Njála, 130 - Revision history

Jón Karl Helgason at 15:15, 8 November 2016

2016-11-08T15:15:19Z

← Older revision		Revision as of 15:15, 8 November 2016
Line 6:		Line 6:
	Now it is to be told of Skarphedinn that he runs out on the cross-beam straight after Kari, but when he came to where the beam was most burnt, then it broke down under him. Skarphedinn came down on his feet, and tried again the second time, and climbs up the wall with a run, then down on him came the wall- plate, and he toppled down again inside.		Now it is to be told of Skarphedinn that he runs out on the cross-beam straight after Kari, but when he came to where the beam was most burnt, then it broke down under him. Skarphedinn came down on his feet, and tried again the second time, and climbs up the wall with a run, then down on him came the wall- plate, and he toppled down again inside.

	Then Skarphedinn said, "Now one can see what will come;" and then he went along the side wall. Gunnar Lambi's son leapt up on the wall and sees Skarphedinn, he spoke thus, "Weepest thou now, Skarphedinn?"		Then Skarphedinn said, "Now one can see what will come;"<ref> '''see what will come''': "Skarpheðinn has done everything he could to show that he is not giving up, but at this point he realizes that there is nothing more he can do except follow the course that has been marked out for him — whatever the force that has marked it (the sentence in Old Norse has no grammatical subject). As a final gesture to show that he is not submitting without a fight, he throws the tooth that knocks out Gunnarr Lambasson’s eye. He may be up against forces that are much bigger than he is, but Skarpheðinn himself is in charge of how he faces this situation." [[Bek-Pedersen, Karen. Fate Weaving]] (p. 29).</ref> and then he went along the side wall. Gunnar Lambi's son leapt up on the wall and sees Skarphedinn, he spoke thus, "Weepest thou now, Skarphedinn?"

	"Not so," says Skarphedinn; "but true it is that the smoke makes one's eyes smart,<ref>''' "Not so," says Skarphedinn; "but true it is that the smoke makes one's eyes smart,''': " Andsvar Skarphéðins beinir athyglinni frá gráti sem tilfinningaathöfn. Þungamiðja merkingarinnar færist frá tárunum sjálfum (og mögulegu tilfinningaróti sem liggur þar að baki) til smávægilegra óþæginda vegna reyksins. Sú yfirlýsing er augljóslega í hrópandi andstöðu við aðstæður hans, sem lesendur eru hins vegar fullkomlega meðvitaðir um, og dregur að engu leyti úr þeim undirliggjandi harmi sem lesandi gefur sér að Skarphéðinn upplifi þegar hann stendur frammi fyrir dauða sínum og fjölskyldu sinnar. Afneitunin gefur enn fremur til kynna að ákveðna togstreitu í textanum sem hefur með hugmyndir og gildismat á karlmennsku að gera." [[Sif Ríkharðsdóttir. Hugræn fræði, tilfinningar og miðaldir]] (s. 78).</ref> but is it as it seems to me, dost thou laugh?"		"Not so," says Skarphedinn; "but true it is that the smoke makes one's eyes smart,<ref>''' "Not so," says Skarphedinn; "but true it is that the smoke makes one's eyes smart,''': " Andsvar Skarphéðins beinir athyglinni frá gráti sem tilfinningaathöfn. Þungamiðja merkingarinnar færist frá tárunum sjálfum (og mögulegu tilfinningaróti sem liggur þar að baki) til smávægilegra óþæginda vegna reyksins. Sú yfirlýsing er augljóslega í hrópandi andstöðu við aðstæður hans, sem lesendur eru hins vegar fullkomlega meðvitaðir um, og dregur að engu leyti úr þeim undirliggjandi harmi sem lesandi gefur sér að Skarphéðinn upplifi þegar hann stendur frammi fyrir dauða sínum og fjölskyldu sinnar. Afneitunin gefur enn fremur til kynna að ákveðna togstreitu í textanum sem hefur með hugmyndir og gildismat á karlmennsku að gera." [[Sif Ríkharðsdóttir. Hugræn fræði, tilfinningar og miðaldir]] (s. 78).</ref> but is it as it seems to me, dost thou laugh?"
Line 128:		Line 128:
	Nú er sagt frá Skarphéðni að hann hleypur út á þvertréið þegar eftir Kára. En er hann kom þar er mest var brunnið þvertréið þá brast niður undir honum. Skarphéðinn kom fótum undir sig og réð þegar til í annað sinn og rennur upp vegginn. Þá reið að honum brúnásinn og hrataði hann inn aftur.		Nú er sagt frá Skarphéðni að hann hleypur út á þvertréið þegar eftir Kára. En er hann kom þar er mest var brunnið þvertréið þá brast niður undir honum. Skarphéðinn kom fótum undir sig og réð þegar til í annað sinn og rennur upp vegginn. Þá reið að honum brúnásinn og hrataði hann inn aftur.

	Skarphéðinn mælti þá: „Sé eg nú hversu vera vill.“		Skarphéðinn mælti þá: „Sé eg nú hversu vera vill.“<ref> '''hversu vera vill''': "Skarpheðinn has done everything he could to show that he is not giving up, but at this point he realizes that there is nothing more he can do except follow the course that has been marked out for him — whatever the force that has marked it (the sentence in Old Norse has no grammatical subject). As a final gesture to show that he is not submitting without a fight, he throws the tooth that knocks out Gunnarr Lambasson’s eye. He may be up against forces that are much bigger than he is, but Skarpheðinn himself is in charge of how he faces this situation." [[Bek-Pedersen, Karen. Fate Weaving]] (s. 29).</ref>

	Gekk hann þá fram með hliðvegginum.		Gekk hann þá fram með hliðvegginum.

Ermenegilda: /* Kafli 130 */

2016-07-12T18:57:18Z

Kafli 130

← Older revision		Revision as of 18:57, 12 July 2016
Line 148:		Line 148:
	Flosi spurði hann að nafni en hann nefndist Geirmundur og kvaðst vera frændi Sigfússona. „Þér hafið mikið stórvirki unnið,“ segir hann.		Flosi spurði hann að nafni en hann nefndist Geirmundur og kvaðst vera frændi Sigfússona. „Þér hafið mikið stórvirki unnið,“ segir hann.

	Flosi mælti: „Bæði munu menn þetta kalla stórvirki og illvirki. En þó má nú ekki að hafa.“		Flosi mælti: „Bæði munu menn þetta kalla stórvirki og illvirki.<ref> '''illvirki''': "In any case, Flosi is conscious of his deed with all of its impact and consequences, and he also knows the ambivalent reception of this action among the people (…). It is certainly clear for Flosi that, this way, the conflict is by no means settled and that, on the contrary, a judicial follow-up - after all, Njáll was not an outlaw - and vengeful actions are to be expected from Kári and Njál's closest relatives." [[Müller, Harald. "-und gut ist keines von beiden"]] (s. 202) </ref> En þó má nú ekki að hafa.“

	„Hversu margt hefir hér fyrirmanna látist?“ segir Geirmundur.		„Hversu margt hefir hér fyrirmanna látist?“ segir Geirmundur.

Ermenegilda: /* Chapter 130 */

2016-07-12T18:56:38Z

Chapter 130

← Older revision		Revision as of 18:56, 12 July 2016
Line 24:		Line 24:
	"Ye have done a mighty deed," he says.		"Ye have done a mighty deed," he says.

	"Men," said Flosi, "will call it both a mighty deed and an ill deed,<ref> '''ill deed''': "In any case, Flosi is conscious of his deed with all of its impact and consequences, and he also knows the ambivalent reception of this action among the people (…). It is certainly clear for Flosi that, this way, the conflict is by no means settled and that, on the contrary, a judicial follow-up - after all, Njáll was not an outlaw - and vengeful actions are to be expected from Kári and Njál's closest relatives." [[Müller, Harald. "-und gut ist keines von beiden"]] (p. 202) but that can't be helped now."		"Men," said Flosi, "will call it both a mighty deed and an ill deed,<ref> '''ill deed''': "In any case, Flosi is conscious of his deed with all of its impact and consequences, and he also knows the ambivalent reception of this action among the people (…). It is certainly clear for Flosi that, this way, the conflict is by no means settled and that, on the contrary, a judicial follow-up - after all, Njáll was not an outlaw - and vengeful actions are to be expected from Kári and Njál's closest relatives." [[Müller, Harald. "-und gut ist keines von beiden"]] (p. 202) </ref> but that can't be helped now."

	"How many men have lost their lives here?" asks Geirmund.		"How many men have lost their lives here?" asks Geirmund.
Line 245:		Line 245:

	Þeir gera nú svo.		Þeir gera nú svo.



	==Tilvísanir==		==Tilvísanir==

Ermenegilda: /* Chapter 130 */

2016-07-12T18:56:13Z

Chapter 130

← Older revision		Revision as of 18:56, 12 July 2016
Line 24:		Line 24:
	"Ye have done a mighty deed," he says.		"Ye have done a mighty deed," he says.

	"Men," said Flosi, "will call it both a mighty deed and an ill deed, but that can't be helped now."		"Men," said Flosi, "will call it both a mighty deed and an ill deed,<ref> '''ill deed''': "In any case, Flosi is conscious of his deed with all of its impact and consequences, and he also knows the ambivalent reception of this action among the people (…). It is certainly clear for Flosi that, this way, the conflict is by no means settled and that, on the contrary, a judicial follow-up - after all, Njáll was not an outlaw - and vengeful actions are to be expected from Kári and Njál's closest relatives." [[Müller, Harald. "-und gut ist keines von beiden"]] (p. 202) but that can't be helped now."

	"How many men have lost their lives here?" asks Geirmund.		"How many men have lost their lives here?" asks Geirmund.

Andri at 15:51, 24 June 2016

2016-06-24T15:51:33Z

← Older revision		Revision as of 15:51, 24 June 2016
Line 8:		Line 8:
	Then Skarphedinn said, "Now one can see what will come;" and then he went along the side wall. Gunnar Lambi's son leapt up on the wall and sees Skarphedinn, he spoke thus, "Weepest thou now, Skarphedinn?"		Then Skarphedinn said, "Now one can see what will come;" and then he went along the side wall. Gunnar Lambi's son leapt up on the wall and sees Skarphedinn, he spoke thus, "Weepest thou now, Skarphedinn?"

	"Not so," says Skarphedinn; "but true it is that the smoke makes one's eyes smart, but is it as it seems to me, dost thou laugh?"		"Not so," says Skarphedinn; "but true it is that the smoke makes one's eyes smart,<ref>''' "Not so," says Skarphedinn; "but true it is that the smoke makes one's eyes smart,''': " Andsvar Skarphéðins beinir athyglinni frá gráti sem tilfinningaathöfn. Þungamiðja merkingarinnar færist frá tárunum sjálfum (og mögulegu tilfinningaróti sem liggur þar að baki) til smávægilegra óþæginda vegna reyksins. Sú yfirlýsing er augljóslega í hrópandi andstöðu við aðstæður hans, sem lesendur eru hins vegar fullkomlega meðvitaðir um, og dregur að engu leyti úr þeim undirliggjandi harmi sem lesandi gefur sér að Skarphéðinn upplifi þegar hann stendur frammi fyrir dauða sínum og fjölskyldu sinnar. Afneitunin gefur enn fremur til kynna að ákveðna togstreitu í textanum sem hefur með hugmyndir og gildismat á karlmennsku að gera." [[Sif Ríkharðsdóttir. Hugræn fræði, tilfinningar og miðaldir]] (s. 78).</ref> but is it as it seems to me, dost thou laugh?"

	"So it is surely," says Gunnar, "and I have never laughed since thou slewest Thrain on Markfleet."		"So it is surely," says Gunnar, "and I have never laughed since thou slewest Thrain on Markfleet."

Andri at 15:50, 24 June 2016

2016-06-24T15:50:25Z

← Older revision		Revision as of 15:50, 24 June 2016
Line 134:		Line 134:
	Gunnar Lambason hljóp upp á vegginn og sér Skarphéðin. Hann mælti svo: „Hvort grætur þú nú, Skarphéðinn?“		Gunnar Lambason hljóp upp á vegginn og sér Skarphéðin. Hann mælti svo: „Hvort grætur þú nú, Skarphéðinn?“

	„Eigi er það,“ segir hann, „en hitt er satt að súrnar í augunum. En hvort er sem mér sýnist, hlærðu?“		„Eigi er það,“ segir hann, „en hitt er satt að súrnar í augunum.<ref>''' Eigi er það,“ segir hann, „en hitt er satt að súrnar í augunum.''': " Andsvar Skarphéðins beinir athyglinni frá gráti sem tilfinningaathöfn. Þungamiðja merkingarinnar færist frá tárunum sjálfum (og mögulegu tilfinningaróti sem liggur þar að baki) til smávægilegra óþæginda vegna reyksins. Sú yfirlýsing er augljóslega í hrópandi andstöðu við aðstæður hans, sem lesendur eru hins vegar fullkomlega meðvitaðir um, og dregur að engu leyti úr þeim undirliggjandi harmi sem lesandi gefur sér að Skarphéðinn upplifi þegar hann stendur frammi fyrir dauða sínum og fjölskyldu sinnar. Afneitunin gefur enn fremur til kynna að ákveðna togstreitu í textanum sem hefur með hugmyndir og gildismat á karlmennsku að gera." [[Sif Ríkharðsdóttir. Hugræn fræði, tilfinningar og miðaldir]] (s. 78).</ref> En hvort er sem mér sýnist, hlærðu?“

	„Svo er víst,“ segir Gunnar, „og hefi eg aldrei fyrr hlegið síðan þú vóst Þráin á Markarfljóti.“		„Svo er víst,“ segir Gunnar, „og hefi eg aldrei fyrr hlegið síðan þú vóst Þráin á Markarfljóti.“

Jón Karl Helgason at 11:43, 29 January 2016

2016-01-29T11:43:58Z

← Older revision		Revision as of 11:43, 29 January 2016
Line 173:		Line 173:

	Þá kvað Móðólfur Ketilsson vísu:		Þá kvað Móðólfur Ketilsson vísu:


	<br><br>		<br><br>
	38. Stafur lifir einn, þar er inni<br>		38. Stafur lifir einn, þar er inni<br>
Line 193:		Line 191:

	En aðrir sögðu hann fyrir löngu dauðan mundu vera. Þar gaus upp stundum eldurinn en stundum slokknaði niður. Þeir heyrðu þá niðri í eldinum fyrir sér að kveðin var vísa:		En aðrir sögðu hann fyrir löngu dauðan mundu vera. Þar gaus upp stundum eldurinn en stundum slokknaði niður. Þeir heyrðu þá niðri í eldinum fyrir sér að kveðin var vísa:

	<br><br>		<br><br>
	39. Mundit mellu kindar <br>		39. Mundit mellu kindar <br>

Jón Karl Helgason at 11:42, 29 January 2016

2016-01-29T11:42:09Z

← Older revision		Revision as of 11:42, 29 January 2016
Line 12:		Line 12:
	"So it is surely," says Gunnar, "and I have never laughed since thou slewest Thrain on Markfleet."		"So it is surely," says Gunnar, "and I have never laughed since thou slewest Thrain on Markfleet."

	Then Skarphedinn said, "Here now is a keepsake for thee;" and with that he took out of his purse the jaw-tooth which he had hewn out of Thrain, and threw it at Gunnar, and struck him in the eye, so that it started out and lay on his cheek.		Then Skarphedinn said, "Here now is a keepsake for thee;" and with that he took out of his purse the jaw-tooth<ref>'''took out of his purse the jaw-tooth''': "Frásögnin um jaxlinn Þráins í k. 130, sem sumum kann að hafa þótt gaman að, er hlægilegt skrök; Skarphjeðinn á að hafa geymt hann í pússi sínum og meitt mann með því að kasta honum í augað á honum, „svá at þegar lá úti á kinninni“ (!!). Alt þetta er úngt innskot, það sjest m.a. af því, að þar sem sagt er frá drápi Þráins (úr honum átti jaxlinn að vera), er jaxlsins alls ekki getið; aðeins í einu hdr. er það nefnt, en setningin er þar auðsjáanlega innskot." [[Finnur Jónsson. Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega]] (p. 23).</ref> which he had hewn out of Thrain, and threw it at Gunnar, and struck him in the eye, so that it started out and lay on his cheek.

	Then Gunnar fell down from the roof.		Then Gunnar fell down from the roof.
Line 140:		Line 140:
	Skarphéðinn mælti: „Þá er þér hér nú minjagripurinn.“		Skarphéðinn mælti: „Þá er þér hér nú minjagripurinn.“

	Tók hann þá jaxl úr pússi sínum er hann hafði höggvið úr Þráni og kastaði til Gunnars og kom í augað svo þegar lá úti á kinninni. Féll Gunnar þá ofan af þekjunni.		Tók hann þá jaxl úr pússi sínum<ref>'''jaxl úr pússi sínum''': "Frásögnin um jaxlinn Þráins í k. 130, sem sumum kann að hafa þótt gaman að, er hlægilegt skrök; Skarphjeðinn á að hafa geymt hann í pússi sínum og meitt mann með því að kasta honum í augað á honum, „svá at þegar lá úti á kinninni“ (!!). Alt þetta er úngt innskot, það sjest m.a. af því, að þar sem sagt er frá drápi Þráins (úr honum átti jaxlinn að vera), er jaxlsins alls ekki getið; aðeins í einu hdr. er það nefnt, en setningin er þar auðsjáanlega innskot." [[Finnur Jónsson. Um íslenska sagnaritun og um Njálu sjerstaklega]] (s. 23).</ref> er hann hafði höggvið úr Þráni og kastaði til Gunnars og kom í augað svo þegar lá úti á kinninni. Féll Gunnar þá ofan af þekjunni.

	Skarphéðinn gekk þá til Gríms bróður síns. Héldust þeir þá í hendur og tróðu eldinn. En er þeir komu í miðjan skálann þá féll Grímur dauður niður. Skarphéðinn gekk þá til enda hússins. Þá varð brestur mikill. Brast þá ofan þekjan. Varð Skarphéðinn þá þar í millum og gaflhlaðsins. Mátti hann þá þaðan hvergi hrærast.		Skarphéðinn gekk þá til Gríms bróður síns. Héldust þeir þá í hendur og tróðu eldinn. En er þeir komu í miðjan skálann þá féll Grímur dauður niður. Skarphéðinn gekk þá til enda hússins. Þá varð brestur mikill. Brast þá ofan þekjan. Varð Skarphéðinn þá þar í millum og gaflhlaðsins. Mátti hann þá þaðan hvergi hrærast.

Jón Karl Helgason at 11:35, 29 January 2016

2016-01-29T11:35:35Z

← Older revision		Revision as of 11:35, 29 January 2016
Line 175:		Line 175:


			<br><br>
	38. Stafur lifir einn, þar er inni		38. Stafur lifir einn, þar er inni<br>
			unnfoss viðir brunnu, <br>
	unnfoss viðir brunnu,		synir ollu því snjallir <br>
			Sigfúss, Níals húsa. <br>
	synir ollu því snjallir		Nú er, Gollnis son, goldinn, <br>
			gekk eldur of sjöt rekka, <br>
	Sigfúss, Níals húsa.		ljós brann hyr í húsum, <br>
			Höskulds bani hins röskva.<br>
	Nú er, Gollnis son, goldinn,		<br>

	gekk eldur of sjöt rekka,

	ljós brann hyr í húsum,

	Höskulds bani hins röskva.



	„Öðru nokkuru munum vér hælast mega en því er Njáll hefir inni brunnið því að það er engi frami,“ sagði Flosi.		„Öðru nokkuru munum vér hælast mega en því er Njáll hefir inni brunnið því að það er engi frami,“ sagði Flosi.
Line 202:		Line 194:
	En aðrir sögðu hann fyrir löngu dauðan mundu vera. Þar gaus upp stundum eldurinn en stundum slokknaði niður. Þeir heyrðu þá niðri í eldinum fyrir sér að kveðin var vísa:		En aðrir sögðu hann fyrir löngu dauðan mundu vera. Þar gaus upp stundum eldurinn en stundum slokknaði niður. Þeir heyrðu þá niðri í eldinum fyrir sér að kveðin var vísa:

			<br><br>
			39. Mundit mellu kindar <br>
	39. Mundit mellu kindar		miðjungs brúar Iðja <br>
			Gunnur um geira sennu <br>
	miðjungs brúar Iðja		galdurs bráregni halda, <br>
			er hræstykkis hlakka <br>
	Gunnur um geira sennu		hrausts síns vinir mínu <br>
			tryggvi eg óð og eggjar <br>
	galdurs bráregni halda,		undgengin spor dundu.<br>
			<br>
	er hræstykkis hlakka

	hrausts síns vinir mínu

	tryggvi eg óð og eggjar

	undgengin spor dundu.



	Grani Gunnarsson mælti: „Hvort mun Skarphéðinn hafa kveðið vísu þessa lífs eða dauður?“		Grani Gunnarsson mælti: „Hvort mun Skarphéðinn hafa kveðið vísu þessa lífs eða dauður?“

Jón Karl Helgason at 11:34, 29 January 2016

2016-01-29T11:34:01Z

← Older revision		Revision as of 11:34, 29 January 2016
Line 49:		Line 49:

	Then Modolf Kettle's son, sang a song:		Then Modolf Kettle's son, sang a song:
	<br>		<br><br>
	"But one prop of Njal's house liveth,<br>		"But one prop of Njal's house liveth,<br>
	All the rest inside are burnt,<br>		All the rest inside are burnt,<br>
Line 64:		Line 64:

	The fire sometimes blazed up fitfully and sometimes burned low, and then they heard down in the fire beneath them that this song was sung:		The fire sometimes blazed up fitfully and sometimes burned low, and then they heard down in the fire beneath them that this song was sung:
	<br>		<br><br>
	"Deep, I ween, ye Ogre offspring<br>		"Deep, I ween, ye Ogre offspring<br>
	Devilish brood of giant birth,<br>		Devilish brood of giant birth,<br>