: Peter Hallberg: Snorri Sturluson och Egils saga Skallagrímssonar]]

[[Magnús Grímsson. Athugasemdir við Egils sögu Skallagrímssonar]]

[[Males, Mikael. Egill och Kormákr – tradering och nydiktning]]

[[Marold, Edith. Einarr Helgason skálaglamm]]

[[Maurer, Konrad von. Zwei Rechtsfälle in der Eigla]]

[[McGrew, Julia H. Character And Tragedy In Eight Family Sagas]]

[[Meier, Marina. Om et nyt forsøg på at løse Eigla-gåden]]

[[Meulengracht-Sørensen, Preben. Fortælling og ære]]

[[Meulengracht Sørensen, Preben. Høvdingen fra Mammen og Egill Skalla-Grímssons saga]]

[[Mish, Georg. Egill Skallagrimsson. Die Selbstdarstellung des Skalden]]

[[Mitchell, P.M.. Höfuðlausn: Erik‘s izzat]]

[[Naert, Pierre. Askraka (Egils saga XIV)]]

[[Neckel, Gustav. Egill und der angelsächische einfluss]]

[[Nordland, Odd. Höfuðlausn i Egils saga]]

[[Noreen, Erik. Den norsk-isländska Poesien]]

[[Noreen, Erik. Om Egilssagans lausavísur]]

[[Olsen, Magnus. Bemerkninger til Egils större digte]]

[[Olsen, Magnus. Egils lausavísur, Höfuðlausn og Sonatorrek]]

[[Olsen, Magnus. Om troldruner]] more needed

[[Olsen, Magnus. Ti lønnstaver]]

[[Ólafía Einarsdóttir. Om Egilas traditionsbærare og forfatter]]

[[Ólafur Lárusson. Ætt Egils Halldórssonar og Egils saga]]

[[Pálmi Hannesson. Ef et betra telk]]

[[Perkins, Richard M.. Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Pétur Benediktsson. Hvers vegna orti Egill Höfuðlausn?]]

[[Phelpstead, Carl. Size Matters]]

[[Poole, Russell. Variants and Variability in the Text of Egill’s Höfuðlausn]]

[[Ralph, Bo. Om tilkomsten av Sonatorrek]]

[[Robberstad, Knut. Sagnaritun Snorra Sturlusonar og eignarréttur á norskum almenningum]]

[[Salberger, Evert. Egils sol-replik före Sonatorrek]]

[[Salberger, Evert. Keypt við margan: ett textställe i islänsk läsebok]]

[[Selcke, Benno Hugh. A Comparative Syntax of the Infinitive in the Old Germanic Languages]]

[[Serota, Anton B. The Family in Old English Literature]]

[[Sattler, E.. Das Märcehn vom ‘Retter in der Not’]]

[[Sayers, William Charles Berwick. Poetry and social agency in Egils saga Skalla-Grímssonar]]

[[Schier, Kurt. Anmerkungen]]

[[Schreiner, Johan. Saga og oldfunn]]

[[See, Klaus von. Das Phantom einer altgermanischen Elegiendichtung]]

[[Sievers, Eduard. Beiträge zur Skaldenmetrik III]]

[[Smyth, Alfred P.. Scandinavian York and Dublin]]

[[Spamer, James Blakeman. The Kenning and the Kend Heiti]]

[[Stigers, Frederick William Jackson. The Music of Wyrd’s Web]]

[[Stefán Einarsson. E.R. Eddison, Egil’s Saga, Done into English out of the Icelandic]]

[[Storm, Gustav. Kylvingerne i Egilssaga]]

[[Storm, Gustav. Snorre Sturlassöns Historieskrivning]]

[[Sävborg, Daniel. Sorg och elegi i Eddans hjältediktning]]

[[Sørensen, Jan Sand. Komposition og værdunivers i Eigils saga]]

[[Taylor, Marvin. Egils saga, die Saga von Egil Skalla-grimsson]]

[[Taylor, Marvin Hunter Jr. Verbal Aggression in Early Germanic Prose]]

[[Taylor, Paul Beekman. Old Norse Heroic Poetry]]

[[Toorn, M. C. van den. Egils Sonatorrek als dichterische Leistung]]

[[Toorn, M. C. van den. Zur Verfasserfrage der Egilssaga Skallagrímssonar]]

[[Torfi H. Tulinius. Thykir mér gódh sonareign í thér]]

[[Torfi H. Tulinius. Bölvað er okkur bróðir, bani em ek þinn orðinn]]

[[Torfi H. Tulinius. Towards a poetics of the Sagas of Icelanders]] Eduardo

[[Townend, Matthew. Ella: An Old English Name in Old Norse Poetry]]

[[Townend, Matthew. English Place-Names in Skaldic Verse]]

[[Turville-Petre, Gabriel. Egill Skalla-Grímsson]]

[[Tveitane, Mattias. Egils saga som norsk „folkebok“ i det 18. árhundrede]]

[[Tveitane, Mattias. Egils saga. Et lite supplement]]

[[Unwerth, Wolf von. Zu Egills Sonatorrek]]

[[Vogt, Walther H.. Egils Hauptelösung]]

[[Vogt, Walther H.. Zur Komposition der Egils saga]]

[[Vries, Jane de. Die erste Strophe von Egils Sonatorrek]]

[[Vésteinn Ólason. Jórvíkurför í Egils sögu: Búandmanni telft gegn konungi]]

[[Wadstein, Elis. Bidrag till tolkning ock belysning av skalde- ock edda dikter]]

[[Weber, Gerd Wolfgang. Höfuðlausn]]

[[West, Ralph. Egils saga fragment 0: a normalized and annotated edition]]

[[West, Ralph. Egils saga and Snorri Sturluson: A Statistical Authorship Attribution Study]]

[[Whaley, Diana. Representations of Skalds in the Sagas 1: Social and Professional Relations]]

[[Wieselgren, Per. Die Höfuðlausn als Aðalsteinsdrápa]]

[[Wieselgren, Per. Författarskapet till Eigla. Akademisk avhandling]]

[[Wieselgren, Per. Tideräkningsfrågan i norsk niohundratalshistoria]]

[[Wisén, Theodor. Emendationer och exegeser till norröna dikter I-III]]

[[Whiting, Bartlett Jere. Óhthere (Óttar) and Egils Saga]]

[[Wolff-Marburg, Ludwig. Eddisch-Skaldische Blütenlese]]

[[Wood, Cecil. The Skald’s Bid For A Hearing]]

[[Wood, Cecil. Skúli Þórsteinsson]]

[[Wright, Dorena Allen. The Skald as Saga-Hero]]

'''2. Articles in need of an English translation:'''

[[Blaney, Benjamin. The Narrative Technique of Character Delineation in Egils saga]]

[[Bjarni Einarsson. Göfugr bær]]

[[Bjarni Einarsson. Hörð höfuðbein]]

[[Bjarni Einarsson. Skáldið í Reykjaholti]]

[[Bjarni Einarsson. Íslendingadrápa]]

[[Byock, Jesse L.. Egilssaga og samfélagsminni]]

[[Böðvar Guðmundsson. Ljóðrýni: Jarðbundin gamansemi bóndamanns]]

[[Clunies Ross, Margaret. The Skald Sagas as a Genre]]

[[Einar Pálsson. Bræður himins og Egils saga]]

[[Eiríkur Kjerulf. Í nátttrölla höndum]]

[[Finnbogi Guðmundsson. Hugstóran biðk heyra]]

[[Frank, Roberta. Anglo-Scandinavian poetic relations]]

[[Genzmer, Felix. Die Geheimrunen der Egilssaga]]

[[Gísli Jónsson. Skalla-Grímur Kveldúlfsson]]

[[Gísli Sigurðsson. Æskuvísa Egils á vappi í Vesturheimi]]

[[Gunnar Karlsson. Barnfóstur á Íslandi að fornu]]

[[Gurjewitsch, Aaron J.. Egill Skalla-Grímsson. Skalde und Werwolf]]

[[Halldór Laxness. Nokkrir hnýsilegir staðir í fornkvæðum]]

[[Haraldur Bernharðsson. Göróttur er drykkurinn]]

[[Haraldur Matthíasson. Þrjár ræður]]:

[[Heimir Pálsson. Gamanhenda]]

[[Heimir Pálsson. Óðinn, Þór og Egill]]

[[Heinrichs, Anne. Gunnhild Özurardóttir und Egil Skalla-Grímsson im Kampf um Leben und Tod]]

[[Helga Kress. Karnivalið í kirkjugarðinum]]

[[Hermann Pálsson. Egils saga og fornir járnhausar]]

[[Hermann Pálsson. Fornfræði Egils sögu]]

[[Hermann Pálsson. Ættarmót með Eglu og öðrum skrám]]

[[Hermann Pálsson. Tveir þættir um Egils sögu]]

[[Jakob Jónasson. Aftur í aldir]]

[[Jakobsen, Alfred. Om parallellepisoder i Egils saga]]

[[Jones, Gwyn. Some Characteristics of the Icelandic ‘Hólmganga’]]

[[Jón Helgason. Höfuðlausnarhjal]]

[[Jón Hnefill Aðalsteinsson. Trúarhugmyndir í Sonatorreki]]

[[Jón Jónsson. Um Eirík blóðöx]]

[[Jón Jónsson. Eiríkr blóðöx í Jórvík]].

[[Jón Karl Helgason. Rjóðum spjöll í dreyra]]

[[Jónas Kristjánsson. Kveðskapur Egils Skallagrímssonar]]

[[Jónas Kristjánsson. Var Snorri Sturluson upphafsmaður Íslendingasagna?]]

[[Kanerva, Kirsi. Elävät kuolleet keskiajan Islannissa]].

[[Karl Gunnarsson. Skoll og Hati í Egils sögu]]

[[Karl Gunnarsson. Um kistu Kveld-Úlfs og fjármagn Skalla-Gríms]]

[[Koht, Halvdan. Egil Skallagrímsson – diktaren]]

[[Kristján Eldjárn. Kistur Aðalsteins konungs]]

[[Lie, Hallvard. Egil Skallagrimsson’s livsaften]]

[[Lönnroth, Lars. Kroppen som själens spegel – ett motiv i de isländska sagorna]]

[[Niedner, Felix. Egils Hauptlösung]]

[[Reichardt, Konstantin. Die entstehungsgechichte von Egils Höfuðlausn]]

[[Robberstad, Knut. Sagnaritun Snorra Sturlusonar og eignarréttur á norskum almenningum]]

[[Salberger, Evert. Askraka. Ett djurnamn i Egils saga]]

[[Sayers, William. Scarfing the Yard with Words (Fostbræðra saga)]]

[[Schier, Kurt. Egils saga Skallagrímssonar]]

[[Sigurður Nordal. Egils saga og Skáldatal]]

[[Sigurður Nordal. Heiðinn dómur]]

[[Sigurður Nordal. Átrúnaður Egils Skallagrímssonar]]

[[Sigurður Vigfússon. Rannsókn í Borgarfirði 1884. – Mosfell]]

[[Stefán Karlsson. Af Agli í ellinni]]

[[Sveinbjörn Egilsson. Bókmentasaga Íslendínga]]

[[Sveinn Bergsveinsson. Tveir höfundar Egils sögu]]

[[Sverrir Tómasson. Bezta var kvæðit fram flutt]]

[[Torfi H. Tulinius. Guðs lög í ævi og verkum Snorra Sturlusonar]]

[[Torfi H. Tulinius. Mun konungi eg þykja ekki orðsnjallur]]

[[Townend, Matthew. Whatever happened to York Viking Poetry?]]

[[Torfi H. Tulinius. Egils saga and the novel]]

[[Torfi H. Tulinius. Egla og Biblían]]

[[Torfi H. Tulinius. Guðs lög í ævi og verkum Snorra Sturlusonar]]

[[Torfi H. Tulinius. Le statut théologique d‘Egill Skalla-Grímsson]]

[[Torfi H. Tulinius. La saga d’Egill et l’histoire du roman]]

[[Turville-Petre, Gabriel. The Sonatorrek]]:

[[Veturliði G. Óskarsson. Sýnishorn úr Egils sögu]]

[[Vésteinn Ólason. Er Snorri höfundur Egils sögu?]]

[[Vésteinn Ólason og Örnólfur Thorsson. Snorri og Egils saga – Um höfunda fornsagna]]

[[Vogt, Walther H.. Von Bragi zu Egil]]:

[[West, Ralph. Snorri Sturluson and Egils saga: Statistics of Style]]

[[Þorgeir Sigurðsson. Axarskaft blóðaxar]]

'''Articles Svanhildur and JKH have to read'''

[[Ármann Jakobsson. Á ég að gæta bróður míns]]

[[Baldur Hafstað. Egils saga og Snorres Edda]]

[[Bell, L. Michael. Fighting Words in Egils saga]]

[[Bergljót Soffía Kristjánsdóttir. Primum caput: um höfuð Egils Skalla-Grímssonar]]

[[Bjarni Einarsson. Brákarsund]]

[[Bjarni Einarsson. Fólgið fé á Mosfelli]]

Bjarni Einarsson. Fólgið fé á Mosfelli

2015-11-02T12:23:54Z

Zuzana Stankovitsova: /* Links */

* '''Author''': Bjarni Einarsson
* '''Title''': Fólgið fé á Mosfelli
* '''Published in''': ''Sjötíu ritgerðir helgaðar Jakobi Benediktssyni 20. júlí 1977.'' Vol. 1
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar á Íslandi
* '''Year''': 1977
* '''Pages''': 100-106
* '''E-text''':
* '''Reference''': Bjarni Einarsson. "Fólgið fé á Mosfelli." ''Sjötíu ritgerðir helgaðar Jakobi Benediktssyni 20. júlí 1977.'' Vol. 1, pp. 100-106. Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar á Íslandi, 1977.
----
* '''Key words''': literary elements, narrative technique, textual relations, intertextuality (bókmenntaleg einkenni, frásagnaraðferð, rittengsl, textatengsl)

==Annotation==

The article discusses hidden treasures in Egils saga and Landnáma. Ketilbjörn, the settler of Mosfell on Grímsnes is said to have buried his wealth, just like Egill. In both accounts about the hidden treasure the reason is that the descendants do not want to follow the old men's will, and in both cases the two slaves that assist with burying the money are killed. The main difference is that the account in Landnáma is more reminiscent of an oral tale intended to explain the place name, whereas the account in Egils saga bears the marks of a skilled author, who gives his story more credibility by referring to three different accounts of the fate of the treasure. It is possible that originally there was an oral tale, which was applied to both Ketilbjörn and Egil. Bjarni Einarsson considers it likely that the author of Egils saga has read the account of Ketilbjörn in Landnáma and made good use of it. He seems to have been exceptionally skillful with making use of older stories in this way: not as sources but rather as material for a new and better saga.

==Lýsing==

Fjallað er um fólgna fjársjóði í Egils sögu og Landnámu. Ketilbjörn, landnámsmaður á Mosfelli í Grímsnesi er sagður hafa falið fé sitt í jörðu, líkt og Egill. Í báðum frásögnum um fólgna féð er það falið vegna þess að afkomendur vilja ekki ráðstafa því að vilja gömlu mannanna og í báðum tilvikum eru þrælarnir tveir, sem aðstoða við að leyna fénu, drepnir. Höfuðmunurinn sé að frásögn Landnámu minni fremur á munnmælasögu sem eigi að skýra örnefni, en frásögn Eglu beri skýr merki slyngs höfundar sem gerir sögu sína sennilegri með því að vísa til þrenns konar sagna um afdrif fjársjóðsins. Vera má að í upphafi hafi verið um munnmælasögu að ræða sem hafi verið heimfærð upp á bæði Ketilbjörn og Egil. Bjarni telur líklegra að höfundur Egils sögu hafi lesið frásögnina af Ketilbirni í Landnámu og hún komið honum að góðum notum. Hann hafi einmitt verið einkar laginn við að notfæra sér eldri sögur á þennan hátt: ekki sem heimild, heldur sem efni í nýja og betri sögu.

==See also==

==References==

[[Egla,_88|Chapter 88]]: '''þingheimurinn berðist''':„Suetonius segir frá því í keisarasögum sínum, meðal annarra firna af hátterni Caligula, að hann hafi valdið misklíð milli alþýðumana og riddara með því að gefa decimae (ókeypis veitingar) of snemma, svo að skríll legði undir sig riddarasætin“ (p. 102).

[[Egla,_88|Chapter 88]]: '''geta sumir menn þess''': „Tilvísanir til þess að sumir segi þetta og aðrir hitt er gömul brella, og ekki er meira mark takandi á því sem hann segir um silfurpeningafund en um haugaeld“ (p. 102).

<references />
==Links==

* ''Written by:'' Álfdís Þorleifsdóttir
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:Literary elements]][[Category:Narrative technique]][[Category:Textual relations]][[Category:Intertextuality]][[Category:All entries]]

Bjarni Einarsson. Fólgið fé á Mosfelli

2015-11-02T12:23:37Z

Zuzana Stankovitsova: /* Annotation */

* '''Author''': Bjarni Einarsson
* '''Title''': Fólgið fé á Mosfelli
* '''Published in''': ''Sjötíu ritgerðir helgaðar Jakobi Benediktssyni 20. júlí 1977.'' Vol. 1
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar á Íslandi
* '''Year''': 1977
* '''Pages''': 100-106
* '''E-text''':
* '''Reference''': Bjarni Einarsson. "Fólgið fé á Mosfelli." ''Sjötíu ritgerðir helgaðar Jakobi Benediktssyni 20. júlí 1977.'' Vol. 1, pp. 100-106. Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar á Íslandi, 1977.
----
* '''Key words''': literary elements, narrative technique, textual relations, intertextuality (bókmenntaleg einkenni, frásagnaraðferð, rittengsl, textatengsl)

==Annotation==

The article discusses hidden treasures in Egils saga and Landnáma. Ketilbjörn, the settler of Mosfell on Grímsnes is said to have buried his wealth, just like Egill. In both accounts about the hidden treasure the reason is that the descendants do not want to follow the old men's will, and in both cases the two slaves that assist with burying the money are killed. The main difference is that the account in Landnáma is more reminiscent of an oral tale intended to explain the place name, whereas the account in Egils saga bears the marks of a skilled author, who gives his story more credibility by referring to three different accounts of the fate of the treasure. It is possible that originally there was an oral tale, which was applied to both Ketilbjörn and Egil. Bjarni Einarsson considers it likely that the author of Egils saga has read the account of Ketilbjörn in Landnáma and made good use of it. He seems to have been exceptionally skillful with making use of older stories in this way: not as sources but rather as material for a new and better saga.

==Lýsing==

Fjallað er um fólgna fjársjóði í Egils sögu og Landnámu. Ketilbjörn, landnámsmaður á Mosfelli í Grímsnesi er sagður hafa falið fé sitt í jörðu, líkt og Egill. Í báðum frásögnum um fólgna féð er það falið vegna þess að afkomendur vilja ekki ráðstafa því að vilja gömlu mannanna og í báðum tilvikum eru þrælarnir tveir, sem aðstoða við að leyna fénu, drepnir. Höfuðmunurinn sé að frásögn Landnámu minni fremur á munnmælasögu sem eigi að skýra örnefni, en frásögn Eglu beri skýr merki slyngs höfundar sem gerir sögu sína sennilegri með því að vísa til þrenns konar sagna um afdrif fjársjóðsins. Vera má að í upphafi hafi verið um munnmælasögu að ræða sem hafi verið heimfærð upp á bæði Ketilbjörn og Egil. Bjarni telur líklegra að höfundur Egils sögu hafi lesið frásögnina af Ketilbirni í Landnámu og hún komið honum að góðum notum. Hann hafi einmitt verið einkar laginn við að notfæra sér eldri sögur á þennan hátt: ekki sem heimild, heldur sem efni í nýja og betri sögu.

==See also==

==References==

[[Egla,_88|Chapter 88]]: '''þingheimurinn berðist''':„Suetonius segir frá því í keisarasögum sínum, meðal annarra firna af hátterni Caligula, að hann hafi valdið misklíð milli alþýðumana og riddara með því að gefa decimae (ókeypis veitingar) of snemma, svo að skríll legði undir sig riddarasætin“ (p. 102).

[[Egla,_88|Chapter 88]]: '''geta sumir menn þess''': „Tilvísanir til þess að sumir segi þetta og aðrir hitt er gömul brella, og ekki er meira mark takandi á því sem hann segir um silfurpeningafund en um haugaeld“ (p. 102).

<references />
==Links==

* ''Written by:'' Álfdís Þorleifsdóttir
* ''English translation:''

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:Literary elements]][[Category:Narrative technique]][[Category:Textual relations]][[Category:Intertextuality]][[Category:All entries]]

Bjarni Einarsson. Brákarsund

2015-11-02T12:06:31Z

Zuzana Stankovitsova: /* Links */

* '''Author''': Bjarni Einarsson
* '''Title''': Brákarsund
* '''Published in''': ''Mælt mál og forn kvæði''
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar
* '''Year''': 1987
* '''Pages''': 32-35
* '''E-text''':
* '''Reference''': Bjarni Einarsson. "Brákarsund." ''Mælt mál og forn kvæði,'' pp. 32-35. Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar, 1987.
----
* '''Key words''': topography, history, language and style (staðfræði, sagnfræði, mál og stíll)

==Annotation==

The article discusses whether the explanation of the place name Brákarsund in Borgarnes as described by the author of Egils saga reflects the truth. Brák was the old Icelandic word for a tool used to work skin. The author argues that it is more likely that the sea current in the strait reminded people of the wet, rough skin that was pulled back and forth through the wooden tool. He considers the story about Þorgerður brák to be an attempt by the saga author to explain the place name and at the same time conjure up an impressive image from the main character's childhood.

==Lýsing==

Í greininni fjallar Bjarni um hvort söguskýring Egluhöfundar á örnefninu Brákarsund í Borgarnesi sé sannleikanum samkvæm. Brák var heiti á verkfæri að fornu sem notað var til að elta skinn. Bjarni telur líklegra að hafstraumurinn í sundinu hafi minnt fornmenn það þegar vott og hrjúft skinn var dregið fram og aftur í gegnum brák. Frásögnin af Þorgerði brák sé tilraun höfundar til að skýra örnefnið, um leið og brugðið sé upp magnaðri mynd úr bernsku söguhetjunnar.

==See also==

==References==

[[Egla,_40|Chapter 40]]: '''Brákarsund''': "Brákarsund var hér um bil 20 faðma breitt, þar sem það var mjóst, áður en brúin – og um leið nokkur uppfylling norðan megin – var gjörð (1929-30). Bjargið sem stendur nesmegin við sundið – og um getið í Eglu – er heldur lágt, en var hærra áður en sprengt var oftan af vegna brúarsmíðarinnar" (p. 32).

<references />
==Links==

* ''Written by:'' Álfdís Þorleifsdóttir.
* ''English translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:Topography]][[Category:History]][[Category:Language and style]][[Category:All entries]]

Bjarni Einarsson. Brákarsund

2015-11-02T12:05:40Z

Zuzana Stankovitsova: /* Annotation */

* '''Author''': Bjarni Einarsson
* '''Title''': Brákarsund
* '''Published in''': ''Mælt mál og forn kvæði''
* '''Place, Publisher''': Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar
* '''Year''': 1987
* '''Pages''': 32-35
* '''E-text''':
* '''Reference''': Bjarni Einarsson. "Brákarsund." ''Mælt mál og forn kvæði,'' pp. 32-35. Reykjavík: Stofnun Árna Magnússonar, 1987.
----
* '''Key words''': topography, history, language and style (staðfræði, sagnfræði, mál og stíll)

==Annotation==

The article discusses whether the explanation of the place name Brákarsund in Borgarnes as described by the author of Egils saga reflects the truth. Brák was the old Icelandic word for a tool used to work skin. The author argues that it is more likely that the sea current in the strait reminded people of the wet, rough skin that was pulled back and forth through the wooden tool. He considers the story about Þorgerður brák to be an attempt by the saga author to explain the place name and at the same time conjure up an impressive image from the main character's childhood.

==Lýsing==

Í greininni fjallar Bjarni um hvort söguskýring Egluhöfundar á örnefninu Brákarsund í Borgarnesi sé sannleikanum samkvæm. Brák var heiti á verkfæri að fornu sem notað var til að elta skinn. Bjarni telur líklegra að hafstraumurinn í sundinu hafi minnt fornmenn það þegar vott og hrjúft skinn var dregið fram og aftur í gegnum brák. Frásögnin af Þorgerði brák sé tilraun höfundar til að skýra örnefnið, um leið og brugðið sé upp magnaðri mynd úr bernsku söguhetjunnar.

==See also==

==References==

[[Egla,_40|Chapter 40]]: '''Brákarsund''': "Brákarsund var hér um bil 20 faðma breitt, þar sem það var mjóst, áður en brúin – og um leið nokkur uppfylling norðan megin – var gjörð (1929-30). Bjargið sem stendur nesmegin við sundið – og um getið í Eglu – er heldur lágt, en var hærra áður en sprengt var oftan af vegna brúarsmíðarinnar" (p. 32).

<references />
==Links==

* ''Written by:'' Álfdís Þorleifsdóttir.
* ''English translation:''

[[Category:Egils saga]][[Category:Egils saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:Topography]][[Category:History]][[Category:Language and style]][[Category:All entries]]

Category talk:Njáls saga: Articles

2015-11-02T11:36:41Z

Zuzana Stankovitsova: Created page with "'''Articles to be checked by Svanhildur and Jón Karl''' Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában [[Tirosh, Yoav. Víga-Nj..."

'''Articles to be checked by Svanhildur and Jón Karl'''

[[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]]

[[Tirosh, Yoav. Víga-Njáll: A New Approach Toward Njáls saga]]

Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában

2015-11-02T11:32:02Z

Zuzana Stankovitsova: /* Lýsing */

* '''Author''': Gyönki, Viktória
* '''Title''': Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában / Ransom-paying in 10-11th Century Iceland in Light of Two Icelandic Sagas
*'''Published in''': MICAE MEDIAEVALES II. – Fiatal történészek dolgozatai a középkori Magyarországról és Európáról
* '''Place, Publisher''': Budapest: ELTE BTK Történelemtudományok Doktori Iskola
* '''Year''': 2012
* '''Pages''': 25-32
* '''E-text''':
* '''Reference''': Gyönki, Viktória. „Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában.” MICAE MEDIAEVALES II. – Fiatal történészek dolgozatai a középkori Magyarországról és Európáról. Eds. Bence Péterfi, András Vadas, Gábor Mikó, Péter Jakab, pp. 25-32. Budapest: ELTE BTK Történelemtudományok Doktori Iskola, 2012.
----
* '''Key words''': Icelandic sagas, legislation, ransom, social history, settlement

==Annotation==
This article explores the Icelandic legislation system, with a focus on ransom. The introduction gives a picture of the legislation of the Commonwealth period in Iceland, the role of the Alþingi and the goðar. The second half of the article examines the feud and its possible solution, the ransom. The author used most evidences from Hrafnkels saga and Brennu-Njáls saga to give a perspective, on how the system of ransom-paying was preserved in medieval Icelandic literature.

==Lýsing==

Þessi grein kannar íslenska löggjafarkerfið úr sjónarhorni manngjalda. Inngangurinn lýsir lagakerfi Íslands á þjóðveldistíma, og hlutverki Alþingis og goða. Seinni hluti greinarinnar kannar ættadeilu og mögulega lausn hennar með manngjöldum. Höfundurinn notar dæmi úr Hrafnkels sögu og Brennu-Njáls sögu til að veita innsýn í það hvernig kerfið með manngjöldum varðveittist í íslenskum miðaldabókmenntum.

==See also==

==References==
* [[Njála,_036|Chapter 36]]: '''tólf aura''': „Az összegek a következő módon alakulnak: Njautl szolgájáért, Svartért 12 ezüstöt kért, amely megfelelt egy cselédért fizetendő váltságnak.” (p. 29)
* [[Njála,_037|Chapter 37]]: '''tólf aura''': „Ugyanennyit ért Gunnar cselédje, Kol is.” (p. 29)
* [[Njála,_038|Chapter 38]]: '''hundrað silfurs''': „A következő áldozat egy szabad ember, Atli, Kol gyilkosa volt. Az érte fizetett váltság 100 ezüst, amely szintén reális, hiszen nem volt Njautl családjának rokona.” (p. 29)
* [[Njála,_040|Chapter 40]]: '''hundrað silfurs''': „Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte.” (p. 29)
* [[Njála,_043|Chapter 43]]: '''tvö hundruð silfurs''': „Brynjólf gyilkosa, Szabadult fia Thórd Njautl fiainak nevelőapja volt. Nem csoda tehát, hogy érte kétszeres váltságot, azaz 200 ezüstöt követelt Njautl.” (p. 29)
* [[Njála,_045|Chapter 45]]: '''tvö hundruð silfurs''': „Szintén kétszeres váltság járt Gunnar rokonáért, Sigmundért.” (p. 29)
* [[Njála,_145|Chapter 145]]: '''manngjöldum''': „Sokat számított az áldozat tekintélye és megbecsültsége. Ezt tükrözi a Brennu-Njáls saga egyik legfontosabb mozzanata, a gyújtogatók elleni per.” (p. 30)

==Links==

* ''Written by:'' Viktória Gyönki
* ''Icelandic translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Tirosh, Yoav. Víga-Njáll: A New Approach Toward Njáls saga

2015-11-02T11:13:36Z

Zuzana Stankovitsova:

* '''Author''': Tirosh, Yoav
* '''Title''': Víga-Njáll: A New Approach Toward Njáls saga
* '''Place, Publisher''': ''Scandinavian Studies''
* '''Year''': 2014
* '''Pages''': 208–26
* '''E-text''': http://muse.jhu.edu/login?auth=0&type=summary&url=/journals/scandinavian_studies/v086/86.2.tirosh.html
* '''Reference''': "Víga-Njáll: A New Approach Toward Njáls saga," Scandinavian Studies 86.2 (2014), 208–26.
----
* '''Key words''': Characterization, literary elements, father-son relations, psychoanalysis

==Annotation==
The article starts with a literary analysis of the silk garment scene as intentional sabotage, explaining this as an act of vengeance for the death of Hǫskuldr Hvítanessgoði, Njáll's beloved foster-son. It then moves on to discuss Njáll’s behavior during the burning, and the inner-family dynamics of the Bergþórshvoll family. Here it is argued that Njáll takes the position of the omnipotent father (which Ármann Jakobsson has shown is prevalent in the sagas), and when his sons try and rebel against him by killing Hǫskuldr, he has no choice but to destroy the family unit. Finally, the article reconciles this judgment of Njáll’s actions with his positive portrayal throughout the saga, by arguing that the author rather sides with this act of vengeance.

==Lýsing==
Greinin byrjar með bókmenntafræðilegri greiningu á senunni með silkislæðuna sem viljandi skemmdaverki og útskýrir hana í ljósi hefnðar fyrir dauða Hǫskulds Hvítanessgoða, fóstursons Njáls. Það á eftir fylgir umfjöllum á hegðun Njáls í brennunni og hreyfiafla innan fjölskyldunnar á Bergþórshvoli. Höfundurinn heldur fram að Njáll tekur að sér hlutverk almáttugs faðirs (sem Ármann Jakobsson hefur sýnt er algengt í sögunum), og þegar synir hans gera uppreisn gegn valdi hans með því að víga Hǫskuld, Njáll hefur engan annan kost en að eyðileggja fjölskylduna. Í lok samrýmir greinin þessa skoðun á hegðun Njáls við jákvæða lýsingu hans í sögunni með því að halda fram að höfunðurinn stendur með þessari hefndargjörð.

==See also==

==References==
* [[Njála,_075|Chapter 75]]: '''að mínu skapi''': "Even if we have established that there is doubt regarding the positive portrayal of Njáll in the saga, this is not the case with Gunnar, a much more classic Íslendingasögur hero, although also not devoid of his fair share of complexities. We are meant to identify with this character, and his call to protect one son and forsake the other is not a decision we are meant to criticize. And if he prefers one child over the other, why can’t Njáll?” (223)

* [[Njála,_120|Chapter 120]]: '''Hefir mig aldrei það hent''': "The use of the verb henda (happen) gives a certain feeling of passivity and chance. Something inside Skarphéðinn is perhaps saying that this might just as easily have happened if the circumstances had been different, and perhaps even expressing a secret wish that this would have happened. However, in the most straightforward sense, he is priding himself for not contending with his father, and this will ultimately be his downfall. Njáll’s power over his sons and Skarphéðinn’s failure to resist and rebel against his omnipotent father causes the death of almost the entire family.” (224)

* [[Njála,_123|Chapter 123]]: '''Vil eg þess nú biðja yður''': "Njáll’s words to his sons before the settlement scene can be understood in a different light: Skarphéðinn’s initial response where he grins and strokes his forehead followed by his subsequent defamation of Flosi are not unanticipated by Njáll, but perhaps intended.” (213)

==Links==

* ''Written by:'' Zuzana Stankovitsová
* ''Icelandic translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Njála, 145

2015-10-20T13:20:33Z

Zuzana Stankovitsova:

{{Njála_TOC}}

==Chapter 145==

'''BATTLE AT THE ALTHING.'''

Now Snorri the Priest hears how the causes stood, and then he begins to draw up his men in arry below "the Great Rift," between it and Hadbooth, and laid down beforehand to his men how they were to behave.

Now the messenger comes to Thorhall Asgrim's son, and tells him how things stood, and how Mord Valgard's son and his friends would all be made outlaws, and the suits for manslaughter be brought to naught.

But when he heard that, he was so shocked at it that he could not utter a word. He jumped up then from his bed, and clutched with both hands his spear, Skarphedinn's gift, and drove it through his foot; then flesh clung to the spear, and the eye of the boil too, for he had cut it clean out of the foot, but a torrent of blood and matter poured out, so that it fell in a stream along the floor. Now he went out of the booth unhalting, and walked so hard that the messenger could not keep up with him, and so he goes until he came to the Fifth Court. There he met Grim the Red, Flosi's kinsman, and as soon as ever they met, Thorhall thrust at him with the spear, and smote him on the shield and clove it in twain, but the spear passed right through him, so that the point came out between his shoulders. Thorhall cast him off his spear.

Then Kari Solmund's son caught sight of that, and said to Asgrim, "Here, now, is come Thorhall thy son, and has straightway slain a man, and this is a great shame, if he alone shall have the heart to avenge the burning."

"That shall not be," says Asgrim, "but let us turn on them now."

Then there was a mighty cry all over the host, and then they shouted their war-cries.

Flosi and his friends then turned against their foes, and both sides egged on their men fast.

Kari Solmund's son turned now thither where Ami Kol's son and Hallbjorn the Strong were in front, and as soon as ever Hallbjorn saw Kari, he made a blow at him, and aimed at his leg, but Kari leapt up into the air, and Hallbjorn missed him. Kari turned on Arni Kol's son and cut at him, and smote him on the shoulder, and cut asunder the shoulder blade and collar-bone, and the blow went right down into his breast, and Ami fell down dead at once to earth.

After that he hewed at Hallbjorn and caught him on the shield, and the blow passed through the shield, and so down and cut off his great toe. Holmstein hurled a spear at Kari, but he caught it in the air, and sent it back, and it was a man's death in Flosi's band.

Thorgeir Craggeir came up to where Hallbjorn the Strong was in front, and Thorgeir made such a spear-thrust at him with his left hand that Hallbjorn fell before it, and had hard work to get on his feet again, and turned away from the fight there and then. Then Thorgeir met Thorwalld Kettle Rumble's son, and hewed at him at once with the axe, "the ogress of war," which Skarphedinn had owned. Thorwalld threw his shield before him, and Thorgeir hewed the shield and cleft it from top to bottom, but the upper horn of the axe made its way into his breast, and passed into his trunk, and Thorwalld fell and was dead at once.

Now it must be told how Asgrim Ellidagrim's son, and Thorhall his son, Hjallti Skeggi's son, and Gizur the White, made an onslaught where Flosi and the sons of Sigfus and the other burners were;--then there was a very hard fight, and the end of it was that they pressed on so hard, that Flosi and his men gave way before them. Gudmund the Powerful, and Mord Valgard's son, and Thorgeir Craggeir, made their onslaught where the Axefirthers and Eastfirthers, and the men of Reykdale stood, and there too there was a very hard fight.

Kari Solmund's son came up where Bjarni Broddhelgi's son had the lead. Kari caught up a spear and thrust at him, and the blow fell on his shield. Bjarni slipped the shield on one side of him, else it had gone straight through him. Then he cut at Kari and aimed at his leg, but Kari drew back his leg and turned short round on his heel, and Bjarni missed him. Kari cut at once at him, and then a man ran forward and threw his shield before Bjarni. Kari cleft the shield in twain, and the point of the sword caught his thigh, and ripped up the whole leg down to the ankle. That man fell there and then, and was ever after a cripple so long as he lived.

Then Kari clutched his spear with both hands, and turned on Bjarni and thrust at him; he saw he had no other chance but to throw himself down sidelong away from the blow, but as soon as ever Bjarni found his feet, away he fell back out of the fight.

Thorgeir Craggeir and Gizur the White fell on there where Holmstein the son of Bersi the Wise, and Thorkel Geiti's son were leaders, and the end of the struggle was, that Holmstein and Thorkel gave way, and then arose a mighty hooting after them from the men of Gudmund the Powerful.

Thorwalld Tjorfi's son of Lightwater got a great wound, he was shot in the forearm, and men thought that Halldor Gudmund the Powerful's son had hurled the spear, but he bore that wound about with him all his life long, and got no atonement for it.

Now there was a mighty throng. But though we here tell of some of the deeds that were done, still there are far many more of which men have handed down no stories.

Flosi had told them that they should make for the stronghold in the Great Rift if they were worsted, "For there," said he, "they will only be able to attack us on one side." But the band which Hall of the Side and his son Ljot led, had fallen away out of the fight before the onslaught of that father and son, Asgrim and Thorhall. They turned down east of Axewater, and Hall said, "This is a sad state of things when the whole host of men at the Thing fight, and I would, kinsman Ljot, that we begged us help even though that be brought against us by some men, and that we part them. Thou shalt wait for me at the foot of the bridge, and I will go to the booths and beg for help."

"If I see," said Ljot, "that Flosi and his men need help from our men, then I will at once run up and aid them."

"Thou wilt do in that as thou pleasest," says Hall, "but I pray thee to wait for me here."

Now flight breaks out in Flosi's band, and they all fly west across Axewater; but Asgrim and Gizur the White went after them and all their host. Flosi and his men turned down between the river and the Outwork booth. Snorri the Priest had drawn up his men there in array, so thick that they could not pass that way, and Snorri the Priest called out then to Flosi, "Why fare ye in such haste, or who chase you?"

"Thou askest not this," answered Flosi, "because thou dost not know it already; but whose fault is it that we cannot get to the stronghold in the Great Rift?"

"It is not my fault," says Snorri, "but it is quite true that I know whose fault it is, and I will tell thee if thou wilt; it is the fault of Thorwalld Cropbeard and Kol."

They were both then dead, but they had been the worst men in all Flosi's band.

Again Snorri said to his men, "Now do both, cut at them and thrust at them, and drive them away hence, they will then hold out but a short while here, if the others attack them from below; but then ye shall not go after them, but let both sides shift for themselves."

The son of Skapti Thorod's son was Thorstein gapemouth, as was written before, he was in the battle with Gudmund the Powerful, his father-in-law, and as soon as Skapti knew that, he went to the booth of Snorri the Priest, and meant to beg for help to part them; but just before he had got as far as the door of Snorri's booth, there the battle was hottest of all. Asgrim and his friends, and his men were just coming up thither, and then Thorhall said to his father Asgrim, "See there now is Skapti Thorod's son, father."

"I see him kinsman," said Asgrim, and then he shot a spear at Skapti, and struck him just below where the calf was fattest, and so through both his legs. Skapti fell at the blow, and could not get up again, and the only counsel they could take who were by, was to drag Skapti flat on his face into the booth of a turf- cutter.

Then Asgrim and his men came up so fast that Flosi and his men gave way before them south along the river to the booths of the men of Modruvale. There there was a man outside one booth whose name was Solvi; he was boiling broth in a great kettle, and had just then taken the meat out, and the broth was boiling as hotly as it could.

Solvi cast his eyes on the Eastfirthers as they fled, and they were then just over against him, and then he said, "Can all these cowards who fly here be Eastfirthers, and yet Thorkel Geiti's son, he ran by as fast as any one of them, and very great lies have been told about him when men say that he is all heart, but now no one ran faster than he."

Hallbjorn the Strong was near by then, and said, "Thou shalt not have it to say that we are all cowards."

And with that he caught hold of him, and lifted him up aloft, and thrust him head down into the broth-kettle. Solvi died at once; but then a rush was made at Hallbjorn himself, and he had to turn and fly.

Flosi threw a spear at Bruni Haflidi's son, and caught him at the waist, and that was his bane; he was one of Gudmund the Powerful's band.

Thorstein Hlenni's son took the spear out of the wound, and hurled it back at Flosi, and hit him on the leg, and he got a great wound and fell; he rose up again at once.

Then they passed on to the Waterfirthers' booth, and then Hall and Ljot came from the east across the river, with all their band; but just when they came to the lava, a spear was hurled out of the band of Gudmund the Powerful, and it struck Ljot in the middle, and he fell down dead at once; and it was never known surely who had done that manslaughter.

Flosi and his men turned up round the Waterfirther's booth, and then Thorgeir Craggeir said to Kari Solmund's son, "Look, yonder now is Eyjolf Bolverk's son, if thou hast a mind to pay him off for the ring."

"That I ween is not far from my mind," says Kari, and snatched a spear from a man, and hurled it at Eyjolf, and it struck him in the waist, and went through him, and Eyjolf then fell dead to earth.

Then there was a little lull in the battle, and then Snorri the Priest came up with his band, and Skapti was there in his company, and they ran in between them, and so they could not get at one another to fight.

Then Hall threw in his people with theirs, and was for parting them there and then, and so a truce was set, and was to be kept throughout the Thing, and then the bodies were laid out and borne to the church, and the wounds of those men were bound up who were hurt.

The day after men went to the Hill of Laws. Then Han of the Side stood up and asked for a hearing, and got it at once; and he spoke thus, "Here there have been hard happenings in lawsuits and loss of life at the Thing, and now I will show again that I am little-hearted, for I will now ask Asgrim and the others who take the lead in these suits, that they grant us an atonement on even terms;" and so he goes on with many fair words.

Kari Solmund's son said, "Though all others take an atonement in their quarrels, yet will I take no atonement in my quarrel; for ye will wish to weigh these manslayings against the burning, and we cannot bear that."

In the same way spoke Thorgeir Craggeir.

Then Skapti Thorod's son stood up and said, "Better had it been for thee, Kari, not to have run away from thy father-in-law and thy brothers-in-law, than now to sneak out of this atonement."

Then Kari sang these verses:

"Warrior wight that weapon wieldest
Spare thy speering why we fled,
Oft for less falls hail of battle,
Forth we fled to wreak revenge;
Who was he, fainthearted foeman,
Who, when tongues of steel sung high,
Stole beneath the booth for shelter,
While his beard blushed red for shame?

"Many fetters Skapti fettered
When the men, the Gods of fight,
From the fray fared all unwilling
Where the skald scarce held his shield;
Then the suttlers dragged the lawyer
Stout in scolding to their booth,
Laid him low amongst the riffraff,
How his heart then quaked for fear.

"Men who skim the main on sea stag
Well in this ye showed your sense
Making game about the Burning,
Mocking Helgi, Grim, and Njal;
Now the moor round rocky Swinestye (1),
As men run and shake their shields,
With another grunt shall rattle
When this Thing is past and gone."

Then there was great laughter. Snorri the Priest smiled and sang this between his teeth, but so that many heard:

"Skill hath Skapti us to tell
Whether Asgrim's shaft flew well;
Holmstein hurried swift to flight,
Thorstein turned him soon to fight."

Now men burst out in great fits of laughter.

Then Hall of the Side said, "All men know what a grief I have suffered in the loss of my son Ljot; many will think that he would be valued dearest of all those men who have fallen here; but I will do this for the sake of an atonement--I will put no price on my son, and yet will come forward and grant both pledges and peace to those who are my adversaries. I beg thee, Snorri the Priest, and other of the best men, to bring this about, that there may be an atonement between us."

Now he sits him down, and a great hum in his favour followed, and all praised his gentleness and goodwill.

Then Snorri the Priest stood up and made a long and clever speech, and begged Asgrim and the others who took the lead in the quarrel to look towards an atonement.

Then Asgrim said, "I made up my mind when Flosi made an inroad on my house that I would never be atoned with him; but now Snorri the Priest, I will take an atonement from him for thy word's sake and other of our friends."

In the same way spoke Thorleif Crow and Thorgrim the Big, that they were willing to be atoned, and they urged in every way their brother Thorgeir Craggeir to take an atonement also; but he hung back, and says he would never part from Kari.

Then Gizur the White said, "Now Flosi must see that he must make his choice, whether he will be atoned on the understanding that some will be out of the atonement."

Flosi says he will take that atonement; "And methinks it is so much the better," he says, "that I have fewer good men and true against me."

Then Gudmund the Powerful said, "I will offer to handsel peace on my behalf for the slayings that have happened here at the Thing, on the understanding that the suit for the burning is not to fall to the ground."

In the same way spoke Gizur the White and Hjallti Skeggi's son, Asgrim Ellidagrim's son and Mord Valgard's son.

In this way the atonement came about, and then hands were shaken on it, and twelve men were to utter the award; and Snorri the Priest was the chief man in the award, and others with him. Then the manslaughters were set off the one against the other, and those men who were over and above were paid for in fines. They also made an award in the suit about the burning.

Njal was to be atoned for with a triple fine,<ref>'''fine''': "Sokat számított az áldozat tekintélye és megbecsültsége. Ezt tükrözi a Brennu-Njáls saga egyik legfontosabb mozzanata, a gyújtogatók elleni per." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.30) </ref> and Bergthora with two. The slaying of Skarphedinn was to be set off against that of Hauskuld the Whiteness Priest. Both Grim and Helgi were to be paid for with double fines; and one full man-fine should be paid for each of those who had been burnt in the house.

No atonement was taken for the slaying of Thord Kari's son.

It was also in the award that Flosi and all the burners should go abroad into banishment, and none of them was to sail the same summer unless he chose; but if he did not sail abroad by the time that three winters were spent, then he and all the burners were to become thorough outlaws. And it was also said that their outlawry might be proclaimed either at the Harvest-Thing or Spring-Thing, whichever men chose; and Flosi was to stay abroad three winters.

As for Gunnar Lambi's son, and Grani Gunnar's son, Glum Hilldir's son, and Kol Thorstein's son, they were never to be allowed to come back.

Then Flosi was asked if he would wish to have a price put upon his wound, but he said he would not take bribes for his hurt.

Eyjolf Bolverk's son had no fine awarded for him, for his unfairness and wrongfulness.

And now this settlement and atonement was handselled and was well kept afterwards.

Asgrim and his friends gave Snorri the priest good gifts, and he had great honour from these suits.

Skapti got a fine for his hurt.

Gizur the White, and Hjallti Skeggi's son, and Asgrim Ellidagrim's son, asked Gudmund the Powerful to come and see them at home. He accepted the bidding, and each of them gave him a gold ring.

Now Gudmund rides home north and had praise from every man for the part he had taken in these quarrels.

Thorgeir Craggeir asked Kari to go along with him, but yet first of all they rode with Gudmund right up to the fells north. Kari gave Gudmund a golden brooch, but Thorgeir gave him a silver belt, and each was the greatest treasure. So they parted with the utmost friendship, and Gudmund is out of this story.

Kari and Thorgeir rode south from the fell, and down to the Rapes (1), and so to Thurso-water.

Flosi, and the burners along with him, rode east to Fleetlithe, and he allowed the sons of Sigfus to settle their affairs at home. Then Flosi heard that Thorgeir and Kari had ridden north with Gudmund the Powerful, and so the burners thought that Kari and his friend must mean to stay in the north country; and then the sons of Sigfus asked leave to go east under Eyjafell to get in their money, for they had money out on call at Headbrink. Flosi gave them leave to do that, but still bade them be ware of themselves, and be as short a time about it as they could.

Then Flosi rode up by Godaland, and so north of Eyjafell Jokul, and did not draw bridle before he came home east to Swinefell.

Now it must be said that Hall of the Side had suffered his son to fall without a fine, and did that for the sake of an atonement, but then the whole host of men at the Thing agreed to pay a fine for him, and the money so paid was not less than eight hundred in silver, but that was four times the price of a man; but all the others who had been with Flosi got no fines paid for their hurts, and were very ill pleased at it.

The sons of Sigfus stayed at home two nights, but the third day they rode east to Raufarfell, and were there the night. They were fifteen together, and had not the least fear for themselves. They rode thence late, and meant to reach Headbrink about even. They baited their horses in Carlinedale, and then a great slumber came over them.

ENDNOTES:

(1) "Swinestye," ironically for Swinefell, where Flosi lived. (2) This is the English equivalent for the Icelandic Hrep, a district. It still lingers in "the Rape of Bramber," and other districts in Sussex and the southeast.

==References==

<references />

==Kafli 145==

Snorri goði spyr nú hvar komið er málunum. Tekur hann þá að fylkja liði sínu fyrir neðan Almannagjá millum og Hlaðbúðar og sagði fyrir áður sínum mönnum hvað þeir skyldu að gera.

Sendimaðurinn kemur nú til Þórhalls Ásgrímssonar og segir honum hvar þá var komið að þeir Mörður Valgarðsson mundu sekir gervir allir en eytt vígsmálunum. En er hann heyrði þetta brá honum svo við að hann mátti eigi orði upp koma. Hann spratt þá upp úr rúminu og þreif tveim höndum spjótið Skarphéðinsnaut og rak í gegnum fótinn á sér. Var þar á holdið og kveisunaglinn á spjótinu því að hann skar út úr fætinum en blóðfossinn fellur og vogföllin svo að lækur féll eftir gólfinu. Hann gekk nú út úr búðinni óhaltur og fór svo hart að sendimaðurinn fékk ekki fylgt honum. Fer hann nú þar til er hann kemur til fimmtardómsins. Þar mætti hann Grími hinum rauða frænda Flosa og jafnskjótt sem þeir fundust lagði Þórhallur til hans spjótinu og kom í skjöldinn og klofnaði hann í sundur en spjótið hljóp í gegnum hann svo að oddurinn kom út á milli herðanna. Þórhallur kastaði honum af spjótinu.

Kári Sölmundarson gat séð þetta og mælti við Ásgrím: „Hér er kominn Þórhallur son þinn og hefir þegar vegið víg og er þetta skömm mikil ef hann einn skal hug til hafa að hefna brennunnar.“

„Það skal og eigi vera,“ segir Ásgrímur, „og snúum vér nú að þeim.“

Var þá kall mikið um allan herinn og síðan var æpt heróp.

Þeir Flosi snerust þá við og eggjuðust nú fast hvorirtveggju.

Kári Sölmundarson sneri nú þar að sem fyrir var Árni Kolsson og Hallbjörn hinn sterki. Og þegar er hann sá Kára hjó hann til hans og stefndi á fótinn en Kári hljóp í loft upp og missti Hallbjörn hans. Kári sneri að Árna Kolssyni og hjó til hans og kom á öxlina og tók í sundur axlarbeinið og viðbeinað og hljóp allt ofan í brjóstið. Féll Árni þegar dauður til jarðar. Síðan hjó hann til Hallbjarnar og kom í skjöldinn og gekk í gegnum skjöldinn og svo ofan af honum þumaltána. Hólmsteinn skaut spjóti til Kára en hann tók á lofti spjótið og sendi aftur og varð það manns bani í liði Flosa.

Þorgeir skorargeir kom að þar er fyrir var Hallbjörn hinn sterki. Þorgeir lagði til hans svo fast með annarri hendi að Hallbjörn féll fyrir og komst nauðulega á fætur og sneri þegar undan. Þá mætti Þorgeir Þorvaldi Þrum-Ketilssyni og hjó þegar til hans með öxinni Rimmugýgi er átt hafði Skarphéðinn. Þorvaldur kom fyrir sig skildinum. Þorgeir hjó í skjöldinn og klauf allan en hyrnan sú hin fremri rann í brjóstið og gekk á hol og féll Þorvaldur þegar og var dauður.

Nú er að segja frá því að Ásgrímur Elliða-Grímsson og Þórhallur son hans, Hjalti Skeggjason og Gissur hvíti sóttu að þar sem fyrir var Flosi og Sigfússynir og aðrir brennumenn. Var þar allharður bardagi og laukst með því að þeir sóttu svo fast að að þeir Flosi hrukku undan.

Guðmundur hinn ríki og Mörður Valgarðsson og Þorgeir skorargeir sóttu þar að er voru Öxfirðingar og Austfirðingar og Reykdælir. Var þar allharður bardagi með öllu.

Kári Sölmundarson kom að þar er fyrir var Bjarni Brodd-Helgason. Kári þreif upp spjót og lagði til hans og kom í skjöldinn. Bjarni skaut hjá sér skildinum, ella hefði spjótið staðið í gegnum hann. Hann hjó þá til Kára og stefndi á fótinn. Kári kippti fætinum og snerist undan á hæli og missti Bjarni hans. Kári hjó þegar til hans. Þá hljóp maður fram og skaut skildi fyrir Bjarna. Kári klauf ofan allan skjöldinn og nam blóðrefillinn lærið og reist ofan allan fótinn. Sá maður féll þegar og varð aldrei örkumlalaus meðan hann lifði. Kári þreif þá tveim höndum spjótið og snerist að Bjarna og lagði til hans. Hann sá engan sinn kost annan en hann lét fallast undan laginu. En þegar Bjarni kemst á fætur hrökk hann undan. Þorgeir skorargeir og Gissur hvíti sóttu þá að þar er fyrir var Hólmsteinn Spak-Bersason og Þorkell Geitisson. Lauk svo með þeim að þeir Hólmsteinn hrukku undan. Varð þá óp mikið að þeim af mönnum Guðmundar ríka.

Þorvarður Tjörvason frá Ljósavatni fékk sár mikið. Hann var skotinn í handlegginn og ætluðu menn að skotið hefði Halldór son Guðmundar ríka og hafði hann þetta sár bótalaust alla ævi síðan.

Var þar nú þröng mikil. En þó að hér sé sagt frá nokkurum atburðum þá eru hinir þó miklu fleiri er menn hafa engar frásagnir af.

Flosi hafði það sagt sínum mönnum að þeir skyldu leita til vígis í Almannagjá ef þeir yrðu forviða því að þar mátti einum megin að sækja.

En flokkur sá er Síðu-Hallur hafði og Ljótur son hans höfðu hörfað frá í braut fyrir atgöngu þeirra feðga Ásgríms og Þórhalls. Sneru þeir ofan fyrir austan Öxará.

Hallur mælti: „Hér slær í allmikil óefni er allur þingheimur berst. Vildi eg, Ljótur frændi, að við bæðum okkur liðs þótt okkur sé það til orðs lagið af nokkurum mönnum og skildum þá. Skalt þú bíða við brúarsporðinn en eg mun ganga í búðir og biðja mér liðs.“

Ljótur mælti: „Ef eg sé að þeir Flosi þurfa liðs af mönnum vorum þá mun eg þegar hlaupa til með þeim.“

„Það muntu gera sem þér líkar,“ segir Hallur, „en biðja vil eg þig að þú bíðir mín.“

Nú brestur flótti í liði Flosa og flýja þeir allir austur yfir Öxará en þeir Ásgrímur og Gissur hvíti gengu eftir og allur herinn. Þeir Flosi hörfuðu ofan á milli árinnar og Virkisbúðar. Snorri goði hafði þar fylkt fyrir liði sínu svo þykkt að þeim gekk þar ekki að fara.

Snorri goði kallaði þá á Flosa: „Hví farið þér svo geystir eða hverjir elta yður?“

Flosi svarar: „Ekki spyrðu þessa af því er eigi vitir þú það áður. En hvort veldur þú því er vér megum eigi sækja til vígis í Almannagjá?“

„Eigi veld eg því,“ segir Snorri, „en hitt er satt að eg veit hverjir valda og mun eg segja þér ef þú vilt að þeir valda því Þorvaldur kroppinskeggi og Kolur.“

Þeir voru þá báðir dauðir og höfðu verið hin mestu illmenni í liði Flosa.

Í annan stað mælti Snorri til sinna manna: „Gerið þér nú hvorttveggja að þér höggvið og leggið til þeirra og keyrið þá í braut héðan. Munu þeir þá skamma stund hér við haldast er hinir sækja að neðan. Skuluð þér þá ekki eftir ganga og láta þá sjálfa á sjást.“

Son Skafta Þóroddssonar var Þorsteinn holmunnur sem fyrr var ritað. Hann var í bardaga með Guðmundi ríka mági sínum. Og þegar Skafti vissi þetta gekk hann til búðar Snorra goða og ætlaði að biðja sér liðs að skilja þá. En er hann var eigi allt kominn að búðardyrunum Snorra þá var bardaginn sem óðastur. Þeir Ásgrímur og hans menn gengu þar að neðan.

Þá mælti Þórhallur við Ásgrím föður sinn: „Þar er hann Skafti Þóroddsson nú, faðir.“

Ásgrímur mælti: „Sé eg það, frændi.“

Skaut hann þá spjóti til Skafta og kom neðan það er kálfi var digrastur og svo í gegnum báða fæturna. Skafti féll við skotið og fékk eigi upp staðið. Fengu þeir það eina ráðs tekið er hjá voru að þeir drógu Skafta inn í búð sverðskriða nokkurs flatan.

Þeir Ásgrímur gengu þá að svo fast að þeir Flosi hrukku undan og hans menn suður með ánni til Möðruvellingabúðar. Þar var maður úti hjá búð nokkurri er Sölvi hét. Hann sauð í katli miklum og hafði þá upp fært úr katlinum en vellan var sem áköfust. Sölvi gat að líta hvar þeir flýðu Austfirðingarnir og voru þá komnir mjög svo þar gegnt.

Hann mælti þá: „Hvort munu þessir allir ragir Austfirðingarnir er hér flýja? Og jafnvel rennur hann Þorkell Geitisson og er allmjög logið frá honum er margir segja hann hug einn en nú rennur engi harðara en hann.“

Hallbjörn sterki var þar nær staddur og mælti: „Eigi skaltu það eiga til að segja að vér séum allir ragir“ og þreif til hans og brá honum á loft og rak hann að höfði í ketilinn. Dó Sölvi þegar. Var þá og sótt að Hallbirni og varð hann þá undan að flýja.

Flosi skaut spjóti til Brúna Hafliðasonar og kom á hann miðjan og varð það hans bani. Hann var í liði Guðmundar ríka. Þorsteinn Hlennason tók spjótið úr sárinu og skaut aftur að Flosa og kom á fótinn og fékk hann sár mikið og féll við. Hann stóð upp þegar. Hörfuðu þeir þá til Vatnsfirðingabúðar.

Þeir Ljótur og Hallur gengu þá austan yfir á með flokk sinn allan. Og þá er þeir komu á hraunið var skotið spjóti úr liði Guðmundar ríka og kom það á Ljót miðjan. Féll hann þegar dauður niður og varð aldrei uppvíst hver þetta víg hafði vegið.

Þeir Flosi hörfuðu nú upp um Vatnsfirðingabúð.

Þorgeir skorargeir mælti þá við Kára Sölmundarson: „Þar er hann nú Eyjólfur Bölverksson ef þú vilt launa honum hringinn.“

„Eg ætla það nú eigi fjarri,“ segir Kári og þreif spjót af manni og skaut til Eyjólfs og kom það á hann miðjan og gekk í gegnum hann. Féll Eyjólfur þá dauður til jarðar.

Þá var hvíld nokkur á um bardagann. Snorri goði kom þá að með flokk sinn. Var þar þá Skafti í liði með honum og hljópu þeir í milli þeirra. Náðu þeir þá eigi að berjast. Hallur gekk þá í lið með þeim og vildi skilja þá. Voru þá sett grið og skyldu þau haldast um þingið. Var þá búið um lík og færð til kirkju og bundin sár þeirra manna er særðir voru.

Annan dag eftir gengu menn til Lögbergs. Hallur af Síðu stóð upp og kvaddi sér hljóðs og fékk þegar.

Hann mælti svo: „Hér hafa orðið harðir atburðir í mannalátum og málasóknum. Mun eg enn sýna það er eg er lítilmenni. Eg vil nú biðja Ásgrím og þá aðra er fyrir málum þessum eru að þeir unni oss jafnsættis.“

Fer hann þar um mörgum fögrum orðum.

Kári Sölmundarson mælti: „Þótt allir sættist aðrir á sín mál þá skal eg eigi sættast á mín mál því að þér munuð vilja virða víg þessi í móti brennunni en vér þolum það eigi.“

Slíkt hið sama mælti Þorgeir skorargeir.

Þá stóð upp Skafti Þóroddsson og mælti: „Betra hefði þér verið, Kári, að renna eigi frá mágum þínum og skerast nú eigi úr sættum.“

Kári kvað þá vísur þrjár:

43. Hvað skaltu, runnur, þótt rynnum,

rannlinns, of sök minni

hagl dreif skarpt á Sköglar

skýjum, oss að frýja,

hinn er hélt, þá er hjalta

hátungur mjög sungu,

brynju meiður til búðar

blauður með skeggið rauða.

44. Varði eg víga Njörðum

vilja þraut að skilja.

Lítt gekk skáld fyrir skjöldu,

Skafta, margt að hafti,

er matsjóðar Móða

málmrógs flatan drógu,

slíkt er allt af æðru,

inn í búð að trúðum.

45. Höfðu Gríms að gamni

græðis elgs og Helga,

rétt unnut þá runnar,

rennendur Níals brennu.

Nú mun börgs í björgum

baughnykkjöndum þykja

lyngs að loknu þingi

Ljóts annan veg þjóta.

Þá varð hlátur mikill.

Snorri goði brosti að og kvað þetta fyrir munni sér svo að margir heyrðu:

46. Vel kann Skafti skilja,

skaut Ásgrímur spjóti,

villat Hólmsteinn flýja,

vegur Þorketill nauðigur.

Hlógu menn nú allmjög.

Hallur af Síðu mælti: „Allir menn vita hvern harm eg hefi beðið um lát Ljóts sonar míns. Munu það margir ætla að hann muni dýrstur ger af þeim mönnum er hér hafa látist. En eg vil það vinna til sátta manna að leggja son minn ógildan og ganga þó til að veita þeim bæði tryggðir og grið er mínir mótstöðumenn eru. Bið eg þig, Snorri goði, og aðra hina bestu menn að þér komið því til leiðar að sættir verði með oss.“

Settist hann nú niður og var ger að hans máli mikill rómur og góður og lofuðu allir mjög hans góðgirnd.

Snorri goði stóð þá upp og talaði langt erindi og snjallt og bað Ásgrím og aðra þá menn er fyrir málum voru þaðan að, að þeir skyldu sættast.

Ásgrímur mælti: „Það ætlaði eg þá er Flosi reið heim að mér að eg mundi við hann aldrei sættast en nú vil eg, Snorri goði, sættast fyrir orð þín og annarra vina vorra.“

Slíkt hið sama mæltu þeir Þorleifur krákur og Þorgrímur hinn mikli að þeir mundu sættast og fýstu í öllu Þorgeir skorargeir bróður sinn að sættast en hann skarst undan og kvaðst aldrei við Kára skyldu skiljast.

Þá mælti Gissur hvíti: „Nú má Flosi sjá sinn kost hvort hann vill sættast til þess að sumir séu utan sætta.“

Flosi kvaðst sættast vilja „og þykir mér því betur,“ segir hann, „er eg hefi færri góða menn í móti mér.“

Guðmundur ríki mælti: „Það vil eg bjóða að handsala fyrir víg þau er hér hafa orðið á þinginu að mínum hluta til þess að ekki falli niður brennumálið.“

Slíkt hið sama mæltu þeir Gissur hvíti og Hjalti Skeggjason, Ásgrímur Elliða-Grímsson og Mörður Valgarðsson. Við þetta gekk saman sættin.

Var þá handsalað í tólf manna dóm og var Snorri goði fyrir gerðinni og aðrir gerðarmenn með honum. Var þá jafnað saman vígum en bættir þeir menn sem umfram voru. Þeir gerðu og um brennumálin. Skyldi Njál bæta þrennum manngjöldum <ref>'''manngjöldum''': "Sokat számított az áldozat tekintélye és megbecsültsége. Ezt tükrözi a Brennu-Njáls saga egyik legfontosabb mozzanata, a gyújtogatók elleni per." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.30) </ref> en Bergþóru tvennum. Víg Skarphéðins skyldi jafnt og víg Höskulds Hvítanesgoða. Tveim manngjöldum skyldi bæta hvorn þeirra Gríms og Helga. Þá skyldu ein manngjöld fyrir hvern hinna er inni höfðu brunnið. Á vígið Þórðar Kárasonar var ekki sæst. Flosi var og ger utan og allir brennumenn og skyldu eigi fara samsumars nema hann vildi. En ef þeir færu eigi utan um það er þrír vetur væru liðnir þá skyldi hann og allir brennumenn vera sekir skógarmenn. Og var svo mælt að lýsa skyldi sekt þeirra á haustþingi eða vorþingi hvort sem heldur vildi. Flosi skyldi vera þó utan þrjá vetur. Gunnar Lambason og Grani Gunnarsson, Glúmur Hildisson, Kolur Þorsteinsson, þeir skyldu aldrei útkvæmt eiga. Þá er Flosi spurður ef hann vildi láta dæma fyrir sár sín en hann kvaðst ekki vilja taka fémútur á sér. Eyjólfur Bölverksson var lagður ógildur fyrir ójöfnuð sinn og rangindi og var þessi sætt nú handsöluð og efndist vel síðan.

Þeir Ásgrímur gáfu Snorra goða góðar gjafir. Hafði hann virðing mikla af málum þessum.

Skafta var bættur áverkinn.

Þeir Gissur hvíti og Hjalti Skeggjason og Ásgrímur Elliða-Grímsson buðu heim Guðmundi hinum ríka. Hann þá heimboðin og gaf sinn gullhring hver þeirra honum. Ríður Guðmundur nú norður heim og hafði almannalof hversu hann kom sér við í þessum málum.

Þorgeir skorargeir bauð Kára með sér að fara en þó riðu þeir fyrst með Guðmundi allt norður á fjall. Kári gaf Guðmundi gullsylgju en Þorgeir silfurbelti og var hvortveggja hinn besti gripur. Skildu þeir með hinni mestu vináttu og er hann úr sögu þessi. Þeir Kári riðu suður af fjallinu og ofan í Hreppa og svo til Þjórsár.

Flosi og brennumenn allir með honum riðu austur til Fljótshlíðar. Lét hann þá Sigfússonu skipa til búa sinna. Þá frétti Flosi að Þorgeir og Kári höfðu riðið norður með Guðmundi hinum ríka. Ætluðu þá brennumenn að þeir Kári mundu ætla að vera fyrir norðan land. Þá beiddu Sigfússynir að fara austur undir Eyjafjöll að fjárheimtum sínum því að þeir áttu fjárheimtur austur að Höfðabrekku. Flosi leyfði þeim það og bað þá þó vera vara um sig og vera sem skemmst. Flosi reið þá upp um Goðaland og svo á fjall og fyrir norðan Eyjafjallajökul og létti eigi fyrr en hann kom heim austur til Svínafells.

Nú verður að segja frá því að Hallur af Síðu hafði lagið ógildan son sinn og vann það til sætta. Þá bætti honum allur þingheimurinn og varð það eigi minna fé en átta hundruð silfurs en það voru fern manngjöld. En allir þeir aðrir er með Flosa höfðu verið fengu engar bætur fyrir vansa sína og undu við hið versta.

Sigfússynir dvöldust heima tvær nætur en hinn þriðja dag riðu þeir austur til Raufarfells og voru þar um nóttina. Þeir voru saman fimmtán og uggðu alls ekki að sér. Þeir riðu þaðan síð og ætluðu til Höfðabrekku um kveldið. Þeir áðu í Kerlingardal og tóku þar á sig svefn mikinn.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 045

2015-10-20T13:16:50Z

Zuzana Stankovitsova:

{{Njála_TOC}}

==Chapter 45==

'''HE SLAYING OF SIGMUND AND SKIOLLD.'''

Now they, Njal's sons, fare up to Fleetlithe, and were that night under the Lithe, and when the day began to break, they came near to Lithend. That same morning both Sigmund and Skiolld rose up and meant to go to the studhorses; they had bits with them, and caught the horses that were in the "town" and rode away on them. They found the stud-horses between two brooks. Skarphedinn caught sight of them, for Sigmund was in bright clothing. Skarphedinn said, "See you now the red elf yonder, lads?" They looked that way, and said they saw him.

Skarphedinn spoke again: "Thou, Hauskuld, shalt have nothing to do with it, for thou wilt often be sent about alone without due heed; but I mean Sigmund for myself; methinks that is like a man; but Grim and Helgi, they shall try to slay Skiolld."

Hauskuld sat him down, but they went until they came up to them. Skarphedinn said to Sigmund, "Take thy weapons and defend thyself; that is more needful now than to make mocking songs on me and my brothers."

Sigmund took up his weapons, but Skarphedinn waited the while. Skiolld turned against Grim and Helgi, and they fell hotly to fight. Sigmund had a helm on his head, and a shield at his side, and was girt with a sword, his spear was in his hand; now he turns against Skarphedinn, and thrusts at once at him with his spear, and the thrust came on his shield. Skarphedinn dashes the spearhaft in two, and lifts up his axe and hews at Sigmund, and cleaves his shield down to below the handle. Sigmund drew his sword and cut at Skarphedinn, and the sword cuts into his shield, so that it stuck fast. Skarphedinn gave the shield such a quick twist, that Sigmund let go his sword. Then Skarphedinn hews at Sigmund with his axe; the "Ogress of war." Sigmund had on a corselet, the axe came on his shoulder. Skarphedinn cleft the shoulder-blade right through, and at the same time pulled the axe towards him. Sigmund fell down on both knees, but sprang up again at once.

"Thou hast lilted low to me already," says Skarphedinn, "but still thou shalt fall upon thy mother's bosom ere we two part."

"III is that then," says Sigmund.

Skarphedinn gave him a blow on his helm, and after that dealt Sigmund his death-blow.

Grim cut off Skiolld's foot at the ankle-joint, but Helgi thrust him through with his spear, and he got his death there and then.

Skarphedinn saw Hallgerda's shepherd, just as he had hewn off Sigmund's head; he handed the head to the shepherd, and bade him bear it to Hallgerda, and said she would know whether that head had made jeering songs about them, and with that he sang a song--

"Here! this head shalt thou, that heapest
Hoards from ocean-caverns won, (1)
Bear to Hallgerd with my greeting,
Her that hurries men to fight;
Sure am I, O firewood splitter!
That yon spendthrift knows it well,
And will answer if it ever
Uttered mocking songs on us."

The shepherd casts the head down as soon as ever they parted, for he dared not do so while their eyes were on him. They fared along till they met some men down by Markfleet, and told them the tidings. Skarphedinn gave himself out as the slayer of Sigmund and Grim and Helgi as the slayers of Skiolld; then they fared home and told Njal the tidings. He answers them, "Good luck to your hands I Here no self-doom will come to pass as things stand."

Now we must take up the story, and say that the shepherd came home to Lithend. He told Hallgerda the tidings.

"Skarphedinn put Sigmund's head into my hands," he says, "and bade me bring it thee; but I dared not do it, for I knew not how thou wouldst like that."

"'Twas ill that thou didst not do that," she says; "I would have brought it to Gunnar, and then he would have avenged his kinsman, or have to bear every man's blame."

After that she went to Gunnar and said, "I tell thee of thy kinsman Sigmund's slaying: Skarphedinn slew him, and wanted them to bring me the head."

"Just what might be looked for to befall him," says Gunnar, "for ill redes bring ill luck, and both you and Skarphedinn have often done one another spiteful turns."

Then Gunnar went away; he let no steps be taken towards a suit for manslaughter, and did nothing about it. Hallgerda often put him in mind of it, and kept saying that Sigmund had fallen unatoned. Gunnar gave no heed to that.

Now three Things passed away, at each of which men thought that he would follow up the suit; then a knotty point came on Gunnar's hands, which he knew not how to set about, and then he rode to find Njal. He gave Gunnar a hearty welcome. Gunnar said to Njal, "I am come to seek a bit of good counsel at thy hands about a knotty point."

"Thou art worthy of it," says Njal, and gave him counsel what to do. Then Gunnar stood up and thanked him. Njal then spoke, and said, and took Gunnar by the hand, "Over long hath thy kinsman Sigmund been unatoned."

"He has been long ago atoned," says Gunnar, "but still I will not fling back the honour offered me."

Gunnar had never spoken an ill word of Njal's sons. Njal would have nothing else than that Gunnar should make his own award in the matter. He awarded two hundred in silver, <ref>'''two hundred in silver''': "Szintén kétszeres váltság járt Gunnar rokonáért, Sigmundért." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> but let Skiolld fall without a price. They paid down all the money at once.

Gunnar declared this their atonement at the Thingskala Thing, when most men were at it, and laid great weight on the way in which they (Njal and his sons) had behaved; he told too those bad words which cost Sigmund his life, and no man was to repeat them or sing the verses, but if any sung them, the man who uttered them was to fall without atonement.

Both Gunnar and Njal gave each other their words that no such matters should ever happen that they would not settle among themselves; and this pledge was well kept ever after, and they were always friends.

ENDNOTES:

(1) "Thou, that heapest boards," etc.--merely a periphrasis for man, and scarcely fitting, except in irony, to a splitter of firewood.

==References==

<references />

==Kafli 45==

Nú fara þeir Njálssynir upp til Fljótshlíðar og voru um nóttina við hlíðina og fóru nær Hlíðarenda er morgna tók. Þenna morgun hinn sama stóðu þeir Sigmundur og Skjöldur upp og ætluðu til stóðhrossa. Þeir höfðu beisl með sér og tóku hross í túni og riðu í braut. Þeir fundu hrossin milli lækja tveggja. Skarphéðinn sá þá því að Sigmundur var í litklæðum.

Skarphéðinn mælti: „Hvort sjáið þér nú rauðálfinn?“

Þeir litu til og kváðust sjá hann.

Skarphéðinn mælti: „Þú skalt gera að ekki, Höskuldur, því að þú munt oft sendur einn saman óvarlega. En eg ætla mér Sigmund. Þykir mér það karlmannlegt. En þeir Grímur og Helgi skulu vega að Skildi.“

Höskuldur settist niður er þeir gengu þar til er þeir komu að þeim.

Skarphéðinn mælti til Sigmundar: „Tak vopn þín og ver þig. Er það nú meiri nauðsyn en kveða flím um oss bræður.“

Sigmundur tók vopn sín en Skarphéðinn beið meðan. Skjöldur sneri móti þeim Helga og Grími og börðust þeir í ákafa. Sigmundur hafði hjálm og skjöld og gyrður sverði, spjót í hendi, snýr nú í móti Skarphéðni og leggur þegar spjóti til hans og kemur í skjöldinn. Skarphéðinn lýstur í sundur spjótskaftið og færir upp öxina og höggur til Sigmundar og klýfur skjöldinn ofan öðrum megin mundriða. Sigmundur brá sverðinu og hjó til Skarphéðins og kemur í skjöldinn svo að festi. Skarphéðinn snaraði svo fast skjöldinn að Sigmundur lét laust sverðið. Skarphéðinn höggur til Sigmundar með öxinni Rimmugýgi. Sigmundur var í pansara. Öxin kom á öxlina. Hann klauf ofan herðarblaðið og hnykkti að sér öxinni. Sigmundur féll á kné bæði.

Skarphéðinn mælti: „Laustu mér nú,“ segir Skarphéðinn, „en þó skaltu í móðurætt falla áður við skiljum.“

„Það er illa þá,“ segir Sigmundur.

Skarphéðinn laust á hjálminn og hjó Sigmund síðan banahögg. Grímur hjó fót af Skildi í ristarlið en Helgi lagði sverði í gegnum hann og fékk þegar bana.

Skarphéðinn sá smalamann Hallgerðar og hafði hann höggvið höfuð af Sigmundi. Hann seldi smalamanni höfuðið og bað hann færa Hallgerði, kvað hana kenna mundu „hvort það höfuð hefði ort níð um oss,“ og kvað vísu:

16. Höfuð þetta skaltu, hrotta

hljómstærandi, færa,

kom þú eldskerðir orðum

Álfs ferðar Hallgerði.

Hygg að þöll muni þekkja

Þynjar logs og skynja,

þýð hvort það hafi smíðað

þungt níð, boði skíða.

Smalamaður kastar höfðinu niður þegar þeir höfðu skilið því að hann þorði eigi meðan þeir sáu hann. Þeir fóru þar til er þeir fundu menn við Markarfljót og sögðu þeim tíðindin. Lýsti Skarphéðinn vígi Sigmundar á hendur sér en Grímur og Helgi vígi Skjaldar. Fóru þeir þá heim og sögðu Njáli tíðindin.

Hann sagði svo: „Njótið heilir handa. Hér skulu eigi sjálfdæmi fyrir koma að svo búnu.“

Nú er þar til máls að taka er smalamaður kemur heim til Hlíðarenda. Hann segir Hallgerði tíðindin.

„Fékk Skarphéðinn mér í hendur höfuð Sigmundar og bað mig færa þér en eg þorði það eigi,“ segir hann, „að gera því að eg vissi eigi hversu þér mundi það líka.“

„Það var illa er þú gerðir það eigi,“ segir hún. „Eg skyldi færa Gunnari og mundi hann þá hefna frænda síns ella sitja fyrir hvers manns ámæli.“

Síðan gekk hún til Gunnars og mælti: „Eg segi þér víg Sigmundar frænda þíns. Hefir Skarphéðinn vegið hann og vildi láta færa mér höfuðið.“

„Slíks var honum von,“ segir Gunnar, „því að illa gefast ill ráð og hefir hvorttveggja ykkað oft grálega gert til annars.“

Gekk þá Gunnar í braut. Hann lét ekki búa til vígsmálið og engan hlut að hafa. Hallgerður minnti oft á og sagði Sigmund vera óbættan. Gunnar gaf ekki gaum að því.

Nú liðu þrjú þing þau er menn ætluðu að hann mundi sækja málið. Þá kom eitt vandamál að hendi Gunnari það er hann vissi eigi hversu upp skyldi taka. Reið hann þá til fundar við Njál. Hann fagnar vel Gunnari.

Gunnar mælti til Njáls: „Heilræði er eg kominn að sækja að þér um eitt vandamál.“

„Maklegur ert þú þeirra,“ segir Njáll og réð honum ráðin.

Gunnar stóð þá upp og þakkaði honum.

Njáll mælti þá og tók til Gunnars: „Ærið lengi hefir Sigmundur frændi þinn verið óbættur.“

„Fyrir löngu var hann bættur,“ segir Gunnar, „en þó vil eg eigi drepa hendi við sóma mínum.“

Gunnar hafði aldrei illa mælt til Njálssona. Njáll vildi ekki annað en Gunnar gerði um málið. Hann gerði tvö hundruð silfurs <ref>'''tvö hundruð silfurs''': "Szintén kétszeres váltság járt Gunnar rokonáért, Sigmundért." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> en lét Skjöld vera ógildan. Þeir greiddu þegar allt féið. Gunnar sagði sætt þeirra upp á Þingskálaþingi þá er þar var mest fjölmenni og tjáði hversu vel þeim hafði farið og sagði þau hin illu orð er Sigmundi dró til höfuðsbana. Skyldi og engi herma þau eða vera ógildur sá er mælti. Þeir mæltu það báðir, Gunnar og Njáll, að engir hlutir skyldu þeir til verða að eigi semdu þeir sjálfir. Efndist það og vel síðan og voru þeir jafnan vinir.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában

2015-10-20T13:15:37Z

Zuzana Stankovitsova: /* References */

* '''Author''': Gyönki, Viktória
* '''Title''': Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában / Ransom-paying in 10-11th Century Iceland in Light of Two Icelandic Sagas
*'''Published in''': MICAE MEDIAEVALES II. – Fiatal történészek dolgozatai a középkori Magyarországról és Európáról
* '''Place, Publisher''': Budapest: ELTE BTK Történelemtudományok Doktori Iskola
* '''Year''': 2012
* '''Pages''': 25-32
* '''E-text''':
* '''Reference''': Gyönki, Viktória. „Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában.” MICAE MEDIAEVALES II. – Fiatal történészek dolgozatai a középkori Magyarországról és Európáról. Eds. Bence Péterfi, András Vadas, Gábor Mikó, Péter Jakab, pp. 25-32. Budapest: ELTE BTK Történelemtudományok Doktori Iskola, 2012.
----
* '''Key words''': Icelandic sagas, legislation, ransom, social history, settlement

==Annotation==
This article explores the Icelandic legislation system, with a focus on ransom. The introduction gives a picture of the legislation of the Commonwealth period in Iceland, the role of the Alþingi and the goðar. The second half of the article examines the feud and its possible solution, the ransom. The author used most evidences from Hrafnkels saga and Brennu-Njáls saga to give a perspective, on how the system of ransom-paying was preserved in medieval Icelandic literature.

==Lýsing==

==See also==

==References==
* [[Njála,_036|Chapter 36]]: '''tólf aura''': „Az összegek a következő módon alakulnak: Njautl szolgájáért, Svartért 12 ezüstöt kért, amely megfelelt egy cselédért fizetendő váltságnak.” (p. 29)
* [[Njála,_037|Chapter 37]]: '''tólf aura''': „Ugyanennyit ért Gunnar cselédje, Kol is.” (p. 29)
* [[Njála,_038|Chapter 38]]: '''hundrað silfurs''': „A következő áldozat egy szabad ember, Atli, Kol gyilkosa volt. Az érte fizetett váltság 100 ezüst, amely szintén reális, hiszen nem volt Njautl családjának rokona.” (p. 29)
* [[Njála,_040|Chapter 40]]: '''hundrað silfurs''': „Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte.” (p. 29)
* [[Njála,_043|Chapter 43]]: '''tvö hundruð silfurs''': „Brynjólf gyilkosa, Szabadult fia Thórd Njautl fiainak nevelőapja volt. Nem csoda tehát, hogy érte kétszeres váltságot, azaz 200 ezüstöt követelt Njautl.” (p. 29)
* [[Njála,_045|Chapter 45]]: '''tvö hundruð silfurs''': „Szintén kétszeres váltság járt Gunnar rokonáért, Sigmundért.” (p. 29)
* [[Njála,_145|Chapter 145]]: '''manngjöldum''': „Sokat számított az áldozat tekintélye és megbecsültsége. Ezt tükrözi a Brennu-Njáls saga egyik legfontosabb mozzanata, a gyújtogatók elleni per.” (p. 30)

==Links==

* ''Written by:'' Viktória Gyönki
* ''Icelandic translation:'' Zuzana Stankovitsová

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga:_Articles]][[Category:Authors]][[Category:All entries]]

Njála, 043

2015-10-20T13:10:18Z

Zuzana Stankovitsova:

{{Njála_TOC}}

==Chapter 43==

'''NJAL AND GUNNAR MAKE PEACE FOR THE SLAYING OF THORD.'''

But when the messenger came to the Thing to tell Gunnar of the slaying, then Gunnar said, "This has happened ill, and no tidings could come to my ears which I should think worse; but yet we will now go at once and see Njal. I still hope he may take it well, though he be sorely tried."

So they went to see Njal, and called him to come out and talk to them. He went out at once to meet Gunnar, and they talked, nor were there any more men by at first than Kolskegg.

"Hard tidings have I to tell thee," says Gunnar; "the slaying of Thord Freedmanson, and I wish to offer thee selfdoom for the slaying."

Njal held his peace some while, and then said, "That is well offered, and I will take it; but yet it is to be looked for that I shall have blame from my wife or from my sons for that, for it will mislike them much; but still I will run the risk, for I know that I have to deal with a good man and true; nor do I wish that any breach should arise in our friendship on my part.

"Wilt thou let thy sons be by, pray?" says Gunnar.

"I will not," says Njal, "for they will not break the peace which I make, but if they stand by while we make it they will not pull well together with us."

"So it shall be," says Gunnar. "See thou to it alone."

Then they shook one another by the hand, and made peace well and quickly.

Then Njal said, "The award that I make is two hundred in silver,<ref>'''two hundred in silver''': "Brynjólf gyilkosa, Szabadult fia Thórd Njautl fiainak nevelőapja volt. Nem csoda tehát, hogy érte kétszeres váltságot, azaz 200 ezüstöt követelt Njautl." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> and that thou wilt think much."

"I do not think it too much," says Gunnar, and went home to his booth.

Njal's sons came home, and Skarphedinn asked whence that great sum of money came, which his father held in his hand.

Njal said, "I tell you of your foster-father's Thord's slaying, and we two, Gunnar and I, have now made peace in the matter, and he has paid an atonement for him as for two men."

"Who slew him?" says Skarphedinn.

"Sigmund and Skiolld, but Thrain was standing near too," says Njal.

"They thought they had need of much strength," says Skarphedinn, and sang a song--

"Bold in deeds of derring-do,
Burdeners of ocean's steeds,
Strength enough it seems they needed
All to slay a single man;
When shall we our hands uplift?
We who brandish burnished steel--
Famous men erst reddened weapons,
When? if now we quiet sit?"

"Yes! when shall the day come when we shall lift our hands?"

"That will not be long off," says Njal, "and then thou shalt not be baulked; but still, methinks, I set great store on your not breaking this peace that I have made."

"Then we will not break it," says Skarphedinn, "but if anything arises between us, then we will bear in mind the old feud."

"Then I will ask you to spare no one," says Njal.

==References==

<references />

==Kafli 43==
En er sendimaður kom til þings að segja Gunnari vígið, Gunnar mælti: „Þetta er illa orðið og eigi kæmu þau tíðindi til eyrna mér að mér þætti verri. En þó skulum vér nú fara þegar að finna Njál og væntir mig enn að honum fari vel þótt hann sé mjög að þreyttur.“

Gengu þeir þá á fund Njáls og kölluðu hann til máls við sig. Hann gekk þegar til fundar við Gunnar. Þeir töluðu og var ekki manna við fleira fyrst en Kolskeggur.

„Hörð tíðindi hefi eg að segja þér,“ segir Gunnar, „víg Þórðar leysingjasonar og vil eg bjóða þér sjálfdæmi fyrir vígið.“

Njáll þagði nokkurt skeið og mælti síðan: „Vel er slíkt boðið,“ segir hann, „og mun eg það taka. En þó er eigi örvænt að eg hafi ámæli af konu minni eða sonum fyrir þetta því að þeim mun mjög mislíka. En þó mun eg á það hætta því að eg veit að eg á við dreng um. Vil eg og eigi að af mér standi brigð okkarrar vináttu.“

„Viltu nokkuð sonu þína við láta vera?“ segir Gunnar.

„Ekki,“ segir Njáll, „því að eigi munu þeir rjúfa þá sátt er eg geri. En ef þeir eru við staddir þá munu þeir ekki saman draga.“

„Svo mun vera,“ segir Gunnar. „Sjá þú einn fyrir.“

Þeir tókust þá í hendur og sættust vel og skjótt.

Þá mælti Njáll: „Tvö hundruð silfurs <ref>'''Tvö hundruð silfurs''': "Brynjólf gyilkosa, Szabadult fia Thórd Njautl fiainak nevelőapja volt. Nem csoda tehát, hogy érte kétszeres váltságot, azaz 200 ezüstöt követelt Njautl." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> geri eg og mun þér mikið þykja.“

„Eigi þykir mér þetta of mikið,“ segir Gunnar og gekk heim til búðar.

Synir Njáls komu heim og spurði Skarphéðinn hvaðan fé það væri komið hið mikla er faðir hans hélt á.

Njáll mælti: „Eg segi yður víg Þórðar fóstra yðars og höfum við Gunnar nú sæst á málið og hefir hann tvennum manngjöldum bætt hann.“

„Hverjir hafa vegið hann?“ segir Skarphéðinn.

„Sigmundur og Skjöldur en Þráinn var þó nær staddur,“ segir Njáll.

„Mikils þótti þeim við þurfa,“ segir Skarphéðinn, „en hvar skal þá komið er vér skulum handa hefja?“

„Skammt mun til þess,“ segir Njáll, „og munt þú þá eigi þess lattur en þó þykir mér mikið undir að þér rjúfið eigi þessa sætt.“

„Svo munum vér þá gera,“ segir Skarphéðinn, „en ef til verður nokkuð með oss þá munum vér minnast á hinn forna fjandskap.“

„Engis mun eg þá um beiða,“ segir Njáll.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 040

2015-10-20T13:07:28Z

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 40 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 40==

'''GUNNAR AND NJAL MAKE PEACE ABOUT BRYNJOLF'S SLAYING.'''

Now these tidings come to the Thing, and Njal made them tell him the tale thrice, and then he said, "More men now become man- slayers than I weened."

Skarphedinn spoke, "That man, though, must have been twice fey," he says, "who lost his life by our foster-father's hand, who has never seen man's blood. And many would think that we brothers would sooner have done this deed with the turn of temper that we have."

"Scant space wilt thou have," says Njal, "ere the like befalls thee; but need will drive thee to it."

Then they went to meet Gunnar, and told him of the slaying. Gunnar spoke and said that was little man-scathe, "but yet he was a free man."

Njal offered to make peace at once, and Gunnar said yes, and he was to settle the terms himself. He made his award there and then, and laid it at one hundred in silver. <ref>'''hundred in silver''': "Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> Njal paid down the money on the spot, and they were at peace after that.

==References==

<references />

==Kafli 40==

Nú koma tíðindin til þings og lét Njáll segja sér þrem sinnum og mælti síðan: „Fleiri gerast nú vígamenn en eg ætlaði.“

Skarphéðinn mælti: „Sjá maður hefir þó helst verið feigur,“ segir hann, „er látist hefir fyrir fóstra vorum er aldrei hefir séð mannsblóð og mundu það margir ætla að vér bræður mundum þetta fyrri gert hafa að því skapferli sem vér höfum.“

„Skammt munt þú til þess eiga,“ segir Njáll, „að þig mun slíkt henda. Mun þig þó nauður til reka.“

Þeir gengu þá til móts við Gunnar og sögðu honum vígið.

Gunnar mælti og sagði að það var lítill mannskaði „en þó var hann frjáls maður.“

Njáll bauð honum þegar sættina. Gunnar játti því og skyldi hann sjálfur dæma. Hann dæmdi þegar og gerði hundrað silfurs. <ref>'''hundrað silfurs''': "Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> Njáll galt þegar féið og voru þeir sáttir eftir það.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 040

2015-10-20T13:07:13Z

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 40 */

{{Njála_TOC}}

==Chapter 40==

'''GUNNAR AND NJAL MAKE PEACE ABOUT BRYNJOLF'S SLAYING.'''

Now these tidings come to the Thing, and Njal made them tell him the tale thrice, and then he said, "More men now become man- slayers than I weened."

Skarphedinn spoke, "That man, though, must have been twice fey," he says, "who lost his life by our foster-father's hand, who has never seen man's blood. And many would think that we brothers would sooner have done this deed with the turn of temper that we have."

"Scant space wilt thou have," says Njal, "ere the like befalls thee; but need will drive thee to it."

Then they went to meet Gunnar, and told him of the slaying. Gunnar spoke and said that was little man-scathe, "but yet he was a free man."

Njal offered to make peace at once, and Gunnar said yes, and he was to settle the terms himself. He made his award there and then, and laid it at one hundred in silver. <ref>'''hundred in silver''': "Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> Njal paid down the money on the spot, and they were at peace after that.

==References==

<references />

==Kafli 40==

Nú koma tíðindin til þings og lét Njáll segja sér þrem sinnum og mælti síðan: „Fleiri gerast nú vígamenn en eg ætlaði.“

Skarphéðinn mælti: „Sjá maður hefir þó helst verið feigur,“ segir hann, „er látist hefir fyrir fóstra vorum er aldrei hefir séð mannsblóð og mundu það margir ætla að vér bræður mundum þetta fyrri gert hafa að því skapferli sem vér höfum.“

„Skammt munt þú til þess eiga,“ segir Njáll, „að þig mun slíkt henda. Mun þig þó nauður til reka.“

Þeir gengu þá til móts við Gunnar og sögðu honum vígið.

Gunnar mælti og sagði að það var lítill mannskaði „en þó var hann frjáls maður.“

Njáll bauð honum þegar sættina. Gunnar játti því og skyldi hann sjálfur dæma. Hann dæmdi þegar og gerði hundrað silfurs <ref>'''hundrað silfurs''': "Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref>. Njáll galt þegar féið og voru þeir sáttir eftir það.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 040

2015-10-20T13:06:44Z

Zuzana Stankovitsova:

{{Njála_TOC}}

==Chapter 40==

'''GUNNAR AND NJAL MAKE PEACE ABOUT BRYNJOLF'S SLAYING.'''

Now these tidings come to the Thing, and Njal made them tell him the tale thrice, and then he said, "More men now become man- slayers than I weened."

Skarphedinn spoke, "That man, though, must have been twice fey," he says, "who lost his life by our foster-father's hand, who has never seen man's blood. And many would think that we brothers would sooner have done this deed with the turn of temper that we have."

"Scant space wilt thou have," says Njal, "ere the like befalls thee; but need will drive thee to it."

Then they went to meet Gunnar, and told him of the slaying. Gunnar spoke and said that was little man-scathe, "but yet he was a free man."

Njal offered to make peace at once, and Gunnar said yes, and he was to settle the terms himself. He made his award there and then, and laid it at one hundred in silver <ref>'''hundred in silver''': "Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref>. Njal paid down the money on the spot, and they were at peace after that.

==References==

<references />

==Kafli 40==

Nú koma tíðindin til þings og lét Njáll segja sér þrem sinnum og mælti síðan: „Fleiri gerast nú vígamenn en eg ætlaði.“

Skarphéðinn mælti: „Sjá maður hefir þó helst verið feigur,“ segir hann, „er látist hefir fyrir fóstra vorum er aldrei hefir séð mannsblóð og mundu það margir ætla að vér bræður mundum þetta fyrri gert hafa að því skapferli sem vér höfum.“

„Skammt munt þú til þess eiga,“ segir Njáll, „að þig mun slíkt henda. Mun þig þó nauður til reka.“

Þeir gengu þá til móts við Gunnar og sögðu honum vígið.

Gunnar mælti og sagði að það var lítill mannskaði „en þó var hann frjáls maður.“

Njáll bauð honum þegar sættina. Gunnar játti því og skyldi hann sjálfur dæma. Hann dæmdi þegar og gerði hundrað silfurs <ref>'''hundrað silfurs''': "Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref>. Njáll galt þegar féið og voru þeir sáttir eftir það.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 038

2015-10-20T13:04:30Z

Zuzana Stankovitsova:

{{Njála_TOC}}

==Chapter 38==

'''THE KILLING OF ATLI THE THRALL.'''

Next spring Njal said to Atli, "I wish that thou wouldst change thy abode to the east firths, so that Hallgerda may not put an end to thy life?"

"I am not afraid of that," says Atli, "and I will willingly stay at home if I have the choice."

"Still that is less wise," says Njal.

"I think it better to lose my life in thy house than to change my master; but this I will beg of thee, if I am slain, that a thrall's price shall not be paid for me."

"Thou shalt be atoned for as a free man; but perhaps Bergthora will make thee a promise which she will fulfil, that revenge, man for man, shall be taken for thee."

Then he made up his mind to be a hired servant there.

Now it must be told of Hallgerda that she sent a man west to Bearfirth, to fetch Brynjolf the Unruly, her kinsman. He was a base son of Swan, and he was one of the worst of men. Gunnar knew nothing about it. Hallgerda said he was well fitted to be a grieve. So Brynjolf came from the west, and Gunnar asked what he was to do there? He said he was going to stay there.

"Thou wilt not better our household," says Gunnar, "after what has been told me of thee, but I will not turn away any of Hallgerda's kinsmen, whom she wishes to be with her."

Gunnar said little, but was not unkind to him, and so things went on till the Thing. Gunnar rides to the Thing and Kolskegg rides too, and when they came to the Thing they and Njal met, for he and his sons were at the Thing, and all went well with Gunnar and them.

Bergthora said to Atli, "Go thou up into Thorolfsfell and work there a week."

So he went up thither, and was there on the sly, and burnt charcoal in the wood.

Hallgerda said to Brynjolf, "I have been told Atli is not at home, and he must be winning work on Thorolfsfell."

"What thinkest thou likeliest that he is working at," says he.

"At something in the wood," she says.

"What shall I do to him?" he asks.

"Thou shalt kill him," says she.

He was rather slow in answering her, and Hallgerda said, "'Twould grow less in Thiostolf's eyes to kill Atli if he were alive."

"Thou shalt have no need to goad me on much more," he says, and then he seized his weapons, and takes his horse and mounts, and rides to Thorolfsfell. There he saw a great reek of coalsmoke east of the homestead, so he rides thither, and gets off his horse and ties him up, but he goes where the smoke was thickest. Then he sees where the charcoal pit is, and a man stands by it. He saw that he had thrust his spear in the ground by him. Brynjolf goes along with the smoke right up to him, but he was eager at his work, and saw him not. Brynjolf gave him a stroke on the head with his axe, and he turned so quick round that Brynjolf loosed his hold of the axe, and Atli grasped the spear, and hurled it after him. Then Brynjolf cast himself down on the ground, but the spear flew away over him.

"Lucky for thee that I was not ready for thee," says Atli, "but now Hallgerda will be well pleased, for thou wilt tell her of my death; but it is a comfort to know that thou wilt have the same fate soon; but come now take thy axe which has been here."

He answered him never a word, nor did he take the axe before he was dead. Then he rode up to the house on Thorolfsfell, and told of the slaying, and after that rode home and told Hallgerda. She sent men to Bergthorsknoll, and let them tell Bergthora that now Kol's slaying was paid for.

After that Hallgerda sent a man to the Thing to tell Gunnar of Atli's killing.

Gunnar stood up, and Kolskegg with him, and Kolskegg said, "Unthrifty will Hallgerda's kinsmen be to thee."

Then they go to see Njal, and Gunnar said, "I have to tell thee of Atli's killing." He told him also who slew him, and went on, "And now I will bid thee atonement for the deed, and thou shalt make the award thyself."

Njal said, "We two have always meant never to come to strife about anything; but still I cannot make him out a thrall."

Gunnar said that was all right, and stretched out his hand.

Njal named his witnesses, and they made peace on those terms.

Skarphedinn said, "Hallgerda does not let our housecarles die of old age."

Gunnar said, "Thy mother will take care that blow goes for blow between the houses."

"Ay, ay," says Njal, "there will be enough of that work."

After that Njal fixed the price at a hundred in silver, but Gunnar paid it down at once. Many who stood by said that the award was high; Gunnar got wroth, and said that a full atonement was often paid for those who were no brisker men than Atli.

With that they rode home from the Thing.

Bergthora said to Njal when she saw the money, "Thou thinkest thou hast fulfilled thy promise, but now my promise is still behind."

"There is no need that thou shouldst fulfil it," says Njal.

"Nay," says she, "thou hast guessed it would be so; and so it shall be."

Hallgerda said to Gunnar, "Hast thou paid a hundred in silver <ref>'''hundred in silver''': "A következő áldozat egy szabad ember, Atli, Kol gyilkosa volt. Az érte fizetett váltság 100 ezüst, amely szintén reális, hiszen nem volt Njautl családjának
rokona." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> for Atli's slaying, and made him a free man?"

"He was free before," says Gunnar, "and besides, I will not make Njal's household outlaws who have forfeited their rights."

"There's not a pin to choose between you," she said, "for both of you are so blate?"

"That's as things prove," says he.

Then Gunnar was for a long time very short with her, till she gave way to him; and now all was still for the rest of that year; in the spring Njal did not increase his household, and now men ride to the Thing about summer.

==References==

<references />

==Kafli 38==
Um vorið ræddi Njáll við Atla: „Það vildi eg að þú réðist austur í fjörðu að eigi skapi Hallgerður þér aldur.“

„Ekki hræðist eg það og vil eg heima vera ef eg á kosti.“

„Það er þó óráðlegra,“ segir Njáll.

„Betra þykir mér að látast í þínu húsi en skipta um lánardrottna. En þess vil eg biðja þig ef eg er veginn að eigi komi þrælsgjöld fyrir mig.“

„Svo skal þig bæta sem frjálsan mann en Bergþóra mun þér því heita sem hún mun efna að fyrir þig skulu koma mannhefndir.“

Réðst hann þar þá að hjóni.

Nú er að segja frá Hallgerði að hún sendi mann vestur til Bjarnarfjarðar eftir Brynjólfi rósta frænda sínum. Hann var hið mesta illmenni. Gunnar vissi ekki til þessa. Hallgerður kvað hann sér vel fallinn til verkstjóra. Brynjólfur kom vestan og spurði Gunnar hvað hann skyldi. Hann kveðst þar vera skyldu.

„Ekki munt þú bæta híbýli vor,“ segir Gunnar, „svo er mér frá þér sagt. En ekki mun eg vísa í braut frændum Hallgerðar þeim er hún vill að séu með henni.“

Gunnar var til hans fár og ekki illa.

Leið nú svo fram til þings.

Gunnar ríður til þings og Kolskeggur og er þeir komu til þings fundust þeir Njáll og var hann á þingi og synir hans og fór vel með þeim Gunnari.

Bergþóra mælti við Atla: „Far þú upp í Þórólfsfell og vinn þar viku.“

Hann fór upp þangað og var þar á laun og brenndi kol í skógi.

Hallgerður mælti við Brynjólf: „Það er mér sagt að Atli sé eigi heima og muni hann vinna verk í Þórólfsfelli.“

„Hvað þykir þér líkast að hann vinni?“ segir hann.

„Í skógi nokkuð,“ segir hún.

„Hvað skal eg honum?“ segir hann.

„Drepa skalt þú hann,“ segir hún.

Hann varð um fár.

„Minnur mundi Þjóstólfi í augu vaxa ef hann væri á lífi að drepa Atla.“

„Ekki skalt þú hér enn þurfa mjög á að frýja,“ segir hann.

Tók hann þá vopn sín og tekur hest sinn og stígur á bak og ríður í Þórólfsfell. Hann sá kolreyk mikinn austur frá bænum. Ríður hann þangað til, stígur þá af hestinum og bindur en hann gengur þar sem mestur var reykurinn. Sér hann þá hvar kolgröfin er og er þar maður við. Hann sá að hann hafði sett spjót í völlinn hjá sér. Brynjólfur gengur með reykinum allt að honum en hann var óður að verki sínu og sá hann eigi. Brynjólfur hjó í höfuð honum með öxi. Hann brást við svo fast að Brynjólfur lét lausa öxina og þreif Atli spjótið og skaut eftir honum. Brynjólfur kastaði sér niður við vellinum en spjótið fló yfir hann fram.

„Naust þú nú þess er eg var eigi við búinn,“ segir Atli, „en nú mun Hallgerði vel þykja því að þú munt segja dauða minn. En það er til bóta að þú munt eiga slíkan brátt enda tak þú nú öxi þína er hér hefir verið.“

Hann svaraði honum öngu og tók öxina eigi fyrr en hann var dauður og reið heim í Þórólfsfell og sagði vígið og reið heim síðan og sagði Hallgerði. Hún sendi mann til Bergþórshvols og lét segja Bergþóru að nú var launað víg Kols.

Síðan sendi Hallgerður mann til þings að segja Gunnari víg Atla. Gunnar stóð upp og Kolskeggur með honum.

Kolskeggur mælti: „Óþarfir munu þér verða frændur hennar.“

Þeir gengu til fundar við Njál.

Gunnar mælti: „Víg Atla hefi eg að segja þér.“ Hann segir honum hver vó „og vil eg nú bjóða þér bót fyrir og skaltu gera sjálfur.“

Njáll mælti: „Það höfum við ætlað að láta okkur ekki á greina en þó mun eg eigi gera hann að þræli.“

Gunnar kvað það vel vera og rétti fram höndina. Njáll nefndi sér votta og sættust að þessu.

Skarphéðinn mælti: „Ekki lætur Hallgerður verða ellidauða húskarla vora.“

Gunnar mælti: „Svo mun móðir þín til ætla að ýmsir eigi högg í garði.“

„Ærið bragð mun að því,“ segir Njáll.

Síðan gerði Njáll hundrað silfurs en Gunnar galt þegar. Margir mæltu er hjá stóðu að mikið væri gert.

Gunnar reiddist og kvað þá bætta fullum bótum er eigi væri vaskari menn en Atli var. Riðu þeir við það heim af þingi.

Bergþóra ræddi við Njál er hún sá féið: „Efnt þykist þú hafa heitin þín en nú eru eftir mín heit.“

„Eigi er nauðsyn á að þú efnir þau,“ segir Njáll.

„Hins hefir þú til getið og skal svo vera.“

Hallgerður mælti við Gunnar: „Hefir þú goldið fyrir víg Atla hundrað silfurs <ref>'''hundrað silfurs''': "A következő áldozat egy szabad ember, Atli, Kol gyilkosa volt. Az érte fizetett váltság 100 ezüst, amely szintén reális, hiszen nem volt Njautl családjának
rokona." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> og gert hann að frjálsum manni?“

„Frjáls var hann áður,“ segir Gunnar, „enda skal eg ekki gera að óbótamönnum heimamenn Njáls.“

„Jafnkomið mun á með ykkur er hvortveggi er blauður.“

„Það er sem reynist,“ segir hann.

Var þá Gunnar við hana lengi fár þar til er hún lét til við hann.

Nú er kyrrt þau misseri. Um vorið jók Njáll ekki hjón sín. Nú ríða menn til þings um sumarið.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]

Njála, 038

2015-10-20T13:01:52Z

Zuzana Stankovitsova:

{{Njála_TOC}}

==Chapter 38==

'''THE KILLING OF ATLI THE THRALL.'''

Next spring Njal said to Atli, "I wish that thou wouldst change thy abode to the east firths, so that Hallgerda may not put an end to thy life?"

"I am not afraid of that," says Atli, "and I will willingly stay at home if I have the choice."

"Still that is less wise," says Njal.

"I think it better to lose my life in thy house than to change my master; but this I will beg of thee, if I am slain, that a thrall's price shall not be paid for me."

"Thou shalt be atoned for as a free man; but perhaps Bergthora will make thee a promise which she will fulfil, that revenge, man for man, shall be taken for thee."

Then he made up his mind to be a hired servant there.

Now it must be told of Hallgerda that she sent a man west to Bearfirth, to fetch Brynjolf the Unruly, her kinsman. He was a base son of Swan, and he was one of the worst of men. Gunnar knew nothing about it. Hallgerda said he was well fitted to be a grieve. So Brynjolf came from the west, and Gunnar asked what he was to do there? He said he was going to stay there.

"Thou wilt not better our household," says Gunnar, "after what has been told me of thee, but I will not turn away any of Hallgerda's kinsmen, whom she wishes to be with her."

Gunnar said little, but was not unkind to him, and so things went on till the Thing. Gunnar rides to the Thing and Kolskegg rides too, and when they came to the Thing they and Njal met, for he and his sons were at the Thing, and all went well with Gunnar and them.

Bergthora said to Atli, "Go thou up into Thorolfsfell and work there a week."

So he went up thither, and was there on the sly, and burnt charcoal in the wood.

Hallgerda said to Brynjolf, "I have been told Atli is not at home, and he must be winning work on Thorolfsfell."

"What thinkest thou likeliest that he is working at," says he.

"At something in the wood," she says.

"What shall I do to him?" he asks.

"Thou shalt kill him," says she.

He was rather slow in answering her, and Hallgerda said, "'Twould grow less in Thiostolf's eyes to kill Atli if he were alive."

"Thou shalt have no need to goad me on much more," he says, and then he seized his weapons, and takes his horse and mounts, and rides to Thorolfsfell. There he saw a great reek of coalsmoke east of the homestead, so he rides thither, and gets off his horse and ties him up, but he goes where the smoke was thickest. Then he sees where the charcoal pit is, and a man stands by it. He saw that he had thrust his spear in the ground by him. Brynjolf goes along with the smoke right up to him, but he was eager at his work, and saw him not. Brynjolf gave him a stroke on the head with his axe, and he turned so quick round that Brynjolf loosed his hold of the axe, and Atli grasped the spear, and hurled it after him. Then Brynjolf cast himself down on the ground, but the spear flew away over him.

"Lucky for thee that I was not ready for thee," says Atli, "but now Hallgerda will be well pleased, for thou wilt tell her of my death; but it is a comfort to know that thou wilt have the same fate soon; but come now take thy axe which has been here."

He answered him never a word, nor did he take the axe before he was dead. Then he rode up to the house on Thorolfsfell, and told of the slaying, and after that rode home and told Hallgerda. She sent men to Bergthorsknoll, and let them tell Bergthora that now Kol's slaying was paid for.

After that Hallgerda sent a man to the Thing to tell Gunnar of Atli's killing.

Gunnar stood up, and Kolskegg with him, and Kolskegg said, "Unthrifty will Hallgerda's kinsmen be to thee."

Then they go to see Njal, and Gunnar said, "I have to tell thee of Atli's killing." He told him also who slew him, and went on, "And now I will bid thee atonement for the deed, and thou shalt make the award thyself."

Njal said, "We two have always meant never to come to strife about anything; but still I cannot make him out a thrall."

Gunnar said that was all right, and stretched out his hand.

Njal named his witnesses, and they made peace on those terms.

Skarphedinn said, "Hallgerda does not let our housecarles die of old age."

Gunnar said, "Thy mother will take care that blow goes for blow between the houses."

"Ay, ay," says Njal, "there will be enough of that work."

After that Njal fixed the price at a hundred in silver, but Gunnar paid it down at once. Many who stood by said that the award was high; Gunnar got wroth, and said that a full atonement was often paid for those who were no brisker men than Atli.

With that they rode home from the Thing.

Bergthora said to Njal when she saw the money, "Thou thinkest thou hast fulfilled thy promise, but now my promise is still behind."

"There is no need that thou shouldst fulfil it," says Njal.

"Nay," says she, "thou hast guessed it would be so; and so it shall be."

Hallgerda said to Gunnar, "Hast thou paid a hundred in silver <ref>'''hundred in silver''': "Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> for Atli's slaying, and made him a free man?"

"He was free before," says Gunnar, "and besides, I will not make Njal's household outlaws who have forfeited their rights."

"There's not a pin to choose between you," she said, "for both of you are so blate?"

"That's as things prove," says he.

Then Gunnar was for a long time very short with her, till she gave way to him; and now all was still for the rest of that year; in the spring Njal did not increase his household, and now men ride to the Thing about summer.

==References==

<references />

==Kafli 38==
Um vorið ræddi Njáll við Atla: „Það vildi eg að þú réðist austur í fjörðu að eigi skapi Hallgerður þér aldur.“

„Ekki hræðist eg það og vil eg heima vera ef eg á kosti.“

„Það er þó óráðlegra,“ segir Njáll.

„Betra þykir mér að látast í þínu húsi en skipta um lánardrottna. En þess vil eg biðja þig ef eg er veginn að eigi komi þrælsgjöld fyrir mig.“

„Svo skal þig bæta sem frjálsan mann en Bergþóra mun þér því heita sem hún mun efna að fyrir þig skulu koma mannhefndir.“

Réðst hann þar þá að hjóni.

Nú er að segja frá Hallgerði að hún sendi mann vestur til Bjarnarfjarðar eftir Brynjólfi rósta frænda sínum. Hann var hið mesta illmenni. Gunnar vissi ekki til þessa. Hallgerður kvað hann sér vel fallinn til verkstjóra. Brynjólfur kom vestan og spurði Gunnar hvað hann skyldi. Hann kveðst þar vera skyldu.

„Ekki munt þú bæta híbýli vor,“ segir Gunnar, „svo er mér frá þér sagt. En ekki mun eg vísa í braut frændum Hallgerðar þeim er hún vill að séu með henni.“

Gunnar var til hans fár og ekki illa.

Leið nú svo fram til þings.

Gunnar ríður til þings og Kolskeggur og er þeir komu til þings fundust þeir Njáll og var hann á þingi og synir hans og fór vel með þeim Gunnari.

Bergþóra mælti við Atla: „Far þú upp í Þórólfsfell og vinn þar viku.“

Hann fór upp þangað og var þar á laun og brenndi kol í skógi.

Hallgerður mælti við Brynjólf: „Það er mér sagt að Atli sé eigi heima og muni hann vinna verk í Þórólfsfelli.“

„Hvað þykir þér líkast að hann vinni?“ segir hann.

„Í skógi nokkuð,“ segir hún.

„Hvað skal eg honum?“ segir hann.

„Drepa skalt þú hann,“ segir hún.

Hann varð um fár.

„Minnur mundi Þjóstólfi í augu vaxa ef hann væri á lífi að drepa Atla.“

„Ekki skalt þú hér enn þurfa mjög á að frýja,“ segir hann.

Tók hann þá vopn sín og tekur hest sinn og stígur á bak og ríður í Þórólfsfell. Hann sá kolreyk mikinn austur frá bænum. Ríður hann þangað til, stígur þá af hestinum og bindur en hann gengur þar sem mestur var reykurinn. Sér hann þá hvar kolgröfin er og er þar maður við. Hann sá að hann hafði sett spjót í völlinn hjá sér. Brynjólfur gengur með reykinum allt að honum en hann var óður að verki sínu og sá hann eigi. Brynjólfur hjó í höfuð honum með öxi. Hann brást við svo fast að Brynjólfur lét lausa öxina og þreif Atli spjótið og skaut eftir honum. Brynjólfur kastaði sér niður við vellinum en spjótið fló yfir hann fram.

„Naust þú nú þess er eg var eigi við búinn,“ segir Atli, „en nú mun Hallgerði vel þykja því að þú munt segja dauða minn. En það er til bóta að þú munt eiga slíkan brátt enda tak þú nú öxi þína er hér hefir verið.“

Hann svaraði honum öngu og tók öxina eigi fyrr en hann var dauður og reið heim í Þórólfsfell og sagði vígið og reið heim síðan og sagði Hallgerði. Hún sendi mann til Bergþórshvols og lét segja Bergþóru að nú var launað víg Kols.

Síðan sendi Hallgerður mann til þings að segja Gunnari víg Atla. Gunnar stóð upp og Kolskeggur með honum.

Kolskeggur mælti: „Óþarfir munu þér verða frændur hennar.“

Þeir gengu til fundar við Njál.

Gunnar mælti: „Víg Atla hefi eg að segja þér.“ Hann segir honum hver vó „og vil eg nú bjóða þér bót fyrir og skaltu gera sjálfur.“

Njáll mælti: „Það höfum við ætlað að láta okkur ekki á greina en þó mun eg eigi gera hann að þræli.“

Gunnar kvað það vel vera og rétti fram höndina. Njáll nefndi sér votta og sættust að þessu.

Skarphéðinn mælti: „Ekki lætur Hallgerður verða ellidauða húskarla vora.“

Gunnar mælti: „Svo mun móðir þín til ætla að ýmsir eigi högg í garði.“

„Ærið bragð mun að því,“ segir Njáll.

Síðan gerði Njáll hundrað silfurs en Gunnar galt þegar. Margir mæltu er hjá stóðu að mikið væri gert.

Gunnar reiddist og kvað þá bætta fullum bótum er eigi væri vaskari menn en Atli var. Riðu þeir við það heim af þingi.

Bergþóra ræddi við Njál er hún sá féið: „Efnt þykist þú hafa heitin þín en nú eru eftir mín heit.“

„Eigi er nauðsyn á að þú efnir þau,“ segir Njáll.

„Hins hefir þú til getið og skal svo vera.“

Hallgerður mælti við Gunnar: „Hefir þú goldið fyrir víg Atla hundrað silfurs <ref>'''hundrað silfurs''': "Ugyan a következő áldozat, Atli gyilkosa, Brynjólf rokona volt Hallgerdnek, Gunnar mégis csupán 100 ezüstöt kért érte." [[Gyönki, Viktória. Váltságfizetés a 10-11. századi Izlandon két nemzetségi sagában]] (p.29) </ref> og gert hann að frjálsum manni?“

„Frjáls var hann áður,“ segir Gunnar, „enda skal eg ekki gera að óbótamönnum heimamenn Njáls.“

„Jafnkomið mun á með ykkur er hvortveggi er blauður.“

„Það er sem reynist,“ segir hann.

Var þá Gunnar við hana lengi fár þar til er hún lét til við hann.

Nú er kyrrt þau misseri. Um vorið jók Njáll ekki hjón sín. Nú ríða menn til þings um sumarið.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]