Njála, 132 - Revision history

Ermenegilda: /* Chapter 132 */

2017-05-09T08:35:41Z

Chapter 132

← Older revision		Revision as of 08:35, 9 May 2017
Line 84:		Line 84:
	Burned last autumn guileless Njal,		Burned last autumn guileless Njal,
	Burned him house and home together,		Burned him house and home together,
	Mindful am I of my hurt."<ref>'''Bender of the bow of battle''': "Skáldið sem orti vísuna í orðastað Kára mun hafa þekkt ljóðlínur annars manns, sem varð að þola enn þyngri harma. Eftir Flugumýrarbrennu (22.október 1253), kveðjur einn Gizur Þorvaldsson vísu, þar sem hann tímir harmsakir sínar." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (p. 48).</ref>		Mindful am I <ref>'''Mindful am I''': "Kári’s actions are driven by his memory, by remembering the past. To the very end of the saga, the tragedy of Bergþórshváll is evoked in his stanzas; his poetic utterances keep alive the memory of the dead, while actual deeds fulfil his obligation of vengeance." [[Guðrún Nordal. Attraction of opposites: skaldic verse in Njáls saga]] (p. 231). </ref> of my hurt."<ref>'''Bender of the bow of battle''': "Skáldið sem orti vísuna í orðastað Kára mun hafa þekkt ljóðlínur annars manns, sem varð að þola enn þyngri harma. Eftir Flugumýrarbrennu (22.október 1253), kveðjur einn Gizur Þorvaldsson vísu, þar sem hann tímir harmsakir sínar." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (p. 48).</ref>

	Kari spoke of no men so often as of Njal and Skarphedinn, and Bergthora and Helgi. He never abused his foes, and never threatened them.		Kari spoke of no men so often as of Njal and Skarphedinn, and Bergthora and Helgi. He never abused his foes, and never threatened them.

Ermenegilda: /* Kafli 132 */

2017-05-09T08:34:49Z

Kafli 132

← Older revision		Revision as of 08:34, 9 May 2017
Line 176:		Line 176:
	eg er að mínu meini		eg er að mínu meini

	minnigur, Níal inni.<ref>'''Kemrat, Ullur, um allar''': "Skáldið sem orti vísuna í orðastað Kára mun hafa þekkt ljóðlínur annars manns, sem varð að þola enn þyngri harma. Eftir Flugumýrarbrennu (22.október 1253), kveðjur einn Gizur Þorvaldsson vísu, þar sem hann tímir harmsakir sínar." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (s. 48).</ref>		minnigur,<ref>'''minnigur''': "Kári’s actions are driven by his memory, by remembering the past. To the very end of the saga, the tragedy of Bergþórshváll is evoked in his stanzas; his poetic utterances keep alive the memory of the dead, while actual deeds fulfil his obligation of vengeance." [[Guðrún Nordal. Attraction of opposites: skaldic verse in Njáls saga]] (s. 231). </ref> Níal inni.<ref>'''Kemrat, Ullur, um allar''': "Skáldið sem orti vísuna í orðastað Kára mun hafa þekkt ljóðlínur annars manns, sem varð að þola enn þyngri harma. Eftir Flugumýrarbrennu (22.október 1253), kveðjur einn Gizur Þorvaldsson vísu, þar sem hann tímir harmsakir sínar." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (s. 48).</ref>

Ermenegilda: /* Kafli 132 */

2017-05-09T07:43:48Z

Kafli 132

← Older revision		Revision as of 07:43, 9 May 2017
Line 106:		Line 106:
	Þeir svöruðu: „Þinna atkvæða viljum vér bíða.“		Þeir svöruðu: „Þinna atkvæða viljum vér bíða.“

	Hjalti mælti: „Ekki mun mér um þetta einarðarfátt verða. Líkami Bergþóru þykir mér að líkindum og þó vel. En líkami Njáls og ásjóna sýnist mér svo bjartur að eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan.“<ref>'''eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan''': "The narrative is ordered and well balanced despite the horror of the killing. The narrator only describes those characters that are of relevance to the saga … . The author of the saga stands at a distance from which he can judge the action. The bodies of Njáll and Bergþóra are found the following day … . With this episode in mind, we shall look at the story of the year 1253 (Chs. 172-74) … when the remains of the bodies of his wife Gróa and their son Ísleifr are carried out of the burning farm, Gizurr is clearly shaken … . The horror of the episode is thus enhanced by minute details; yet at the same time the abundance of information about the people involved and their deaths makes the burning appear to the reader as a confused and chaotic scene. We remain outsiders as the tragedy unfolds in front of us." [[Guðrún Nordal. Sturlunga saga and the context of saga-writing]] (s. ~~...~~) </ref>		Hjalti mælti: „Ekki mun mér um þetta einarðarfátt verða. Líkami Bergþóru þykir mér að líkindum og þó vel. En líkami Njáls og ásjóna sýnist mér svo bjartur að eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan.“<ref>'''eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan''': "The narrative is ordered and well balanced despite the horror of the killing. The narrator only describes those characters that are of relevance to the saga … . The author of the saga stands at a distance from which he can judge the action. The bodies of Njáll and Bergþóra are found the following day … . With this episode in mind, we shall look at the story of the year 1253 (Chs. 172-74) … when the remains of the bodies of his wife Gróa and their son Ísleifr are carried out of the burning farm, Gizurr is clearly shaken … . The horror of the episode is thus enhanced by minute details; yet at the same time the abundance of information about the people involved and their deaths makes the burning appear to the reader as a confused and chaotic scene. We remain outsiders as the tragedy unfolds in front of us." [[Guðrún Nordal. Sturlunga saga and the context of saga-writing]] (s. 8-9) </ref>

	Allir sögðu að sýndist. Þá leituðu þeir Skarphéðins. Þar vísuðu þeir heimamenn til sem þeir Flosi heyrðu að vísan var kveðin og var þar þekjan fallin að gaflinum og þar mælti Hjalti að til skyldi leita. Síðan gera þeir svo og fundu líkama Skarphéðins þar og hafði hann staðið upp við gaflhlaðið og voru brunnir fætur af honum mjög svo neðan til knjá en allt annað óbrunnið á honum. Hann hafði bitið á kampinum. Augu hans voru opin og óþrútin. Hann hafði rekið öxina í gaflhlaðið svo fast að gengið hafði upp á miðjan fetann og var hún ekki af því dignuð. Síðan var út borin öxin.		Allir sögðu að sýndist. Þá leituðu þeir Skarphéðins. Þar vísuðu þeir heimamenn til sem þeir Flosi heyrðu að vísan var kveðin og var þar þekjan fallin að gaflinum og þar mælti Hjalti að til skyldi leita. Síðan gera þeir svo og fundu líkama Skarphéðins þar og hafði hann staðið upp við gaflhlaðið og voru brunnir fætur af honum mjög svo neðan til knjá en allt annað óbrunnið á honum. Hann hafði bitið á kampinum. Augu hans voru opin og óþrútin. Hann hafði rekið öxina í gaflhlaðið svo fast að gengið hafði upp á miðjan fetann og var hún ekki af því dignuð. Síðan var út borin öxin.

Ermenegilda: /* Chapter 132 */

2017-05-09T07:43:29Z

Chapter 132

← Older revision		Revision as of 07:43, 9 May 2017
Line 23:		Line 23:
	They answered, "We will wait for thy utterance."		They answered, "We will wait for thy utterance."

	Then Hjallti said, "I shall speak what I say with all freedom of speech. The body of Bergthora looks as it was likely she would look, and still fair; but Njal's body and visage seem to me so bright that I have never seen any dead man's body so bright as this."<ref>'''I have never seen any dead man's body so bright as this''': "The narrative is ordered and well balanced despite the horror of the killing. The narrator only describes those characters that are of relevance to the saga … . The author of the saga stands at a distance from which he can judge the action. The bodies of Njáll and Bergþóra are found the following day … . With this episode in mind, we shall look at the story of the year 1253 (Chs. 172-74) … when the remains of the bodies of his wife Gróa and their son Ísleifr are carried out of the burning farm, Gizurr is clearly shaken … . The horror of the episode is thus enhanced by minute details; yet at the same time the abundance of information about the people involved and their deaths makes the burning appear to the reader as a confused and chaotic scene. We remain outsiders as the tragedy unfolds in front of us." [[Guðrún Nordal. Sturlunga saga and the context of saga-writing]] (p. ~~...~~) </ref>		Then Hjallti said, "I shall speak what I say with all freedom of speech. The body of Bergthora looks as it was likely she would look, and still fair; but Njal's body and visage seem to me so bright that I have never seen any dead man's body so bright as this."<ref>'''I have never seen any dead man's body so bright as this''': "The narrative is ordered and well balanced despite the horror of the killing. The narrator only describes those characters that are of relevance to the saga … . The author of the saga stands at a distance from which he can judge the action. The bodies of Njáll and Bergþóra are found the following day … . With this episode in mind, we shall look at the story of the year 1253 (Chs. 172-74) … when the remains of the bodies of his wife Gróa and their son Ísleifr are carried out of the burning farm, Gizurr is clearly shaken … . The horror of the episode is thus enhanced by minute details; yet at the same time the abundance of information about the people involved and their deaths makes the burning appear to the reader as a confused and chaotic scene. We remain outsiders as the tragedy unfolds in front of us." [[Guðrún Nordal. Sturlunga saga and the context of saga-writing]] (p. 8-9) </ref>

	They all said they thought so too.		They all said they thought so too.

Ermenegilda: /* Kafli 132 */

2017-05-09T07:40:22Z

Kafli 132

← Older revision		Revision as of 07:40, 9 May 2017
Line 106:		Line 106:
	Þeir svöruðu: „Þinna atkvæða viljum vér bíða.“		Þeir svöruðu: „Þinna atkvæða viljum vér bíða.“

	Hjalti mælti: „Ekki mun mér um þetta einarðarfátt verða. Líkami Bergþóru þykir mér að líkindum og þó vel. En líkami Njáls og ásjóna sýnist mér svo bjartur að eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan.“<ref>'''eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan''': "The narrative is ordered and well balanced despite the horror of the killing. The narrator only describes those characters that are of relevance to the saga … . The author of the saga stands at a distance from which he can judge the action. The bodies of Njáll and Bergþóra are found the following day … . With this episode in mind, we shall look at the story of the year 1253 (Chs. 172-74) … when the remains of the bodies of his wife Gróa and their son Ísleifr are carried out of the burning farm, Gizurr is clearly shaken … . The horror of the episode is thus enhanced by minute details; yet at the same time the abundance of information about the people involved and their deaths makes the burning appear to the reader as a confused and chaotic scene. We remain outsiders as the tragedy unfolds in front of us." [[Guðrún Nordal. Sturlunga saga and the context of saga-writing]] (p. ...) </ref>		Hjalti mælti: „Ekki mun mér um þetta einarðarfátt verða. Líkami Bergþóru þykir mér að líkindum og þó vel. En líkami Njáls og ásjóna sýnist mér svo bjartur að eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan.“<ref>'''eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan''': "The narrative is ordered and well balanced despite the horror of the killing. The narrator only describes those characters that are of relevance to the saga … . The author of the saga stands at a distance from which he can judge the action. The bodies of Njáll and Bergþóra are found the following day … . With this episode in mind, we shall look at the story of the year 1253 (Chs. 172-74) … when the remains of the bodies of his wife Gróa and their son Ísleifr are carried out of the burning farm, Gizurr is clearly shaken … . The horror of the episode is thus enhanced by minute details; yet at the same time the abundance of information about the people involved and their deaths makes the burning appear to the reader as a confused and chaotic scene. We remain outsiders as the tragedy unfolds in front of us." [[Guðrún Nordal. Sturlunga saga and the context of saga-writing]] (s. ...) </ref>

	Allir sögðu að sýndist. Þá leituðu þeir Skarphéðins. Þar vísuðu þeir heimamenn til sem þeir Flosi heyrðu að vísan var kveðin og var þar þekjan fallin að gaflinum og þar mælti Hjalti að til skyldi leita. Síðan gera þeir svo og fundu líkama Skarphéðins þar og hafði hann staðið upp við gaflhlaðið og voru brunnir fætur af honum mjög svo neðan til knjá en allt annað óbrunnið á honum. Hann hafði bitið á kampinum. Augu hans voru opin og óþrútin. Hann hafði rekið öxina í gaflhlaðið svo fast að gengið hafði upp á miðjan fetann og var hún ekki af því dignuð. Síðan var út borin öxin.		Allir sögðu að sýndist. Þá leituðu þeir Skarphéðins. Þar vísuðu þeir heimamenn til sem þeir Flosi heyrðu að vísan var kveðin og var þar þekjan fallin að gaflinum og þar mælti Hjalti að til skyldi leita. Síðan gera þeir svo og fundu líkama Skarphéðins þar og hafði hann staðið upp við gaflhlaðið og voru brunnir fætur af honum mjög svo neðan til knjá en allt annað óbrunnið á honum. Hann hafði bitið á kampinum. Augu hans voru opin og óþrútin. Hann hafði rekið öxina í gaflhlaðið svo fast að gengið hafði upp á miðjan fetann og var hún ekki af því dignuð. Síðan var út borin öxin.

Ermenegilda: /* Chapter 132 */

2017-05-09T07:40:10Z

Chapter 132

← Older revision		Revision as of 07:40, 9 May 2017
Line 23:		Line 23:
	They answered, "We will wait for thy utterance."		They answered, "We will wait for thy utterance."

	Then Hjallti said, "I shall speak what I say with all freedom of speech. The body of Bergthora looks as it was likely she would look, and still fair; but Njal's body and visage seem to me so bright that I have never seen any dead man's body so bright as this."		Then Hjallti said, "I shall speak what I say with all freedom of speech. The body of Bergthora looks as it was likely she would look, and still fair; but Njal's body and visage seem to me so bright that I have never seen any dead man's body so bright as this."<ref>'''I have never seen any dead man's body so bright as this''': "The narrative is ordered and well balanced despite the horror of the killing. The narrator only describes those characters that are of relevance to the saga … . The author of the saga stands at a distance from which he can judge the action. The bodies of Njáll and Bergþóra are found the following day … . With this episode in mind, we shall look at the story of the year 1253 (Chs. 172-74) … when the remains of the bodies of his wife Gróa and their son Ísleifr are carried out of the burning farm, Gizurr is clearly shaken … . The horror of the episode is thus enhanced by minute details; yet at the same time the abundance of information about the people involved and their deaths makes the burning appear to the reader as a confused and chaotic scene. We remain outsiders as the tragedy unfolds in front of us." [[Guðrún Nordal. Sturlunga saga and the context of saga-writing]] (p. ...) </ref>

	They all said they thought so too.		They all said they thought so too.

Ermenegilda: /* Kafli 132 */

2017-05-09T07:39:33Z

Kafli 132

← Older revision		Revision as of 07:39, 9 May 2017
Line 106:		Line 106:
	Þeir svöruðu: „Þinna atkvæða viljum vér bíða.“		Þeir svöruðu: „Þinna atkvæða viljum vér bíða.“

	Hjalti mælti: „Ekki mun mér um þetta einarðarfátt verða. Líkami Bergþóru þykir mér að líkindum og þó vel. En líkami Njáls og ásjóna sýnist mér svo bjartur að eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan.“		Hjalti mælti: „Ekki mun mér um þetta einarðarfátt verða. Líkami Bergþóru þykir mér að líkindum og þó vel. En líkami Njáls og ásjóna sýnist mér svo bjartur að eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan.“<ref>'''eg hefi engis dauðs manns líkama séð jafnbjartan''': "The narrative is ordered and well balanced despite the horror of the killing. The narrator only describes those characters that are of relevance to the saga … . The author of the saga stands at a distance from which he can judge the action. The bodies of Njáll and Bergþóra are found the following day … . With this episode in mind, we shall look at the story of the year 1253 (Chs. 172-74) … when the remains of the bodies of his wife Gróa and their son Ísleifr are carried out of the burning farm, Gizurr is clearly shaken … . The horror of the episode is thus enhanced by minute details; yet at the same time the abundance of information about the people involved and their deaths makes the burning appear to the reader as a confused and chaotic scene. We remain outsiders as the tragedy unfolds in front of us." [[Guðrún Nordal. Sturlunga saga and the context of saga-writing]] (p. ...) </ref>

	Allir sögðu að sýndist. Þá leituðu þeir Skarphéðins. Þar vísuðu þeir heimamenn til sem þeir Flosi heyrðu að vísan var kveðin og var þar þekjan fallin að gaflinum og þar mælti Hjalti að til skyldi leita. Síðan gera þeir svo og fundu líkama Skarphéðins þar og hafði hann staðið upp við gaflhlaðið og voru brunnir fætur af honum mjög svo neðan til knjá en allt annað óbrunnið á honum. Hann hafði bitið á kampinum. Augu hans voru opin og óþrútin. Hann hafði rekið öxina í gaflhlaðið svo fast að gengið hafði upp á miðjan fetann og var hún ekki af því dignuð. Síðan var út borin öxin.		Allir sögðu að sýndist. Þá leituðu þeir Skarphéðins. Þar vísuðu þeir heimamenn til sem þeir Flosi heyrðu að vísan var kveðin og var þar þekjan fallin að gaflinum og þar mælti Hjalti að til skyldi leita. Síðan gera þeir svo og fundu líkama Skarphéðins þar og hafði hann staðið upp við gaflhlaðið og voru brunnir fætur af honum mjög svo neðan til knjá en allt annað óbrunnið á honum. Hann hafði bitið á kampinum. Augu hans voru opin og óþrútin. Hann hafði rekið öxina í gaflhlaðið svo fast að gengið hafði upp á miðjan fetann og var hún ekki af því dignuð. Síðan var út borin öxin.

Ermenegilda: /* Kafli 132 */

2016-08-24T15:00:26Z

Kafli 132

← Older revision		Revision as of 15:00, 24 August 2016
Line 118:		Line 118:
	„Þorgeir skorargeir,“ segir Kári, „sá er eg ætla nú mestan muni í þeirri ætt vera.“		„Þorgeir skorargeir,“ segir Kári, „sá er eg ætla nú mestan muni í þeirri ætt vera.“

	Þá var Skarphéðinn flettur af klæðunum því að þau voru ekki brunnin. Hann hafði lagið hendur sínar í kross og á ofan hina hægri. Díla fundu þeir á honum í millum herðanna en annan á bringunni og var hvortveggi brenndur í kross og ætluðu menn að hann mundi sig sjálfur brennt hafa.<ref> '''hann mundi sig sjálfur brennt hafa''': "Here the style is that of the traditional Icelandic saga: perfectly dry, empirical and ‘objective.’ The narrator shows us a scene but does not comment on it. Yet the scene has no precedent in the native tradition, and its psychology is ‘clerical’ rather than typical of sagas…" [[Lönnroth, Lars. Njáls saga: A critical introduction]] (p. 112). </ref> Allir menn mæltu það að betra þætti hjá Skarphéðni dauðum en þeir ætluðu því að engi maður hræddist hann.		Þá var Skarphéðinn flettur af klæðunum því að þau voru ekki brunnin. Hann hafði lagið hendur sínar í kross og á ofan hina hægri. Díla fundu þeir á honum í millum herðanna en annan á bringunni og var hvortveggi brenndur í kross og ætluðu menn að hann mundi sig sjálfur brennt hafa. Allir menn mæltu það að betra þætti hjá Skarphéðni dauðum en þeir ætluðu því að engi maður hræddist hann.

	Þeir leituðu beina Gríms og fundu bein hans í miðjum skálanum. Þeir fundu þar gegnt honum undir hliðvegginum Þórð leysingja en í vefjarstofunni fundu þeir Sæunni kerlingu og þrjá menn aðra. Alls fundu þeir þar bein af níu mönnum. Fluttu þeir nú líkin til kirkju.		Þeir leituðu beina Gríms og fundu bein hans í miðjum skálanum. Þeir fundu þar gegnt honum undir hliðvegginum Þórð leysingja en í vefjarstofunni fundu þeir Sæunni kerlingu og þrjá menn aðra. Alls fundu þeir þar bein af níu mönnum. Fluttu þeir nú líkin til kirkju.
Line 124:		Line 124:
	Þá reið Hjalti heim og Kári með honum.		Þá reið Hjalti heim og Kári með honum.

	Blástur kom í fótinn Ingjaldi. Fór hann þá til Hjalta og græddi hann Ingjald og var hann þó jafnan haltur síðan.		Blástur kom í fótinn Ingjaldi. Fór hann þá til Hjalta og græddi hann Ingjald og var hann þó jafnan haltur síðan. <ref> '''var hann þó jafnan haltur síðan''': "Here the style is that of the traditional Icelandic saga: perfectly dry, empirical and ‘objective.’ The narrator shows us a scene but does not comment on it. Yet the scene has no precedent in the native tradition, and its psychology is ‘clerical’ rather than typical of sagas…" [[Lönnroth, Lars. Njáls saga: A critical introduction]] (p. 112). </ref>

	Kári reið í Tungu til Ásgríms Elliða-Grímssonar. Þá var Þórhalla heim komin og hafði hún þá sagt áður tíðindin. Ásgrímur tók við Kára báðum höndum að hann skyldi vera þar öll þau misseri. Kári kvað svo vera skyldu. Ásgrímur bauð því öllu liði til sín er að Bergþórshvoli hafði verið.		Kári reið í Tungu til Ásgríms Elliða-Grímssonar. Þá var Þórhalla heim komin og hafði hún þá sagt áður tíðindin. Ásgrímur tók við Kára báðum höndum að hann skyldi vera þar öll þau misseri. Kári kvað svo vera skyldu. Ásgrímur bauð því öllu liði til sín er að Bergþórshvoli hafði verið.

Ermenegilda: /* Chapter 132 */

2016-08-24T14:59:11Z

Chapter 132

← Older revision		Revision as of 14:59, 24 August 2016
Line 37:		Line 37:
	"Thorgeir Craggeir," says Kari, "he whom I now think to be the greatest man in all their family."		"Thorgeir Craggeir," says Kari, "he whom I now think to be the greatest man in all their family."

	Then Skarphedinn was stripped of his clothes, for they were unburnt, he had laid his hands in a cross, and the right hand uppermost. They found marks on him; one between his shoulders and the other on his chest, and both were branded in the shape of a cross, and men thought that he must have burnt them in himself.		Then Skarphedinn was stripped of his clothes, for they were unburnt, he had laid his hands in a cross, and the right hand uppermost. They found marks on him; one between his shoulders and the other on his chest, and both were branded in the shape of a cross, and men thought that he must have burnt them in himself.

	All men said that they thought that it was better to be near Skarphedinn dead than they weened, for no man was afraid of him.		All men said that they thought that it was better to be near Skarphedinn dead than they weened, for no man was afraid of him.

	They sought for the bones of Grim, and found them in the midst of the hall. They found, too, there, right over against him under the side wall, Thord Freedmanson; but in the weaving-room they found Saevuna the carline, and three men more. In all they found there the bones of nine souls. Now they carried the bodies to the church, and then Hjallti rode home and Kari with him. A swelling came on Ingialld's leg, and then he fared to Hjallti, and was healed there, but still he limped ever afterwards.		They sought for the bones of Grim, and found them in the midst of the hall. They found, too, there, right over against him under the side wall, Thord Freedmanson; but in the weaving-room they found Saevuna the carline, and three men more. In all they found there the bones of nine souls. Now they carried the bodies to the church, and then Hjallti rode home and Kari with him. A swelling came on Ingialld's leg, and then he fared to Hjallti, and was healed there, but still he limped ever afterwards. <ref> '''he limped ever afterwards''': "Here the style is that of the traditional Icelandic saga: perfectly dry, empirical and ‘objective.’ The narrator shows us a scene but does not comment on it. Yet the scene has no precedent in the native tradition, and its psychology is ‘clerical’ rather than typical of sagas…" [[Lönnroth, Lars. Njáls saga: A critical introduction]] (p. 112). </ref>

	Kari rode to Tongue to Asgrim Ellidagrim's son. By that time Thorhalla was come home, and she had already told the tidings. Asgrim took Kari by both hands, and bade him be there all that year. Kari said so it should be.		Kari rode to Tongue to Asgrim Ellidagrim's son. By that time Thorhalla was come home, and she had already told the tidings. Asgrim took Kari by both hands, and bade him be there all that year. Kari said so it should be.

Ermenegilda: /* Kafli 132 */

2016-08-24T14:57:25Z

Kafli 132

← Older revision		Revision as of 14:57, 24 August 2016
Line 118:		Line 118:
	„Þorgeir skorargeir,“ segir Kári, „sá er eg ætla nú mestan muni í þeirri ætt vera.“		„Þorgeir skorargeir,“ segir Kári, „sá er eg ætla nú mestan muni í þeirri ætt vera.“

	Þá var Skarphéðinn flettur af klæðunum því að þau voru ekki brunnin. Hann hafði lagið hendur sínar í kross og á ofan hina hægri. Díla fundu þeir á honum í millum herðanna en annan á bringunni og var hvortveggi brenndur í kross og ætluðu menn að hann mundi sig sjálfur brennt hafa.<ref> '''hann mundi sig sjálfur brennt hafa''': "Here the style is that of the traditional Icelandic saga: perfectly dry, empirical and ‘objective.’ The narrator shows us a scene but does not comment on it. Yet the scene has no precedent in the native tradition, and its psychology is ‘clerical’ rather than typical of sagas…" [[Lönnroth, Lars. Njáls saga: A critical introduction]] (p. 112). </ref>		Þá var Skarphéðinn flettur af klæðunum því að þau voru ekki brunnin. Hann hafði lagið hendur sínar í kross og á ofan hina hægri. Díla fundu þeir á honum í millum herðanna en annan á bringunni og var hvortveggi brenndur í kross og ætluðu menn að hann mundi sig sjálfur brennt hafa.<ref> '''hann mundi sig sjálfur brennt hafa''': "Here the style is that of the traditional Icelandic saga: perfectly dry, empirical and ‘objective.’ The narrator shows us a scene but does not comment on it. Yet the scene has no precedent in the native tradition, and its psychology is ‘clerical’ rather than typical of sagas…" [[Lönnroth, Lars. Njáls saga: A critical introduction]] (p. 112). </ref> Allir menn mæltu það að betra þætti hjá Skarphéðni dauðum en þeir ætluðu því að engi maður hræddist hann.
	Allir menn mæltu það að betra þætti hjá Skarphéðni dauðum en þeir ætluðu því að engi maður hræddist hann.

	Þeir leituðu beina Gríms og fundu bein hans í miðjum skálanum. Þeir fundu þar gegnt honum undir hliðvegginum Þórð leysingja en í vefjarstofunni fundu þeir Sæunni kerlingu og þrjá menn aðra. Alls fundu þeir þar bein af níu mönnum. Fluttu þeir nú líkin til kirkju.		Þeir leituðu beina Gríms og fundu bein hans í miðjum skálanum. Þeir fundu þar gegnt honum undir hliðvegginum Þórð leysingja en í vefjarstofunni fundu þeir Sæunni kerlingu og þrjá menn aðra. Alls fundu þeir þar bein af níu mönnum. Fluttu þeir nú líkin til kirkju.