Njála, 053 - Revision history

Andri at 12:10, 4 June 2019

2019-06-04T12:10:24Z

← Older revision		Revision as of 12:10, 4 June 2019
Line 26:		Line 26:
	Otkell comes east to the Dale, and they get a hearty welcome there, and sit there a week.		Otkell comes east to the Dale, and they get a hearty welcome there, and sit there a week.

	Skamkell told Runolf all about their meeting with Gunnar, and how it had gone off; and one man happened to ask how Gunnar behaved.		Skamkell told Runolf all about their meeting with Gunnar,<ref>''' Skamkell told Runolf all about their meeting with Gunnar''': ““[gossip] is not gendered (the oldest trick in the book is to say that women gossip, whereas men talk about work or sport, or whatever — a classic piece of social construction — though it does seem to be true that women and men often gossip according to different narrative strategies).” [[Wickham, Chris. Gossip and resistance among the medieval peasantry.]] (p. 11). </ref> and how it had gone off; and one man happened to ask how Gunnar behaved.

	"Why," said Skamkell, "if it were a low-born man it would have been said that he had wept."		"Why," said Skamkell, "if it were a low-born man it would have been said that he had wept."
Line 66:		Line 66:
	Gunnar sagði nábúum sínum og var lítil orðræða á fyrst.		Gunnar sagði nábúum sínum og var lítil orðræða á fyrst.

	Otkell kemur austur í Dal og er þar við þeim vel tekið og sitja þar viku. Skammkell sagði Runólfi allt hversu fór með þeim Gunnari. Einn maður varð til að spyrja að því hversu Gunnar varð við.		Otkell kemur austur í Dal og er þar við þeim vel tekið og sitja þar viku. Skammkell sagði Runólfi allt hversu fór með þeim Gunnari.<ref>''' Skammkell sagði Runólfi allt hversu fór með þeim Gunnari.''': ““[gossip] is not gendered (the oldest trick in the book is to say that women gossip, whereas men talk about work or sport, or whatever — a classic piece of social construction — though it does seem to be true that women and men often gossip according to different narrative strategies).” [[Wickham, Chris. Gossip and resistance among the medieval peasantry.]] (s. 11). </ref> Einn maður varð til að spyrja að því hversu Gunnar varð við.

	Skammkell mælti: „Það mundi mælt ef ótiginn maður væri að grátið hefði.“		Skammkell mælti: „Það mundi mælt ef ótiginn maður væri að grátið hefði.“

Andri at 17:52, 9 July 2018

2018-07-09T17:52:28Z

← Older revision		Revision as of 17:52, 9 July 2018
Line 8:		Line 8:
	Now, Otkell goes faster than he wished, and it happened that Gunnar had gone away from home out of his house all alone; and he had a corn-sieve in one hand, but in the other a hand-axe. He goes down to his seed field and sows his corn there, and had laid his cloak of fine stuff and his axe down by his side, and so he sows the corn a while.		Now, Otkell goes faster than he wished, and it happened that Gunnar had gone away from home out of his house all alone; and he had a corn-sieve in one hand, but in the other a hand-axe. He goes down to his seed field and sows his corn there, and had laid his cloak of fine stuff and his axe down by his side, and so he sows the corn a while.

	Now, it must be told how Otkell rides faster than he would. He had spurs on his feet, and so he gallops down over the ploughed field, and neither of them sees the other; and just as Gunnar stands upright, Otkell rides down upon him and drives one of the spurs into Gunnar's ear, and gives him a great gash, and it bleeds at once much.		Now, it must be told how Otkell rides faster than he would. He had spurs on his feet, and so he gallops down over the ploughed field, and neither of them sees the other; and just as Gunnar stands upright, Otkell rides down upon him and drives one of the spurs into Gunnar's ear,<ref>''' and drives one of the spurs into Gunnar's ear ''': " Once the misfortune was perceived as a wrong, however, responsibility for it needed to be assessed, a wrongdoer had to be found and blamed. There was no problem of identification in the case of an accident. […] Gunnarr knew Otkell spurred him." [[Miller, William Ian. Dreams, Prophecy and Sorcery]] (p. 148)</ref> and gives him a great gash, and it bleeds at once much.

	Just then Otkell's companions rode up.		Just then Otkell's companions rode up.
Line 48:		Line 48:
	Gunnar hafði farið heiman einn samt af bæ sínum og hafði kornkippu í hendi en í annarri hendi handöxi. Hann gengur á sáðland sitt og sáir þar niður korninu og lagði guðvefjarskikkju sína niður hjá sér og öxina og sáir nú korninu um hríð.		Gunnar hafði farið heiman einn samt af bæ sínum og hafði kornkippu í hendi en í annarri hendi handöxi. Hann gengur á sáðland sitt og sáir þar niður korninu og lagði guðvefjarskikkju sína niður hjá sér og öxina og sáir nú korninu um hríð.

	Nú er að segja frá Otkatli að hann ríður meira en hann vildi. Hann hefir spora á fótum og hleypir neðan um sáðlandið og sér hvorgi þeirra annan. Og í því er Gunnar stendur upp ríður Otkell á hann ofan og rekur sporann við eyra Gunnari og rístur mikla ristu og blæðir þegar mjög. Þar riðu þeir félagar Otkels.		Nú er að segja frá Otkatli að hann ríður meira en hann vildi. Hann hefir spora á fótum og hleypir neðan um sáðlandið og sér hvorgi þeirra annan. Og í því er Gunnar stendur upp ríður Otkell á hann ofan og rekur sporann við eyra Gunnari<ref>''' og rekur sporann við eyra Gunnari ''': " Once the misfortune was perceived as a wrong, however, responsibility for it needed to be assessed, a wrongdoer had to be found and blamed. There was no problem of identification in the case of an accident. […] Gunnarr knew Otkell spurred him." [[Miller, William Ian. Dreams, Prophecy and Sorcery]] (s. 148)</ref> og rístur mikla ristu og blæðir þegar mjög. Þar riðu þeir félagar Otkels.

	„Allir megið þér sjá,“ segir Gunnar, „að þú hefir blóðgað mig og er slíkt ósæmilega farið. Hefir þú stefnt mér fyrst en nú treður þú mig undir fótum og ríður á mig.“		„Allir megið þér sjá,“ segir Gunnar, „að þú hefir blóðgað mig og er slíkt ósæmilega farið. Hefir þú stefnt mér fyrst en nú treður þú mig undir fótum og ríður á mig.“

Barbora: /* Chapter 53 */

2016-05-27T14:37:09Z

Chapter 53

← Older revision		Revision as of 14:37, 27 May 2016
Line 3:		Line 3:

	==Chapter 53==		==Chapter 53==

	~~'''HOW OTKELL RODE OVER GUNNAR.'''~~

	It happened next spring that Otkell said that they would ride east to the Dale, to pay Runolf a visit, and all showed themselves well pleased at that. Skamkell and his two brothers, and Audulf and three men more, went along with Otkell. Otkell rode one of the dun horses, but the other ran loose by his side. They shaped their course east towards Markfleet; and now Otkell gallops ahead, and now the horses race against each other, and they break away from the path up towards the Fleetlithe.		It happened next spring that Otkell said that they would ride east to the Dale, to pay Runolf a visit, and all showed themselves well pleased at that. Skamkell and his two brothers, and Audulf and three men more, went along with Otkell. Otkell rode one of the dun horses, but the other ran loose by his side. They shaped their course east towards Markfleet; and now Otkell gallops ahead, and now the horses race against each other, and they break away from the path up towards the Fleetlithe.
Line 39:		Line 37:

	Otkell bade him then to bear his sons in mind if things turned out so.		Otkell bade him then to bear his sons in mind if things turned out so.



	==References==		==References==

Olga at 00:31, 3 August 2014

2014-08-03T00:31:36Z

@@ Line 4: / Line 4: @@
 ==Chapter 53==
-'''TITLE.'''
+'''HOW OTKELL RODE OVER GUNNAR.'''
 ==References==

Olga: Created page with "{{Njála_TOC}} ==Chapter 53== '''TITLE.''' ENSKA ==References== ==Kafli 53== Það var um vorið að Otkell mælti að þeir mundu ríða austur í Dal að..."

2014-06-24T09:39:21Z

Created page with "{{Njála_TOC}} ==Chapter 53== '''TITLE.''' ENSKA ==References== <references /> ==Kafli 53== Það var um vorið að Otkell mælti að þeir mundu ríða austur í Dal að..."

New page

{{Njála_TOC}}

==Chapter 53==

'''TITLE.'''

ENSKA

==References==

<references />

==Kafli 53==

Það var um vorið að Otkell mælti að þeir mundu ríða austur í Dal að heimboði og létu allir vel yfir því. Skammkell var í för með Otkatli og bræður hans tveir, Auðúlfur og þrír menn aðrir. Otkell reið hinum bleikálótta hesti en annar rann hjá laus. Stefna þeir austur til Markarfljóts. Hleypir hann nú fyrir Otkell. Ærast nú hestarnir báðir og hleypa af leiðinni upp til Fljótshlíðar. Fer Otkell nú meira en hann vildi.

Gunnar hafði farið heiman einn samt af bæ sínum og hafði kornkippu í hendi en í annarri hendi handöxi. Hann gengur á sáðland sitt og sáir þar niður korninu og lagði guðvefjarskikkju sína niður hjá sér og öxina og sáir nú korninu um hríð.

Nú er að segja frá Otkatli að hann ríður meira en hann vildi. Hann hefir spora á fótum og hleypir neðan um sáðlandið og sér hvorgi þeirra annan. Og í því er Gunnar stendur upp ríður Otkell á hann ofan og rekur sporann við eyra Gunnari og rístur mikla ristu og blæðir þegar mjög. Þar riðu þeir félagar Otkels.

„Allir megið þér sjá,“ segir Gunnar, „að þú hefir blóðgað mig og er slíkt ósæmilega farið. Hefir þú stefnt mér fyrst en nú treður þú mig undir fótum og ríður á mig.“

Skammkell mælti: „Vel er við orðið en hvergi varst þú óreiðulegri á þinginu er þú hélst á atgeirinum.“

Gunnar mælti: „Þá er við finnumst næst skaltu sjá atgeirinn.“

Síðan skilja þeir að því.

Skammkell æpti upp og mælti: „Hart ríðið þér, sveinar.“

Gunnar gekk heim og gat fyrir öngum manni um og ætluðu engir að þetta mundi af mannavöldum vera. Einhverju sinni var það að hann sagði Kolskeggi bróður sínum.

Kolskeggur mælti: „Þetta skalt þú segja fleirum mönnum að eigi sé það mælt að þú gefir dauðum sök því að þrætt mun vera í móti ef eigi vita vitni áður hvað þér hafið saman átt.“

Gunnar sagði nábúum sínum og var lítil orðræða á fyrst.

Otkell kemur austur í Dal og er þar við þeim vel tekið og sitja þar viku. Skammkell sagði Runólfi allt hversu fór með þeim Gunnari. Einn maður varð til að spyrja að því hversu Gunnar varð við.

Skammkell mælti: „Það mundi mælt ef ótiginn maður væri að grátið hefði.“

„Illa er slíkt mælt,“ segir Runólfur, „og muntu það eiga til að segja næst er þið finnist að úr sé grátraust úr skapi hans. Og væri vel ef eigi gyldu betri menn þinnar illsku. Líst mér nú hitt ráð þá er þér viljið heim fara að eg fari með yður því að Gunnar mun eigi gera mér mein.“

„Eigi vil eg það,“ segir Otkell, „og mun eg ríða neðarlega yfir fljótið.“

Runólfur gaf honum góðar gjafir og kvað þá eigi sjást mundu oftar. Otkell bað hann þá muna syni sínum ef svo bæri við.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]