Njála, 155 - Revision history

Andri at 21:03, 16 April 2018

2018-04-16T21:03:52Z

← Older revision		Revision as of 21:03, 16 April 2018
Line 64:		Line 64:
	She said there were two vikings lying off the west of Man; and that they had thirty ships, and, she went on, "They are men of such hardihood that nothing can withstand them. The one's name is Ospak, and the other's Brodir. Thou shalt fare to find them, and spare nothing to get them into thy quarrel, whatever price they ask."		She said there were two vikings lying off the west of Man; and that they had thirty ships, and, she went on, "They are men of such hardihood that nothing can withstand them. The one's name is Ospak, and the other's Brodir. Thou shalt fare to find them, and spare nothing to get them into thy quarrel, whatever price they ask."

	Now King Sigtrygg fares and seeks the vikings, and found them lying outside off Man; King Sigtrygg brings forward his errand at once, but Brodir shrank from helping him until he, King Sigtrygg, promised him the kingdom and his mother, and they were to keep this such a secret that Earl Sigurd should know nothing about it; Brodir too was to come to Dublin on Palm Sunday.		Now King Sigtrygg fares and seeks the vikings, and found them lying outside off Man; King Sigtrygg brings forward his errand at once, but Brodir shrank from helping him until he, King Sigtrygg, promised him the kingdom and his mother,<ref>''' promised him the kingdom and his mother ''': "Earl Sigurd made it a condition that he should, if they were successful in their war against Brian, receive in marriage King Sigtrygg's redoubtable mother, and become King of Ireland in Brians place. It does not carry conviction because Sigtrygg, from what we know of him, had no power to accept the second of these conditions. That Sigurd should wish to marry the elderly and apparently ill-natured Kormlada can be accepted because the alliance might do something to substantiate, and as it were naturalise, his claim to a throne won by conquest; but Sigtrygg, of his own authority, was clearly unable to offer him the high kingship of Ireland." [[Linklater, Eric. The Battle of Clontarf]] (s. 5-6) </ref> and they were to keep this such a secret that Earl Sigurd should know nothing about it; Brodir too was to come to Dublin on Palm Sunday.

	So King Sigtrygg fared home to his mother, and told her how things stood.		So King Sigtrygg fared home to his mother, and told her how things stood.

Andri at 21:03, 16 April 2018

2018-04-16T21:03:00Z

← Older revision		Revision as of 21:03, 16 April 2018
Line 141:		Line 141:
	Hún sagði að víkingar tveir lágu úti fyrir vestan Mön og höfðu þrjá tigu skipa „og svo harðfengir að ekki stendur við. Heitir annar Óspakur en annar Bróðir. Þú skalt fara til móts við þá og láta ekki að skorta að koma þeim í með þér hvað sem þeir mæla til.“		Hún sagði að víkingar tveir lágu úti fyrir vestan Mön og höfðu þrjá tigu skipa „og svo harðfengir að ekki stendur við. Heitir annar Óspakur en annar Bróðir. Þú skalt fara til móts við þá og láta ekki að skorta að koma þeim í með þér hvað sem þeir mæla til.“

	Sigtryggur konungur fer nú og leitar víkinganna og fann þá fyrir utan Mön. Ber Sigtryggur konungur þegar upp erindi sitt en Bróðir skarst undan allt til þess er Sigtryggur konungur hét honum konungdómi og móður sinni.<ref>''' hét honum móður sinni og konungdómi ''': "Earl Sigurd made it a condition that he should, if they were successful in their war against Brian, receive in marriage King Sigtrygg's redoubtable mother, and become King of Ireland in Brians place. It does not carry conviction because Sigtrygg, from what we know of him, had no power to accept the second of these conditions. That Sigurd should wish to marry the elderly and apparently ill-natured Kormlada can be accepted because the alliance might do something to substantiate, and as it were naturalise, his claim to a throne won by conquest; but Sigtrygg, of his own authority, was clearly unable to offer him the high kingship of Ireland." [[Linklater, Eric. The Battle of Clontarf]] (pp. 5-6) </ref> Og skyldi þetta fara svo hljótt að Sigurður jarl yrði eigi vís. Hann skyldi og koma pálmsunnudag til Dyflinnar. Sigtryggur konungur fór heim til móður sinnar og sagði henni hvar þá var komið.		Sigtryggur konungur fer nú og leitar víkinganna og fann þá fyrir utan Mön. Ber Sigtryggur konungur þegar upp erindi sitt en Bróðir skarst undan allt til þess er Sigtryggur konungur hét honum konungdómi og móður sinni.<ref>''' hét honum móður sinni og konungdómi ''': "Earl Sigurd made it a condition that he should, if they were successful in their war against Brian, receive in marriage King Sigtrygg's redoubtable mother, and become King of Ireland in Brians place. It does not carry conviction because Sigtrygg, from what we know of him, had no power to accept the second of these conditions. That Sigurd should wish to marry the elderly and apparently ill-natured Kormlada can be accepted because the alliance might do something to substantiate, and as it were naturalise, his claim to a throne won by conquest; but Sigtrygg, of his own authority, was clearly unable to offer him the high kingship of Ireland." [[Linklater, Eric. The Battle of Clontarf]] (s. 5-6) </ref> Og skyldi þetta fara svo hljótt að Sigurður jarl yrði eigi vís. Hann skyldi og koma pálmsunnudag til Dyflinnar. Sigtryggur konungur fór heim til móður sinnar og sagði henni hvar þá var komið.

	Eftir þetta talast þeir við Óspakur og Bróðir. Sagði þá Bróðir Óspaki alla viðræðu þeirra Sigtryggs og bað hann fara til bardaga með sér í móti Bríani konungi og kvað sér mikið við liggja. Óspakur kvaðst eigi vilja berjast í móti svo góðum konungi. Urðu þeir þá báðir reiðir og skiptu þegar liði sínu. Hafði Óspakur tíu skip en Bróðir tuttugu. Óspakur var heiðinn og allra manna vitrastur. Hann lagði skip sín inn á sundið er Bróðir lá fyrir utan. Bróðir hafði verið maður kristinn og messudjákn að vígslu en hann hafði kastað trú sinni og gerðist guðníðingur og blótaði nú heiðnar vættir og var allra manna fjölkunnigastur. Hann hafði herbúnað þann er eigi bitu járn. Hann var bæði mikill og sterkur og hafði hár svo mikið að hann drap undir belti sér. Það var svart.		Eftir þetta talast þeir við Óspakur og Bróðir. Sagði þá Bróðir Óspaki alla viðræðu þeirra Sigtryggs og bað hann fara til bardaga með sér í móti Bríani konungi og kvað sér mikið við liggja. Óspakur kvaðst eigi vilja berjast í móti svo góðum konungi. Urðu þeir þá báðir reiðir og skiptu þegar liði sínu. Hafði Óspakur tíu skip en Bróðir tuttugu. Óspakur var heiðinn og allra manna vitrastur. Hann lagði skip sín inn á sundið er Bróðir lá fyrir utan. Bróðir hafði verið maður kristinn og messudjákn að vígslu en hann hafði kastað trú sinni og gerðist guðníðingur og blótaði nú heiðnar vættir og var allra manna fjölkunnigastur. Hann hafði herbúnað þann er eigi bitu járn. Hann var bæði mikill og sterkur og hafði hár svo mikið að hann drap undir belti sér. Það var svart.

Andri at 21:01, 16 April 2018

2018-04-16T21:01:31Z

← Older revision		Revision as of 21:01, 16 April 2018
Line 141:		Line 141:
	Hún sagði að víkingar tveir lágu úti fyrir vestan Mön og höfðu þrjá tigu skipa „og svo harðfengir að ekki stendur við. Heitir annar Óspakur en annar Bróðir. Þú skalt fara til móts við þá og láta ekki að skorta að koma þeim í með þér hvað sem þeir mæla til.“		Hún sagði að víkingar tveir lágu úti fyrir vestan Mön og höfðu þrjá tigu skipa „og svo harðfengir að ekki stendur við. Heitir annar Óspakur en annar Bróðir. Þú skalt fara til móts við þá og láta ekki að skorta að koma þeim í með þér hvað sem þeir mæla til.“

	Sigtryggur konungur fer nú og leitar víkinganna og fann þá fyrir utan Mön. Ber Sigtryggur konungur þegar upp erindi sitt en Bróðir skarst undan allt til þess er Sigtryggur konungur hét honum konungdómi og móður sinni. Og skyldi þetta fara svo hljótt að Sigurður jarl yrði eigi vís. Hann skyldi og koma pálmsunnudag til Dyflinnar. Sigtryggur konungur fór heim til móður sinnar og sagði henni hvar þá var komið.		Sigtryggur konungur fer nú og leitar víkinganna og fann þá fyrir utan Mön. Ber Sigtryggur konungur þegar upp erindi sitt en Bróðir skarst undan allt til þess er Sigtryggur konungur hét honum konungdómi og móður sinni.<ref>''' hét honum móður sinni og konungdómi ''': "Earl Sigurd made it a condition that he should, if they were successful in their war against Brian, receive in marriage King Sigtrygg's redoubtable mother, and become King of Ireland in Brians place. It does not carry conviction because Sigtrygg, from what we know of him, had no power to accept the second of these conditions. That Sigurd should wish to marry the elderly and apparently ill-natured Kormlada can be accepted because the alliance might do something to substantiate, and as it were naturalise, his claim to a throne won by conquest; but Sigtrygg, of his own authority, was clearly unable to offer him the high kingship of Ireland." [[Linklater, Eric. The Battle of Clontarf]] (pp. 5-6) </ref> Og skyldi þetta fara svo hljótt að Sigurður jarl yrði eigi vís. Hann skyldi og koma pálmsunnudag til Dyflinnar. Sigtryggur konungur fór heim til móður sinnar og sagði henni hvar þá var komið.

	Eftir þetta talast þeir við Óspakur og Bróðir. Sagði þá Bróðir Óspaki alla viðræðu þeirra Sigtryggs og bað hann fara til bardaga með sér í móti Bríani konungi og kvað sér mikið við liggja. Óspakur kvaðst eigi vilja berjast í móti svo góðum konungi. Urðu þeir þá báðir reiðir og skiptu þegar liði sínu. Hafði Óspakur tíu skip en Bróðir tuttugu. Óspakur var heiðinn og allra manna vitrastur. Hann lagði skip sín inn á sundið er Bróðir lá fyrir utan. Bróðir hafði verið maður kristinn og messudjákn að vígslu en hann hafði kastað trú sinni og gerðist guðníðingur og blótaði nú heiðnar vættir og var allra manna fjölkunnigastur. Hann hafði herbúnað þann er eigi bitu járn. Hann var bæði mikill og sterkur og hafði hár svo mikið að hann drap undir belti sér. Það var svart.		Eftir þetta talast þeir við Óspakur og Bróðir. Sagði þá Bróðir Óspaki alla viðræðu þeirra Sigtryggs og bað hann fara til bardaga með sér í móti Bríani konungi og kvað sér mikið við liggja. Óspakur kvaðst eigi vilja berjast í móti svo góðum konungi. Urðu þeir þá báðir reiðir og skiptu þegar liði sínu. Hafði Óspakur tíu skip en Bróðir tuttugu. Óspakur var heiðinn og allra manna vitrastur. Hann lagði skip sín inn á sundið er Bróðir lá fyrir utan. Bróðir hafði verið maður kristinn og messudjákn að vígslu en hann hafði kastað trú sinni og gerðist guðníðingur og blótaði nú heiðnar vættir og var allra manna fjölkunnigastur. Hann hafði herbúnað þann er eigi bitu járn. Hann var bæði mikill og sterkur og hafði hár svo mikið að hann drap undir belti sér. Það var svart.

Ermenegilda: /* Kafli 155 */

2016-08-22T15:03:57Z

Kafli 155

← Older revision		Revision as of 15:03, 22 August 2016
Line 89:		Line 89:
	Sigtryggur konungur spurði: „Hversu þoldi Skarphéðinn í brennunni?“		Sigtryggur konungur spurði: „Hversu þoldi Skarphéðinn í brennunni?“

	„Vel fyrst lengi,“ sagði Gunnar, „en þó lauk svo að hann grét.“		„Vel fyrst lengi,“ sagði Gunnar, „en þó lauk svo að hann grét.<ref> '''en þó lauk svo að hann grét''': "The contrast between banal slander and poetic truth-saying is no better illustrated anywhere than in court of Earl Sigtrygg when Gunnar Lambason reports on the death of Skarp-Hedin […] Kari overhears the account, bursting into the hall, strikes Gunnar dead, and then undoes the insult by mocking the burners in verse." [[Taylor, Paul B. Wielders and Wasters of Words]] (s. 293) </ref>“

	Og um allar sagnir hallaði hann mjög til en ló víða frá.		Og um allar sagnir hallaði hann mjög til en ló víða frá.

Ermenegilda: /* Chapter 155 */

2016-08-22T15:03:17Z

Chapter 155

← Older revision		Revision as of 15:03, 22 August 2016
Line 15:		Line 15:
	Now King Sigtrygg asked, "How did Skarphedinn bear the burning?"		Now King Sigtrygg asked, "How did Skarphedinn bear the burning?"

	"Well at first for a long time," said Gunnar, "but still the end of it was that he wept." And so he went on giving an unfair leaning in his story, but every now and then he laughed out loud.		"Well at first for a long time," said Gunnar, "but still the end of it was that he wept.<ref> '''but still the end of it was that he wept''': "The contrast between banal slander and poetic truth-saying is no better illustrated anywhere than in court of Earl Sigtrygg when Gunnar Lambason reports on the death of Skarp-Hedin […] Kari overhears the account, bursting into the hall, strikes Gunnar dead, and then undoes the insult by mocking the burners in verse." [[Taylor, Paul B. Wielders and Wasters of Words]] (p. 293) </ref>" And so he went on giving an unfair leaning in his story, but every now and then he laughed out loud.

	Kari could not stand this, and then he ran in with his sword drawn, and sang this song:		Kari could not stand this, and then he ran in with his sword drawn, and sang this song:

Barbora at 11:41, 23 June 2016

2016-06-23T11:41:17Z

← Older revision		Revision as of 11:41, 23 June 2016
Line 11:		Line 11:
	Kari and his fellows went straight to the earl's homestead, and came to the hall about drinking time.		Kari and his fellows went straight to the earl's homestead, and came to the hall about drinking time.

	It so happened that just then Gunnar was telling the story of the burning,<ref>'''Gunnar was telling the story of the burning''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (~~bls~~. 50)</ref> but they were listening to him meanwhile outside. This was on Yule-day itself.		It so happened that just then Gunnar was telling the story<ref>'''telling the story''': "But the key point is that Kari's mission is no longer about avenging his son, but about repressing alternate versions of the saga." [[Miller, William Ian. How Not to End a Saga, Unless...: Chapters 146–59]] (p. 298).</ref> of the burning,<ref>'''Gunnar was telling the story of the burning''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (p. 50)</ref> but they were listening to him meanwhile outside. This was on Yule-day itself.

	Now King Sigtrygg asked, "How did Skarphedinn bear the burning?"		Now King Sigtrygg asked, "How did Skarphedinn bear the burning?"
Line 84:		Line 84:
	==Kafli 155==		==Kafli 155==

	Í þenna tíma komu þeir Kári og Kolbeinn og Davíður hvíti til Hrosseyjar öllum á óvart. Gengu þeir þegar upp á land en fáir menn gættu skips. Kári og þeir félagar gengu þegar til jarlsbæjarins og komu að höllinni um drykkju. Bar það saman og þá var Gunnar að að segja söguna <ref>'''þá var Gunnar að að segja söguna''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (~~bls~~. 50)</ref>		Í þenna tíma komu þeir Kári og Kolbeinn og Davíður hvíti til Hrosseyjar öllum á óvart. Gengu þeir þegar upp á land en fáir menn gættu skips. Kári og þeir félagar gengu þegar til jarlsbæjarins og komu að höllinni um drykkju. Bar það saman og þá var Gunnar að að segja söguna<ref>'''að segja söguna''': "But the key point is that Kari's mission is no longer about avenging his son, but about repressing alternate versions of the saga." [[Miller, William Ian. How Not to End a Saga, Unless...: Chapters 146–59]] (s. 298).</ref> <ref>'''þá var Gunnar að að segja söguna''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (s. 50)</ref>
	en þeir hlýddu til á meðan úti. Þetta var jóladaginn sjálfan.		en þeir hlýddu til á meðan úti. Þetta var jóladaginn sjálfan.

Zuzana Stankovitsova: /* Chapter 155 */

2016-01-09T21:23:15Z

Chapter 155

← Older revision		Revision as of 21:23, 9 January 2016
Line 11:		Line 11:
	Kari and his fellows went straight to the earl's homestead, and came to the hall about drinking time.		Kari and his fellows went straight to the earl's homestead, and came to the hall about drinking time.

	It so happened that just then Gunnar was telling the story of the burning, but they were listening to him meanwhile outside. This was on Yule-day itself.		It so happened that just then Gunnar was telling the story of the burning,<ref>'''Gunnar was telling the story of the burning''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (bls. 50)</ref> but they were listening to him meanwhile outside. This was on Yule-day itself.

	Now King Sigtrygg asked, "How did Skarphedinn bear the burning?"		Now King Sigtrygg asked, "How did Skarphedinn bear the burning?"

Zuzana Stankovitsova: /* Kafli 155 */

2016-01-09T21:21:59Z

Kafli 155

← Older revision		Revision as of 21:21, 9 January 2016
Line 84:		Line 84:
	==Kafli 155==		==Kafli 155==

	Í þenna tíma komu þeir Kári og Kolbeinn og Davíður hvíti til Hrosseyjar öllum á óvart. Gengu þeir þegar upp á land en fáir menn gættu skips. Kári og þeir félagar gengu þegar til jarlsbæjarins og komu að höllinni um drykkju. Bar það saman og þá var Gunnar að að segja söguna en þeir hlýddu til á meðan úti. Þetta var jóladaginn sjálfan.		Í þenna tíma komu þeir Kári og Kolbeinn og Davíður hvíti til Hrosseyjar öllum á óvart. Gengu þeir þegar upp á land en fáir menn gættu skips. Kári og þeir félagar gengu þegar til jarlsbæjarins og komu að höllinni um drykkju. Bar það saman og þá var Gunnar að að segja söguna <ref>'''þá var Gunnar að að segja söguna''': "Eins og Einari Ólafi og öðrum mönnum var ljóst, þá virðist Njáluhöfundur hafa stuzt við Selsbana þátt í Ólafs sögu helga, þegar lýst er brennusögu Gunnars Lambasonar einn jóladag úti í Orkneyjum." [[Hermann Pálsson. Eftir Njálsbrennu]] (bls. 50)</ref>
			en þeir hlýddu til á meðan úti. Þetta var jóladaginn sjálfan.

	Sigtryggur konungur spurði: „Hversu þoldi Skarphéðinn í brennunni?“		Sigtryggur konungur spurði: „Hversu þoldi Skarphéðinn í brennunni?“
Line 142:		Line 143:
	Sigtryggur konungur fer nú og leitar víkinganna og fann þá fyrir utan Mön. Ber Sigtryggur konungur þegar upp erindi sitt en Bróðir skarst undan allt til þess er Sigtryggur konungur hét honum konungdómi og móður sinni. Og skyldi þetta fara svo hljótt að Sigurður jarl yrði eigi vís. Hann skyldi og koma pálmsunnudag til Dyflinnar. Sigtryggur konungur fór heim til móður sinnar og sagði henni hvar þá var komið.		Sigtryggur konungur fer nú og leitar víkinganna og fann þá fyrir utan Mön. Ber Sigtryggur konungur þegar upp erindi sitt en Bróðir skarst undan allt til þess er Sigtryggur konungur hét honum konungdómi og móður sinni. Og skyldi þetta fara svo hljótt að Sigurður jarl yrði eigi vís. Hann skyldi og koma pálmsunnudag til Dyflinnar. Sigtryggur konungur fór heim til móður sinnar og sagði henni hvar þá var komið.

	Eftir þetta talast þeir við Óspakur og Bróðir. Sagði þá Bróðir Óspaki alla viðræðu þeirra Sigtryggs og bað hann fara til bardaga með sér í móti Bríani konungi og kvað sér mikið við liggja. Óspakur kvaðst eigi vilja berjast í móti svo góðum konungi. Urðu þeir þá báðir reiðir og skiptu þegar liði sínu. Hafði Óspakur tíu skip en Bróðir tuttugu. Óspakur var heiðinn og allra manna vitrastur. Hann lagði skip sín inn á sundið er Bróðir lá fyrir utan. Bróðir hafði verið maður kristinn og messudjákn að vígslu en hann hafði kastað trú sinni og gerðist guðníðingur og blótaði nú heiðnar vættir og var allra manna fjölkunnigastur. Hann hafði herbúnað þann er eigi bitu járn. Hann var bæði mikill og sterkur og hafði hár svo mikið að hann drap undir belti sér. Það var svart.		Eftir þetta talast þeir við Óspakur og Bróðir. Sagði þá Bróðir Óspaki alla viðræðu þeirra Sigtryggs og bað hann fara til bardaga með sér í móti Bríani konungi og kvað sér mikið við liggja. Óspakur kvaðst eigi vilja berjast í móti svo góðum konungi. Urðu þeir þá báðir reiðir og skiptu þegar liði sínu. Hafði Óspakur tíu skip en Bróðir tuttugu. Óspakur var heiðinn og allra manna vitrastur. Hann lagði skip sín inn á sundið er Bróðir lá fyrir utan. Bróðir hafði verið maður kristinn og messudjákn að vígslu en hann hafði kastað trú sinni og gerðist guðníðingur og blótaði nú heiðnar vættir og var allra manna fjölkunnigastur. Hann hafði herbúnað þann er eigi bitu járn. Hann var bæði mikill og sterkur og hafði hár svo mikið að hann drap undir belti sér. Það var svart.



	==Tilvísanir==		==Tilvísanir==

Olga: /* Chapter 155 */

2014-08-04T04:01:17Z

Chapter 155

@@ Line 4: / Line 4: @@
 ==Chapter 155==
-'''TITLE.'''
+'''GUNNAR LAMBI'S SON'S SLAYING.'''
-ENSKA
 ==References==

Olga: Created page with "{{Njála_TOC}} ==Chapter 155== '''TITLE.''' ENSKA ==References== ==Kafli 155== Í þenna tíma komu þeir Kári og Kolbeinn og Davíður hvíti til Hrossey..."

2014-06-25T08:07:49Z

Created page with "{{Njála_TOC}} ==Chapter 155== '''TITLE.''' ENSKA ==References== <references /> ==Kafli 155== Í þenna tíma komu þeir Kári og Kolbeinn og Davíður hvíti til Hrossey..."

New page

{{Njála_TOC}}

==Chapter 155==

'''TITLE.'''

ENSKA

==References==

<references />

==Kafli 155==

Í þenna tíma komu þeir Kári og Kolbeinn og Davíður hvíti til Hrosseyjar öllum á óvart. Gengu þeir þegar upp á land en fáir menn gættu skips. Kári og þeir félagar gengu þegar til jarlsbæjarins og komu að höllinni um drykkju. Bar það saman og þá var Gunnar að að segja söguna en þeir hlýddu til á meðan úti. Þetta var jóladaginn sjálfan.

Sigtryggur konungur spurði: „Hversu þoldi Skarphéðinn í brennunni?“

„Vel fyrst lengi,“ sagði Gunnar, „en þó lauk svo að hann grét.“

Og um allar sagnir hallaði hann mjög til en ló víða frá.

Kári stóðst þetta eigi. Hljóp hann þá inn með brugðnu sverðinu og kvað vísu þessa:

47. Hrósa hildar fúsir,

hvað hafa til fregið skatnar

hve, ráfáka, rákum

rennendur? Níals brennu.

Varðat veiti-Njörðum

víðeims að það síðan,

hrátt gat hrafn að slíta

hold, slælega goldið.

Þá hljóp hann innar eftir höllinni og hjó á hálsinn Gunnari Lambasyni og svo snart að höfuðið fauk upp á borðið fyrir konunginn og jarlana.

Sigurður jarl kenndi manninn þann er vegið hafði vígið og mælti: „Takið þér Kára og drepið hann.“

Kári hafði verið hirðmaður Sigurðar jarls og var allra manna vinsælastur og stóð engi upp að heldur þótt jarl ræddi um.

Kári mælti: „Það munu margir mæla, herra, að eg hafi þetta fyrir yður unnið að hefna hirðmanns yðvars.“

Flosi mælti: „Ekki gerði Kári þetta um sakleysi því að hann er í engum sættum við oss. Gerði hann það að sem hann átti.“

Kári gekk í braut og varð ekki eftir honum gengið. Fór Kári til skips síns og þeir félagar, var þá veður gott og sigldu þegar suður til Kataness og fóru upp í Þrasvík til göfugs manns er Skeggi hét og var með honum mjög lengi.

Þeir í Orkneyjum hreinsuðu borðin og báru út hinn dauða. Jarli var sagt að þeir hefðu siglt suður til Skotlands.

Sigtryggur konungur mælti: „Þessi var herðimaður mikill fyrir sér er svo rösklega vann að og sást ekki fyrir.“

Sigurður jarl svaraði: „Engum manni er Kári líkur í hvatleik sínum.“

Flosi tók nú til að segja söguna frá brennunni. Bar hann öllum vel og var því trúað.

Sigtryggur konungur vakti þá til um erindi sitt við Sigurð jarl og bað hann fara til orustu með sér í móti Bríani konungi. Jarl var lengi erfiður en kom svo að hann gerði kost á. Mælti hann það til að eiga móður hans og vera konungur á Írlandi ef þeir felldu Brían. En allir löttu Sigurð jarl í að ganga og týði ekki. Skildu þeir að því að Sigurður jarl hét ferðinni en Sigtryggur konungur hét honum móður sinni og konungdómi. Var svo mælt að Sigurður jarl skyldi kominn með her sinn allan til Dyflinnar að pálmsunnudegi.

Fór Sigtryggur konungur þá suður til Írlands og sagði Kormlöðu móður sinni að jarl hafði í gengið og svo hvað hann hafði til unnið. Hún lét vel yfir því en kvað þau þó skyldu draga að meira lið. Sigtryggur spurði hvaðan þess væri að von.

Hún sagði að víkingar tveir lágu úti fyrir vestan Mön og höfðu þrjá tigu skipa „og svo harðfengir að ekki stendur við. Heitir annar Óspakur en annar Bróðir. Þú skalt fara til móts við þá og láta ekki að skorta að koma þeim í með þér hvað sem þeir mæla til.“

Sigtryggur konungur fer nú og leitar víkinganna og fann þá fyrir utan Mön. Ber Sigtryggur konungur þegar upp erindi sitt en Bróðir skarst undan allt til þess er Sigtryggur konungur hét honum konungdómi og móður sinni. Og skyldi þetta fara svo hljótt að Sigurður jarl yrði eigi vís. Hann skyldi og koma pálmsunnudag til Dyflinnar. Sigtryggur konungur fór heim til móður sinnar og sagði henni hvar þá var komið.

Eftir þetta talast þeir við Óspakur og Bróðir. Sagði þá Bróðir Óspaki alla viðræðu þeirra Sigtryggs og bað hann fara til bardaga með sér í móti Bríani konungi og kvað sér mikið við liggja. Óspakur kvaðst eigi vilja berjast í móti svo góðum konungi. Urðu þeir þá báðir reiðir og skiptu þegar liði sínu. Hafði Óspakur tíu skip en Bróðir tuttugu. Óspakur var heiðinn og allra manna vitrastur. Hann lagði skip sín inn á sundið er Bróðir lá fyrir utan. Bróðir hafði verið maður kristinn og messudjákn að vígslu en hann hafði kastað trú sinni og gerðist guðníðingur og blótaði nú heiðnar vættir og var allra manna fjölkunnigastur. Hann hafði herbúnað þann er eigi bitu járn. Hann var bæði mikill og sterkur og hafði hár svo mikið að hann drap undir belti sér. Það var svart.

==Tilvísanir==

<references />
==Links==

[[Category:Njáls saga]][[Category:Njáls saga. Efnisyfirlit]]
[[Category:All entries]]