Njála, 072 - Revision history

Ermenegilda: /* Kafli 72 */

2016-07-20T11:27:16Z

Kafli 72

← Older revision		Revision as of 11:27, 20 July 2016
Line 156:		Line 156:
	„Standa munu nokkurir hans makar á götu minni áður en eg hræðist þá,“ segir Gunnar.		„Standa munu nokkurir hans makar á götu minni áður en eg hræðist þá,“ segir Gunnar.

	Síðan ríða þeir heim og segja tíðindin. Hallgerður fagnaði þessum tíðindum og lofaði mjög verkið.		Síðan ríða þeir heim og segja tíðindin. Hallgerður fagnaði þessum tíðindum og lofaði mjög verkið.<ref> '''lofaði mjög verkið''': "she does not love or value him for himself, but for the unflinchingly heroic, vengeance-seeking side of his nature. Unfortunately for their marriage, there is more to Gunnarr than that." [[Cook, Robert. Gunnarr and Hallgerðr : A failed romance]] (s. 24) </ref>

	~~Rannveig mælti~~: ~~„Vera má að gott sé verkið en verra verður mér við~~,~~“ segir hún~~, ~~„en eg ætli að gott muni af leiða~~.“


			Rannveig mælti: „Vera má að gott sé verkið en verra verður mér við,“ segir hún, „en eg ætli að gott muni af leiða.“

	==Tilvísanir==		==Tilvísanir==

Ermenegilda: /* Chapter 72 */

2016-07-20T11:26:45Z

Chapter 72

← Older revision		Revision as of 11:26, 20 July 2016
Line 70:		Line 70:
	"He, and a few more as good as he," says Gunnar, "must stand in my path ere I am afraid of them."		"He, and a few more as good as he," says Gunnar, "must stand in my path ere I am afraid of them."

	After that they ride home and tell the tidings. Hallgerda was well pleased to hear them, and praised the deed much.		After that they ride home and tell the tidings. Hallgerda was well pleased to hear them, and praised the deed much.<ref> '''praised the deed much''': "she does not love or value him for himself, but for the unflinchingly heroic, vengeance-seeking side of his nature. Unfortunately for their marriage, there is more to Gunnarr than that." [[Cook, Robert. Gunnarr and Hallgerðr : A failed romance]] (p. 24) </ref>

	Rannveig said, "May be the deed is good; but somehow," she says, "I feel too downcast about it to think that good can come of it."		Rannveig said, "May be the deed is good; but somehow," she says, "I feel too downcast about it to think that good can come of it."

Barbora: /* Chapter 72 */

2016-05-27T14:50:15Z

Chapter 72

← Older revision		Revision as of 14:50, 27 May 2016
Line 3:		Line 3:

	==Chapter 72==		==Chapter 72==

	~~'''THE SLAYING OF THORGEIR OTKELL'S SON.'''~~


	That token happened as Gunnar and his brother rode up towards Rangriver, that much blood burst out on the bill.		That token happened as Gunnar and his brother rode up towards Rangriver, that much blood burst out on the bill.
Line 62:		Line 59:
	Gunnar sang another song:		Gunnar sang another song:

	"Lord of water-skates ~~(1)~~ that skim		"Lord of water-skates that skim
	Sea-king's fields, more good as he,		Sea-king's fields, more good as he,
	Shedding wounds' red stream, must stand		Shedding wounds' red stream, must stand
Line 76:		Line 73:

	Rannveig said, "May be the deed is good; but somehow," she says, "I feel too downcast about it to think that good can come of it."		Rannveig said, "May be the deed is good; but somehow," she says, "I feel too downcast about it to think that good can come of it."

	~~ENDNOTES:~~

	~~(1) "Water-skates," a periphrasis for ships.~~



	==References==		==References==

Olga at 09:47, 3 August 2014

2014-08-03T09:47:42Z

@@ Line 4: / Line 4: @@
 ==Chapter 72==
-'''TITLE.'''
+'''THE SLAYING OF THORGEIR OTKELL'S SON.'''
 ==References==

Olga: Created page with "{{Njála_TOC}} ==Chapter 72== '''TITLE.''' ENSKA ==References== ==Kafli 72== Sá atburður varð er þeir Gunnar riðu neðan að Rangá að blóð mikið ..."

2014-06-24T15:12:48Z

Created page with "{{Njála_TOC}} ==Chapter 72== '''TITLE.''' ENSKA ==References== <references /> ==Kafli 72== Sá atburður varð er þeir Gunnar riðu neðan að Rangá að blóð mikið ..."

New page

{{Njála_TOC}}

==Chapter 72==

'''TITLE.'''

ENSKA

==References==

<references />

==Kafli 72==

Sá atburður varð er þeir Gunnar riðu neðan að Rangá að blóð mikið kom á atgeirinn. Kolskeggur spurði hví það mundi sæta.

Gunnar svaraði ef slíkir atburðir yrðu að það kallaðist í öðrum löndum benrögn „og sagði svo Ölvir bóndi að það væri fyrir stórfundum.“

Síðan riðu þeir til þess er þeir sáu mennina við ána sitja og höfðu bundið hesta sína.

Gunnar mælti: „Fyrirsát er nú.“

Kolskeggur svaraði: „Lengi hafa þeir ótrúlegir verið eða hvað skal nú til ráða taka?“

„Hleypa skulum við upp hjá þeim,“ segir Gunnar, „til vaðsins og búast þar við.“

Hinir snúa þegar að þeim. Gunnar bendir upp bogann og tekur örvarnar og steypir niður fyrir sig og skýtur þegar er þeir komu í skotfæri, særði við það mjög marga menn en drap suma.

Þá mælti Þorgeir Otkelsson: „Þetta dugir oss ekki, göngum að sem harðast.“

Þeir gerðu svo. Fyrst gekk Önundur fagri, frændi Þorgeirs. Gunnar skaut atgeirinum til hans og kom á skjöldinn og klofnaði hann í þrjá hluta en atgeirinn hljóp í gegnum Önund. Ögmundur flóki hljóp að baki Gunnari. Kolskeggur sá það og hjó þegar undan Ögmundi báða fætur og hratt honum út á Rangá og drukknaði hann þegar. Gerðist þá bardagi harður. Hjó Gunnar annarri hendi en lagði annarri. Kolskeggur vó drjúgan menn en særði marga.

Þorgeir Starkaðarson mælti til nafna síns: „Alllítt sér það á að þú eigir föður þíns að hefna.“

Hann svarar: „Víst er eigi vel fram gengið en þó hefir þú eigi gengið mér í spor enda skal eg eigi þola þín frýjuorð,“ hleypur að Gunnari af mikilli reiði og lagði í gegnum skjöldinn og svo í gegnum höndina. Gunnar snaraði svo hart skjöldinn að spjótið brotnaði í falnum. Gunnar sér annan mann kominn í höggfæri við sig og höggur þann banahöggvi. Eftir það þrífur hann atgeirinn tveim höndum. Þá var Þorgeir Otkelsson kominn nær honum með reiddu sverði. Gunnar snýr að honum með mikilli reiði og rekur í gegnum hann atgeirinn og bregður honum á loft og keyrir hann út á Rangá. Og rekur hann ofan á vaðið og festi þar á steini einum og heitir þar síðan Þorgeirsvað.

Þorgeir Starkaðarson mælti: „Flýjum vér nú, ekki mun oss sigurs verða auðið að svo búnu.“

Sneru þeir þá allir í frá.

„Sækjum við nú eftir þeim,“ segir Kolskeggur, „og taktu bogann og örvarnar og muntu komast í skotfæri við Þorgeir Starkaðarson.“

Gunnar kvað vísu:

21. Munu, elds beiðir, eyðast,

ár, fésjóðar vorir,

geig þó að gervim eigi

geirleiks stöfum fleirum,

enn ef eg skal runna

unnviggs, þá er hér liggja,

mín nem þú mál og greinir

mætur, gjörvalla bæta.

Gunnar svaraði: „Eyðast munu fésjóðarnir um það er þessir eru bættir er hér liggja nú dauðir.“

„Ekki mun þér féfátt verða,“ sagði Kolskeggur, „en Þorgeir mun eigi fyrr af láta en hann ræður þér bana.“

Gunnar kvað vísu:

22. Ullur, mun, Ekkils vallar

andurs, nokkurir standa

jafnir unda stefni

á Rínar veg mínum

áður gnýjarðar girðis

græðendur munu hræðast

geisla, gljúfra fösla

gætir fagrasætis.

„Standa munu nokkurir hans makar á götu minni áður en eg hræðist þá,“ segir Gunnar.

Síðan ríða þeir heim og segja tíðindin. Hallgerður fagnaði þessum tíðindum og lofaði mjög verkið.

Rannveig mælti: „Vera má að gott sé verkið en verra verður mér við,“ segir hún, „en eg ætli að gott muni af leiða.“

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]