Hamel, A. G. van. Ijslands Odinsgeloof

From WikiSaga
Jump to: navigation, search
  • Author: Hamel, A. G. van
  • Title: Ijslands Odinsgeloof
  • Published in: Mededeelingen der Koninklijke Akademie van Wetenchappen 82/3
  • Year: 1936
  • Pages: 147-88
  • E-text:
  • Reference: Hamel, A. G. van. "Ijslands Odinsgeloof." Mededeelingen der Koninklijke Akademie van Wetenchappen 82/3 (1936): 147-88.

  • Key words:



Contents

Annotation

Van Hamel focuses his attention on Egill’s personal religious experience as portrayed through Sonatorrek. According to him, in the Old Norse worldview humans viewed gods predominantly as mediators or even friends. Van Hamel classifies Egill as a mourning parent who unsuccessfully seeks revenge. His inability is caused by the two sea demons Ægir and Rán who killed his son. Demons couldn’t be sued nor fought as means of revenge. Egill sees revenge as both his right and duty, but his inability to act upon this revenge makes a subsequent catharsis impossible. Over the course of the poem Sonatorrek, Egill makes three attempts to avenge his son’s death, of which only the last attempt is successful. The attempts have a similar outline. First the cause of the sorrow is explained. Secondly, Egill expresses a deep sorrow subsequent to the inability. Lastly, he looks for vindinctiveness. However, at the end of the last attempt Egill calls Óðinn by name. This act turns out to be Egill’s catharsis, because he realises that language, and poetry in particular, is a gift from the gods. This gift allows Egill to write a manslaughter indictment to the sea demons, which can pass for a dignified revenge. Van Hamel stresses the power the gods give to the people. This supernatural enhancement is also named blóta, and is considered to be optional within the Old Norse cosmology. Van Hamel uses blóta to underline the individual character of the Old Norse religion.

Lýsing

Texta vantar


See also

References

Chapter 80: úr jötunheimum: "Het parallellisme met de eerder besproken roof van de dichtermede door Óðinn uit het Reuzenland ligt voor de hand (...). Dat Egill inderdaad aan dit goddelijk exempel denkt, blijkt al dadelijk uit de kenningen in zijn twee aanvangsstrofen, waar hij onmiddellijk na elkaar zijn kunst omschrijft als 'Óðin’s roof' en als 'het feestgelag van Frigg’s verwanten'." (p. 175)

Chapter 80: vígi vanur: "Wat de gedachtenis der mythen betreft, een middel om deze in gecondenseerde vorm steeds met zich te dragen, heeft de skald in zijn kenningen, de dichterlijke omschrijvingen van geijkte vorm, die het hem mogelijk maken de dingen niet door hun prozaische naam, maar door een samenstel van grondwoord en bepalingen aan te duiden, dat dikwijls alleen door de kennis van een mythe verstaanbaar wordt." (p. 171)

Links

  • Written by: Vera Kemper
  • Icelandic/English translation:
Personal tools